I SA/Wa 405/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Bogdan Wolski Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2011 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz skarżącej T. W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku T. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własna decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania z wniosku T. W. w sprawie stwierdzenia nieważności zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji [...] z dnia [...] grudnia 1955 r. nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmówił wszczęcia postępowania z wniosku T. W. w sprawie stwierdzenia nieważności zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji [...] z dnia [...] grudnia 1955 r. nr [...] dla Instytutu [...] w K., na nabycie pod budowę zakładu [...] Instytutu [...] nieruchomości położonych w K. w [...]. W uzasadnieniu organ nadzoru stwierdził, że przedmiotowe zezwolenie nie jest decyzją administracyjną. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na pogląd prawny wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 1998 r. sygn. akt IV SA 363/97, w którym Sąd stwierdził, że legalność zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji [...], wydanego w trybie art. 5 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31) jako "niezbędnego elementu poprzedzającego decyzję o wywłaszczeniu", podlega ocenie w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem T. W. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jego uzasadnieniu podniosła, że w jej ocenie zezwolenie z dnia [...] grudnia 1955 r. posiada wszelkie cechy decyzji administracyjnej, gdyż rozstrzyga władczo i jednostronnie w sprawie możliwości wywłaszczenia nieruchomości, ponadto wydanie tego zezwolenia nastąpiło przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego, a zatem w innym postępowaniu niż wywłaszczeniowe. W tej kwestii skarżąca powołała się na zapadły z jej skargi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1447/08. Minister Gospodarki rozpatrując złożony wniosek stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ nadzoru wyjaśnił, że stwierdzenia nieważności, którego domaga się wnioskodawczyni, można dokonać jedynie w odniesieniu do decyzji. W myśl art. 104 § 2 kpa decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. W doktrynie za decyzję administracyjną uznaje się oświadczenie woli organu administracji publicznej wyrażone w formie aktu administracyjnego i chociaż każda decyzja jest aktem administracyjnym, to nie każdy akt administracyjny jest decyzją. Zatem ustalenie, że kwestionowany akt taką decyzją nie jest, czyniłoby postępowanie w sprawie stwierdzenia jego nieważności bezprzedmiotowym. W rozpatrywanej sprawie wniosek, że wskazane zezwolenie z dnia [...] grudnia 1955 r. nie jest decyzją administracyjną wyprowadzić można, w ocenie organu, dokonując wykładni językowej przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, biorąc jednocześnie pod uwagę systematykę tego aktu prawnego. Zgodnie z art. 1 tego dekretu, nieruchomości lub ich części niezbędne dla realizacji narodowych planów gospodarczych mogą być przejmowane, nabywane, zbywane i przekazywane zgodnie z przepisami niniejszego dekretu. Analiza tego przepisu pozwala na wyodrębnienie kilku trybów, umożliwiających wykonawcom narodowych planów gospodarczych, wymienionym w art. 2 tego dekretu, realizację tych planów. Z kolei art. 3 dekretu reguluje kwestię przekazywania wykonawcom planów gospodarczych nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa i wykonawców narodowych planów gospodarczych. Wobec czego przepis ten nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż omawiana nieruchomość stanowiła własność osób fizycznych, niebędących wykonawcami narodowych planów gospodarczych. Przy czym do takiej właśnie sytuacji odnosił się art. 4 ust. 1 dekretu, zgodnie z którym, jeżeli wykonawcy planów nie mogą uzyskać nieruchomości w trybie określonym w art. 3, wówczas uprawnieni są do nabycia nieruchomości, bez których plan nie może być wykonany, od osób fizycznych i prawnych, niewymienionych w art. 2. Przez "nabycie nieruchomości" należało rozumieć, oprócz nabycia prawa własności, również ustanowienie, zniesienie, ograniczenie bądź przeniesienie praw rzeczowych ograniczonych na nieruchomościach. Podstawę prawną wskazanego zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji [...] z dnia [...] grudnia 1955 r. stanowił art. 4 oraz dodatkowo art. 5 powołanego dekretu. Zgodnie z treścią art. 5 zezwolenia na nabycie nieruchomości udzielał Przewodniczący Państwowej Komisji [...] na wniosek wykonawcy narodowych planów gospodarczych - na podstawie opinii prezydium właściwej wojewódzkiej rady narodowej - jeżeli uznał, że nieruchomość jest niezbędna dla realizacji narodowych planów gospodarczych oraz że przewidziane będą środki na jej nabycie. Jednocześnie opinia prezydium wojewódzkiej rady narodowej powinna zawierać stwierdzenie, że nabycie nieruchomości objętej wnioskiem jest niezbędne dla zrealizowania zamierzenia wykonawcy narodowych planów gospodarczych. Ponadto opinia powinna uwzględniać zarówno potrzeby wykonawcy narodowych planów gospodarczych, jak i uzasadnione interesy ogólnogospodarcze. Opisanym zezwoleniem przyznano zatem Instytutowi [...] w K. - jednostce gospodarki uspołecznionej - uprawnienie do podjęcia działań zmierzających do nabycia nieruchomości w drodze czynności cywilnoprawnej. Przy czym warunkiem wydania zezwolenia było ustalenie przez Przewodniczącego Państwowej Komisji [...], czy nieruchomość jest niezbędna dla realizacji narodowych planów gospodarczych oraz czy przewidziane będą środki na jej nabycie. Zatem w zezwoleniu dokonywano oceny niezbędności nabycia nieruchomości, biorąc pod uwagę powyższe kryterium oraz dostępności środków na jej nabycie. Zezwolenie takie nie rozstrzygało natomiast o prawach i obowiązkach właściciela nieruchomości. Wobec powyższego Minister Infrastruktury podkreślił, że zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 1995 r. sygn. akt I SA 2257/93, nie jest decyzją w rozumieniu kpa czynność, która nie posiada minimum elementów przewidzianych przez przepisy prawa procesowego, a jednocześnie gdy nie będzie stanowić władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach adresowanych do indywidualnej osoby. Ponadto powołując się na treść art. 7 dekretu wskazał, że w przedmiotowej sprawie zezwolenie, o którym mowa w tym przepisie wydał Minister Górnictwa w dniu [...] lipca 1954 r. Z kolei stosownie do art. 8 dekretu wykonawca narodowych planów gospodarczych, który uzyskał zezwolenie, przewidziane w art. 5, obowiązany był wezwać właściciela nieruchomości niezbędnej dla realizacji planu, by odstąpił mu tę nieruchomość za cenę, określoną na podstawie art. 28 przez wykonawcę, a zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej. Tryb wzywania ustalał Przewodniczący Państwowej Komisji [...]. Jednocześnie wykonawca planu mógł nabyć niezbędną dla realizacji nieruchomość w drodze wywłaszczenia, jeżeli w terminie 15-dniowym od doręczenia wezwania, o którym mowa w ust. 1, lub dokonania obwieszczenia, o którym mowa w ust. 3, nie została zawarta umowa sprzedaży albo zamiany lub umowa przedwstępna w przedmiocie sprzedaży lub zamiany nieruchomości. W przedmiotowej sprawie Instytut [...] dokonał wezwania w rozumieniu art. 8 dekretu w dniu 4 stycznia 1956 r., a Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. decyzją z dnia [...] kwietnia 1956 r. wywłaszczyło m. in. przedmiotową nieruchomość. Zwracając uwagę na powyższe Minister stwierdził, że cech postępowania administracyjnego nie posiadał występujący alternatywnie tryb nabycia nieruchomości w drodze czynności cywilnoprawnej, gdyż nie kończyła go żadna decyzja administracyjna rozstrzygająca o prawach i obowiązkach stron lecz czynność cywilnoprawna, której zawarcie czyniło zbędnym wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. A zatem zezwolenie Przewodniczącego Państwowej Komisji [...] z dnia [...] grudnia 1955 r., którym de facto dokonano oceny nieruchomości pod względem spełniania kryterium niezbędności dla realizacji narodowego planu gospodarczego oraz dostępności środków na nabycie tej nieruchomości, a które w żaden sposób nie rozstrzygało o prawach i obowiązkach właściciela nieruchomości, nie stanowiło decyzji administracyjnej. W odniesieniu do przytoczonego przez wnioskodawczynię uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1447/08, Minister wyjaśnił, że Sąd nie przesądził w tym wyroku o tym, czy ww. zezwolenie jest decyzją administracyjną kończącą odrębne postępowanie administracyjne, zwłaszcza, że konsekwencją tego zezwolenia oraz innych czynności wymienionych w art. 7 ust. 3 dekretu było w pierwszej kolejności nabycie nieruchomości w drodze czynności cywilnoprawnej. Poza tym Sąd w uzasadnieniu swego wyroku zawarł wzmiankę na temat zezwolenia jedynie w kontekście stwierdzenia, że przesłanka niezbędności nieruchomości dla celów wywłaszczenia nie była oceniana w postępowaniu wywłaszczeniowym, lecz jeszcze przed jego wszczęciem. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale siedmiu sędziów z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 2/08, dotyczącej przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych określił zezwolenie na nabycie nieruchomości na podstawie art. 4 i 5 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. jako czynność poprzedzającą wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. W ocenie organu wnioskodawczyni swój interes prawny, w rozumieniu art. 28 kpa, wywodzi z tytułu własności swych poprzedników prawnych do nieruchomości wywłaszczonej, oznaczonej jako parcela [...], Iwh [...]. Natomiast cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Zatem postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Tak więc przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. Natomiast zezwolenie Przewodniczącego Państwowej Komisji [...] z dnia [...] grudnia 1955 r. zostało wydane dla Instytutu [...] w K. i przyznawało temu podmiotowi (i tylko jemu) prawo nabycia pod budowę Zakładu [...] Instytutu [...], nieruchomości położonych w K. w [...]. Zatem zezwolenie to nie rozstrzygało o prawach i obowiązkach właściciela nieruchomości (parcela [...]), lecz nadawało pewne uprawnienia jednostce gospodarki uspołecznionej - Instytutowi [...] w K., który mógł skorzystać z przyznanego mu prawa i nabyć tę nieruchomość, zawierając z właścicielem umowę kupna-sprzedaży tej nieruchomości lub nawet odstąpić od realizacji przyznanego mu prawa. Tak więc zezwolenie ustalało, że dana nieruchomość jest Instytutowi [...] w K. niezbędna. W przypadku, gdy nie doszło do zawarcia umowy kupna sprzedaży nieruchomości na skutek braku zgody właściciela nieruchomości - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - wszczynano postępowanie wywłaszczeniowe zakończone decyzją wywłaszczeniową, która rozstrzygała w sposób bezpośredni o prawach i obowiązkach właściciela nieruchomości pozbawiając go prawa własności. Powyższe oznacza, że T. W. posiada z pewnością interes prawny w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej, natomiast przedmiotowe zezwolenie nie kształtowało w sposób bezpośredni sytuacji prawnej poprzednika prawnego T. W. w zakresie prawa własności do przedmiotowej nieruchomości. Właściciel nieruchomości mógł przecież odmówić zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości. Minister powołał treść art. 28 kpa i stwierdził, że przedmiotowe zezwolenie nie było skierowane do poprzedników prawnych T. W. Mając powyższe na uwadze organ nadzoru utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. Na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła T. W. Zarzuciła zaskarżonej decyzji: - naruszenie art. 17 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych poprzez jego błędne nieuwzględnienie i uznanie, że postępowanie w przedmiocie wydania zezwolenia z dnia [...] grudnia 1955 r. nie było odrębnym postępowaniem administracyjnym zakończonym decyzją administracyjną, lecz jedynie elementem postępowania wywłaszczeniowego, - naruszenie art. 11 ust. 1 dekretu z 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych poprzez błędne niezastosowanie tego przepisu i błędne uznanie, iż do postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia nie znajdowały zastosowania przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym, - naruszenie art. 72 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym i art. 104 § 1 kpa poprzez błędne uznanie, że zezwolenie z [...] grudnia 1955 r. nie było decyzją administracyjną, pomimo że w myśl wspomnianych przepisów organy administracji publicznej rozstrzygają sprawy w drodze decyzji administracyjnej (domniemanie załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej), - naruszenie art. 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym i art. 28 kpa poprzez ich błędną zawężającą wykładnię i błędną wykładnię pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym oraz błędne uznanie, iż poprzednicy prawni T. W. nie mieli interesu prawnego w postępowaniu w przedmiocie wydania zezwolenia przez Zastępcę Przewodniczącego Państwowej Komisji [...] z [...] grudnia 1955 r. i nie byli stroną tego postępowania, bowiem wedle organu wspomniane zezwolenie nie kształtowało ich sytuacji w sposób bezpośredni, podczas gdy orzeczenie to kształtowało ich sytuację w sposób bezpośredni, nawet zaś gdyby kształtowało ich sytuację tylko w sposób pośredni, to i wówczas należałoby uznać, że byli stronami tego postępowania, a w konsekwencji, że T. W. jako ich spadkobierczyni ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji wydanej w tym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi, aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesiono, a które Sąd orzekający miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu. W ocenie Sądu Minister Gospodarki wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. naruszył przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 kpa. Naruszenie to polega na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu pierwszej decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przypomnieć należy, że przepisy art. 24 oraz art. 25 kpa regulujące instytucje wyłączenia pracownika organu administracji publicznej oraz wyłączenia organu mają stwarzać warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także sam organ oraz eliminowania jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie wśród uczestników postępowania. Przepisy prawa procesowego o wyłączeniu pełnią zatem funkcję gwarancyjną. Z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procedowania" (W. Chróścielewski: Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym. Dom Wydawniczy ABC, s. 12 oraz glosa do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 3 (12) z 2007 r., s. 137). Nie mogą być zatem pomijane w procesie stosowania prawa. Nie do przyjęcia jest także ich zawężająca wykładnia. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 kpa jedną z przesłanek obligatoryjnego wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu jest okoliczność, że brał on udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Bezspornie celem takiej regulacji było uniknięcie sytuacji, gdy treść zaskarżonej decyzji wydanej przez pracownika z upoważnienia organu mogłaby być zdeterminowana wcześniejszym doświadczeniem tej osoby wynikającym z dotychczasowego udziału w postępowaniu administracyjnym. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu. Zgodnie z doktryną oraz przyjętym orzecznictwem, reguła określona w art. 24 § 1 pkt 5 kpa ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z art. 127 § 3 kpa, a więc do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy (tak m.in. A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Zakamycze 2005, wyd. II, s. 221; również: J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 183; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 213/06, publ. LEX nr 235133; uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, ONSAiWSA 2007/3/61 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1507/08, publ. LEX nr 529978). Sąd zwraca również uwagę na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r. (sygn. akt I OPS 13/09). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 24 § 1 pkt 5 kpa nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 kpa w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 kpa. Istotą tej uchwały jest ustalenie, że osobą, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę, jest wyłącznie piastun funkcji ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 kpa w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 kpa (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 36/10, wyrok NSA z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1164/10). W niniejszej sprawie zarówno pierwszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r., jak i decyzję wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy z dnia [...] grudnia 2010 r. podpisała działająca z upoważnienia Ministra Gospodarki M. S. Dyrektor Biura [...], nie zaś sam piastun funkcji, czyli Minister Gospodarki. Należy wyraźnie stwierdzić, że pracownik organu upoważniony do działania w imieniu ministra w żadnym wypadku nie może być uznany za osobę piastującą funkcję ministra, która nie podlegałaby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 kpa przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1693/09). W tej sytuacji Sąd uznał, że wydanie zaskarżonej decyzji przez tę samą upoważnioną przez ministra osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszego rozstrzygnięcia, stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), uzasadnia uchylenie przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji bez względu na to, czy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Wskazane uchybienie w procedowaniu, jakiego dopuścił się Minister Gospodarki, w ocenie Sądu orzekającego powoduje, że obecnie przedwczesne byłoby dokonanie merytorycznej oceny zasadności zarzutów postawionych w złożonej skardze. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nadzoru, mając na uwadze przedstawioną przez Sąd w niniejszym orzeczeniu ocenę prawną dotyczącą prawidłowości prowadzenia postępowania administracyjnego, ponownie dokona analizy złożonego przez skarżąca wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Czyniąc to organ rozważy również stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawione w wyroku z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA 1348/02 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.