III SA/Kr 155/10

Sygn. akt III SA/Kr 155/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lipca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2011 r., sprawy ze skargi A. P., na decyzję Rektora Uniwersytetu, z dnia 10 listopada 2009 r. Nr [...], w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów - skargę oddala - Decyzja z dnia 10 listopada 2009 r Rektor Uniwersytetu utrzymał w moce decyzję Kierownika Studiów Doktoranckich na Wydziale [...] z dnia [...] 2009 roku nr [...]. Decyzją tą Kierownik Studiów Doktoranckich postanowił skreślić Pana A. P. z listy doktorantów na Wydziale [...] z dniem 16 września 2009 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 197 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 10 ust. l Regulaminu studiów doktoranckich na Uniwersytecie. Skarżący nie spełnił warunków zaliczenia I roku, bowiem w terminie przewidzianym regulaminem studiów nie złożył sprawozdania z oraz indeksu, ponadto nie uzyskał pozytywnej opinii opiekuna naukowego, jak również zaniedbał swoich obowiązków nie wpisując studentom zaliczeń z prowadzonych przez siebie ćwiczeń. Powyższą decyzję otrzymał skarżący oraz opiekun naukowy doktoranta – Prof. dr hab. J. Z., który równocześnie jako organ I instancji wydał przedstawioną wyżej decyzję. W odwołaniu z dnia 10 października 2009 r A. P. zarzucił naruszenie §§ 9 i 10 Regulaminu studiów doktoranckich na Uniwersytecie bowiem uzyskał prolongowanie terminu do złożenia kompletnej dokumentacji potrzebnej do zaliczenia I roku stacjonarnych studiów doktoranckich do końca września i w tym terminie złożył stosowne dokumenty. Zarzucił także błędy w opinii Kierownika studiów doktoranckich dotyczące postępów doktoranta w pracy naukowej i dydaktycznej. Podkreślił, że wspomniana opinia nie została mu doręczona. Wskazał także na błędy dotyczące zaniedbania obowiązków związanych z prowadzeniem zajęć dydaktycznych. Postawił także zarzut naruszenia art. 6, art. 9, art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, oraz uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Nierozpoznanie istoty sprawy, a także naruszenie art. 24 § l pkt l, 5, 7 Kodeksu postępowania administracyjnego albowiem decyzję wydała strona postępowania, tzn były opiekun naukowy i autor spornej opinii z dnia 13 maja 2009 r W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji Rektora Uniwersytetu z dnia l0 listopada 2009 r podkreślono, że argumentacja podana w odwołaniu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z programem studiów doktoranckich Wydziału [...] doktorant I roku zobowiązany jest do złożenia egzaminu z metodologii nauk [...], udokumentowanego uczestniczenia w wykładzie i ćwiczeniach z przedmiotu, z którego będzie przygotowywać pracę doktorską oraz uczestniczenia w seminarium doktoranckim w Katedrze, ponadto przedłożenia pozytywnej opinii opiekuna naukowego, zawierającej szczegółową informację o dokonaniach naukowych oraz pisemnego sprawozdania z pracy naukowej. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia § 9 Regulaminu studiów doktoranckich na Uniwersytecie - nie może on zostać uznany za uzasadniony, gdyż ustna zgoda dziekana na przedłużenie terminu zaliczenia roku nie może być traktowana wiążąco. Dziekan nie posiada kompetencji do zaliczania roku studiów, ani kompetencji do przedłużenia regulaminowego terminu składania sprawozdań. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia § 10 Regulaminu studiów doktoranckich na Uniwersytecie - nie może on zostać uznany za uzasadniony, gdyż skarżący został skreślony zgodnie z przesłanką zawartą w § l0 ust. l lit. b). Natomiast w odniesieniu do zarzutów dotyczących błędów faktycznych zawartych w opinii Kierownika studiów doktoranckich oraz błędów faktycznych związanych z zaniedbaniem obowiązków prowadzenia zajęć dydaktycznych – uznano, że nie mogą one zostać uznane za uzasadnione, gdyż nie zachodzą żadne przesłanki, które podważałaby wiarygodność stanowiska Prof. J. Z. i jego wyczerpującej opinii na ten temat. Także zarzut dotyczący zaniechania zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego - nie został uznany za zasadny, gdyż Kierownik studiów doktoranckich podejmując decyzję o skreśleniu z listy doktorantów, dysponował pełną dokumentacją w przedmiotowej sprawie. W decyzji zawarto pouczenie iż stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Uniwersytetu w terminie 30 dni od doręczenia decyzji. Wnioskiem z dnia 23 listopada 2009 r skarżący zwrócił się do organu II instancji o uzupełnienie powyższej decyzji poprzez odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 24 § l pkt. l, 5, 7 kpa , oraz zarzutu nierozpatrzenia istoty sprawy przez organ I instancji, zarzutu dotyczącego błędów w ustaleniach faktycznych co do wywiązana się przez doktoranta z obowiązku wpisania studentom zaliczenia z prowadzonych przez niego ćwiczeń, a także zarzutu naruszenia art. 6, art. 9, art. 10, art. 77§ l, art. 80 kpa a więc całościowego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego jak również zarzutu pominięcia ustnej zgody dziekana na przedłużenie terminu zaliczenia roku. Wniesiono także o wskazanie z jakiego przepisu prawa pozytywnego wynika obowiązek przedłożenia "pozytywnej opinii opiekuna naukowego". Ponadto wniesiono o uzupełnienie decyzji organu II instancji o rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosków zgłoszonych w odwołaniu, a dotyczących przeprowadzenia na podstawie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowania uzupełniającego co do materiałów i dowodów w sprawie, przeprowadzenie przez organ II instancji rozprawy, zobowiązania strony - Prof. J. Z. do wydania uwierzytelnionego odpisu opinii z dnia 13 maja 2009 roku i jej doręczenie, dopuszczenie wszystkich dowodów wskazanych w odwołaniu, przesłuchanie stron przedmiotowego postępowania stosownie do postanowień wskazanych w treści przepisu art. 86 Kodeksu postępowania administracyjnego, oraz wyłączenie osoby Pana Profesora J. Z. od dokonywania jakichkolwiek czynności w przedmiotowej sprawie w charakterze organu I instancji ponieważ jest stroną przedmiotowego postępowania. Złożono także wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, a mianowicie, iż odwołujący się uzyskał "ustną zgodę dziekana na przedłużenie terminu zaliczenia roku" podczas gdy wnioskiem z dnia 22 czerwca 2009 r odwołujący się zwrócił się na piśmie do Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu. Pismo zawiera także wniosek o wyjaśnienie istotnych wątpliwości co do treści decyzji organu drugiej instancji z dnia 10 listopada 2009 roku odnośnie passusu iż "ustna zgoda dziekana na przedłużenie terminu zaliczenia roku nie może być traktowana wiążąco" poprzez wskazanie, które zgody wydawane przez Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu i w jakich sprawach są wiążące, a które takiego przymiotu nie posiadają i z jakich względów, oraz wyjaśnienie stwierdzenia iż "Dziekan nie posiada kompetencji do zaliczenia roku studiów, ani kompetencji do przedłużenia regulaminowego terminu składania sprawozdań" poprzez wskazanie jaki organ jest organem wyższego stopnia wobec Kierownika studiów doktoranckich na Wydziale [...], jaki organ właściwy jest do podjęcia decyzji w przedmiocie przedłużenia regulaminowego terminu składania sprawozdań na studiach doktoranckich w przypadku kiedy zachodzą w stosunku do osoby piastującej funkcje (organu) - Kierownika studiów doktoranckich przyczyny wyłączenia, o których mowa w treści art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także wskazanie jakie konsekwencje mogą grozić doktorantowi, który wniosek w przedmiocie przedłużenia regulaminowego terminu składania sprawozdań wniósł do niewłaściwego organu oraz wyjaśnienie w jakim terminie i w jakim trybie winien być rozpoznany taki wniosek. Wniesiono także o wyjaśnienie wątpliwości związanych ze stwierdzeniem, że "nie zachodzą żadne przesłanki, które podważałyby wiarygodność stanowiska Prof. J. Z. i jego wyczerpującej opinii na ten temat", oraz wskazanie jak organ II instancji rozumie pojęcie pełnej dokumentacji jaką Kierownik studiów doktoranckich dysponował podejmując decyzję o skreśleniu skarżącego z listy doktorantów. Zgłoszono również wniosek o uzupełnienie pouczenia co do odwołania od w/w decyzji poprzez wskazanie w jaki sposób, w jakim terminie, za pośrednictwem jakiego organu przysługuje możliwość wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności decyzji, oraz czy środki te przysługują równocześnie ze skargą do sądu administracyjnego , oraz czy istnieje obowiązek uiszczenia opłaty. Postanowieniem z dnia [...] 2009 r Rektor Uniwersytetu odmówił uzupełnienia decyzji z dnia 10 listopada 2009 r co do rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów wskazanych we wniosku z dnia 23 listopada 2009 r bowiem Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości uzupełnienia decyzji co do jej uzasadnienia. W skardze wniesiono o uchylenie decyzji organu I i II instancji, a także zasadzenie kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie art. 24 § l pkt. l w zw. z art. 28 i 29 kpa albowiem decyzję w I instancji wydała strona tegoż postępowania czyli Prof. J. Z. jako Kierownik Studiów Doktoranckich na Wydziale [...], który od października 2008 roku sprawował funkcję opiekuna naukowego skarżącego i w opinii z dnia 13 maja 2009 roku in fine zawarł już swoje stanowisko co do osoby skarżącego, które następnie zrealizował jako strona tegoż postępowania w charakterze piastuna organu I instancji czyli Kierownika Studiów Doktoranckich. W związku z tym wobec treści opinii z dnia 13 maja 2009 r Prof. J. Z. pozostawał ze skarżącym w stosunku prawnym, który oddziaływał na wynik sprawy, a więc miał wpływ na prawa, obowiązki i sytuację faktyczną w przedmiotowej sprawie i skutkował obowiązkiem wyłączenia się z mocy samego prawa. Podkreślono, że poprzez zawarcie w decyzji adnotacji iż otrzymuje ją poza doktorantem także "opiekun - Prof. dr hab. J. Z." ewidentnie wskazano, że był on stroną tegoż postępowania, a zatem że wydał decyzję we własnej sprawie. Do zarzutu tego organ II instancji nie ustosunkował się pomimo podniesienia tego zarzutu w odwołaniu. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 8 Kpa i 9 Kpa poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i wniosków zawartych w treści odwołania, a także naruszenie art. 6 Kpa, art. 9 Kpa w zw. z art. 107 § l Kpa, a także art. 11 Kpa w zw. z art. 81 Kpa, poprzez fakt, że decyzję organu II instancji podpisał Pełnomocnik Rektora Uniwersytetu ds. dydaktyki powołując się na udzielone upoważnienie jednakże bez doręczenia skarżącemu nawet odpisu tegoż upoważnienia, oraz poprzez niedoręczenie stronie w toku postępowania opinii z dnia 13 maja 2009 r , czym naruszono zasadę jawności postępowania administracyjnego i pozbawiono stronę możliwości wypowiedzenia się co do argumentów zawartych w opinii. W tym kontekście postawiono zarzut naruszenie art. 7 Kpa, art. 10 § l Kpa w zw. z art. 77 i nast. Kpa bowiem organ obowiązany był zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu, a w szczególności powinien się ustosunkować do wniosków dowodowych strony i okoliczności faktycznych wskazanych przez stronę dla wyjaśnienia swego postępowania oraz zarzut naruszenie art. 8 Kpa, art. 11 Kpa w zw. z art. 107 § l Kpa albowiem rozstrzygnięcie administracyjne zawarte w decyzji organu II instancji powinno być związane z przedmiotem postępowania [określonego w decyzji organu I instancji jak również w treści odwołania] i stanowić konkretną odpowiedź organu administracyjnego na zawarte w odwołaniu wnioski i twierdzenia skarżącego. Pominięcie tych reguł skutkuje naruszeniem także zasady równości stron, a także elementarnego poczucia sprawiedliwości i zasad etyki. Postawiono także zarzut naruszenia art. 9 Kpa w zw. z art. 111 § l Kpa poprzez zawarcie w zaskarżonej decyzji wadliwego pouczenia i zignorowanie wniosku strony o uzupełnienie pouczenia co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego, oraz naruszenia art. 9 Kpa w zw. z art. 107 § l Kpa i art. 111 § l i 2 Kpa, brak prawidłowego pouczenia w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2009 r , którym rozpoznano wniosek z dnia 23 listopada 2009 r. o rektyfikację zapadłej w sprawie decyzji z dnia 10 listopada 2009 r , co tworzy stan niepewności dla strony w zakresie prawa do wniesienia skargi. Ponadto zarzucono naruszenie art. 9 Kpa w zw. z art. 113§ 2 Kpa bowiem organ II instancji nie odniósł się do wniosku skarżącego z dnia 23 listopada 2009 roku o wyjaśnienie istotnych wątpliwości co do treści decyzji z dnia 10 listopada 2009 r. Zgłoszono również zarzut naruszenia art. 10 Kpa w zw. z art. 75 Kpa, art. 78 Kpa, art. 86, art. 89 Kpa, art. 136 Kpa poprzez naruszenie zasady czynnego udziału skarżącego w postępowaniu administracyjnym, przez niepowiadomienie go o zgromadzonym materiale dowodowym i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych. Organ II instancji pominął środki dowodowe zaoferowane przez skarżącego i zaniechał (pomimo wniosków strony) obowiązku doręczenia skarżącemu opinii z dnia 13 maja 2009 r, na którą powołał się w decyzji . Wytknięto również naruszenia art. 11 Kpa w zw. z art. 107 § l i 3 Kpa poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji organu II instancji, które ma charakter ogólnikowy, posługuje się zwrotami niedookreślonymi, a także naruszenie art. 12 Kpa, w związku z art. 35 Kpa i art. 36 Kpa, z wadliwym rozpoznaniem wniosku z dnia 23 listopada 2009 r. i naruszenia art. 40 Kpa w zw. z art. 42 Kpa poprzez doręczenie decyzji na inny adres niż wskazany w odwołaniu . Jest również zarzut naruszenie art. 9 Kpa w zw. z art. 41 § l Kpa i art. 44 Kpa bowiem organy obu instancji nie pouczyły skarżącego o treści i konsekwencjach wynikających z tych przepisów, oraz naruszenia art. 6 Kpa w zw. z art. 75 Kpa bowiem opinia o osobie skarżącego z dnia 13 maja 2009 r nie może stanowić dowodu w rozumieniu przepisów KPA, tym bardziej, że strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do jej treści . W związku z tym postawiono również zarzut naruszenia art. 75 Kpa w zw. z art. 86 Kpa poprzez danie wiary opinii z dnia 13 maja 2009r, pomimo że nie mogła być dowodem. Podkreślono, że jest to jedynie dokument prywatny i nie może być utożsamiany z dowodem z zeznań świadków czy stron ponieważ inna jest jego wartość dowodowa. Ponadto zgłoszono zarzut naruszenia art. 111 § l Kpa poprzez wydanie postanowienia z dnia [...] 2009 roku odmawiającego uzupełnienia decyzji z dnia 10 listopada 2009 roku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosków zawartych i opisanych w odwołaniu. Organ oparł się przy tym na wadliwej argumentacji właściwej dla procesu cywilnego, a nie postępowania administracyjnego w którym istnieje możliwość uzupełnienia uzasadnienia decyzji w trybie art. 111 § 1 kpa. Sformułowano także zarzuty naruszenia § 9 i 10 Regulaminu studiów doktoranckich stanowiącego załącznik do uchwały Senatu z dnia 19 kwietnia 2006 r . Podniesiono bowiem, że skarżący w dniu 22 czerwca 2009 roku złożył na dziennik podawczy Uniwersytetu wniosek skierowany do Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu o prolongowanie do końca miesiąca września terminu do złożenia kompletnej dokumentacji potrzebnej do zaliczenia I roku stacjonarnych studiów doktoranckich, na który to wniosek uzyskał zgodę ze strony Pani Dziekan. Została ona skarżącemu zakomunikowana ustnie w trakcie rozmowy telefonicznej. A następnie kilkakrotnie potwierdzana przez Panią Dziekan w kolejnych rozmowach. Miała być również złożona do akt doktoranta . Pomimo to w dniu [...] 2009 r została wydana decyzją , którą skreślono skarżącego ze studiów doktoranckich. Sformułowano także zastrzeżenia w stosunku do opinia z dnia 13 maja 2009 r. zarzucając jej sprzeczności, bowiem z jednej strony twierdzi się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, że skarżący zaniedbał swoje obowiązki nie wpisując studentom zaliczeń z prowadzonych zajęć podczas gdy w treści opinii znajduje się twierdzenie iż już na miesiąc przed zakończeniem wpisał on zaliczenia wszystkim studentom. Za nieprawdziwe uznano twierdzenie, że skarżący nie brał udziału w pracach Katedry, co potwierdza fakt, iż został wydelegowany przez Kierownika katedry na konferencję w B. Ponadto skarżący wygłosił referat na seminarium doktoranckim pt. "Statuty jednostek samorządu terytorialnego" który został w pełni zaaprobowany przez Kierownika Katedry. Ponadto w aktach skarżącego znajdują się także pochlebne opinie, jak również pozytywne oceny zawarte w liście referencyjnym. Podkreślono, że opinia z dnia 13 maja 2009 roku w sposób nieobiektywny ocenia i podaje informacje i twierdzenia o osobie skarżącego, które nie mają jakiegokolwiek odzwierciedlenia w rzeczywistości. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie w całości z uwagi na wniesienie po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismem z dnia 15 marca 2010 r skarżący odniósł się do wniosku zawartego w odpowiedzi na pozew, podnosząc, iż organ nie wyjaśnił z jakiego powodu uznaje skargę za wniesioną po terminie . Podkreślił, że złożył wniosek o rektyfikację decyzji organu II instancji z dnia 10 listopada 2009 r . W odpowiedzi organ wydał postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji , które doręczył skarżącemu w dniu 29 grudnia 2009 r i od tej daty stosowanie do treści art. 111§ 2 kpa biegł termin do złożenia skargi na wyżej wymienioną decyzję, który upływał 28 stycznia 2010 r . Natomiast skarga została złożona w biurze podawczym organu w dniu 25 stycznia 2010 r a więc w terminie. Ponadto zarzuty skargi zostały uzupełnione w piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2011 r w którym podniesiono dodatkowo zarzut rażącego naruszenia art. 110 kpa w związku z art. 207 ust 1 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym poprzez wskazanie w osnowie decyzji organu I instancji terminu z jakim strona została skreślona z listy uczestników studium doktoranckiego, podczas gdy decyzja wywołująca skutek konstytutywny weszła w życie później , tzn dopiero z chwilą doręczenia jej stronie. Postawiono także zarzut naruszenia art. 197 ust 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez jego zastosowanie pomimo braku ustawowych przesłanek, a także zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 86 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa w związku z art. 207 ust 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania administracyjnego, oraz brak wyjaśnienia przyczyn utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji gdy art. 197 ust 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie przewiduje obligatoryjnego skreślenia doktoranta z listy uczestników studium doktoranckich. W tym kontekście podkreślono, że organy uczelni obowiązane są stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Powinny mieć zatem na względnie interes społeczny i słuszny interes doktoranta. W uzasadnieniu decyzji organ powinien ocenić zarzuty podnoszone przez stronę i wyjaśnić dlaczego nie mógł inaczej orzec niż na niekorzyść strony z uwagi na konkretne okoliczności faktyczne i prawne. Postawiono także zarzut naruszenia art. 60 ust 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez bezpodstawne uznanie, że ustana zgoda dziekana na przedłużenie terminu zaliczenia roku nie może być traktowana wiążąco, podczas gdy dziekan jako kierownik wydziału jest obok rektora organem uczelni. Zarzucono także naruszenie art. 10 w związku z art. 61 § 4 i art. 81 kpa w związku z art. 207 ust 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, bowiem organ I instancji zaniechał powiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, przez po pozbawił go możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, oraz przedstawienia swojego stanowiska w sprawie przed wydaniem decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o jej odrzucenie. Wniosek tej jest nieuzasadniony. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Nie jest to jednak jedyna regulacja prawna dotycząca terminu do wniesienia skargi. Należy bowiem także zwrócić uwagę na treść art. 111 § 2 kpa w brzmieniu obowiązującym w 2009 i 2010 r w przypadku gdy strona zażądała uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi. Przy czym przez odpowiedź, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć decyzję lub postanowienie wydane w przedmiocie takiego wniosku. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2000 r., II SA/Gd 1783/98, ONSA 2002, nr 1, poz. 23) orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia (art. 111 k.p.a.), inaczej niż w procedurze cywilnej (art. 351 k.p.c.), nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona; w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym, zażaleniowym czy też sądowo administracyjnym. W związku z tym na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to, tak jak i decyzja w przedmiocie uzupełnienia, nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy (postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., I OSK 875/07). Z tych też względów zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania, skargi czy też powództwa do sądu powszechnego na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia art. 111 § 2 k.p.a.). Jak podkreślono w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r wydanym w sprawie sygn akt II OSK 373/10 ( LEX nr 606587 ) celowościowa wykładnia cytowanych przepisów prowadzić musi do wniosku, że przesunięcie terminu do złożenia środka odwoławczego służy zapewnieniu stronie możliwości skutecznego zakwestionowania decyzji w dalszym postępowaniu. Innymi słowy, jeżeli wydany akt dotknięty jest nieistotnymi brakami, które mogą podlegać uzupełnieniu przez organ w trybie art. 111 § 2 k.p.a., to winne one zostać uzupełnione czy też sprostowane przez ten organ, ale strona nie może ucierpieć w związku z upływem terminu jaki wiąże się procedurą określoną w cytowanym przepisie. W tym też znaczeniu art. 111 § 2 k.p.a. nie jest stricte przesunięciem początku biegu terminu, lecz niejako jego przedłużeniem o okres, w którym dochodzi do rozpoznania wniosku o uzupełnienie bądź sprostowanie. Przepis art. 111 § 2 k.p.a. nie stanowi lex specialis w stosunku do przepisów regulujących terminy do złożenia środków odwoławczych, bowiem nie wyłącza ich zastosowania na rzecz innej regulacji, ale je uzupełnia. W związku z tym w przypadku złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 § 1 kpa termin do wniesienia skargi biegnie od daty otrzymania decyzji do chwili upływu 30 dni od dnia otrzymania przez stronę "odpowiedzi" na wniosek o uzupełnienie lub sprostowanie . W omawianej sprawie za odpowiedź tą uznać należy postanowienie z dnia [...] 2009 r. o odmowie uzupełnienia decyzji, które doręczono skarżącemu w dniu 29 grudnia 2009 r . (karta 80 akt sądowych) . Skarga została natomiast złożona dnia 25 stycznia 2010 r a więc z zachowaniem powyższego terminu. Skarga podlega zatem merytorycznemu rozpoznaniu. Analiza rozpoznawanej sprawy nie daje jednak podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji. W sprawie zastosowanie ma art. 197 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Zgodnie z jego ust.1 doktorant jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów doktoranckich. Odpowiednio stosuje się przy tym (dotyczący studentów) przepis art. 189 ust 2 tej ustawy wedle którego do student jest obowiązany w szczególności do: 1) uczestniczenia w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z regulaminem studiów; 2) składania egzaminów, odbywania praktyk i spełniania innych wymogów przewidzianych w planie studiów; 3) przestrzegania przepisów obowiązujących w uczelni. Poza tym na podstawie art. 197 ust 2 tej ustawy do podstawowych obowiązków doktorantów, należy realizowanie programu studiów doktoranckich oraz prowadzenie badań naukowych i składanie sprawozdań z ich przebiegu. Ponadto na mocy ust 3 tego artykułu doktoranci mają także obowiązek odbywania praktyk zawodowych w formie prowadzenia zajęć dydaktycznych lub uczestniczenia w ich prowadzeniu. Maksymalny wymiar zajęć dydaktycznych prowadzonych przez uczestników studiów doktoranckich nie może przekraczać 90 godzin dydaktycznych rocznie. Sankcje za naruszenie tych obowiązków wprowadza natomiast ust 4 powyższego przepisu zgodnie z którym doktoranci, którzy nie wywiązują się z obowiązków, o których mowa w ust. 1-3, mogą zostać skreśleni z listy uczestników studiów doktoranckich. Decyzję o skreśleniu podejmuje kierownik studiów. Od decyzji tej służy zgodnie z ust. 5 odwołanie do rektora. Decyzja rektora jest ostateczna. Należy również zwrócić uwagę, że wyżej wymieniona ustawa w art. 201 zobowiązała ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego do określenia, w drodze rozporządzenia między innymi warunków i trybu organizowania studiów doktoranckich, oraz ich prowadzenia i odbywania uwzględniając czas trwania studiów i możliwość przedłużania go, mając na uwadze potrzebę prawidłowego przygotowania do przeprowadzenia przewodu doktorskiego, a także uwzględniając szczegółowe uprawnienia organu tworzącego studia doktoranckie, rady jednostki organizacyjnej i kierownika studiów doktoranckich, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawnego przebiegu studiów i wysokiej jakości kształcenia. W wykonaniu tego upoważnienia Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał w dniu 19 grudnia 2006 r. rozporządzenie w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni ( Dz U z 2007 r nr 1 poz. 3 z późniejszymi zmianami ). Zgodnie z § 7 tego rozporządzenia do kompetencji kierownika studiów doktoranckich należy organizacja realizacji programu studiów doktoranckich, dokonywanie oceny realizacji programu studiów doktoranckich oraz prowadzenia badań naukowych przez doktorantów, podejmowanie decyzji w sprawie zaliczenia kolejnych lat studiów doktoranckich oraz wyrażanie zgody na przedłużenie okresu odbywania studiów doktoranckich. Do zasad odbywania studiów doktoranckich odnosi się także art. 169 ust 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym zgodnie z którym organizację i tok studiów doktoranckich w zakresie nieuregulowanym w ustawie oraz w odrębnych przepisach określa regulamin studiów doktoranckich. Przy czym przepisy art. 161 i 162 stosuje się odpowiednio. Zgodnie natomiast z art. 62 ust 1 pkt 2 i art. 161 ust 1 tej ustawy regulamin studiów uchwala senat uczelni co najmniej na pięć miesięcy przed początkiem roku akademickiego. W okresie czasu, którego dotyczy spór obowiązywał Regulamin studiów doktoranckich na Uniwersytecie stanowiący załącznik nr 1 do uchwały Senatu Uniwersytetu z dnia 19 kwietnia 2006 r. Nr [...] ze zmianami z dnia 28 marca 2007 roku w sprawie studiów doktoranckich. Zgodnie z § 9 ust 1 - 3 tego regulaminu okresem zaliczeniowym na studiach doktoranckich jest rok akademicki. Do dnia 30 czerwca każdego roku doktorant jest zobowiązany złożyć na ręce kierownika studiów doktoranckich następujące dokumenty: a) sprawozdanie z wykonania obowiązków w danym roku akademickim, b) opinie opiekuna naukowego o postępach naukowych i postępach w przygotowaniu pracy doktorskiej, c) indeks z wpisami wymaganymi przez plan i program studiów, d) inne dokumenty wymagane przez plan i program studiów. Z uzasadnionych względów losowych lub naukowych kierownik studiów doktoranckich może przedłużyć termin, o jakim wyżej mowa do dnia 15 września, lub przenieść niektóre obowiązki na następny rok akademicki. W oparciu o zebrana dokumentacje kierownik studiów doktoranckich podejmuje decyzje o zaliczeniu roku do dnia 30 września każdego roku. Ponadto w § 10 ust 1 Regulaminu przewidziano, że kierownik studiów doktoranckich podejmuje decyzje o skreśleniu z listy doktorantów w przypadku: a) stwierdzenia niezrealizowania obowiązków niezbędnych do zaliczenia roku lub innych podstawowych obowiązków regulaminowych, b) negatywnej opinii opiekuna naukowego, c) stwierdzenia zatrudnienia doktoranta na etacie rezydenckim. Przykładowe kompetencje kierownika studiów doktoranckich wymieniono w § 17 ust 2 regulaminu , który zalicza do nich: a) podejmowanie decyzji w sprawie zaliczenia lat studiów, a także w sprawie przeniesienia wymagań programowych na następny rok, b) podejmowanie decyzji w sprawie skreślenia z listy doktorantów, c) wyrażanie zgody na podjecie pracy zarobkowej w niepełnym wymiarze czasu pracy przez doktoranta, który otrzymuje stypendium. Natomiast § 20 regulaminu określa kompetencje opiekuna naukowego. Według tego przepisu sprawuje on bezpośrednią opiekę merytoryczną i formalną nad doktorantem, a w szczególności: dokonuje corocznej oceny postępów doktoranta i formułuje w tej kwestii opinie, opiniuje wszelkie wnioski doktoranta dotyczące przebiegu studiów, ustala (w porozumieniu z kierownikiem danej jednostki organizacyjnej) zasady udziału doktoranta w pracach tej jednostki, oraz zalicza w indeksie zajęcia lub realizację innych obowiązków, odbywanych poza Uniwersytetem. Obowiązki doktoranta określa natomiast § 15 Regulaminu . Należą do nich między innymi realizowanie programu studiów doktoranckich i spełnianie innych wymogów przewidzianych w planie i w programie studiów, składanie, potwierdzonych przez promotora, okresowych sprawozdań z wykonywanych obowiązków oraz innych osiągnięć w wyznaczonych terminach, prowadzenie zajęć dydaktycznych lub uczestniczenie w nich w wymiarze nieprzekraczającym 90 godzin w skali roku akademickiego, udział w pracach jednostki organizacyjnej, w której doktorant przygotowuje pracę doktorską, przestrzeganie przepisów obowiązujących w Uniwersytecie, oraz postępowanie w zgodzie ze ślubowaniem i regulaminem studiów. Zawarte w tych przepisach regulacje prowadzą do wniosku, że poza ustawą podstawowym aktem określającym prawa i obowiązki studenta jest regulamin studiów uchwalony przez senat uczelni. Należy jednak pamiętać , że zawarte w nim przepisy mają charakter wewnątrzzakładowy i jako takie nie mogą być uznane za powszechnie obowiązujące. Z drugiej jednak strony z chwilą przyjęcia danej osoby w poczet użytkowników zakładu, staje się ona podmiotem praw i obowiązków, które przysługują bądź obciążają użytkowników danego zakładu. Te prawa i obowiązki wynikają zatem zarówno z przepisów powszechnie obowiązujących (ustaw i aktów normatywnych wykonawczych), jak i ze statutów oraz regulaminów zakładowych. Użytkownika, który dobrowolnie przystąpił do zakładu administracyjnego (np. doktoranta), wiążą przepisy zawarte w aktach normatywnych wewnątrzzakładowych, ponieważ jego wniosek o przyjęcie jest równocześnie wyrażeniem zgody na poddanie się reżimowi prawnemu obowiązującemu w danym zakładzie (uchwała NSA z 13 października 2003 r. OPS 5/03, dostępna w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepisy wewnątrz zakładowe powinny być jednak zgodne z przepisami powszechnie obowiązującymi, na których podstawie zostały wydane. Dokonana w tym zakresie analiza powołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że zawarte w regulaminie studiów doktoranckich regulacje w zakresie przesłanek skreślenia z listy doktorantów nie w pełni odpowiadają temu kryterium. Regulamin wylicza bowiem konkretne przesłanki skreślenia nadając im charakter obligatoryjny. Ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym przewiduje natomiast w art. 197 ust 4 nie obowiązek, a jedynie tylko fakultatywną możliwość skreślenia. Stanowi bowiem, iż organ może dokonać takiej czynności, a nie że jej dokonuje. Wprowadza jednak równocześnie ogólne kryterium niewywiązywania się między innymi z obowiązku postępowania zgodnie z regulaminem studiów doktoranckich, realizowania programu studiów , oraz nieodbywania praktyk zawodowych w formie prowadzenia zajęć. W tym miejscu należy podkreślić, że ani przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, ani proklamowana w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP autonomia szkół wyższych na zasadach określonych w ustawie, nie daje podstawy do rozszerzenia w regulaminie studiów doktoranckich, przewidzianych art. 197 ust 1- 4 wyżej wymienionej ustawy, przypadków skreślenie studenta z listy studentów. Nie ma także podstaw aby w regulaminie zamiast przewidzianych w ustawie fakultatywnych przesłanek wykreślenia wprowadzić obligatoryjne. Z drugiej jednak strony art. 197 ust 1 i 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym przewiduje, że doktoranci mają obowiązek postępować nie tylko zgodnie z regulaminem studiów, ale także powinni realizować program studiów doktoranckich oraz prowadzić badania naukowe i składać sprawozdania z ich przebiegu. W tym kontekście zapisy § 9 ust 2 i § 10 ust 1 regulaminu uznać należy za zgodne z powyższą ustawą , w stosunku do której mają charakter norm doprecyzowujących nie wykraczających poza zakres umocowania określonego w art. 196 ust 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Oczywiście w związku z uwagami dotyczącymi treści art. 197 ust 4 nie mogą być one uznane za przesłanki obligatoryjne, a jedynie fakultatywne. W związku z tym decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją podejmowaną w ramach tzw. "uznania administracyjnego". Przepis ten pozostawia bowiem do uznania organu uczelni istnienie lub nieistnienie w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności, uzasadniających skreślenie z listy studentów. Nie może to jednak oznaczać dowolności rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji musi być w takiej sytuacji poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie przesłanek skreślenia dokoranta i ich analizą, co winno znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia. Dopiero w takich warunkach podjęta decyzja uznaniowa może być uznana nie za decyzję dowolną, lecz mieszczącą się w granicach uznania administracyjnego. Organ powinien rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z omawianej instytucji oraz ewentualnie okoliczności uzasadniające zakres ich zastosowania. Należy zatem ocenić, czy zaskarżona decyzja w raz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji spełniają te warunki. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że przesłanką jej uchylenia jest zgodnie z art. 145 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tylko takie naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności decyzja powinna być skontrolowana z punktu widzenia naruszenia przepisów postępowania. Normy te nie zostały w omawianej sprawie naruszone w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym bardziej, że Kodeks postępowania administracyjnego nie jest w omawianej sprawie stosowany wprost. Stosownie bowiem do treści art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego między innymi do decyzji podejmowanych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, jak również przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. W związku z tym podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2010 r wydany w sprawie sygn akt IV SA/Gl 482/09 ), że nie sposób oczekiwać, aby uczelnia publiczna działała tak, jak organ administracji publicznej, gdyż została powołana do zupełnie innych zadań, których zakres wynika z art. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Zatem odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. oznacza, iż pewne jego regulacje znajdą zastosowanie wprost, inne z pewnymi modyfikacjami, natomiast jeszcze inne z uwagi na specyfikę podmiotu jakim jest uczelnia publiczna nie będą miały zastosowania przed tym organem, który tylko pełni funkcję organu administracji publicznej w ściśle określonym zakresie spraw wyznaczonych w art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 23 lipca 2008 r wydanym w sprawie IV SA/Po 660/07 ( LEX nr 566517 ), w którym stwierdzono, że decyzje organów uczelni, w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych, nie musi spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. W szczególności nieuzasadniony jest zarzut iż Pan Prof. Dr hab. J. Z. powinien wyłączyć się od wydania decyzji I instancji, gdyż przez sam fakt bycia opiekunem naukowym skarżącego występował w charakterze strony. Przesłanki wyłączenia pracownika od udziału w sprawie zostały bowiem wyliczone w art. 24 Kpa , który w § 1 pkt 1 stanowi, że dotyczy to miedzy innymi przypadku gdy pracownik ten jest stroną w sprawie , albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Stroną natomiast zgodnie z art. 28 Kpa jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes ten lub obowiązek należy przy tym rozumieć w kategoriach obiektywnych. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie to może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku obywateli. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny. Przy czym pojęcia strony nie można odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego. W omawianej sprawie nie można uznać, aby Prof. dr hab. J. Z. występował w sprawie zarówno w charakterze organu jak i strony. Za stronę postępowanie nie można bowiem uznać opiekuna naukowego. Jest to tylko podmiot uczestniczący w procesie kształcenia doktoranta. Brak jest przy tym okoliczności pozwalających stwierdzić, że skreślenie skarżącego z listy doktorantów ma prawnie chroniony wpływ na osobiste prawa i obowiązki osoby będącej opiekunem naukowym. Ponadto samo doręczenie danej osobie decyzji nie przesądza o tym, że staje się ona stroną postępowania administracyjnego, podobnie jak samo sporządzenie opinii (oceny) wykorzystanej przy wydawaniu decyzji. Decyzja została doręczona opiekunowi naukowemu nie jako stronie, ale jaki podmiotowi uczestniczącemu w procesie kształcenia doktoranta. W sprawie brak jest także przesłanek, które pozwalały by stwierdzić, że uprawdopodobniono istnienie innych okoliczności, które mogły wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Skarżący zgłasza co prawda liczne uwagi i zastrzeżenia do treści opinii z dnia 13 maja 2009 r nie wskazuje jednak żadnych pozamerytorycznych okoliczności, które świadczyły by o braku obiektywizmu autora tej opinii. Nieuzasadnione są także zarzuty dotyczące treści powyższej opinii i jej wpływu na wydanie zaskarżonej decyzji. Zawiera ona co prawda stwierdzenia niekorzystne dla strony ale, nie są to elementy ocenne, ale wskazanie konkretnych okoliczności . Wyjaśniono w niej również w sposób przekonywujący, dlaczego różni się ona od wcześniej wydawanych opinii. O prawidłowym wykonywaniu obowiązków doktoranta nie świadczy także sam udział na konferencji naukowej, jak tez wygłoszenie referatu na seminarium doktoranckim. Organy obu instancji nie kwestionują bowiem iż takie zdarzenia miały miejsce. Natomiast ich ocena pod względem merytorycznym została zawarta w opinii opiekuna naukowego. Należy przy tym podkreślić, że opinia opiekuna naukowego nie jest aktem administracyjnym do którego stosuje się chociażby odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to bowiem wewnętrzny akt zakładu administracyjnego. Do tej kategorii aktów administracyjnych orzecznictwo zalicza między innymi ocenę egzaminatora, będącą jego wyłącznym atrybutem (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1994 r. sygn. akt I SA 1636/94, ONSA z. 4 poz. 176). Podobnie należy traktować opinię opiekuna naukowego doktoranta. Nieuzasadniony jest zatem także zarzut, że opinia jest tylko dokumentem prywatnym nie może stanowić dowodu w rozumieniu Kpa. Jak wynika bowiem z § 20 Regulaminu studiów doktoranckich jest to dokument wewnętrzny zakładu administracyjnego sporządzany przez upoważniony do tego podmiot. W świetle wskazanych wyżej zasad odpowiedniego stosowania regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, nieuzasadnione są zarzuty wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, oraz nieodniesienia się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów. Uzasadnienie jest co prawda nieco lakoniczne, ale odnosi się w sposób wystarczający do przedstawionych w odwołaniu zarzutów. Wbrew twierdzeniom skargi nie jest ono ani ogólnikowe , ani szablonowe i odnosi się w sposób wystarczający do istotnych w rozpoznawanej sprawie okoliczności spornych. Organy obu instancji prawidłowo uznały, że ustana zgoda Dziekana na przedłużenie terminu zaliczenia roku , nie ma wiążącego charakteru. Ponadto skarżący nie wykazał, aby zgodę taką faktycznie uzyskał, co więcej z treści jego wniosku z dnia 28 września 2009 r wynika, że Pani Dziekan nie potwierdza twierdzenia o udzieleniu ustnej zgody na przedłużenie terminu. Z treści 9 ust 3 Regulaminu wynika natomiast, że organem właściwym do rozpoznania wniosku o przedłużenie terminu do złożenia wymaganych dokumentów jest tylko Kierownik studiów doktoranckich, a termin ten może przedłużyć tylko do dnia 15 września. Bezpodstawne jest także twierdzenie, że podpisanie decyzji przez Pełnomocnika Rektora ds. dydaktyki jednakże bez doręczenia skarżącemu nawet odpisu tegoż upoważnienia, naruszono zasadę jawności postępowania administracyjnego. Pełnomocnik powołał się bowiem na udzielne mu upoważnienie, a strona nie kwestionuje natomiast samego faktu istnienia takiego upoważnienia. Wpływ na jawność postępowania nie miało także niedoręczenie opinii z dnia 13 maja 2009 r . Jak wskazano bowiem wyżej jest to tylko wewnętrzny akt zakładu administracyjnego, do którego nie stosuje się przepisów Kpa , nie doręcza się go zatem z urzędu. Strona nie przeczy, że opinia złożono do akt, oraz że zapewniono jej możliwość zapoznania się z tym dokumentem i poczynienia notatek. Ponadto w skardze nie wyjaśniono w jaki sposób mogło to mieć wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że w skardze strona odniosła się obszernie do treści opinii. Także zarzuty wadliwego pouczenie, oraz doręczenia decyzji na niewłaściwy adres nie mogą skutkować jej uchyleniem nie miały one bowiem wpływu na wynik sprawy, skoro skarga została skutecznie złożona w terminie. W tym kontekście bezpodstawny jest także zarzut zignorowania wniosku strony o uzupełnienie pouczenia. Na marginesie należy tylko zauważyć, że zawarte w decyzji pouczenie powinno się ograniczać tylko do zwykłych środków zaskarżania, a nie informować o możliwościach jej wzruszenia w trybie nadzwyczajnym. Zgodnie bowiem art. 107 § 1 kpa pouczenie ma dotyczyć tyko tego czy i w jakim trybie służy stronie odwołanie lub skarga do sądu administracyjnego. Ponadto strona może żądać uzupełnienia decyzji tylko co do środków prawnych wymienionych w art. 111 kpa . Bezpodstawne są także zarzuty dotyczące wadliwego postanowienia z dnia [...] 2009 r, którym odmówiono uzupełnienia decyzji z dnia 10 listopada 2009 r. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniem, że w trybie art. 111§ 1 kpa można uzupełniać zawartą w decyzji argumentację prawną i polemizować z zarzutami strony. Przepis ten wyraźnie mówi bowiem o uzupełnieniu decyzji "co do rozstrzygnięcia", a więc nie co do argumentacji. Natomiast wskazany w skardze wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 20 kwietnia 1998 r wydany w spawie sygn akt IV SA 1176/97 dotyczy innej sytuacji faktycznej. W sprawie tej sprostowano oczywistą omyłkę w treści uzasadniania, czego konsekwencją była konieczność uzupełnienia stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji. Wyrok ten nie odnosi się zatem do możliwości uzupełniania uzasadnienia decyzji o dalszą argumentację. Nie można także uznać aby rozpoznanie z opóźnieniem wniosku o uzupełnienie decyzji miało wpływ na wynik sprawy, podobnie jak nierozpoznanie żądania niewyjaśnienia istotnych wątpliwości co do treści decyzji. Instytucja ta nie może bowiem służyć do kwestionowania stanowiska organu wyrażonego w decyzji. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji konieczne jest wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Co prawda w piśmiennictwie dopuszcza się możliwość wyjaśnienie niejednoznacznych i niejasnych sformułowań zawartych w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to jednak zwłaszcza tych przypadków, gdy wyjaśnienie wątpliwości co do treści uzasadnienia jest konieczne dla wyjaśnienia treści osnowy decyzji. Biorąc bowiem pod uwagę cel instytucji uregulowanej w art. 113 § 2 k.p.a. uznać należy, że sięgnięcie do niej prowadzić ma do usunięcia niejasności co do treści decyzji, w szczególności wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. A zatem wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Natomiast wskazane we wniosku z dnia 23 listopada 2009 r wątpliwości dotyczą kompetencji Dziekana, możliwości przedłużania w formie ustanej zaliczenia roku, oceny wiarygodności Kierownika Studiów Doktoranckich, wyczerpującego charakteru opinii oraz pojęcia "pełnej dokumentacji" Bezpodstawny jest także zarzut pozbawienia skarżącego prawa czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym przez niepowiadomienie go o zgromadzonym materiale dowodowym i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych. Strona miała zapewniony udział w postępowaniu mogła zapoznać się z treścią akt osobowych i opinią z dnia 13 maja 2009 r . Ponadto ani z treści skargi, ani akt administracyjnych nie wynika aby uchybienia w tym zakresie miały wpływ na wynik sprawy. Strona nie wskazała jakie czynności podjęłaby gdyby powyższej zasady nie naruszono. To samo należy odnieść do zarzutu niepowiadomienia strony o wszczęciu postępowania. Nie można także uznać, iż określenie w osnowie decyzji organu I instancji daty skreślenia ze studiów doktoranckich na dzień 16 września 2009 r było rozstrzygnięciem na niekorzyść strony. Jak podkreślono bowiem w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2010 r wydanego w sprawie I OSK 1107/09 skreślenie z listy studentów jest niewątpliwie decyzją konstytutywną. Wywołuje skutek ex nunc, uchylając istniejący stosunek materialnoprawny. Jak niemal każda decyzja, również i w tym przypadku mamy do czynienia z elementami mieszanymi deklaratoryjno-konstytutywnymi (patrz: Czesław Martysz [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II", LEX 2007, art. 104, s. 21). A zatem, przenosząc ten pogląd na grunt omawianej sprawy, stwierdzić należy, że skoro według organu pierwszej instancji stosunek administracyjny powinien być rozwiązany na skutek niespełnienia wymogów statusu doktoranta do konkretnego dnia roku akademickiego, to rozwiązanie to powinno nastąpić z chwilą spełnienia się przesłanek skreślenia z listy doktorantów, a nie dopiero w chwili osiągnięcia przez decyzję o skreśleniu cechy ostateczności. W omawianej sprawie złożenie sprawozdania oraz indeksu, a także uzyskanie pozytywnej opinii opiekuna naukowego miało nastąpić zgodnie z § 9 ust 2 Regulaminu do dnia 30 czerwca 2009 r. Określenie w decyzji organu I instancji późniejszego terminu nie narusza natomiast interesu strony. Oceniając natomiast zaskarżoną decyzję z punktu widzenia norm prawa materialnego należy stwierdzić, że przepisy te nakładają na uczestników studiów doktoranckich nie tylko uprawnienia, ale także obowiązki z wiązane z realizacją programu, składania sprawozdań z przebiegu pracy, złożenia egzaminów, oraz obowiązek odbywania praktyk zawodowych w formie prowadzenia zajęć dydaktycznych. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału skarżący nie realizował w sposób prawidłowy powyższych obowiązków. Otrzymał negatywną opinie opiekuna naukowego świadczącą o nierealizowaniu programu studiów doktoranckich. Nie złożył w terminie sprawozdania. Niewłaściwie wykonał obowiązek odbywania praktyk zawodowych w formie prowadzenia zajęć dydaktycznych. Naruszył także regulamin studiów doktoranckich . Z treści opinii z dnia 13 maja 2009 r wynika bowiem, że nie realizował programu studiów doktoranckich i nie brał udziału w pracach jednostki organizacyjnej, w której przygotowywał doktorat. Naruszył zatem obowiązki określone w art. 197 ust 1, 2 i 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Zachodziły zatem przesłanki zastosowania art. 197 ust 4 tej ustawy, co prawda jak wskazano wyżej nie miały ona charakteru obligatoryjnego, a jedynie fakultatywny, ale uzasadnienie organów obu instancji, przy uwzględnieniu odpowiedniego stosowania zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego , pozwalają na ocenę iż granice swobodnego uznania nie zostały przekroczone. Decyzja administracyjna jest zatem zgodna z prawem, bowiem odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy i wydały na tej podstawie prawidłowe rozstrzygnięcie. Akta sprawy wskazują jednoznacznie, że zaistniały przesłanki do skreślenia skarżącego z listy doktorantów. Skarżący był oceniany niezależnie przez kompetentne osoby z odpowiednim stopniem i tytułem naukowym z zakresu prawa administracyjnego. Oceniający nie miał wątpliwości co do braku osiągnięć i postępów skarżącego w pracy naukowo-badawczej prowadzonej w ramach studiów doktoranckich. W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.).