I OSK 32/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędzia del. WSA Leszek Kamiński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 409/11 w sprawie ze skargi T. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sporządzenia i wydania kserokopii, fotokopii oraz odpisu wywiadu środowiskowego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 409/11 oddalił skargę T. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...]. W motywach wyroku Sąd powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Wójta Gminy Niemce przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Niemcach z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], którym odmówiono T. W. sporządzenia kserokopii, fotokopii, odpisu wywiadu środowiskowego z dnia 25 stycznia 2011 r. i wydania uwierzytelnionych kserokopii, fotokopii i odpisu. Organ I instancji, odmawiając skarżącej sporządzenia kserokopii, fotokopii i odpisu wywiadu środowiskowego z dnia 25 stycznia 2011 r. i wydania uwierzytelnionych kserokopii, fotokopii i odpisu stwierdził, iż skarżąca w swoim wniosku nie wykazała ważnego interesu, który uzasadniałby sporządzenie i wydanie uwierzytelnionych kserokopii, fotokopii i odpisu wywiadu. Organ odwołał się do przepisów art. 73 i 74 k.p.a., wskazując, iż przepisy te nie przewidują obowiązku sporządzania przez organ administracji publicznej kserokopii akt administracyjnych lub ich odpisów i doręczania ich stronie. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła skarżąca T. W., zdaniem której Wójt Gminy Niemce i Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Niemcach celowo utajniają dokument. Rozpoznając zażalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że skarżąca zwróciła się we wniosku z dnia 1 lutego 2011 r. o sporządzenie kserokopii, fotokopii, odpisu wywiadu środowiskowego z dnia 25 stycznia 2011 r. i po uwierzytelnieniu poinformowanie o gotowości dokumentu do odbioru przez osobę upoważnioną (męża). Wskazała, że stan zdrowia uniemożliwia jej wizytę w OPS w Niemcach, a dokument niezbędny jest do ustosunkowania się do działu III, pracy socjalnej, sytuacji mieszkaniowej na posesji. Organ stwierdził, iż skarżąca zgodnie z art. 73 § 1 i 1a k.p.a. ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzenia z nich notatek, kopii lub odpisów osobiście bądź przez pełnomocnika. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2011 r., naruszając art. 10 i 81 k.p.a. Rozpoznając skargę, Sąd Wojewódzki stwierdził, że skarga nie jest zasadna, a organy obu instancji prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie przepis art. 73 § 2 k.p.a. w związku z art. 74 § 2 k.p.a. Zgodnie z ogólną regułą wyrażoną w art. 73 § 1 i 1a k.p.a., strona ma – co do zasady – prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Jednakże zgodnie z art. 73 § 2 k.p.a., strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Przepis ten nie stanowi jednak alternatywnego uprawnienia strony do zapoznania się z aktami sprawy. Wykonanie kserokopii dokumentów z akt sprawy może mieć miejsce w ramach skorzystania przez stronę z przysługującego jej na mocy art. 73 § 1 k.p.a. prawa do skorzystania z przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. Skarżąca w swoim wniosku jako ważny interes w żądaniu sporządzenia przez organ kserokopii, fotokopii, odpisu wywiadu z dnia 25 stycznia 2011 r. i podała chęć ustosunkowania się do wywiadu środowiskowego w części dotyczącej działu III. W ocenie Sądu wskazane uzasadnienie nie stanowi ważnego interesu strony w rozumieniu art. 73 § 2 k.p.a. W okolicznościach faktycznych, w jakich znajduje się skarżąca mogła ona bowiem skorzystać z przysługującego jej prawa przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów w siedzibie OPS w celu ustosunkowania się do znajdujących się tam dowodów. Uprawnienie skarżącej mogło zostać zrealizowane za pośrednictwem pełnomocnika w osobie jej męża, którego skarżąca wskazała jako uprawnionego do odebrania żądanych przez nią dokumentów. Sąd zauważył, że pisma i wnioski kierowane przez skarżącą zarówno do OPS, środki zaskarżenia do organów odwoławczych w tej i innych sprawach, skargi kierowane do sądu – co jest Sądowi znane z urzędu – wskazują, że skarżąca jest w stanie dbać o swoje interesy. W ocenie Sądu I instancji nie znajdują uzasadnienia zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organy przepisów art. 10, 64 § 2 i 81 k.p.a., ponieważ organ pismem z dnia 6 kwietnia 2011 r. zawiadomił skarżącą o możliwości i sposobie zapoznania się z aktami sprawy, jednak skarżąca z tych uprawnień nie skorzystała. Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożyła T. W. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 1 w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., z powodu nieorzekania na podstawie akt sprawy oraz powoływania się w uzasadnieniu wyroku na fakty znane Sądowi z urzędu i wyjaśnianiu tym podstawy prawnej rozstrzygnięcia, podczas gdy instytucja faktów znanych z urzędu jest nieznana p.p.s.a. a odpowiednie stosowanie art. 228 § 2 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. nie może mieć miejsca; - art. 138 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. z powodu sprzeczności pomiędzy tym, co określono w sentencji wyroku, jako przedmiot zaskarżenia, a uzasadnieniem wyroku, podczas gdy sentencja wyroku i uzasadnienie wyroku stanowią jedno integralne orzeczenie, które nie powinno być sprzeczne od początku do końca i powinno jednoznacznie wskazywać, co jest istotą sprawy; - art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 73 § 2 i art. 74 § 2 k.p.a. z powodu błędnej interpretacji uprawnienia strony do żądania wydania uwierzytelnionego odpisu oraz ważnego interesu strony. Skarżąca wskazała, iż w komparycji zaskarżonego wyroku błędnie określono przedmiot sprawy, jako skargę na postanowienie SKO w przedmiocie odmowy sporządzenia i wydania kserokopii, fotokopii oraz odpisu wywiadu środowiskowego. Stronie chodziło jednak tylko o wydanie uwierzytelnionego odpisu wywiadu środowiskowego z dnia 25 stycznia 2011 r. w rozumieniu art. 73 § 2 k.p.a., co wynika dopiero z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Faktycznie we wniosku z dnia 1 lutego 2011 r. skarżąca wnioskowała m.in. o sporządzenie kserokopii, fotokopii, odpisu wywiadu i po uwierzytelnieniu domagała się informacji o gotowości dokumentu do odbioru przez osobą upoważnioną. Jednakże, w razie wątpliwości, sprecyzowanie żądania należy do strony a nie do organu administracji. Jeśli pismo napisane jest nieporadnie i niezrozumiale, to organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. Wbrew temu co pisze Sąd w zaskarżonym wyroku, skarżąca nie domagała się dostarczenia np. drogą pocztową uwierzytelnionego odpisu. Domagała się wydania dokumentu, który miał odebrać jej mąż. Stroną może być osoba niechodząca, sparaliżowana, niewidoma itp., i nie można tak interpretować prawa, że strona osobiście musi taką kserokopię sporządzić, bo z przyczyn obiektywnych byłoby to niemożliwe. Skoro ustawa mówi, że strona może żądać wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony, to należy zwrócić uwagę na to, że słowo "wydania" ma dwojakie znaczenie, bo może oznaczać zarówno "danie, dostarczenie", ale także "sporządzenie, wytworzenie" określonego dokumentu. Stronie chodziło właśnie o takie wydanie dokumentu, czyli skserowanie oryginału i uwierzytelnienie. Sąd jednak to zrozumiał inaczej, a mianowicie jako dostarczenie dokumentu uwierzytelnionego, a przecież z samego wniosku strony wynika, że z powodu choroby strony odbioru dokona osobiście jej mąż. Kolejnym błędem w zaskarżonym wyroku, także mającym istotny wpływ na jego treść jest to, że Sąd powołuje się na fakty znane sądowi z urzędu, które wskazują, że skarżąca jest w stanie, jako strona postępowania administracyjnego, należycie dbać o swoje interesy i szczególna pomoc ze strony organu administracji publicznej w udostępnianiu dokumentów zawartych w aktach postępowania administracyjnego nie jest w przypadku skarżącej konieczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w zaskarżonym wyroku nie orzekał więc na podstawie materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy tylko powoływał się na fakty znane Sądowi z urzędu. Ustawa nie reguluje kwestii faktów znanych sądowi urzędowo. Instytucja ta nie jest w ogóle znana procedurze sądowoadministracyjnej. Nie ma również podstaw do odpowiedniego stosowania w tym zakresie art. 228 § 2 k.p.c., nie ma bowiem w ustawie stosownego odesłania. T. W. we wniosku z dnia 1 lutego 2011 r. ważny interes w uwierzytelnieniu dokumentu uzasadniała "niezbędnością do ustosunkowania się do działu III, pracy socjalnej, sytuacji mieszkaniowej na posesji", a nie jak uprościł to Sąd w zaskarżonym wyroku, stwierdzając, że wskazane uzasadnienie nie stanowi ważnego interesu strony w rozumieniu art. 73 § 2 k.p.a. Skarżąca zarzuciła nadto, że mimo, iż sprawa nie dotyczy art. 73 § 1 k.p.a., to Sąd odnosił się do tego artykułu, błędnie sugerując, że nieuwierzytelnione kserokopie z akt sprawy może wykonywać osobiście tylko sama strona, co jest czynnością techniczną, której strona niejednokrotnie nie potrafiłaby wykonać. Przepis art. 73 § 1 k.p.a. nie może być rozumiany jako wyłączający możliwość domagania się sporządzenia kopii dokumentów za pomocą kserokopiarki. Oczywiście strona, jeśli posiada możliwości techniczne, może kopie sporządzić sama. Kserokopie nie muszą być sporządzone bezpośrednio przez organ administracji, wystarczy, gdy umożliwi on sporządzenie takich kopii stronie na jej koszt. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. W świetle art. 174 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (ust. 1), a nadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (ust. 2). Takie też zarzuty o charakterze procesowym postawiono w skardze kasacyjnej. Pierwszy zarzut naruszenia art. 1 w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oparto na twierdzeniu, iż Sąd Wojewódzki nie orzekał na podstawie akt sprawy, gdyż powołał się w uzasadnieniu wyroku na fakty znane Sądowi z urzędu i tym wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia, podczas gdy, zdaniem kasatora, instytucja faktów znanych z urzędu jest nieznana p.p.s.a., a odpowiednie stosowanie art. 228 § 2 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. nie może mieć miejsca. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie jest ani trafny, ani usprawiedliwiony. Po pierwsze dla oceny prawidłowości działania organów administracji w zakresie przyjęcia podstawy prawnej kontrolowanego przez ten Sąd postanowienia wystarczające było ustalenie, że organ administracji przyjął, jako prawidłową podstawę swojego orzeczenia, art. 73 § 2 k.p.a. w zw. z art. 74 § 2 k.p.a. oraz, że prawidłowo normę tę zastosował. Sąd Wojewódzki uznał bowiem, że organ prawidłowo ocenił, iż żądanie strony dotyczyło wydania uwierzytelnionego odpisu (kserokopii) dokumentu, strona nie wykazała jednak, że w wydaniu uwierzytelnionej kserokopii ma ważny interes. Już te okoliczności były wystarczające do uznania, że kontrolowane przez Sąd Wojewódzki postanowienie wydane zostało bez naruszenia prawa materialnego. Ocena, iż strona żądająca wydania uwierzytelnionej kserokopii dokumentu jest w stanie należycie dbać o swoje interesy, co wskazano jako okoliczność znaną Sądowi z urzędu, była przywołana przez Sąd Wojewódzki dodatkowo i w istocie pozostawała bez znaczenia dla sposobu oceny prawidłowości wydanego przez organ kontrolowanego aktu administracyjnego. Po wtóre, nie ma racji strona skarżąca twierdząc, iż instytucja faktów znanych z urzędu jest nieznana p.p.s.a., a odpowiednie stosowanie art. 228 § 2 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. nie może mieć miejsca. Z faktu, iż wprost nieuregulowano kwestii faktów znanych z urzędu w p.p.s.a. nie wynika jeszcze, że na fakty takie nie może powołać się sąd administracyjny. Prawdą jest, że art. 106 § 4 p.p.s.a. odnosi się wyłącznie do faktów powszechnie znanych, nie reguluje natomiast instytucji faktów znanych sądowi z urzędu. Przyjąć jednak należy, że w postępowaniu dowodowym prowadzonym na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. odpowiednie zastosowanie będzie miał art. 228 § 2 k.p.c., bowiem fakty powszechnie znane nie mogą być utożsamiane z faktami znanymi sądowi z urzędu, jakkolwiek są ich odmianą. Poprzez delegację zawartą w art. 106 § 5 stosuje się odpowiednio art. 227, 228 § 2, art. 231, 233-245 i 248-257 k.p.c. (Por. B Dauter, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex Omega). Nie ma zatem powodu, aby ocenić jako naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. to, że orzekający Sąd uzupełniająco powołał się na fakty znane mu z innych postępowań. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że kasator podnosząc powyższy zarzut nie wykazał, dlaczego ewentualne naruszenie w opisanym zakresie art. 131 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., miałoby wpłynąć w sposób istotny na kwestionowane rozstrzygnięcie Sądu Wojewódzkiego. Wobec powyższego zarzut pierwszy nalezało uznać za nieusprawiedliwiony. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut drugi naruszenia art. 138 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. z powodu sprzeczności pomiędzy tym, co określono w sentencji wyroku, jako przedmiot zaskarżenia, a uzasadnieniem wyroku, podczas gdy sentencja wyroku i uzasadnienie wyroku stanowią jedno integralne orzeczenie, które nie powinno być sprzeczne od początku do końca i powinno jednoznacznie wskazywać, co jest istotą sprawy. Przedmiotem sprawy kontrolowanej przez sąd administracyjny jest w tym przypadku akt administracyjny, tj. utrzymane w mocy przez organ II instancji postanowienie Wójta Gminy Niemce z dnia [...] marca 2011 r., którym odmówiono T. W. sporządzenia kserokopii, fotokopii, odpisu wywiadu środowiskowego z dnia 25 stycznia 2011 r. i wydania uwierzytelnionych kserokopii, fotokopii i odpisu. Nie jest też sporne, co przyznano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że skarżąca domagała się wydania jej uwierzytelnionego odpisu wywiadu środowiskowego, w rozumieniu art. 73 § 2 k.p.a., a we wniosku prosiła o sporządzenie kserokopii, fotokopii, odpisu wywiadu i jego uwierzytelnienia. Istota żądania skarżącej mieściła się w dyspozycji art. 73 ust. 2 k.p.a., tak też oceniły to żądanie organy, wydając opisane wyżej postanowienie, tak też opisał przedmiot kontrolowanej sprawy w komparycji wyroku Sąd Wojewódzki. Uzasadnienie wyroku, którego zadaniem jest między innymi wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia odpowiada zaś przedmiotowi kontrolowanej sprawy, gdyż to przedmiot sprawy administracyjnej określa granice rozpoznania sprawy przez Sąd Wojewódzki. W sentencji orzeczenia określenie przedmiotu wyroku winno mieć charakter syntetyczny i zwięźle jedynie opisywać rozpoznawaną sprawę. (Por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 132/12, LEX nr 1120740.) Z tych wszystkich względów brak było podstaw do uznania za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 138 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut trzeci przedstawiony przez kasatora jako zarzut naruszenia przepisów postępowania nie został sformułowany w sposób właściwy. Określenie bowiem art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. (w zw. z art. 73 § 2 i art. 74 § 2 k.p.a.) jako podstaw naruszenia przepisów proceduralnych nie jest właściwe. Przywołane przepisy (art. 1 § 1 i 2 ) należą do kategorii przepisów ustrojowych, a zatem ich naruszenie winno być kwalifikowane jako naruszenie prawa materialnego. Art. 1 § 2 p.u.s.a. wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli. Nie określa natomiast reguł postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem te zawarte są w p.p.s.a. Zarzut naruszenia powołanego przepisu ustawy ustrojowej nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, o jakiej mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (Por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1500/10, LEX nr 1068422). Zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych może wprawdzie odpowiadać zarzutowi naruszenia przepisów postępowania pod warunkiem jednak wskazania konkretnie oznaczonej normy procesowej (por. wyroki NSA: z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 103/08, LEX nr 541990; z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1660/07, LEX nr 519308). Jednakże art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. przywołane w petitum skargi kasacyjnej są przepisami postępowania, które nie mogły być naruszone poprzez błędną interpretację, gdyż taką formę naruszenia art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dla oceny naruszeń prawa materialnego. Zakres regulacji tych przepisów pozostaje zatem bez związku z wykładnią wymienionych w zarzucie przepisów prawa procesowego. Stąd też wskazanie art. 1 § 1 i § 3 p.u.s.a. jako naruszonych w ramach zarzutu naruszenia prawa procesowego nie mogło odnieść skutku. Gdyby natomiast przywołany w zarzucie trzecim skargi kasacyjnej przepis art. 73 § 2 k.p.a. potraktowany został przez kasatora jako przepis prawa materialnego (gdyż w istocie stanowił on materialnoprawną podstawę postanowienia kontrolowanego przez Sąd Wojewódzki) to wówczas należało omawiany zarzut postawić w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej winien wówczas wskazać na naruszone przez sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego, wskazując, na czym polega ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. Okolicznościom tym w skardze kasacyjnej nie dano jednak odpowiedniego wyrazu. Nawet jednak potraktowanie powyższego zarzutu jako naruszenia prawa materialnego nie przyniosłoby oczekiwanego przez kasatora skutku, ponieważ Sąd Wojewódzki prawidłowo zinterpretował stosowaną normę prawa, podkreślając, że należy odróżnić nakazaną prawem czynność organu udostępnienia stronie akt sprawy (art. 73 § 1 k.p.a.), w tym sporządzenia kopii dokumentów, od czynności sporządzenia i wydania uwierzytelnionej kserokopii dokumentu.(art. 73 § 2 k.p.a.) oraz wynikający stąd wniosek, że racja prawna tego ostatniego przepisu nie daje się pogodzić ze wskazaną przez stronę - jako ważnym interesem - potrzebą posiadania uwierzytelnionej kserokopii dokumentu do celów związanych z przygotowaniem pism procesowych w tej sprawie. Z tych powodów ostatni zarzut skargi kasacyjnej nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.