I SA/Łd 751/11

Dnia 5 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2011 roku sprawy ze skargi A W. i S-ka spółki jawnej z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za poszczególne dni w okresie od stycznia do grudnia 2009 roku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...] roku w sprawie określenia spółce jawnej "a" z siedzibą w Ł. wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 stycznia 2009 roku do 31 grudnia 2009 roku. W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. Strona skarżąca w ramach własnej działalności gospodarczej prowadziła sprzedaż na stanowisku A ,B w przenośnym pawilonie handlowym na terenie targowiska w T. przy ul. A II należącego do "B", które zajmowała na podstawie umowy najmu z 2007 roku. Burmistrz Miasta T. postanowieniem z dnia [...] roku wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia skarżącej spółce zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 stycznia 2009 roku do 31 grudnia 2009 roku. Decyzją z dnia [...] roku Burmistrz Miasta T. określił "A" Spółce jawnej z siedzibą w Ł. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 stycznia 2009 roku do 31 grudnia 2009 roku. Od powyższej decyzji złożono odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. Powołując się na treść art. 15 i art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Kolegium wskazało, iż w odwołaniu strona skarżąca podniosła zarzut, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z pawilonem handlowym, w którym prowadzi sprzedaż (przedmiot opodatkowania), a tym samym nie jest podatnikiem opłaty targowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. oceniając podaną kwestię zauważyło, że w stosunku do strony skarżącej w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości w/w przedmiotu opodatkowania nie została wydana żadna decyzja. Wyjaśniono, że w stosunku do tego typu przedmiotów opodatkowania na tym samym targowisku są wydawane przez Burmistrza Miasta T. decyzje umarzające postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2008, 2009 i 2010 rok ze względu na zaistniałą bezprzedmiotowość postępowania, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymuje je w mocy. Podniesiono dalej, że z decyzji Starosty [...] w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...] roku [...] oraz z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku w sprawie pozwolenia na użytkowanie wynika, że posadowione na w/w targowisku pawilony, w tym pawilon handlowy strony, stanowią przenośne pawilony kontenerowe, posadowione pod istniejącymi wcześniej wiatami handlowymi, przeznaczone do użytkowania przez najemców stanowisk handlowych (co potwierdza ocena techniczna), a z umów najmu wynika, że za pisemną zgodą wynajmującego najemca może postawić własnym staraniem i na własny koszt kiosk kontenerowy wraz z przyłączami przeznaczony na działalność handlową, który jest obiektem budowlanym niezwiązanym trwale z gruntem, przez co nie stanowi ani budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.), ani obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, ani urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, ani też budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ponieważ wspólną cechą wszystkich obiektów budowlanych wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jest trwałe związanie z gruntem Zdaniem organu przenośny pawilon handlowy kontenerowy należy uznać za tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 in fine Prawa budowlanego, a jednocześnie skoro ten pawilon handlowy nie jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego - to oznacza, zdaniem organu, że nie jest także budowlą w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a więc nie podlega opodatkowaniu, podatkiem od nieruchomości na zasadzie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dodano, że Kolegium z urzędu jest wiadome, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. podzielił stanowisko organów podatkowych zawarte w decyzjach umarzających postępowanie i oddala skargi w tego typu sprawach dotyczących pawilonów handlowych. Kolegium powołując się na treść art. 21 § 1 pkt 1 i art. 13 § 1 Ordynacji podatkowej podniosło, iż w przypadku braku zapłaty tak powstałego zobowiązania podatkowego umocowanemu przez Radę Miejską w T. inkasentowi ma zastosowanie przepis art. 21 § 3 w związku z art. 21 § 4 Ordynacji podatkowej. Wskazano, że skarżąca spółka jest jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, stąd też podlega hipotezie przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i w świetle powyższego sprzedaż dokonywana przez nią na targowisku podlega opłacie targowej. Przytaczając treść art. 19 pkt 1 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazano, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy było to, czy w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji strona prowadziła sprzedaż na w/w targowisku w określonych dniach. Wyjaśniono, że w organ pierwszej instancji wskazał, za które dni ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej i według jakiej stawki dziennej opłaty targowej. Do określenia stronie wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej uwzględniono: • raporty inkasenta dotyczące odmowy zapłaty opłaty targowej za 2009 rok, za poszczególne miesiące, • fakt notoryjny znany organowi podatkowemu z urzędu, że na przedmiotowym targowisku w T. powszechny i regularny handel odbywał się jedynie w nocy z niedzieli na poniedziałek (a więc jeden dzień), w środę i w sobotę, przez co wskazane odmowy zapłaty targowej nie mogły uznane za pozostałe dni we wskazanym okresie czasu • rozliczenia opłaty targowej przez inkasenta za 2009 rok. W związku z tym oceniono, że pomimo, iż we wskazanych dniach skarżąca spółka prowadziła sprzedaż, to odmówiła uiszczenia należnej opłaty targowej. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował stawki dzienne opłaty targowej do dni, w których to strona dokonywała sprzedaży na targowisku i był uprawniony do wydania decyzji na podstawie przepisu art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zgodne z przepisem art.210 § 4 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących opodatkowania opłatą targową zamiast podatkiem od nieruchomości (m.in. w związku z przepisami prawa budowlanego) uznano je za niezasadne, ponieważ nie jest możliwe opodatkowanie podatkiem od nieruchomości przenośnego kontenera. Za nieuzasadniony uznano również zarzut strony, że organ podatkowy nie zbadał, czy w jej sytuacji nie zachodzi zwolnienie z opłaty targowej z uwagi na bycie podatnikiem podatku od nieruchomości. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w szczególności poprzez niewyjaśnienie braku opinii biegłego z zakresu budownictwa co do charakteru pawilonu strony oraz różnic pomiędzy pojęciem przenośnego pawilonu handlowego, do którego odnosi się opinia techniczna, a pojęciem przenośnego pawilonu kontenerowego, do którego odnosi się decyzja o pozwoleniu na budowę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. ponownie wyjaśniło, że ze znajdujących się w aktach sprawy decyzji Starosty [...] w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...] roku Nr[...], oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 7 roku Nr [...] w sprawie pozwolenia na użytkowanie, posadowione na targowisku pawilony, w tym pawilon strony skarżącej, stanowią przenośne pawilony kontenerowe, posadowione pod istniejącymi wcześniej wiatami handlowymi, przeznaczone do użytkowania przez najemców stanowisk handlowych. Dodano, że ze znajdującej się w aktach sprawy oceny technicznej przenośnego pawilonu handlowego usytuowanego pod istniejącymi wiatami sporządzonej dla pawilonu strony wynika, iż jest on ustawiony pod istniejącymi wiatami i posadowiony na poduszkach betonowych ustawionych na istniejącym podłożu betonowym pokrytym asfaltem. Nie zgodzono się z oceną, że potrzebna była jeszcze opinia biegłego w tym zakresie. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazano, że przepis art. 20 ust. 1 tej ustawy nie posiada i nie posiadał punktów, jako jednostek redakcyjnych i zarzut ten uznano za niewłaściwie sformułowany. Nadto zarzut naruszenia zakazu zmiany stawek opłaty targowej w roku podatkowym uznano również za niezasadny, ponieważ z art. 20 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wynika żaden zakaz zmiany stawek opłaty targowej w roku podatkowym. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie art. 1a ust. 1 p. 2 ustawy poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, iż na gruncie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie budowli należy definiować w oparciu o przepisy ustawy prawo budowlane, podczas gdy w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca wyraźnie określił, jak należy rozumieć pojęcie budowli na gruncie tej ustawy; 2. naruszenie art. 3 ust. 1 p. b ustawy prawo budowlane poprzez jego zastosowanie, podczas gdy ustawa o podatkach i opłatach lokalnych zawiera legalną definicję budowli i jako akt szczególny w stosunku do ustawy prawo budowlane nie może być interpretowany rozszerzająco, co w ocenie skarżącego winno skutkować zastosowaniem przepisu ustawy prawo o podatkach i opłatach lokalnych, a nie ustawy prawo budowlane; 3. naruszenie art. 16 w związku z art. 2 ust. 1 p. 3 ustawy z dnia 12 stycznia o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że pawilon handlowy położony na targowisku nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy organ podatkowy obowiązany jest z urzędu rozpatrzyć, czy skarżący nie jest zwolniony z opłaty targowej oparciu o treść art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarżący jest obowiązany do uiszczania opłaty targowej, mimo tego, iż skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości i ma do niego zastosowanie art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 5. naruszenie przepisów postępowania - art. 235 w związku z treścią art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez: a) nie wyjaśnienie w treści uzasadnienia decyzji powodów, dla których odmówiono obiektowi budowlanemu, który na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy zaliczyć do kategorii budowli, podczas gdy bezpodstawnie uznawany jest on za tymczasowy obiekt budowlany, co w sprawie nie ma znaczenia, bowiem zastosowany winien być przepis ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; b) nie wyjaśnienie powodów, dla których organ podatkowy nie uznał pawilonu handlowego stanowiącego własność skarżącej spółki za obiekt budowlany w postaci budowli, mimo iż nawet przy zastosowaniu art. 3 ust. 5 ustawy prawo budowlane nakazuje traktować go jako obiekt budowlany, czyli w pierwszej kolejności jako budynek, budowlę lub obiekt małej architektury, a nie tymczasowy obiekt budowlany; c) brak wyjaśnienia w toku postępowania, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji podatkowej różnic pomiędzy pojęciem przenośny pawilon handlowy, dla którego została załączona do akt postępowania opinia techniczna a pojęciem przenośnego pawilonu kontenerowego, które zawiera decyzja o pozwoleniu na budowę; d) brak wyjaśnienia powodów, dla których organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji, iż wspólną cechą wymienionych w treści art. 3 ust. 3 ustawy prawo budowlane obiektów budowlanych jest ich trwałe związanie z gruntem, podczas gdy ustawa prawo budowlane taki wymóg stawania tylko w odniesieniu do wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych, natomiast w definicji legalnej budowli zawartej w ustawie prawo budowlane nie jest wskazany jako wymóg do uznania obiektu budowlanego za budowlę - fakt jego trwałego związania z gruntem; e) nie wyjaśnienie powodów, dla których w uzasadnieniu decyzji w zakresie wymogu trwałego związania z gruntem dotyczącego budowli, organ odwoławczy powołał się na orzeczenia Sądów, a nie na obowiązujące przepisy prawa; f) nie wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, czy kwota opłaty targowej obliczona za okres objęty decyzją podatkową dotyczy dwóch pojedynczych pawilonów handlowych, czy też jednego pojedynczego i jednego pawilonu posadowionego na podwójnym stanowisku handlowym; g) nie wyjaśnienie powodów, dla których w uzasadnieniu decyzji strona przeciwna uznała, iż niezwiązany trwale z gruntem przenośny pawilon kontenerowy jako tymczasowy obiekt budowlany nie jest obiektem budowlanym, mimo iż definicja legalna tymczasowego obiektu budowlanego wyraźnie wskazuje, iż tymczasowy obiekt budowlany jest przede wszystkim obiektem budowlanym; h) nie wyjaśnienia w sprawie kwestii zgłaszania się inkasentów po pobór opłaty targowej, podczas gdy inkasenci nie zgłaszali się do skarżącego z żądaniem uiszczenia opłaty targowej; i) nie wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego przenośny pawilon kontenerowy niezwiązany trwale z gruntem będący tymczasowym obiektem budowlanym nie jest desygnatem pojęcia budowla związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skargi dodatkowo podniesiono, że nie bez znaczenia w sprawie pozostaje również fakt kwestionowania w sprawach dotyczących podatku od nieruchomości i opłaty targowej na targowisku B w T. indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wydanej na wniosek właściciela targowiska i dopóki on zgłasza do opodatkowania podatkiem od nieruchomości te same obiekty budowlane, których charakter jest kwestionowany przez organ w sprawach tożsamych z niniejszą, organ podatkowy ustala wysokość zobowiązania podatkowego na rzecz właściciela targowiska, a gdy właściciel targowiska sprzeda na rzecz osoby trzeciej pawilon handlowy, wówczas organ podatkowy odmawia osobie trzeciej opodatkowania pawilonu podatkiem od nieruchomości. Biorąc powyższe pod uwagę wniesiono o uchylenie decyzji organu podatkowego II Instancji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie przytaczając argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, albowiem zakwestionowana decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie przypomnieć wypada, że w myśl cytowanego już art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), dalej u.p.o.l., opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Definicję targowiska zawiera ust. 2 tego artykułu, zgodnie z którym "targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel, z zastrzeżeniem ust. 2a." Ten ostatni ustęp (tj. ust. 2a) brzmi zaś następująco: "opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub częściach budynków, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw." Dopełnieniem przepisów, które potencjalnie mogą mieć znaczenie w sprawie jest art. 16 u.p.o.l. wprowadzający stanowcze zwolnienie od opłaty targowej osób i jednostek wymienionych w art. 15 ust. 1 u.p.o.l., które "są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach." Aby zatem ocenić czy organy podatkowe postąpiły właściwie określając skarżącemu – A Sp. Jawna w Ł. zobowiązanie w zakresie opłaty targowej należy w pierwszej kolejności zbadać, czy podatnik dokonywał sprzedaży na targowisku, czy też w budynku (jego części), w dalszej natomiast kolejności – czy był podatnikiem podatku od nieruchomości w miejscu prowadzenia działalności, tj. czy korzystał ze zwolnienia, o którym mowa w art. 16 u.p.o.l. Pierwsza z wymienionych okoliczności nie budzi kontrowersji. Jest bowiem poza sporem jakiego rodzaju działalność prowadził podatnik oraz to, że sprzedaż wykonywał w pawilonach handlowych znajdujących się na terenie targowiska należącego do spółki jawnej B. Co istotne podatnik wynajmował od spółki B miejsca (stanowiska) zajmowane przez ww. pawilony. Ponadto poza sporem pozostaje okoliczność, że pawilony te nie stanowiły budynków, o których mowa w art. 15 ust. 2a u.p.o.l. Z treści skargi oraz pism składanych przez stronę w toku postępowania podatkowego wynika natomiast konsekwentne twierdzenie, że pawilon handlowy, w którym podatnik prowadził sprzedaż, stanowił rodzaj budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W konsekwencji, zdaniem podatnika, budowla ta stanowiła przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a prowadzona w nim sprzedaż nie była obciążona opłatą targową na mocy uregulowania zawartego w art. 16 u.p.o.l. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę stanowisko podatnika jest błędne. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. pojęcie budowla oznacza "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Z treści tego przepisu – jak słusznie zauważa organ odwoławczy – wyraźnie i bez wątpliwości wynika odesłanie do pojęcia "obiektu budowlanego" z przepisów Prawa budowlanego. Tym samym zasadnie organy podatkowe odwoływały się przy interpretacji pojęcia "budowli" do treści art. 3 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. Należy zauważyć, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, definiując w art. 2 ust. 1 przedmiot podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nie rozciąga użytego w niej pojęcia – budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – na obiekty tymczasowe, które określa w sposób odrębny Prawo budowlane w art. 3 pkt 5. Takim obiektem jest natomiast sporny pawilon handlowy. Należy podkreślić – wbrew sugestiom zawartym w skardze – że budowla jest obiektem wyróżniającym się spośród innych obiektów budowlanych, trwałym związaniem z gruntem (por. art. 3 ust. 3 Prawo budowlanego). W taki też sposób rozumiana jest budowla w języku potocznym, czyli jako coś ".... co zostało wybudowane; efekt działalności budowniczych stanowiący skończoną całość użytkową, wyodrębniony w przestrzeni i połączony z gruntem w sposób trwały (...)" (Słownik Języka Polskiego PWN A-K pod red. prof. Mieczysława Szymczaka, Wydawnictwo Naukowe PWN – Warszawa 1995). Zaprezentowane rozumienie pojęcia "budowla" znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tytułem przykładu warto wskazać na wyrok WSA w Rzeszowie z 6 grudnia 2005 r. (I SA/Rz 216/05) oraz powiązany z nim wyrok NSA z 8 maja 2007 r. (II FSK 658/06), z których wynika, że budynek typu "szczęka", niepołączony trwale z gruntem, nie mieści się w wymienionej w art. 2 ust 1 u.p.o.l. definicji nieruchomości bądź obiektu budowlanego, gdyż nie stanowi ani budynku ani budowli, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. Stanowią o tym przepisy ustawy podatkowej odsyłające do Prawa budowlanego w zakresie rozszyfrowania pojęcia obiektu budowlanego, to jest budynku oraz budowli. Zawarte tam regulacje, jak wskazuje NSA, mają ograniczone zastosowanie przy określaniu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości i należy je interpretować ściśle. Stosując tego rodzaju interpretację NSA wywodzi, że obiekt typu "szczęka" nie mieści się w zakresie znaczeniowym pojęcia obiekt budowlany, nie jest także budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.o.l. Tego rodzaju obiekt mieści się w pojęciu tymczasowy obiekt budowlany, podobnie jak inne obiekty wymienione w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego np. kioski uliczne, czy pawilony sprzedaży ulicznej. W konsekwencji nie podlega on, po myśli art. 2 ust 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Stanowisko to sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela. W niniejszej sprawie na to, że pawilon handlowy podatnika nie jest trwale związany z gruntem wskazują, oprócz nazwy, akcentującej tymczasowy, nietrwały charakter związania z podłożem, także zapisy w dokumentacji technicznej przedłożonej przez stronę, a w szczególności te jej fragmenty, które mówią, że pawilon został posadowiony na poduszkach betonowych ustawionych na istniejącym podłożu betonowym pokrytym asfaltem. Zdaniem sądu, wymienione cechy przesądzają o braku trwałego połączenia pawilonu z gruntem. Z tego punktu widzenia rację miały organy podatkowe stwierdzając, że przenośny pawilon handlowy strony skarżącej nie stanowił budowli w rozumieniu Prawa budowlanego, a co za tym idzie także w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podsumowując tę część rozważań, w ocenie Sądu, organy podatkowe określając skarżącemu opłatę targową za szczegółowo wymienione dni 2009 r. zasadnie uznały, że spełnione zostały okoliczności warunkujące jej określenie wskazane w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. oraz zasadnie uznały, że nie zachodzą żadne z okoliczności, które uniemożliwiałyby wymierzenie takiej opłaty. W szczególności zasadnie uznały, że strona skarżąca z tytułu prowadzenia handlu na targowisku B nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a zatem, że nie znajduje w tej sytuacji zastosowania art. 16 u.p.o.l. (nie toczyło się postępowanie w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości). W konsekwencji niezasadne okazały się wszystkie podniesione w skardze zarzuty co do naruszenia przepisów prawa materialnego, i to zarówno zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, jak i w ustawie Prawo budowlane. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze podnieść należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, wbrew twierdzeniom skarżącego, szczegółowo wyjaśnił przesłanki, na podstawie których uznał pawilony kontenerowe strony za tymczasowe obiekty budowlane, a także wyjaśnił treść i znaczenie dla rozstrzygnięcia zastosowanych przepisów prawa. Poza tym nie jest zasadny zarzut niewyjaśnienia w zaskarżonej decyzji tego, czy kwota opłaty targowej objęta decyzją podatkową dotyczy jednego czy dwóch stanowisk handlowych skarżącego. Pełnomocnik strony pominął tę istotną okoliczność, że szczegółowe wyjaśnienie sposobu wyliczenia tych opłat zawiera już decyzja organu pierwszej instancji i ona określa stawkę opłaty dziennej dla podatnika bez względu na ilość stanowisk handlowych. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując tę decyzję w mocy w pełni zaakceptował to rozliczenie. Wynika z niego, że w okresie 2009 r. stawka opłaty targowej nie była uzależniona od ilości stanowisk handlowych. Ten sposób naliczenia opłaty targowej zasługuje na pełną akceptację. Ponadto, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania twierdzeń organów podatkowych odnośnie kwestii podejmowanych przez inkasentów prób pobrania opłaty targowej od podatnika. W aktach administracyjnych sprawy zawarte są dokumenty potwierdzające fakt podejmowania takich działań. Okoliczności te nie były zresztą kwestionowane w toku całego postępowania podatkowego. Podważanie tego ustalenia dopiero na etapie postępowania sądowego jest spóźnione. Właściwym miejscem na podnoszenie tego rodzaju argumentacji było postępowanie przed organami podatkowymi. Powyższy zarzut, niepoparty zresztą żadnym dowodem, okazał się zatem nieuzasadniony. Bez wpływu na rozstrzygnięcie organów pozostawała powoływana przez stronę skarżącą pisemna interpretacja prawa podatkowego, gdyż nie wiązała ona organu w niniejszej sprawie, a pogląd w niej wyrażony nie mógł być przedmiotem rozważań sądu w rozpoznawanej sprawie. Na uwzględnienie nie zasługują też pozostałe zarzuty skargi. Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad postępowania. Stan faktyczny został przez organy ustalony prawidłowo, bez potrzeby dalszego gromadzenia dowodów, w szczególności w postaci opinii biegłego do spraw budownictwa, a poczynione ustalenia są chronione zasadą swobodnej oceny dowodów, której organ odwoławczy sprostał dokonując analizy, a później oceny zebranego materiału dowodowego. Poza tym, wbrew zastrzeżeniom zgłoszonym w skardze, uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 210 § 4 O.p. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz powołaniem orzeczeń sądów administracyjnych potwierdzających stanowisko organu oraz będących w opozycji do tego poglądu, ze wskazaniem powodów wybranego kierunku rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. P.Z-C.