II SA/Łd 517/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej T. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...], Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania dla Polskiej Telefonii Komórkowej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanej na działce Nr ewid. 165, w miejscowości J., obręb [...], gm. Z. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji I instancji, umorzenie postępowania jest wynikiem zmiany przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu. Organ wskazał, iż aktualnie dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. W odwołaniu od powyższej decyzji T. K. wskazała natomiast na naruszenie przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska, w szczególności art. 11, art. 46 ust 2, w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1 – poprzez ich pominięcie, art. 46 a ust. 4 pkt "g" oraz 4 w zw. z art. 49 ust. 3 – poprzez ich pominięcie, art. 51 ust 2 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1 oraz 2 – poprzez ich niezastosowanie oraz art. 51 ust. 7 – poprzez jego pominięcie. Nadto, strona wskazała na uchybienie przepisom rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 poprzez ich niewłaściwą interpretację, § 2 ust. 2 i § 5 poprzez ich pominięcie oraz § 4 poprzez jego nieuwzględnienie. Zdaniem strony, z uwagi na nowelizację, z dniem 19 sierpnia 2007 roku, ustawy – Prawo ochrony środowiska, do sprawy należy stosować przepisy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizująca. Zdaniem strony, wniosek złożony przez inwestora, w świetle nowych przepisów, był niekompletny i winien podlegać uzupełnieniu na wezwanie organu. Powołując się na zapis § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz art. 51 ust 8 ustawy – Prawo ochrony środowiska, odwołująca się stwierdziła, że przy planowanym kilkunastokrotnym wzmocnieniu mocy anten istniejącej stacji bazowej, wzrost emisji powyżej 20% będzie ewidentny, co wprost uzasadnia obligatoryjne sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko i uzyskanie decyzji środowiskowej. Organ I instancji nie odniósł się w ogóle do tej kwestii. W ocenie odwołującej się planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na ludzi znajdujących się w jej pobliżu. Zdaniem odwołującej się nawet orientacyjnie można stwierdzić, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się wzdłuż osi głównej promieniowania anteny sektorowej na poziomie terenu, bowiem przy danej wysokości zawieszenia tej anteny (ok. 50 m) odległość do 150 m od jej środka elektrycznego (przy wariancie obligatoryjnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko) znajdzie się na poziomie terenu w pasie o długości ok. 140 m licząc od podstawy masztu. Zdaniem odwołującej się, organ mógł odstąpić od sporządzenia przez inwestora raportu jedynie w takiej sytuacji, gdyby inwestor posiadał prawo do dysponowania terenem wokół stacji, wyznaczył obszar o promieniu ok. 140 m, ogrodził i zaopatrzył tablicami "wstęp wzbroniony". Wówczas taki teren można by uznać jako miejsce niedostępne dla ludności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygniecie. W motywach organ wyjaśnił, że dnia 15 listopada 2008 roku weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), zmieniająca ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z treścią art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku, do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. W sprawie bezspornym jest, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestora złożony w dniu 10 sierpnia 2007 roku. Z tego też względu w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska. Dalej organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, bądź planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar – jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach). Pozwoliło to organowi odwoławczemu dojść do wniosku, że punktem wyjścia do ustalenia, czy w sprawie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest stwierdzenie czy dane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub też należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zdaniem organu w przypadku planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, dokonanie tych ustaleń nie jest trudne, gdyż charakter zamknięty ma wyliczenie tych przedsięwzięć zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W odniesieniu do wymienionych w tym rozporządzeniu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wzmagane jest przeprowadzenie postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem organu odwoławczego w odniesieniu do pozostałych inwestycji nie prowadzi się postępowania, a wszczęte postępowanie podlega umorzeniu. Dalej organ wskazał, iż wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej stacji bazowej został złożony w dniu 10 sierpnia 2007 roku, tj. przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105). Do wniosku dołączony został raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, w szczególności z oświadczenia inwestora z dnia 23 czerwca 2008 roku oraz "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wynika, że parametry stacji bazowej oraz odległości miejsc dostępnych dla ludzi, nie kwalifikują tej inwestycji do dalszego postępowania w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i tym samym uzasadniają umorzenie wszczętego postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, ocena materiału dowodowego w sprawie dokonana przez organ I instancji jest prawidłowa. Wszystkie anteny przewidziane do zainstalowania w ramach projektowanej stacji bazowej posiadają wprawdzie równoważną moc promieniowana nie mniejszą niż 2.000 W, jednakże miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Wynika to wprost z zestawienia odległości miejsc dostępnych dla ludności zawartych w "Kwalifikacji przedsięwzięcia". W ocenie organu potwierdzeniem tego stanu są ilustracje graficzne, stanowiące załącznik do tego dokumentu, obrazujące oś główną wiązki promieniowania w płaszczyźnie poziomej. Minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania wynosi od 21,2 m do 49,0 m n.p.t. Tym samym obszary o niebezpiecznym poziomie promieniowania występują ponad istniejącą zabudową w wolnej przestrzeni, w związku z tym są niedostępne dla ludzi. Przy czym, miejsca dostępne dla ludności to wszelkie miejsca, za wyjątkiem miejsc do których dostęp ludności jest niemożliwy, zabroniony, utrudniony lub wymaga posługiwania się sprzętem technicznym. W konkluzji organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy ma charakter zamknięty, ograniczony do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku, należy stwierdzić, że stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć, których realizacja wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym stanie rzeczy, wobec oczywistego stanu prawnego, organ I instancji prawidłowo podjął decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko w odniesieniu do inwestycji, do których przepis prawa nie ustanawia takiego obowiązku. Z tych też względów – jak wyjaśnił organ odwoławczy – okoliczności podnoszone przez stronę, a dotyczące obowiązku uzupełnienia przez inwestora dokumentacji zgodnie z nowelizacją ustawy Prawo ochrony środowiska, która weszła w życie w dniu 19 sierpnia 2007 roku, nie mogły być przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji. W skardze na powyższą decyzję, T. K. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując na naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego przedstawionych w odwołaniu od decyzji. Zdaniem strony, organ nie uzasadnił swojego stanowiska w sposób wyczerpujący, ani nie ustosunkował się w sposób kompleksowy do zarzutów odwołania. Zdaniem strony, organ powinien zanalizować planowaną inwestycję pod kątem zapisów § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku. Przepis ten nakazuje rozważenie nałożenia na inwestora konieczności przygotowania raportu o oddziaływaniu na środowisko w kontekście oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i ludność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W tak ustalonym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 28 października 2009 roku, sygn. akt: II SA/Łd 408/09 oddalił skargę T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 roku, sygn. akt: II OSK 423/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "A" z siedzibą w R., uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 października 2009 roku i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "A" z siedzibą w R. kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Na wstępie wyjaśnić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 roku uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ponownie rozpoznając sprawę, związany jest wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, co wprost wynika z treści art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, iż Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej nie podjęły w sprawie niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zmiana stanu prawnego w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wymagała bowiem rozważenia czy dane przedsięwzięcie jest inwestycją wymagającą sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a więc dokonania kwalifikacji przedsięwzięcia, czy też jest przedsięwzięciem niewymagającym przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, kończącego się wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Z tych względów na materialnoprawnej podstawie art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 roku Nr 25, poz. 150 ze zm.) wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Rozporządzenie to zostało następnie znowelizowane rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105 ze zm.). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, w zakresie parametrów technicznych określonego przedsięwzięcia dane przyjęte przez organy administracji zostały podane w oparciu o ustalenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz kwalifikacji danego przedsięwzięcia złożonych przez inwestora na etapie wystąpienia o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oznacza to, że właściwe organy nie poczyniły własnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, lecz wyłącznie oparły się na ustaleniach poczynionych przez inwestora. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił przy tym, że raport o oddziaływaniu na środowisko jest tylko jednym z dowodów w sprawie, który nie jest sporządzony przez biegłego i nie może zastąpić swobodnej oceny dowodów w świetle dyspozycji art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ma to istotny wpływ na nową kwalifikację przedsięwzięcia, ponieważ ustalenia przedmiotowego raportu wymagają ponownej oceny po nowelizacji zastosowanych w tej sprawie przepisów i zawartych w nich kryteriów oceny danego przedsięwzięcia. W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na okoliczność, iż w toku postępowania administracyjnego strona kontestując ustalenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko złożonego przez inwestora, złożyła do akt opinię ekspercką z dnia 11 lipca 2008 roku opracowaną przez mgr inż. M. K. w sprawie opracowania "B: Kwalifikacje przedsięwzięcia Nr [...] przebudowa stacji bazowej telefonii komórkowej. Nazwa: J. – Działka Nr: [...]". W konkluzji tego dokumentu autor ekspertyzy sformułował jednoznaczny wniosek, że przedmiotowa stacja bazowa jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, czyli także na zdrowie ludzi i wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z tej przyczyny pominięcie przez organy administracji tego dowodu przy dokonywaniu kwalifikacji wpływu przedsięwzięcia na środowisko stanowiło naruszenie art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niedopuszczalnym jest bowiem orzekanie przez właściwe organy tylko w oparciu o wnioski zawarte w opracowaniu i oświadczeniach przedłożonych przez jedną ze stron postępowania, tj. inwestora. W przedmiotowej sprawie organ oparł się jedynie na treści raportu, "kwalifikacji przedsięwzięcia" oraz oświadczeniu inwestora z dnia 23 czerwca 2008 roku. Organy w tej sprawie nie dokonały w tym zakresie własnych ustaleń, co oznacza, że w istocie oparły swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach faktycznych nie poczynionych samodzielnie lecz tylko przez inwestora. Są to tymczasem dowody podlegające swobodnej ocenie dowodów. Nie są to bowiem dokumenty urzędowe w świetle art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto nie mogą stanowić jedynego źródła materiału faktycznego sprawy, w celu ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, organ administracji publicznej powinien rozpatrzyć wszystkie okoliczności sprawy, podejmując w tym celu wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje bowiem formalna teoria dowodowa, w świetle której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy danego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Natomiast zasada oficjalności (art. 7 i art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego) wymaga, żeby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc także z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W konkluzji uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 105 § 1 oraz art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie decyzji środowiskowej, bez dokładnego wyjaśnienia sprawy uznając, że postępowanie administracyjne w tej sprawie jest bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając skargę – będąc związanym wykładnią zaprezentowaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – stwierdził naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a w szczególności przepisu art. 105 § 1 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i tym samym uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W toku ponownie prowadzonego postępowania dowodowego organy powinny skoncentrować swoje zainteresowanie przede wszystkim na prawidłowej ocenie zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego. Fundamentalne znaczenie w tym zakresie ma dokonanie kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia w postaci rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej w kontekście przepisów Prawa ochrony środowiska i rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W zaistniałej sytuacji Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W punkcie drugim wyroku, w oparciu o zapis art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej. j.m.