III SA/Wr 243/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na § 8 ust.2 we fragmencie: "[...]", § 10 ust. 2. ust. 3 we fragmencie: "[...]", § 11 ust. 2, ust.3, ust.8, ust. 9, ust. 10, ust. 11, ust. 15, ust. 16, ust. 19 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia Programu współpracy Gminy O. z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na lata 2011-2013 I. stwierdza nieważność postanowień załącznika do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej- § 8 ust. 2 we fragmencie: "[...]", § 10 ust. 2. ust. 3 we fragmencie: "[...]", § 11 ust. 2, ust. 8, ust. 9, ust. 10, ust. 11, ust. 15, ust. 19 załącznika; II. dalej idącą skargę oddala; III. określa, że zaskarżony akt w części, o której mowa w pkt. I nie podlega wykonaniu do dnia prawomocności wyroku. Wojewoda D., działając na mocy art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1592 z późn. zm.), wniósł o stwierdzenie nieważności § 8 ust. 2 we fragmencie "przy pomocy pracowników merytorycznych Urzędu Miejskiego", § 10 ust. 2, ust. 3 we fragmencie "jak też bezpośrednio pracownikowi merytorycznemu "§ 11 ust. 2, ust. 3, ust. 8, ust.9, ust. 10, ust.11, ust. 15, ust. 16, ust. 19 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie Programu współpracy Gminy O. z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na lata 2011-2013, z powodu istotnego naruszenia art. 5a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 roku, nr 142, poz. 1536 z późn. zm., dalej jako "udpp") oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Jak podniósł organ nadzoru - Rada Gminy podejmując uchwałę działała min. na podstawie art. 5a ust. 1 i ust. 2 udpp, zgodnie z którym organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uchwala po konsultacjach z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3, przeprowadzonych w sposób określony w art. 5 ust. 5, roczny program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3. Roczny program współpracy jest uchwalany do dnia 30 listopada roku poprzedzającego okres obowiązywania programu(ust. 1). Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może uchwalić, w sposób określony w ust. 1, wieloletni program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3(ust. 2). W ocenie skarżącego zaskarżony akt obejmować powinien zagadnienia współpracy jednostki samorządu terytorialnego z pozarządowymi organizacjami pożytku publicznego. Akt tego typu, zdaniem skarżącego, powinien zawierać normy prawne o charakterze programowym, w postaci norm wyznaczających zadania (norm zadaniowych), powinien więc normować zagadnienia związane z polityką współpracy z organizacjami pożytku publicznego, obejmując kwestie związane z konkretnym zakresem zadań, które realizowane będą w ramach współpracy w danym roku. Jak wskazał skarżący, zaskarżona uchwała w § 8 ust. 2 załącznika stanowi, że program współpracy realizowany będzie przez Burmistrza przy pomocy pracowników merytorycznych Urzędu Miejskiego. W § 10 ust. 2 postanowiono natomiast, że bieżącym monitoringiem w zakresie realizacji zadań programu współpracy zajmować się będzie pracownik merytoryczny, zaś wnioski, uwagi i propozycje dotyczące realizacji programu współpracy mogą być zgłaszane radzie, jak też bezpośrednio pracownikowi merytorycznemu (§ 10 ust. 3). Zdaniem skarżącego zaskarżony akt wobec jego programowego charakteru powinien zawierać wyłącznie normy zadaniowe, zaś jego zdaniem wskazane wyżej zapisy uchwały mają charakter kompetencyjny, wobec czego uznać należy za niedopuszczalne w zaskarżonej uchwale. Jak dalej wskazano, status wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) wynikający z art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 3), art. 33 ust. 3 oraz 11a ust. 3 ustawy o samorządzie gminy przyznaje mu kompetencję do wykonywania oraz określania sposobu wykonywania uchwał rady oraz zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu. Brak było zatem podstaw, w szczególności wobec braku wyraźnego upoważnienia ustawowego, do uregulowania przez Radę w zaskarżonej uchwale szczegółowych zasad wykonywania uchwalonego Programu. Jak dalej podniesiono, w § 11 ust. 2 załącznika zaskarżonej uchwały, ustalono skład komisji konkursowej, jednakże norma upoważniająca do uchwalenia aktu nie upoważnia Rady do ustalania składu osobowego komisji konkursowej powołanej do opiniowania składanych ofert organizacji pozarządowych. Uzasadnione jest to w świetle ustawy, która w art. 15 ust. 2b i ust. 2d udpp jednoznacznie reguluje, że skład komisji konkursowej powinni wchodzić przedstawiciele organu wykonawczego Gminy oraz przedstawiciele odpowiednich organizacji. Uprawnionym do wyznaczenia przedstawicieli organu wykonawczego powinien być sam organ wykonawczy Gminy, a nie Rada Gminy w formie uchwały. Wskazanie zatem przez Radę Gminy określonych członków osobach 1) sekretarza gminy, jako przewodniczącego, 2) pracownika merytorycznego Urzędu Miejskiego oraz 3) przedstawiciela Rady w sposób istotny narusza art. 15 ust. 2b w związku z art. 5a udpp. Zarzucił, że wyznaczenie składu komisji stanowi przekroczenie granic kompetencyjnych, poprzez bezpodstawne wkroczenie w kompetencje organu wykonawczego. Wojewoda wskazał dalej, iż § 11 ust. 3, ust.8, ust. 9, ust. 10, ust. 11, ust. 15, ust. 16, ust. 19 załącznika zaskarżonej uchwały, regulują zasady działania komisji konkursowych, zasady rozpatrywania i oceny złożonych ofert, a także miejsce i treść ogłoszenia wyników otwartego konkursu ofert oraz terminy zawarcia umowy o wsparcie realizacji zadania publicznego lub o powierzenie realizacji zadania publicznego z wyłonionymi organizacjami pozarządowymi lub podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 udpp. Zdaniem zaś skarżącego zasady i tryb zlecania, w ramach otwartego konkursu ofert, realizacji zadań publicznych organizacjom pozarządowym lub podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 ustawy, zostały uregulowane w Rozdziale 2 udpp. Zdaniem organu nadzoru ustawa w sposób wyczerpujący i całościowy reguluje sposób współpracy z organizacjami, wobec czego nieuzasadnione było uregulowanie wymienionej materii w zaskarżonej uchwale. W jego bowiem ocenie norma kompetencyjna zawarta w art. 5a ust. 4 udpp nie pozwala organowi stanowiącemu do odmiennego niż ustawa określania przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Konkludując Wojewoda wskazał, że zaskarżona uchwała jako akt nie posiadający cech aktu prawa miejscowego nie powinien stanowić źródła praw i obowiązków podmiotów uczestniczących we współpracy. Skarżący podkreślił przy tym, że zgodnie z art. 5a udpp oraz wobec braku mocy powszechnie obowiązującej aktu, wyłącznym celem jego regulacji powinno być ustalenie kierunków (obszarów) współdziałania jednostki samorządu terytorialnego z organizacjami oraz określenie związanych z tym zadań i czynności jednostek samorządu terytorialnego i jednostek im podległych. W odpowiedzi na skargę, Gmina wniosła o oddalenie skargi w całości. W replice do zarzutów skarżącego wskazała, że regulacje zawarte w zaskarżonym akcie w żadnym wypadku nie stanowią odmiennego określenia, czy modyfikacji przepisów powszechnie i bezwzględnie obowiązujących, a jedynie wskazanie sposobów, form i zakresu współpracy z organizacjami wymienionymi w ustawie, w zakresie przyznanego upoważnienia ustawowego. Zaskarżony akt stanowi w istocie sprecyzowanie zakresu współdziałania oraz określenie reguł i obszarów wsparcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z prawem uchwał organów samorządu terytorialnego. Jak wynika z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w razie uwzględnienia skargi na uchwałę rady gminy, Sąd, orzeka o nieważności tej uchwały albo stwierdza, że wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Ustanawiając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, który powinien do tego prowadzić. Wskazać jednak należy, że przepisy ustawy o samorządzie gminnym przewidują dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie tych aktów - naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 ustawy). Ustawa o samorządzie gminnym, ani inny akt prawny nie zawierają jednak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w orzecznictwie sądowym. W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, przyjęto między innymi - podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, OwSS 1996, Nr 3, poz. 90, z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS z 1998 r. Nr 3, poz. 79). Nieistotne naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy stwierdzone uchybienia nie mają wpływu na zgodność uchwały z prawem. Z konstytucyjnej zasady praworządności, zapisanej w art. 7 Konstytucji RP wynika wymóg podejmowania aktów prawnych przez jednostki samorządu terytorialnego wyłącznie na podstawie delegacji ustawowej i w granicach upoważnienia w niej zawartego, ponieważ w hierarchii źródeł prawa zajmują one pozycję zależną - jako uwarunkowane normami zawartymi w aktach prawnych wyższego rzędu nie mogą regulować materii ustawowych ani nie mogą wykraczać poza unormowania ustawowe. Każdorazowo w akcie rangi ustawowej zawarte być musi upoważnienie dla lokalnego prawodawstwa, czyli tzw. delegacja. Każde wykroczenie poza udzielone upoważnienie jest istotnym naruszeniem normy kompetencyjnej i stanowi jednocześnie o naruszeniu konstytucyjnych warunków legalności. Przepisy powinny być uchwalane zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Według § 134 powołanego rozporządzenia - podstawą wydania uchwały i zarządzenia jest przepis prawny, który: 1) upoważnia dany organ do uregulowania określonego zakresu spraw; 2) wyznacza zadania lub kompetencje danego organu. W świetle brzmienia zaś § 135 - w uchwale zamieszcza się przepisy prawne regulujące wyłącznie sprawy z zakresu przekazanego w przepisie, o którym mowa w § 134 pkt 1, oraz sprawy należące do zadań lub kompetencji organu, o których mowa w § 134 pkt 2. Powtórzenie natomiast regulacji ustawowej bądź jej modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji (vide wyrok NSA z 20 sierpnia 1996 r. sygn. akt SA/Wr 2761/95). Zgodnie bowiem z § 137 "Zasad techniki prawodawczej" w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych powoduje nieważność tych zapisów. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, że: "Wprowadzenie powtórzeń regulacji ustawowej w aktach normatywnych o charakterze wewnętrznym może się stać przyczyną niejasności interpretacyjnych. Podmiot interpretujący przepis prawa wewnętrznego, zawierającego powtórzenie postanowień ustawy, kierując się zasadą racjonalnego prawodawcy, będzie doszukiwał się nieistniejącego merytorycznego uzasadnienia dla takiego "zabiegu redakcyjnego" (Bąkowski Tomasz, Bielski Piotr, Kazubowski Krzysztof, Kokoszczyński Marcin, Stelina Jakub, Warylewski Jarosław, Wierczyński Grzegorz, Komentarz, ABC 2003). Naruszenie tej zasady techniki prawodawczej stanowi przede wszystkim nieuprawnione wejście prawodawcy miejscowego w sferę kompetencji zastrzeżonych wyłącznie dla ustawodawcy (twórcy prawa powszechnie obowiązującego), co może wywołać u adresatów norm wadliwe przekonanie, że transponowane na grunt lokalny normy prawa powszechnie obowiązującego, są jedynie normami prawa miejscowego, które wiążą wyłącznie na obszarze właściwości lokalnego prawodawcy (por. wyrok z dnia 20 maja 2008 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu III SA/Wr 204/08, LEX nr 507817). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 1999 r. (sygn. akt II SA/Wr 11179/90, publ. OSS 2000/1/17) rozważając kwestię powodów niezgodności z prawem takiego powielania ustawowych przepisów wyjaśnił, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. Na tym tle należy zasadniczo podzielić argumentację Wojewody D. co do istotnego naruszenia postanowień § § 8 ust. 2 we fragmencie "przy pomocy pracowników merytorycznych Urzędu Miejskiego", § 10 ust. 2, ust. 3 we fragmencie "jak też bezpośrednio pracownikowi merytorycznemu " oraz § 11 ust. 2, ust. 8, ust.9, ust. 10, ust.11, ust. 15, ust. 19 załącznika do przedmiotowej uchwały, gdyż przepisy te wykraczają poza zakres delegacji ustawowej bądź powtarzają lub modyfikują normy ustawowe. Z przepisu art. 18 ust. 1 pkt 15) ustawy o samorządzie gminnym wynika norma kompetencyjna upoważniająca Radę Gminy do "stanowienia w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy". Jednym z przepisów ustawy zastrzegającym kompetencję na rzecz rady gminy jest – będący materialnoprawną podstawą zaskarżonej uchwały - przepis art. 5a ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2001r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (jt. Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536), upoważniający organ stanowiący do uchwalenia wieloletniego programu współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z art. 5a ust. 4 udpp program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 zawiera w szczególności: 1) cel główny i cele szczegółowe programu; 2) zasady współpracy; 3) zakres przedmiotowy; 4) formy współpracy, o których mowa w art. 5 ust. 2; 5) priorytetowe zadania publiczne; 6) okres realizacji programu; 7) sposób realizacji programu; 8) wysokość środków przeznaczanych na realizację programu; 9) sposób oceny realizacji programu; 10) informację o sposobie tworzenia programu oraz o przebiegu konsultacji; 11) tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert. Jak słusznie podniósł organ nadzoru, w kontekście brzmienia cytowanego przepisu, program współpracy powinien zawierać zatem normy prawne o charakterze programowym, w postaci norm wyznaczających zadania. Brak w powołanym przepisie regulacji upoważniających do określania przez organ stanowiący gminy norm o charakterze kompetencyjnym. Trzeba podkreślić, że użycie w normie kompetencyjnej art. 5a ust. 4 ustawy udpp zwrotu "w szczególności" nie może skutkować prawem Rady do rozszerzania zakresu regulacji danego aktu. Rada przekroczyła zatem zawarte upoważnienie ustawowe w § 8 ust. 2 załącznika do uchwały - we fragmencie "przy pomocy pracowników merytorycznych Urzędu Miejskiego" i w § 10 ust. 2, ust. 3 we fragmencie "jak też bezpośrednio pracownikowi merytorycznemu i w § 11 ust.2 , albowiem do wyłącznej kompetencji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jako organu wykonawczego należy określenie sposobu wykonywania uchwał, o czym stanowi art. 30 ust.2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o o samorządzie gminnym, oraz kierowanie urzędem gminy (art. 33 ust.3 i ust. 5 w związku z art. 11a ust. 3 usg). Uprawnienia do nakładania ewentualnych powinności na pracowników merytorycznych lub innych, tudzież określania jakiego rodzaju czynności mają być im powierzane w związku z realizacją programu współpracy, ma wójt (burmistrz, prezydent miasta), jako kierownik urzędu, wykonujący uprawnienia pracodawcy - zwierzchnika służbowego, a nie rada gminy, analogicznie, w ramach kompetencji organu wykonawczego pozostaje wskazanie jakie osoby w imieniu tego organu będą wchodziły w skład komisji konkursowej, gdyż w tej materii – odnośnie składu osobowego komisji konkursowej – ustawodawca rozstrzygnął w art. 15 ust.2b udpp. Z kolei przepis § 11 ust. 8 w brzmieniu "w konkursie może zostać wybrana więcej niż jedna oferta" stanowi powtórzenie zapisu ustawowego zawartego w artykule 15 ust. 2g udpp. Postanowienie § 11 ust. 9: "Konkurs ofert zostaje rozstrzygnięty również w przypadku wpłynięcia tylko jednej oferty na realizację zadania publicznego, spełniającej wymogi formalne i merytoryczne określone w ustawie i w ogłoszeniu o otwartym konkursie ofert" nie mieści się w zakresie przedmiotowym art. 5a ust.4 i stanowi modyfikację art. 18a ust.1 udpp, z którego wynika, że unieważnienie konkursu następuje w wypadku, gdy nie złożono żadnej oferty lub żadna z ofert nie spełniała wymogów zawartych w ogłoszeniu. A contrario z cytowanego przepisu ustawy już wynika, że w razie złożenia jednej tylko oferty, spełniającej wymogi – konkurs dochodzi do skutku. Paragraf 11 ust. 10 o treści następującej:" W ocenie oferty złożonej w konkursie, nie może brać udziału osoba, której powiązania ze składającym ją podmiotem mogą budzić zastrzeżenia co do jej bezstronności" modyfikuje normę art. 15 ust.2f udpp, która odsyła w przedmiocie wyłączenia pracownika do regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc wyraźnie, że cyt. " Do członków komisji konkursowej biorących udział w opiniowaniu ofert stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) dotyczące wyłączenia pracownika." Sytuacja, o której mowa zatem w kwestionowanym ustępie 10 jest objęta regulacją w art. 24 § 3 kpa, zgodnie z którym - "Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika." Podobnie za modyfikujący powinien być uznany przepis § 11 ust.11 załącznika do uchwały wskazujący, że: "Do zadań Komisji należy w szczególności: 1) ocena formalna złożonych ofert; 2) rozpatrzenie ofert z uwzględnieniem warunków określonych w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy; 3) ocena merytoryczna złożonych ofert, z uwzględnieniem wymogów określonych w ogłoszeniu o otwartym konkursie ofert." Tymczasem przepis art. 15 ust.2a udpp wprost stanowi, że organ administracji publicznej ogłaszający otwarty konkurs ofert powołuje komisję konkursową w celu opiniowania złożonych ofert. Zadanie komisji zostało więc określone ustawowo. W § 11 ust. 15 Rada postanowiła, że: "Ogłoszenie wyników otwartego konkursu ofert zawierające nazwę oferenta, nazwę zadania publicznego oraz wysokość przyznanych środków publicznych ogłasza się niezwłocznie: 1) w Biuletynie Informacji Publicznej; 2) w siedzibie organu ogłaszającego konkurs; 3) na stronie internetowej organu ogłaszającego konkurs." Postanowienia § 11 ust. 15 dotyczące ogłaszania wyników otwartego konkursu ofert niewątpliwie powielają brzmienie art.15 ust. 2h oraz w związku z ust. 2j – także brzmienie art. 13 ust.3 udpp, podającego miejsca publikacji wyników konkursu. Zgodnie bowiem z ust. 2h powołanego artykułu ustawy - ogłoszenie wyników otwartego konkursu ofert zawiera w szczególności: 1) nazwę oferenta; 2) nazwę zadania publicznego; 3) wysokość przyznanych środków publicznych. Po myśli natomiast ustępu 2j - wyniki otwartego konkursu ofert ogłasza się niezwłocznie po wyborze oferty w sposób określony w art. 13 ust. 3, który to przepis stanowi, że otwarty konkurs ofert ogłasza się: 1) w Biuletynie Informacji Publicznej; 2) w siedzibie organu administracji publicznej w miejscu przeznaczonym na zamieszczanie ogłoszeń; 3) na stronie internetowej organu administracji publicznej. Podobnie za powtarzający zapis ustawowy trzeba zakwalifikować § 11 ust.19 o unieważnieniu konkursu ofert, który recypuje przepis art. 18a ust.1 udpp o treści: "Organ administracji publicznej unieważnia otwarty konkurs ofert, jeżeli: 1) nie złożono żadnej oferty; 2) żadna ze złożonych ofert nie spełniała wymogów zawartych w ogłoszeniu, o którym mowa w art. 13 ust. 2." Z przytoczonych powodów, na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzono nieważność wymienionych postanowień załącznika do uchwały (pkt I wyroku). Sąd nie podzielił jednak przekonania organu nadzoru co do istotnego naruszenia § 11 ust.3 oraz ust.16. Zgodnie z ustępem 3 § 11 "Przewodniczący Komisji może zaprosić do prac w Komisji z głosem doradczym osobę bądź osoby posiadające specjalistyczną wiedzę w dziedzinie obejmującej zakres zadań publicznych, których konkurs dotyczy." Wypada zauważyć, że regulacja ustawowa w art. 15 ust. 2e w brzmieniu: "W pracach komisji konkursowej mogą uczestniczyć także, z głosem doradczym, osoby posiadające specjalistyczną wiedzę w dziedzinie obejmującej zakres zadań publicznych, których konkurs dotyczy" – nie uściśla kto i w jakim trybie zaprasza tego rodzaju osoby a wobec tego stosowne doprecyzowanie mieści się w granicach upoważnienia ustawowego, zważywszy nadto, że pozostaje także w ramach "zasad działania komisji konkursowych", to znaczy - objęte jest zakresem przedmiotowym programu współpracy, wymienionym w art. 5a ust.4 pkt 11 udpp. Z podobnych racji za dopuszczalne należało uznać w postanowieniach § 11 ust.16 – wobec braku doprecyzowania ustawowego, o który organ administracji publicznej chodzi w artykule 15 ust.4 udpp – że to burmistrz, po ogłoszeniu wyników konkursu, zawiera umowy o wsparcie realizacji zadania publicznego lub o powierzenie realizacji zadania publicznego z wyłonionymi organizacjami pozarządowymi. W tej części zatem skarga podlegała oddaleniu ( pkt II sentencji wyroku) Orzeczenie w pkt III znajduje wsparcie w art. 152 p.p.s.a.