III SA/Kr 1223/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Bożenna Blitek (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. we W na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Decyzją z dnia 8 czerwca 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej - powołując się na przepisy działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) umorzył postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem A Sp. z o.o. we W od decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010r. (nr [...] odmawiającej dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] 2004 r. zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Decyzja ta poprzedzona została następującym stanem faktycznym: Wnioskiem z dnia 21 września 2009 r. firma A Sp. z o.o. we W, w oparciu o art. 36 ust. 3 Ustawy o grach i zakładach wzajemnych z dn. 29 lipca 1992 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 z późń. zm.) zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej o przedłużenie wspomnianego zezwolenia na terenie województwa [...] na okres kolejnych 6 lat, a to w związku ze zbliżającym się wygaśnięciem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (decyzja nr [...] z dnia [...] 2004 r.) dołączając wymienione we wniosku dokumenty. Decyzją Dyrektora Izby Celnej (właściwego do rozpatrzenia wniosku po zmianie właściwości organu) z dnia [...] 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej - w oparciu o przepisy art. 207, art. 210 § 1, § 4 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w związku z przepisami art. 8, art. 118, art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540) - odmówił przedłużenia ważności zezwolenia z dnia [...] 2004r., nr [...] na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w 26 punktach. Na uzasadnienie podano, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych, która spowodowała utratę mocy obowiązującej większości przepisów ustawy z dnia 27.07.1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, przy czym niektóre kwestie dotyczące zezwoleń wydanych w oparciu o dotychczasowy stan prawny zostały uregulowane w szczególny sposób wywołując skutki prawne, których nie przewidywała ustawa o grach i zakładach wzajemnych. W szczególności, w zakresie przedłużenia ważności zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych ustawodawca sformułował w przepisie art.138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wyraźny zakaz przedłużania ważności zezwoleń, o których mowa w przepisie art. 129 ust. 1 tej ustawy, tj. zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19.11.2009 r. Z kolei przepis art. 118 ustawy o grach hazardowych przewiduje, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych stosuje się przepisy tej ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej, przy czym ustawa ta "nie stanowi inaczej" w zakresie przedłużenia ważności zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Od powyższej decyzji wniosła odwołanie firma A sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie i przedstawiając szereg zarzutów wskazujących na nieważność ustawy o grach hazardowych polegającą nie niezgodność jej uchwalenia z procedurami prawa europejskiego oraz na niezgodność ustawy z Konstytucją RP, a także zarzucając organowi zwłokę w rozpatrzeniu wniosku, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji w 2010 r., to jest po wejściu w życie przepisu art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Rozpoznając powyższe odwołanie Dyrektor Izby Celnej wydał w dniu 8 czerwca 2010 r. decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego podnosząc, że zgodnie z art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze w sytuacji, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Zaznaczono, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy organ stwierdzi brak podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a w niniejszej sprawie zezwolenie wydane w dniu [...] 2004 r. w oparciu o art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych na okres 6 lat, o przedłużenie którego (na kolejne 6 lat) wystąpiła Spółka w niniejszej sprawie, wygasło "z mocy prawa w dniu 04.05.2010 r.", a więc przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ ten podkreślił, że "z istoty swojej przedłużenie takie jest możliwe tak długo jak długo istnieje samo zezwolenie", a skoro w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego zezwolenie wygasło z mocy prawa, to tym samym przestało ono funkcjonować w obrocie prawnym i postępowanie w sprawie przedłużenia jego ważności (której odmówił organ I instancji zaskarżoną decyzją), stało się bezprzedmiotowe. Organ zaznaczył, że "nie można bowiem przedłużyć ważności decyzji, która z mocy samego prawa w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, przestała funkcjonować w obrocie prawnym". W skardze na powyższą decyzję Spółka A wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej i powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu, a w szczególności dotyczące nieważności ustawy o grach hazardowych polegającej nie niezgodność jej uchwalenia z procedurami prawa europejskiego, niezgodności tej ustawy z Konstytucją RP oraz zwłoki organu w rozpatrzeniu wniosku, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji po wejściu w życie przepisu art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Nadto skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu o bezprzedmiotowości postępowania uznając, że art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż "fakt, że w trakcie postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia, zezwolenie to wygasło nie ma wpływu na to postępowanie. Należy bowiem wskazać, że zarówno w dniu złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia jaki w dniu złożenia odwołania od decyzji odmawiającej przedłużenia - zezwolenie funkcjonowało w obrocie prawnym". Uznając, że dla oceny bezprzedmiotowości sprawy należy uznać dzień złożenia wniosku wszczynającego postępowanie w tej sprawie strona skarżąca powołała się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 7 stycznia 2009 r. w sprawie II FSK 1413/07 opubl. w LEX nr 508235. Nadto strona skarżąca podała, że "organ odwoławczy błędnie pojmuje pojecie bezprzedmiotowości, gdyż "przesłanka bezprzedmiotowości występuje zatem wtedy, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego", a "w niniejszej sprawie przesłanki te nie zaistniały, gdyż organ odwoławczy mógł rozstrzygnąć sprawę co do istoty, a nadto wskazuje, że toczyło tej sprawie postępowanie administracyjne. Fakt, iż w czasie toczącego się postępowania odwoławczego zezwolenie utraciło ważność, zdaniem skarżącej, nie jest przesłanką bezprzedmiotowości, w szczególności w sytuacji, gdy postępowanie odwoławcze dotyczyło rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie odmowy przedłużenia przedmiotowego zezwolenia. Zdaniem skarżącej, organ miał obowiązek dokonać kontroli merytorycznej decyzji organu l instancji. Należy bowiem wskazać, że gdyby organ l instancji przychylił się do wniosku skarżącej i wydał decyzję w przedmiocie przedłużenia zezwolenia wówczas nie byłoby w ogóle mowy o bezprzedmiotowości. Dlatego też podkreślenia wymaga fakt, iż w związku z takim działaniem organu odwoławczego skarżąca nie mogła skorzystać z zasady dwuinstancyjności postępowania oraz uzyskać merytoryczne ustosunkowanie się do wielu zarzutów decyzji organu l instancji". Przedstawiając powyższe stanowisko strona skarżąca powołała się na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2002 r. w sprawie III SA 820/01 podając publikator POP 2003/4/96, "w myśl której wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu stosownie do art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej nie uzasadnia umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 208 § 1 tej ustawy. Przyjęcie bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego wskutek wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu prowadziłoby nie tylko do pozbawienia strony merytorycznego rozstrzygnięcia przez izby skarbowe zasadności podejmowanych przez urzędy skarbowe decyzji, ale również wyłączenia tych spraw spod kontroli sądowej. W uzasadnieniu powyższego wyroku NSA wskazał, że regułą jest postępowanie dwuinstancyjne (art. 127 ustawy Ordynacja podatkowa) i skutkiem wniesienia odwołania od decyzji organu l instancji jest konieczność ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy." Jednocześnie strona skarżąca zaznaczyła, że "organ odwoławczy zobowiązany był uwzględnić stan sprawy istniejący w chwili podjęcia decyzji objętej odwołaniem" oraz podała, że "przyjęcie zasady, że wygaśnięcie zezwolenia z mocy prawa jest równoznaczne z bezprzedmiotowością odwołania prowadzi nie tylko do pozbawienia strony merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji zasadności podejmowanych przez organ l instancji decyzji, ale również wyłączenie tych spraw spod kontroli sądowej". Podnosząc powyższe w kwestii umorzenia postępowania odwoławczego i przedstawiając jednocześnie argumenty jak w odwołaniu strona skarżąca zaznaczyła, że "istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy, a organ odwoławczy nie może ograniczyć sie do kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W szczególności organ nie podzielił stanowiska strony skarżącej w zakresie naruszenia przez organ art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ nie zgodził się z tezą, że "w niniejszym przypadku za dzień oceny istnienia przesłanek bezprzedmiotowości należy uznać dzień złożenia wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie, tj. 22 września 2009 r. (wpływ wniosku z 21.09.2009 r. do Izby Skarbowej), a fakt utraty ważności zezwolenia w trakcie postępowania odwoławczego nie stanowi o bezprzedmiotowości tego postępowania. Tym samym zdaniem Skarżącej naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania". Zdaniem organu, w wyroku z 26 stycznia 2010r., sygn. akt II FSK 1451/08 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "wolą ustawodawcy zasada dwuinstancyjności postępowania jest zasadą ogólną postępowania podatkowego nie oznacza to jednak, że ma ona charakter bezwzględny w tym znaczeniu, że sprawa powinna być załatwiona merytorycznie niezależnie od tego czy przedmiot postępowania istnieje czy też już nie istnieje. Wskazuje na to możliwość umorzenia postępowania odwoławczego z tej przyczyny, że stało się bezprzedmiotowe a zatem niezależnie od woli strony. Jeżeli zasada ta miałaby mieć charakter bezwzględny wówczas nie byłoby możliwości umorzenia postępowania odwoławczego." Organ nie zgodził się z zarzutem przewlekania postępowania podnosząc, że "w myśl art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Odwołanie Skarżącej od decyzji organu I instancji wpłynęło do Izby Celnej w dniu 12.04.2010 r., zatem termin na jego rozpatrzenie, przy uwzględnieniu art. 139 § 4 (termin wynikający z art. 200 § l Ordynacji podatkowej) oraz art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej upływał w dniu 21.06.2010 r.", a "zaskarżona decyzja została wydana w dniu 08.06.2010 r." Zdaniem organu, dochowano również terminu w postępowaniu przed organem I instancji, gdyż wniosek wpłynął 22 września 2009 r., i mimo że zawierał braki, to wobec przysługującego organowi koncesyjnemu ustawowego okresu 6-ciu miesięcy na rozpatrzenie wniosku o przedłużenie ważności zezwolenia - w takim terminie, bo 22 marca 2010 r. wydano decyzję. Organ zaznaczył, że "nie sposób dopatrzyć się również naruszenia przepisów postępowania uregulowanych w przepisach art. 120 (zasada praworządności) i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej (zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych)", która "nie może być utożsamiana z postulatem rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wolą Strony i uznaniem wszystkich jej zarzutów". "Bezzasadny jest również zarzut naruszenia, uregulowanej przepisem art. 124 Ordynacji podatkowej, zasady przekonywania", gdyż "z treści tych decyzji wynika, jakimi przesłankami kierowały się organy wydając rozstrzygnięcia takiej a nie innej treści. Skarżąca miała poza tym możliwość zapoznania się z aktami sprawy na każdym etapie postępowania". Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa europejskiego oraz Konstytucji i umów międzynarodowych poprzez zastosowanie przepisu art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych organ zaznaczył, że nie posiada kompetencji dla stwierdzenia, czy dany akt prawny podlega czy też nie podlega procedurze notyfikacyjnej, natomiast organ podatkowy powinien działać na podstawie obowiązujących przepisów prawa, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Nadto organ powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zawarte w wyroku z 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 157/10, w którym Sąd doszedł do wniosku, iż uwzględniając treść dyrektywy 98/34 WE należy stwierdzić, że gra na automatach o niskich wygranych w punktach gier nie podlega jako usługa regulacjom wskazanej dyrektywy, gdyż nie mieści się w definicji usługi tam zawartej i tym samym ustawa o grach hazardowych w tym zakresie nie wymagała notyfikacji. Powoduje to, że - w ocenie Dyrektora Izby Celnej - przy wydawaniu decyzji w obu instancjach nie naruszono przepisów prawa poprzez wydanie rozstrzygnięcia opartego na uregulowaniach rzekomo sprzecznych z prawem Unii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – skarga nie jest uzasadniona. Zdaniem Sądu, dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowym jest rozstrzygnięcie, czy w sytuacji między stronami bezspornej – wygaśnięcia zezwolenia wobec upływu okresu na jaki go wydano w trakcie postępowania odwoławczego od decyzji odmawiającej przedłużenia zezwolenia – zasadnym jest umorzenie postępowania odwoławczego, a więc podjęcie decyzji o treści decyzji zaskarżonej. Z treści art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późń. zm.) – Ordynacja podatkowa (o.p.) wynika, że organ odwoławczy może wydać decyzję, w której umorzy postępowanie odwoławcze. Z kolei art. 208 § 1 o.p. stanowi: "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania". Na wstępie rozważań należy zauważyć, że stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie jest odmienny do stanu faktycznego ustalonego w sprawie II FSK 1413/07 (LEX nr 508235), na stanowisko w której zaprezentowane powołuje się strona skarżąca. W sprawie II FSK 1413/07 chodziło o żądanie umorzenia istniejącej zaległości podatkowej, "co oznacza, że w dacie złożenia wniosku o umorzenie zaległości zobowiązanie podatkowe musi się już przekształcić w zaległość podatkową wskutek niezapłacenia podatku w terminie (art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej) i zarazem w dacie tej nie może jeszcze dojść do wygaśnięcia zobowiązania wskutek zaistnienia któregokolwiek ze zdarzeń określonych w art. 59 § 1 Ordynacji". W niniejszej sprawie chodziło o przedłużenie zezwolenia wydanego Spółce na okres lat 6 – ciu na kolejny okres 6 lat, przy czym organ I instancji odmówił przedłużenia tego zezwolenia i okres jego ważności upłynął w toku postępowania odwoławczego. Jest niewątpliwym, że decyzja wydana na określony czas i nie przedłużona przed upływem tego okresu wygasa z mocy prawa z chwilą upływu okresu, na który jest wydana. W zakresie tym Sąd orzekający podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 18 września 2007 r. w sprawie I FSK 869/07 (LEX nr 385473): "Wygaśnięcie decyzji administracyjnej powoduje, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe i należy je umorzyć, skoro nie ma przedmiotu zaskarżenia". Sąd orzekający podziela także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie II FSK 602/05 (LEX nr 231365): "Wpływ wygaśnięcia decyzji na jej istnienie w obrocie prawnym jest bezsporny i nie budzi wątpliwości. Wygaśnięcie decyzji ma bowiem ten skutek, że przestaje ona istnieć w obrocie prawnym (...) W sytuacji, gdy z mocy przepisu prawa następuje wygaśnięcie decyzji, co usuwa ją z obrotu prawnego, organ odwoławczy nie może zadecydować o jej losie prawnym. Ten bowiem rozstrzygnięty został przez przepis prawa w sposób jednoznaczny. (...) Podkreślić przy tym należy, że aczkolwiek postępowanie odwoławcze polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji, to z uwagi na treść wskazywanego wyżej art. 233 ordynacji podatkowej, rozstrzygnięcie organu odwoławczego zawsze musi odnosić się do decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji." W niniejszej sprawie wprawdzie skarżąca spółka A wniosła o przedłużenie zezwolenia w terminie określonym w art. 36 ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, nie mniej Sąd zauważa, że organ pierwszej instancji odmówił przedłużenia zezwolenia z uwagi na zmianę stanu prawnego, a konkretnie z uwagi na wejście w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. ustawy o grach hazardowych, która – jak słusznie zauważył to ten organ - w przepisie art.138 ust. 1 ustanawia zakaz przedłużania ważności zezwoleń, o których mowa w przepisie art. 129 ust. 1 tej ustawy, tj. zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19.11.2009 r.o grach hazardowych, przy czym jednocześnie przepis art. 118 ustawy o grach hazardowych przewiduje, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych stosuje się przepisy tej ustawy. Powoduje to sytuację, w której organy administracyjne, mając obowiązek działania zgodnie z obowiązującym prawem, nie mogą wydać bez naruszenia obowiązującego prawa decyzji innej niż odmawiającej przedłużenia zezwolenia. Z kolei, w omawianej sytuacji – zdaniem Sądu - po upływie terminu ważności zezwolenia, które – jak podniesiono to wyżej, nie może zostać przedłużone z uwagi na zmianę stanu prawnego - organ odwoławczy miał podstawy do wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze wobec braku przedmiotu postępowania czyli ważnego zezwolenia. Sąd dostrzega liczne zarzuty przedstawione przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie, jednakże z uwagi na przedmiot postępowania sądowego – umorzenie postępowania odwoławczego – ogranicza rozważania do oceny zasadności wydania tej decyzji. Sąd uznał, że wydając zaskarżoną decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego nie naruszono obowiązującego prawa, a tym samym Sąd uznał za niecelowe prowadzenie rozważań na temat pozostałych kwestii zarzuconych w skardze. Już tylko na marginesie Sąd zauważa, że zarzut wydania przez organy zaskarżonych decyzji z naruszeniem terminów określonych w przepisach nie może mieć wpływu na wynik sprawy tym bardziej, że strona skarżąca nie korzystała z instytucji ponaglenia, o której mowa w art. 141 o.p. czy skargi na bezczynność organu. Mając powyższe na względzie i uznając, że organy administracyjne przy wydaniu decyzji nie uchybiły przepisom obowiązującego prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przytoczonych wyżej przepisów i art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.