I SA/Sz 103/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od towarów i usług za 2005 r. oddala skargę. Decyzją z dnia[...] ., Nr[...] , wydaną z powo-łaniem się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 254 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w S orzekł o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] r. odmawiającej zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] r., którą utrzymana została w mocy decyzja Dyrektora [...] z dnia[...] . okreś-lająca W G wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od [...] do[...] Z uzasadnienia wskazanej na wstępie decyzji wynika, że decyzją z dnia [...] r. Dyrektor [...] określił W G prowadzącemu działalność gospodarczą pod [...] prawidłową wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od [...] r. Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego przez podatnika odwołania od tej decyzji, Dyrektor [...] decyzją z dnia [...] r. decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy, natomiast skarga wniesiona od tej decyzji ostatecznej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S oddalona została prawomocnie wyrokiem tegoż Sądu z dnia 9.10.2008 r. (sygn. akt I SA/Sz 211/08). Wynika dalej z uzasadnienia tejże decyzji, że pismem z dnia [...] r., uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] r., podatnik poprzez swego pełnomocnika wystąpił do Dyrektora [...] z wnioskiem o zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...] r. W uzasadnieniu tego żądania podniesiono, że w dniu 8.06.2009 r. Sąd Rejonowy w Koszalinie wydał wyrok (syg. akt X Ks 24/08/08) uniewinniający W G od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 56 § 2 w zw. z art. 6 § 2 kodeksu karnego skarbowego, polegającego na tym, że "w okresie od [...] r. do [...] . w K złożył D [...] deklaracje [...] dla podatku od towarów i usług, w których podał dane niezgodne ze stanem rzeczywistym w ten sposób, że rozliczył podatek naliczony z faktur zakupu [...] tj. podmiotu nie prowadzącego rzeczywistej działalności gospodarczej, przez co uszczuplony został podatek VAT należny do wpłaty na rachunek tego urzędu za miesiące [....] roku w kwocie [...] Podkreślono w tymże wniosku, iż z ustalonego przez Sąd Rejonowy w K stanu faktycznego wynika, że Spółka [...] prowadziła działalność gospodarcza, jakkolwiek nie do końca w sposób prawidłowy, co jednakże nie przesądza o przestępczej działalności W G wobec czego wniesiono o zmianę ostatecznej decyzji podatkowej w trybie art. 254 Ordynacji podatkowej i uznanie, że W G miał prawo do dokonania odliczenia podatku VAT wykazanego w fakturach wystawionych przez tę Spółkę. Rozpatrując powyższy wniosek Dyrektor Izby Skarbowej w S wydał w dniu [...] r. decyzję, mocą której odmówił W G zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] a w uzasadnieniu jej stwierdził, iż podstawę prawną określenia temuż podatnikowi zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące roku [...] stanowiły przepisy ustawy z dnia [...] r. o podatku od towarów i usług oraz że orzekająca o tym decyzja jest decyzją deklaratoryjna,w której określa się wysokość zobowiązania podatkowego powstałego z mocy samego prawa z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, natomiast przepisy tej ustawy nie przewidują możliwości zmiany takiej decyzji na skutek orzeczenia sądu stwierdzającego okoliczności faktyczne odmienne - jak to wskazuje się we wniosku o dokonanie takiej zmiany - od takich okoliczności ustalonych przez organ podatkowy. Wskazano dalej w uzasadnieniu omawianej decyzji, że ze stanowiskiem wyra-żonym w decyzji z dnia [...] r. nie zgodził się podatnik, który przez swego pełnomocnika wniósł odwołanie, podnosząc w nim, że na skutek przywołanego we wniosku prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w K nastąpiła istotna zmiana okoliczności faktycznych, które mają wpływ na określenie wysokości zobowiązania podatkowego, co zasadnym czyni wniosek o zmianę decyzji ostatecznej wobec spełnienia się wszystkich warunków do dokonania takiej zmiany, jakie określone zostały w art. 254 Ordynacji podatkowej. Nawiązując do uzasadnienia w/w orzeczenia, z treści którego wynika, że sąd karny nie znalazł podstaw do stwier-dzenia, iż W G nie dokonywał zakupu oleju napędowego, wywiedziono dalej w odwołaniu, iż przyjąć należy, że organy podatkowe i Sąd Rejonowy w K odmienne dokonały oceny stanu faktycznego dotyczącego zakupu oleju napędowego, wobec czego nie sposób uznać za dopuszczalne podtrzymywanie rozstrzygnięcia podatkowego opartego na stanie faktycznym tak odmiennie ocenionym i nie przyznawać w tym względzie pierwszeństwa ustaleniom sądu powszechnego, w szczególności, że nie zostały one zakwestionowane przez oskarżyciela publicznego zaś przywoływany wyrok sądowy jest prawomocny. Nie zgadzając się z twier-dzeniem leżącym u podstaw zaskarżonej odwołaniem decyzji, że okoliczności doty-czące uniewinnienia W G i stwierdzenie przez sąd powszechny, iż Spółka [...] prowadziła działalność gospodarczą, nie stanowią okoliczności faktycznych określonych w art. 254 Ordynacji podatkowej i tym samym nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji ostatecznej, wnoszący odwołanie wywiódł, że w związku z wyrokiem uniewinniającym ma on prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony ze spornych faktur, bowiem skutek wystawienia tej okoliczności został uregulowany w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji, a w szczególności w art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z tym przepisem, zmiana okoliczności faktycznych, świadcząca o tym, że podatnik dokonał zakupu oleju napędowego, potwierdza, że zgodnie z zasadami obowiązującymi w dniu wydania decyzji w zakresie podatku od towarów i usług odwołujący się podatnik miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Na koniec w odwołaniu tym powołano się na regulacje zawarte w prawie wspólnotowym, w szczególności w dyrektywach dotyczących podatku od wartości dodanej stanowiących zasadę neutralności tego podatku, a także na liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Wynika dalej z uzasadnienia wskazanej na wstępie decyzji, że rozpatrując po-nownie, na skutek wniesionego przez podatnika odwołania, sprawę wywołaną wnios-kiem o zmianę ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązań podatkowych, Dyrektor Izby Skarbowej w S nie znalazł podstaw do zmiany swego stanowiska w kwestii braku przesłanek do dokonania takiej zmiany. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zauważył na wstę-pie, iż ustawa z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) gwarantuje trwałość decyzji wydanych w postępowaniu podatkowym, a wyjątki w jakich dopuszczalne jest ich wzruszenie określone zostały w sposób wyczerpujący w jej art. 128, zgodnie z którym to przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne, zaś ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania nastąpić mogą tylko w przypadkach przewidzianych w tejże ustawie oraz w ustawach podatkowych. Zauważył dalej, że zgodnie z art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej, wskazy-wanym przez podatnika jako podstawa prawna żądania zmiany decyzji ostatecznej, decyzja taka, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zos-tały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania tej decyzji. Zastrzeżeniem jest - jak stanowi § 2 tego przepisu - iż zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika zatem, iż dotyczy on tylko decyzji ostatecznych, wyznaczając ramy, w których jest możliwe naruszenie trwałości takich decyzji. Zakres wzruszenia w tym trybie decyzji jest ograniczony wyłącznie do jej zmiany, a zmiana ta nie może dotyczyć innych ele-mentów rozstrzygnięcia sprawy poza wysokością zobowiązania podatkowego i to w zakresie wyznaczonym nowymi faktami prawotwórczymi. Najistotniejszą zatem przesłanką wzruszenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 254 Ordynacji podat-kowej jest taka zmiana stanu faktycznego, która dotyczy faktów prawotwórczych wpływających na wysokość zobowiązania podatkowego. Prawne znaczenie nowych faktów musi przy tym znajdować podstawę w przepisach obowiązujących w dacie wydania decyzji podatkowej. Fakty zaistniałe po doręczeniu decyzji są w danej sprawie nowe, ale mają rangę faktów prawotwórczych z mocy przepisów, które tworzyły stan prawny sprawy w dacie wydania decyzji ostatecznej przez organ podat-kowy. Dyrektor Izby Skarbowej w S zauważył dalej w uzasadnieniu swej decyzji, iż regulacja prawna zawarte w art. 254 Ordynacji podatkowej nie przewiduje nadzwyczajnego trybu wzruszania ostatecznych decyzji podatkowych, lecz reguluje powstawanie zobowiązań podatkowych przez zmianę decyzji ostatecznej. Jest to zatem tryb zmiany decyzji ostatecznej podejmowany nie dlatego, że decyzja pier-wotna jest wadliwa, lecz dlatego, że nastąpiła zwykła zmiana okoliczności faktycz-nych, przewidzianych i uregulowanych w obowiązujących przepisach prawa podat-kowego. Wydawana w tym trybie decyzja w swoisty sposób "aktualizuje" wysokość należności podatkowej, z uwzględnieniem zmian w okolicznościach faktycznych mających wpływ na wysokość zobowiązania, korygując pierwotny wymiar podatku. Przepis art. 254 Ordynacji podatkowej ma charakter wyjątkowy i nie ma charakteru samodzielnego. Jego zastosowanie zależy bowiem od istnienia innych przepisów prawa podatkowego, przede wszystkim prawa materialnego, w którym określone są okoliczności faktyczne, mające wpływ na obliczenie wysokości zobowiązania podat-kowego. Przepis ten pozwala zatem tylko na zmianę, a nie na uchylenie decyzji osta-tecznej w razie zmiany wspomnianych okoliczności faktycznych, zaistniałych po doręczeniu tej decyzji. Nie dotyczy on samej przewidzianej w ustawie o podatku od towarów i usług konstrukcji powstawania zobowiązania podatkowego w tym podatku, gdyż zawarte w tej ustawie regulacje prawne nie normują skutków zmiany okolicz-ności faktycznych, mających wpływ na określenie zobowiązania podatkowego - brak jest w tej ustawie uregulowań w zakresie zmiany okoliczności faktycznych o randze prawotwórczej, tj. takich instytucji, których zaistnienie stanowiłoby podstawę do zmiany decyzji ostatecznej w myśl art. 254 Ordynacji podatkowej. Jak to bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21.09.2007 r. (sygn. akt II FSK 381/07), przesłanką zmiany decyzji ostatecznych jest zmiana po doręczeniu decyzji stronom takich okoliczności faktycznych, które mają rangę prawotwórczą z mocy przepisów prawa podatkowego. Odnosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w S stwierdził dalej, iż podnoszone przez pełnomocnika podatnika okoliczności dotyczące jego uniewinnienia od zarzucanego mu czynu i stwierdzenia przez orzekający o tym uniewinnieniu sąd powszechny, że Spółka [...] prowadziła działalność gospodarczą, nie stanowią okoliczności faktycznych określonych w art. 254 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a więc nie mogą stanowić pod-stawy zmiany decyzji ostatecznej na podstawie tego przepisu, bowiem dokonane przez ten sąd ustalenia faktyczne nie można uznać za zmianę okoliczności faktycznych, których skutki wystąpienia zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie przewidują takiej sytuacji, która umożliwiałaby przyjęcie za fakt prawo-twórczy orzeczenia sądu rejonowego wydanego w sprawie karnej skarbowej. O tym, że podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku z tytułu faktur wystawionych przez firmę [...]Spółkę z o.o. wypowiedział się już jednoznacznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w S w prawomocnym wyroku z dnia 9.10.2008 r. (sygn. akt I SA/Sz 211/080, którym oddalił skargę podatnika na decyzję ostateczną organu odwoławczego z dnia [..]r. W sprawach dotyczących wymiaru podatku to sądy administracyjne, a nie sądy powszechne, oceniają prawidłowość przyjętego przez organy podatkowe rozstrzygnięcia. Wskazana na wstępie decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia [...]r. zaskarżona została przez pełnomocnika podatnika do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Jakkolwiek wniesiona skar-ga nie formułuje wprost żądania, to z lektury jej treści wynika, iż domaga się ona uchylenia zaskarżonej decyzji ostatecznej i decyzji ją poprzedzającej, zarzucając im naruszenie przepisów art. 120, 121, 122 i 187 Ordynacji podatkowej, art. 86 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług, art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 167, art. 168 i art. 203 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od towarów i usług, nie wskazując jednakże wprost, na czym naruszenie tych przepisów polegało. Z uzasadnienia skar-gi wynika, iż skarżący stoi na stanowisku, że skoro podatnik został uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa karno-skarbowego polegającego na uchylaniu się od opodatkowania poprzez deklarowanie obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez podmiot nie prowa-dzący działalności gospodarczej oraz że u podstaw tego uniewinnienia legło usta-lenie przez sąd karny, że podmiot ten działalność taką jednakże prowadził, to okoliczności te, tj. wydanie wyroku uniewinniającego w oparciu o odmienne ustalony stan faktyczny, są takimi okolicznościami, które uzasadniają zmianę podatkowej de-cyzji wymiarowej w trybie art. 254 Ordynacji podatkowej. Przytaczając przy tym fragmenty z uzasadnienia wyroku sądu karnego zauważa on, że w zaistniałej sytuacji nie sposób uznać za dopuszczalne podtrzymanie rozstrzygnięcia opartego na stanie faktycznym tak odmiennie przez sąd karny ocenionym i nie przyznać pierwszeństwa ustaleniom tego sądu. W konkluzji swych wywodów skarżący stwierdza, iż w związku z wydanym wyrokiem uniewinniającym podatnika oraz w świetle całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i oświadczeń podatnika brak jest podstaw do twierdzenia, że do spornych transakcji nie doszło, a to wskazuje, że nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych, skoro organy podatkowe przyjęły, że podatnik transakcji tych nie dokonał. Wynikająca z wyroku sądu karnego zmiana okoliczności faktycz-nych stanowiących podstawę wydania decyzji ostatecznej powoduje, jego zdaniem, zmianę zastosowanych przez organy podatkowe podstaw prawnych tej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S uznał, co następuje: Skarga okazała się w zupełności nieuzasadniona, nie zachodzą bowiem pod-stawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa. Na wstępie zauważyć należy, że będąc powołanym do kontroli legalności dzia-łalności administracji publicznej sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, tj. treścią stawianych w niej zarzutów i wniosków oraz powołaną podstawą prawną, gdyż urzędu zobowiązany jest badać, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, to jednakże zakres tej kontroli wyznaczony jest granicami danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami adminis-tracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest decyzja ostateczna wydana w sprawie zmiany na podstawie art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej innej decyzji osta-tecznej i prawomocnej, którą skarżącemu podatnikowi określono prawidłową wyso-kość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za wskazane w niej okresy rozliczeniowe, o dokonanie której to zmiany wnosił podatnik powołując się na wyrok sądu karnego, którym został on uniewinniony od zarzutu popełnienia przes-tępstwa karno-skarbowego na skutek ustaleń faktycznych odmiennych - w ocenie podatnika - od ustaleń leżących u podstaw decyzji "wymiarowej". Tak więc, przed-miotem kontroli sądowo-administracyjnej pozostaje w rozpatrywanej sprawie wyłą-cznie zasadność odmowy dokonania takiej zmiany, a nie zasadność wcześniejszej decyzji określającej wysokość zobowiązań w podatku od towarów i usług, ta bowiem - jako ostateczna i prawomocna - posiada walor niewzruszalności. Jak to zasadnie zostało przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji osta-tecznej oraz w decyzji ją poprzedzającej, przewidziany art. 254 Ordynacji podatkowej tryb zmiany decyzji ostatecznej, ustalającej lub określającej na dany okres wysokość zobowiązania podatkowego, jest trybem postępowania, którego celem nie jest wery-fikacja wadliwej decyzji ostatecznej, jak ma to miejsce w przypadku stwierdzenia nie-ważności takiej decyzji lub wznowienia zakończonego nią postępowania, lecz jest trybem postępowania, w którym dochodzi do ustalenia lub określenia nowego, w miejsce dotychczasowego, zobowiązania podatkowego na skutek zmiany okolicz-ności faktycznych, która nastąpiła po wcześniejszym doręczeniu decyzji ustalającej lub zmieniającej takie zobowiązanie, a skutki wystąpienia zmienionych okoliczności uregulowane zostały w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Jak wynika z tego przepisu, wprowadzając możliwość wzruszenia trwałości decyzji ostatecznej zakres tego wzruszenia ogranicza on wyłącznie do zmiany wysokości zobowiązania podatkowego, co oznacza, że nie jest możliwe na jego podstawie uchylenie takiej decyzji. Przewidziana tym przepisem zmiana decyzji ostatecznej nie może dotyczyć innych elementów rozstrzygnięcia sprawy poza wyso-kością zobowiązania podatkowego i to w takim zakresie, jaki wyznaczony został określonymi faktami prawotwórczymi. Przykładem takiej zmiany decyzji ostatecznej jest zmiana wynikająca z przepisu art. 6 ust. 8 ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), stanowiącego o konieczności zmiany decyzji, którą ustalono osobie fizycznej podatek od nieru-chomości, jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podat-kowego w tymże podatku albo zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania. Jak to wynika z treści skargi oraz poprzedzającego ją wniosku wszczynają-cego postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej oraz odwołania od wyda-nej w pierwszej instancji decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S, żądanie zmiany decyzji ostatecznej sprowadza się w istocie do żądania weryfikacji jej prawidłowości na podstawie odmiennej oceny materiału dowodowego, jaki stanowił pod-stawę jej ustaleń faktycznych, a to w konsekwencji takiej oceny wyrażonej w wyroku sądu karnego nie znajdującego podstaw do przypisania W G winy w popełnieniu zarzuconego mu przestępstwa skarbowego związanego z rozliczeniem należnego podatku od towarów i usług w okresach rozliczeniowych, których dotyczyła decyzja ostateczna objęta wnioskiem o zmianę. Nie wdając się w ocenę istnienia podstaw faktycznych i prawnych dla dokonania takiej weryfikacji ostatecznej decyzji "wymiarowej", stwierdzić należy, iż - jak to trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ani przepisy ustawy o podatku od towarów i usług ani przepisy Ordynacji podatkowej nie regulują skutków wystąpienia okoliczności, na jakie powołuje się skarżący podatnik, tj. dokonania w postępowaniu karno-skarbowym ustaleń faktycznych odmiennych od ustaleń dokonanych w podatkowym postępowaniu "wymiarowym" oraz wydania, chociażby prawomocnie, wyroku uniewinniającego podatnika od zarzutu popełnienia przestępstwa karno-skarbowego. Uznając zatem, że zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej jest zarzutem chybionym, za w zupełności nieuzasadnione uznać też należało podniesione w skardze, lecz bliżej nie sprecyzowane, zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego, a także zarzuty naruszenia prze-pisów art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług oraz wskazanych w skardze przepisów prawa wspólnotowego, które w żadnej mierze nie stanowiły i stanowić nie mogły podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy istota tego rozstrzygnięcia sprowadzała się wyłącznie do oceny możliwości zastosowania w roz-patrywanej sprawie przepisu art. 254 Ordynacji podatkowej i określenia zobo-wiązania podatkowego w innej wysokości, a nie do weryfikacji ostatecznej decyzji wymiarowej z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasad- nionej.