I SA/Op 175/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 czerwca 2011r. sprawy ze skargi L. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 grudnia 2010r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne oddala skargę Burmistrz Nysy upomnieniem z dnia 9 czerwca 2006 r. - doręczonym w dniu 20 czerwca 2006 r. - wezwał skarżącego L. M. do uiszczenia w terminie 7 dni kwoty 60,00 zł tytułem opłaty dodatkowej za parkowanie na drogach publicznych w Nysie w dniach 25 maja, 29 sierpnia i 26 września 2005 r. oraz poniesionych kosztów upomnienia (6,80 zł), pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W związku z nieuiszczeniem wskazanej w upomnieniu kwoty Burmistrz Nysy jako wierzyciel wystawił w dniu 28 kwietnia 2009 r. tytuł wykonawczy na wskazane należności i wraz z dowodem doręczenia w/w upomnienia przekazał go do egzekucji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania dłużnika Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Chorzowie, który w dniu 26 lipca 2010 r. doręczył skarżącemu ten tytuł wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za 2009 r. Pismem złożonym w dniu 27 lipca 2010 r. skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w których podniósł: brak istnienia obowiązku uiszczenia wskazanych należności wynikający z tego, iż wierzyciel nie udowodnił skarżącemu faktu parkowania auta, za które dochodzi egzekwowanych opłat; brak doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. t.j. 2005 r., Nr 229, poz. 1954, ze zm.) dalej u.p.e.a.; braki tytułu wykonawczego w postaci: niewskazania podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku oraz niedołączenia do doręczonego tytułu dowodu doręczenia upomnienia. Na skutek wniesionych zarzutów i przekazania pisma skarżącego wierzycielowi celem zajęcia stanowiska, Burmistrz Nysy postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010 r. uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku skarżącego do uiszczenia opłat (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) w związku z niewykazaniem przez wierzyciela stosownymi dowodami faktu parkowania wyjaśnił, iż obowiązek dokonywania opłat za parkowanie na drogach publicznych w wyznaczonych strefach wynika bezpośrednio z przepisów prawa, a mianowicie z ustawy z dnia 21 stycznia 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, ze zm. – dalej jako: [u.d.p.]) oraz Uchwały Rady Miejskiej w Nysie nr XVII/277/03 z dnia 12 grudnia 2003 r. Burmistrz wskazał, iż o istniejącym obowiązku informują znajdujące się przy wjeździe oraz wewnątrz strefy znaki i tablice. Organ podkreślił, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za brak uiszczonej opłaty za parkowanie powstaje z mocy samego prawa, o czym informuje pracownik dokonujący kontroli prawidłowości uiszczanych opłat w postaci pisemnego zawiadomienia umieszczonego na samochodzie, wobec którego nie stwierdzono ważnego biletu parkingowego umieszczonego za przednią szybą auta. Dlatego nie istnieje konieczność doręczania zobowiązanemu dodatkowych informacji w postaci wezwań do zapłaty czy ponagleń stwierdzających istnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie. Zdaniem wierzyciela okoliczności sprawy bezspornie potwierdzały fakt zaparkowania auta o nr rejestracyjnym [...] w strefach płatnego parkowania w Nysie w dniach 25 maja, 29 sierpnia i 26 września 2005 r. bez uiszczenia opłat za parkowanie oraz osobę jego właściciela (co ustalono w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców), którym okazał się być skarżący. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia upomnienia przed wystawieniem tytułu wykonawczego (art. 33 pkt 7 u.p.e.a) wskazał, iż w dniu 20 czerwca 2006 r. skarżący osobiście odebrał wystawione w dniu 9 czerwca 2006 r. upomnienie dotyczące nieuiszczonych dodatkowych opłat za parkowanie zawierające pouczenie, iż niewpłacenie wskazanych w upomnieniu należności w terminie 7 dni od dnia doręczenia spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel uznał także za chybiony zarzut niewskazania podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku w wystawionym tytule wykonawczym, formułowany jako niewypełnienie wymogów formalnych tytułu wykonawczego (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.). Wyjaśnił, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej wynika z treści art.13f ust.1 u.d.p. i powstaje on w związku z nieuiszczeniem opłaty podstawowej określonej w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w wysokości ustalonej przez Radę Miejską w Nysie. Taka też podstawa prawna została wskazana przez wierzyciela w wystawionym tytule wykonawczym (rubryka 29 tytułu wykonawczego) przekazanym organowi egzekucyjnemu. Wierzyciel wyjaśnił, iż bezsprzecznie przekazał organowi egzekucyjnemu tytuł wykonawczy wraz z upomnieniem oraz dowodem jego doręczenia. Na powyższe postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela zażalenie wniósł skarżący, który podtrzymał całość argumentacji przedstawionej w zarzutach. W szczególności ponowił zarzut nienależytego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą do określenia obowiązku uiszczenia opłat dodatkowych, czego przejawem miała być – w jego ocenie - rozbieżność dat ujawnionych w upomnieniu (parkowanie w dniu 29.08.2005 r.) i w tytule wykonawczym (parkowanie w dniu 19.08.2005 r.). Ponadto kwestionował zasadność dochodzenia należności po upływie 5 lat od dnia zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku zapłaty dodatkowych opłat za parkowanie. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza Miasta Nysy. W uzasadnieniu wskazało na wynikający bezpośrednio z przepisów prawa, tj. z przepisów ustawy o drogach publicznych i uchwały Rady Miejskiej w Nysie nr XVII/277/03 z dnia 12 grudnia 2003 r. obowiązek uiszczania opłat za parkowanie w strefach płatnego parkowania na drogach publicznych miasta Nysa oraz opłat dodatkowych w przypadku nieuiszczenia opłaty podstawowej. Natomiast z art. 3 § 1 u.p.e.a. i art.15 § 1 u.p.e.a. wynika, że w przypadku należności jednostek samorządu terytorialnego wynikających z przepisów prawa postępowanie egzekucyjne może być wszczęte po upływie 7 dni od dnia doręczenia dłużnikowi upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku. Na podstawie przedstawionego stanu prawnego organ uznał za niezasadne zarzuty podniesione w zażaleniu, ponieważ bezsporne było – w jego ocenie - istnienie obowiązku zapłaty dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym należności oraz fakt uprzedniego doręczenia skarżącemu upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, co skarżący sam przyznał w zażaleniu. Odnośnie zarzutu braku wskazania podstawy prawnej obowiązku w tytule wykonawczym organ, uznając go za nieuzasadniony z uwagi na jednoznaczne wskazanie w rubryce 29 przepisu art. 13f ust. 1 u.d.p. wyjaśnił, iż w przypadku, gdy dochodzona należność powstaje bezpośrednio z mocy prawa, wskazanie przepisu aktu normatywnego, z którego obowiązek wynika, wraz z podaniem miejsca jego publikacji jest wystarczające, a wierzyciel nie ma obowiązku cytowania lub streszczania przepisów. W zakresie zarzutu nienależytych ustaleń co do stanu faktycznego dotyczącego parkowania przez skarżącego we wskazanych w tytule wykonawczym dniach organ odwoławczy uznał czynności wierzyciela za prawidłowe, skoro oparł on swoje ustalenia o kopie indywidualnych zawiadomień o obowiązku uiszczenia opłat dodatkowych wystawionych przez pracowników wierzyciela dokonujących kontroli uiszczania opłat za parkowanie, oraz o dane wynikające z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców identyfikujące właściciela pojazdu zaparkowanego bez uiszczenia wymaganej opłaty, a skarżący nie przedstawił żadnych przeciwnych dowodów wskazujących w szczególności na inną osobę, która miałaby posługiwać się jego pojazdem. Organ nie podzielił także zarzutu o rozbieżności w określeniu dat wskazanych w doręczonym skarżącemu upomnieniu i w wystawionym tytule wykonawczym wskazując, iż daty te są w obu tych dokumentach tożsame (chodziło o dzień 29 sierpnia 2005 r.). W zakresie przedawnienia należności objętych egzekucją Kolegium, powołując się na art. 40d ust. 3 u.d.p. wskazało, iż należności z tytułu dodatkowych opłat za parkowanie na drogach publicznych określonych w art.13f ust.1 tej ustawy przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty powinny zostać uiszczone. Zatem w przedmiotowej sprawie do przedawnienia nie doszło, skoro termin płatności opłat dodatkowych upływał w 2005 r., a zatem przedawnienie nastąpiłoby dopiero z końcem 2010 r.. Tymczasem skarżone postanowienie wydano w dniu 17 sierpnia 2010r. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez zobowiązanego skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Podtrzymano w niej zarzuty formułowane na etapie postępowania egzekucyjnego, a ponadto zarzucono, iż organ odwoławczy w sposób jednostronny dał wiarę jedynie wyjaśnieniom wierzyciela oraz nie zapoznał skarżącego z zebranymi dowodami. Strona ponowiła zarzut przedawnienia należności z tytułu dodatkowych opłat za parkowanie podkreślając przy tym, iż o ile na etapie wydawania zaskarżonego postanowienia należności nie uległy jeszcze przedawnieniu, to na etapie postępowania w związku z wniesioną skargą, czyli sądowego, są one już przedawnione. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolując legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej [p.p.s.a.], obowiązany jest je uchylić w razie stwierdzenia, że zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy lub przepisy prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź też gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia powyższych kryteriów a nadto mając na uwadze brak związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) należało uznać, że podjęte rozstrzygnięcie nie naruszało prawa w stopniu skutkującym koniecznością jego uchylenia. Przedmiotem niniejszej skargi jest zbadanie zasadności stanowiska wierzyciela wyrażonego w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. w związku z zarzutami zobowiązanego na postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art. 33 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w tym przepisie w punktach 1 – 10. W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca. Wniesienie przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania nie wstrzymuje tego postępowania (art. 35 §1 u.p.e.a.); jeżeli jednak wierzyciel nie wyrazi stanowiska w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go o wniesionych zarzutach, organ egzekucyjny zawiesza postępowanie (art. 34 § 3 u.p.e.a.). Na wstępie stwierdzić należy, że eksponowany w skardze a wcześniej w zażaleniu zarzut przedawnienia egzekwowanej należności nie został zgłoszony w ustawowym 7-dniowym terminie określonym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Po raz pierwszy skarżący zgłosił go dopiero w zażaleniu, a zatem po upływie w/w terminu. Jednakże z uwagi na fakt, iż przedawnienie należności stanowi obligatoryjną przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego z urzędu (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), organ odwoławczy zasadnie odniósł się także do tego zarzutu. Stosownie bowiem do art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony, lub wygasł z innego powodu. Należności z tytułu dodatkowych opłat za parkowanie powstały w dniach 25 maja, 29 sierpnia i 26 września 2005 r. Z art. 13f ust. 1 u.d.p. wynika, że w przypadku nieuiszczenia podstawowej opłaty za parkowanie uiszcza się dodatkową opłatę, a zgodnie z art. 13f ust. 2 tej ustawy wysokość opłaty określa Rada Gminy. Zgodnie z § 8 uchwały Rady Miejskiej w Nysie nr XVII/277/03 z dnia 12 grudnia 2003 r. wysokość opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego wynosi 20,00 zł. Jest ona płatna w terminie 14 dni od umieszczenia wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej umieszczonej na przedniej szybie pojazdu pod wycieraczką, co miało miejsce w dniach 29.08.2005 r., 26.09.2005 r. i 25.05.2005 r. Natomiast stosownie do art. 40d ust. 3 u.d.p. należności wynikające z dodatkowych opłat za parkowanie przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty powinny zostać uiszczone. Zatem przedawnienie wskazanych należności nastąpiło z upływem ostatniego dnia 2010 r. Tymczasem w niniejszej sprawie egzekucja administracyjna została wszczęta w dniu 26 lipca 2010 r. z momentem doręczenia skarżącemu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 u.p.e.a.), wraz z którym zostało mu także doręczone zawiadomienie o zajęciu wierzytelności. Czynności te zostały dokonane w czasie, kiedy egzekwowane zaległości z tytułu dodatkowych opłat za parkowanie nie uległy przedawnieniu. Również w momencie wydawania przez wierzyciela postanowienia w sprawie zarzutów (17.08.2010 r.) a także rozpatrywania zażalenia przez organ odwoławczy (30.12.2010 r.) należności te nie były przedawnione. Odnosząc się natomiast do zarzutu o konieczności uwzględnienia upływu terminu przedawnienia w toku postępowania sądowoadministracyjnego wskazać należy, iż sądy administracyjne stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zatem postępowanie przed sądem administracyjnym ma na celu dokonanie kontroli wydanych w toku działalności administracji publicznej aktów, nie ma natomiast na celu prowadzenie dalszego postępowania. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest "sprawa administracyjna", lecz zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny nie jest organem odwoławczym, a postępowanie sądowoadministracyjne nie stanowi w żaden sposób formy, trybu, rodzaju czy też kontynuacji postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 670/07, www.orzeczenia.nsa.gov.pl dalej c.b.o.i.s.). Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sądu Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2009 r. w sprawie II FSK 1716/2007 "Rolą sądu administracyjnego jest ocena zgodności z prawem zakwestionowanego aktu lub czynności organu administracji publicznej. Nie jest on natomiast organem kontroli realizowanej w administracyjnym toku instancji" (baza c.b.o.i.s.). Dlatego też nie mógł zostać uwzględniony podniesiony w skardze zarzut, iż przedawnienie nastąpiło po wydaniu zaskarżonego postanowienia, a zatem w trakcie postępowania sądowego. Prawidłowe jest stanowisko organów co do zarzutu braku istnienia obowiązku do uiszczenia egzekwowanych należności tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania. Obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy o drogach publicznych. I tak, w myśl art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat m.in. za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania ustalonej przez radę gminy (radę miasta). Opłatę tę pobiera się, jak to określa art. 13b tej ustawy, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4). Za nieuiszczenie opłat w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie tej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3). Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Winien on być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowanie w strefie płatnego parkowania; nieuiszczenie opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ze względu na funkcjonalne związanie opłaty dodatkowej z opłatą za parkowanie w strefie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wymagane, zaś sporządzenie przez działającego z upoważnienia zarządcy drogi kontrolującego prawidłowość uiszczania opłat za parkowanie zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, jak to w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w trzech przypadkach wskazanych w upomnieniu z dnia 9.06.2006 r., stanowi dla korzystającego z drogi wystarczającą informację o obowiązku uiszczenia takiej opłaty. Dlatego uznać należało za w pełni prawidłowe stanowisko wierzyciela jak również organu odwoławczego o istnieniu obowiązku uiszczania dodatkowych opłat za parkowanie jako wynikającego bezpośrednio z mocy prawa. Odnosząc się do zarzutu w zakresie nienależytego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez wierzyciela w zakresie ustalania stanu faktycznego dotyczącego parkowania przez skarżącego bez wymaganych opłat wskazać należy, iż organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.) W niniejszej sprawie wierzyciel na podstawie kopii zawiadomień wystawionych przez swoich pracowników ustalił dane dotyczące czasu i miejsca parkowania skonkretyzowanego pojazdu (o oznaczonym numerze rejestracyjnym) bez uiszczenia opłat za parkowanie w strefie płatnego postoju. Na podstawie tych informacji w oparciu o dane z państwowego systemu ewidencji pojazdów ustalił dane dotyczące właściciela tego pojazdu. Ustalenia te nie zostały zaakceptowane przez skarżącego, który zakwestionował je w całości, przy tym nie przedstawił żadnych dowodów przeciwnych ani okoliczności mogących podważyć te ustalenia. Wobec powyższego w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy i przy obciążającym zobowiązanego ciężarze dowodu w zakresie wskazania faktycznego użytkownika pojazdu brak jest podstaw do uznania, aby ustalenia dokonane przez wierzyciela były ustaleniami dowolnymi. Wskazane zawiadomienia opatrzone są numerem ewidencyjnym, posiadają także numer służbowy i podpis wystawiającego je pracownika. Z uwagi na to, iż opisują szczegółowy stan faktyczny co do miejsca, czasu oraz indywidualnego numeru rejestracyjnego ustalonego pojazdu nie było podstaw, aby wierzyciel uznał je za niewiarygodne. Nie sposób także kwestionować wiarygodność danych uzyskanych z systemu ewidencji pojazdów. Wobec powyższego za nietrafny należało uznać zarzut skarżącego, iż organ odwoławczy jednostronnie zaaprobował stanowisko wierzyciela w zakresie wskazanych ustaleń, skoro dowody, w oparciu o które stan ten został ustalony, nie budziły zastrzeżeń, a skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności je podważających. Z uwagi na to, iż skarżący we wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu zażaleniu na postanowienie Burmistrza Nysy z dnia 17.08.2010 r. przyznał jednoznacznie fakt otrzymania w dniu 20.06.2006 r. upomnienia wzywającego do uiszczenia dodatkowych opłat za parkowanie, zarzut niedoręczenia tego upomnienia jest oczywiście bezzasadny. Zdaniem Sądu chybiony jest także zarzut skarżącego o niezapoznaniu go z zebranymi w postępowaniu dowodami. Stosownie do art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Przez odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym należy rozumieć to, że przepisy kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełnić, a nie modyfikować ustawę o postępowaniu egzekucyjnym. Ze względu na szczególny charakter postępowania egzekucyjnego, rozumianego jako szereg czynności procesowych podejmowanych przez organy egzekucyjne oraz inne podmioty, nie znajduje w nim zastosowania zasada ogólna postępowania administracyjnego wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a. nakładająca na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiająca im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28.10.2009 r., sygn. akt: II SA/Sz 679/09, baza LEX nr 565728 ) . W ocenie Sądu prawidłowo organ odwoławczy uznał za nietrafny zarzut naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. – niespełnienie wymogu art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku należności pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Tytułu wykonawczy sporządzany jest na obowiązującym druku, którego wzór został ustalony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). W pozycji 29 druku wskazano, że należy wpisać akt normatywny (stanowiący podstawę do wydania orzeczenia, sporządzenia deklaracji lub stanowiący, że należność powstaje z mocy prawa). We wskazanej pozycji przedmiotowego tytułu wykonawczego wierzyciel wpisał art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r., ze wskazaniem miejsca publikacji tego aktu prawnego, tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.. Stosownie do powołanego art. 13f ust. 1 cytowanej ustawy za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Wbrew twierdzeniom skarżącego rację ma wierzyciel oraz organ odwoławczy, iż powołanie wskazanego przepisu było wystarczające dla określenia podstawy prawnej obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, gdyż jasno precyzuje on, z jakiego tytułu należność jest egzekwowana. Wobec czego podstawa prawna obowiązku określa wszystkie istotne cechy obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia dodatkowej opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania tj. podmiot, na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności w których ten obowiązek się aktualizuje oraz jego zakres. W konsekwencji, jak słusznie stwierdził wierzyciel, jest to obowiązek "wynikający bezpośrednio z przepisu prawa" w rozumieniu art. 3 § 1 u.p.e.a. Sprzeczne z materiałem zgromadzonym w aktach administracyjnych (odpis upomnienia, odpis tytułu wykonawczego) są także twierdzenia skarżącego o rozbieżnościach w określeniu daty powstania obowiązku uiszczenia opłaty: wskazanej w upomnieniu i w wystawionym tytule wykonawczym (co dotyczy parkowania w dniu 29.08.2005 r.), ponieważ wbrew tym twierdzeniom są one tożsame zarówno w upomnieniu jak też w tytule wykonawczym. Nie podzielając zatem żadnego z podniesionych w skardze zarzutów jak również nie dopatrując się – w ramach kontroli dokonywanej w trybie art. 134 § 1 p.p.s.a. – tego rodzaju naruszenia prawa, które stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skutkować by musiało uchyleniem zaskarżonego aktu, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.