II SA/Gd 427/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. O. oraz J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia 11 stycznia 2011 r., nr [...], 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących J. O. oraz M. O. solidarnie kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej przez J. O. i M. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 marca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z 11 stycznia 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego na działce [..] w miejscowości L. w gminie S. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Skarżący są właścicielami niezabudowanej działki nr [..] o powierzchni 4.6700 ha położonej w L. gminie S. dla której nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tereny sąsiednie, w tym działka bezpośrednio sąsiadująca z nieruchomością skarżących od strony południowej, objęte są uregulowaniami planu uchwalonego uchwałą nr XXVII/242/2009 Rady Gminy Słupsk z 30 czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obrębów geodezyjnych W. –K., B., gmina S. (publ. Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 21 września 2009 r., Nr 126, poz. 2440). Plan ten przewiduje budowę 18 elektrowni wiatrowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą. W postanowieniach planu wskazano m. in., że "szczegółowa lokalizacja elektrowni (...) zostanie określona na etapie projektu budowlanego" oraz że "lokalizację elektrowni dopuszcza się pod warunkiem zachowania odległości co najmniej 500 m od terenów przeznaczonych na stały pobyt ludzi w celu spełnienia warunków wynikających z norm poziomu hałasu w środowisku, zgodnie z wymogami obowiązujących w tym zakresie przepisów odrębnych" (§ 6 ust. 2 pkt 4 i 6 a w/w uchwały). Z rysunku planu wynika, że dwie z planowanych elektrowni będą usytuowane na działkach bezpośrednio graniczących z terenem działki skarżących. Sprawa administracyjna zainicjowana wnioskiem skarżących z 4 maja 2010 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [[...]] była dwukrotnie rozpatrywana przez organy obu instancji. Decyzją z 29 lipca 2010 r. Wójt Gminy S. odmówił ustalenia warunków zabudowy. W oparciu o wyniki sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu organ stwierdził spełnienie warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uznał natomiast, iż nie została spełniona przesłanka z punktu 5 tego przepisu tj. zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Wyjaśnił, iż jak wynika z analizy część obszaru działki skarżących ( w tym także obszar wskazany we wniosku jako miejsce planowanej zabudowy jednorodzinnej) znajdzie się w strefie oddziaływania akustycznego turbin wiatrowych oznaczonych na rysunku planu symbolami [[...]] i [[...]], a zatem decyzja byłaby sprzeczna z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W wyniku rozpoznania odwołania skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 września 2010 r. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium stwierdziło, że w okolicznościach sprawy możliwa jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego skarżących na tej części działki, która znajduje się poza obszarem objętym strefą ochrony akustycznej planowanych elektrowni wiatrowych. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji zwrócił się do A. Spółki z o.o. o informację w sprawie zaawansowania prac projektowych związanych z budową elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie działki skarżących. Pismem z 27 października 2010 r. inwestor poinformował, iż zakończył prace projektowe związane z budową farmy wiatrowej i w ich wyniku ustalił szczegółową lokalizację elektrowni; nadesłał także mapę obrazującą usytuowanie elektrowni [[...]] i [[...]] wraz z obszarem ich akustycznego oddziaływania. Po ponownym sporządzeniu w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu tj. analizy o której mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku. W oparciu o wyniki analizy określił cechy i parametry dopuszczalnej zabudowy. W warunkach kształtowania zabudowy określonych w punkcie 2 tiret trzeci ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy od granicy drogi gminnej działki [[...]] wynoszącą 6 metrów, w zakresie pozostałych linii zabudowy odesłał do załącznika graficznego. Organ wskazał, że od strony południowej na około 75 m obszar działki skarżących wchodzi w strefę oddziaływania elektrowni wiatrowych, w sąsiedztwie terenu dla którego obowiązują ustalenia przywołanego wcześniej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 30 czerwca 2009 r. Ustalenie to organ powtórzył również w punkcie 5 decyzji tiret trzecim stwierdzając, że w związku z tym warunki zabudowy mogą zostać wydane dla realizacji zamierzenia tylko w granicach nieprzekraczalnych linii zabudowy według załącznika graficznego. Na załączniku graficznym na obszarze działki skarżących [[...]] naniesiono trzy nieprzekraczalne linie zabudowy: jedną od granicy z drogą publiczną oraz dwie przecinające się linie wyznaczone przez strefę oddziaływania elektrowni wiatrowych [[...]] i [[...]] (ochronę akustyczną). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na spełnienie wszystkich przesłanek dla wydania decyzji wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) W odwołaniu od powyższej decyzji M. O. wniósł o jej uchylenie. Zakwestionował prawidłowość wyłączenia spod zabudowy części jego nieruchomości z uwagi na mające powstać w sąsiedztwie elektrownie wiatrowe. Wskazał, iż bezpodstawnie uniemożliwiono mu realizację inwestycji w miejscu które wskazał na mapie załączonej do wniosku. Zaznaczył, iż z ustaleń przywołanego przez organ planu wynika, że lokalizację elektrowni dopuszcza się pod warunkiem jej usytuowania w odległości 500 m od miejsca pobytu ludzi, co oznacza, że "to lokalizacja siłowni powinna być uzależniona od zabudowy mieszkalnej, a nie odwrotnie". Podniósł, że do chwili obecnej nie wybudowano przewidzianych w planie elektrowni, nie wiadomo też czy zostaną w przyszłości wybudowane, a zatem nie powinno to mieć wpływu na możliwość zainwestowania całej jego działki. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności wskazało na przepisy prawa stanowiące podstawę rozstrzygnięcia oraz zawarte w nich warunki umożliwiające pozytywne rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zasadniczej kwestii poruszonej w odwołaniu Kolegium zaznaczyło, iż rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz przywołana w sprawie uchwała Rady Gminy Słupsk nr XXVIII/242/09 z 30 czerwca 2009 r. nie ustanawiają zakazu zabudowy budynkami mieszkalnymi, a wprowadzają jedynie dopuszczalny poziom hałasu (rozporządzenie) oraz strefę oddziaływania elektrowni wiatrowych ze względu na hałas (uchwała). Kolegium wskazało nadto, że przepis § 323 i następne rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) reguluje jednoznacznie sprawy ochrony przed hałasami i drganiami budynków i pomieszczeń. Stwierdziło, że przepisy te w sposób jednoznaczny wskazują na konieczność zastosowania rozwiązań technicznych ograniczających wpływ zewnętrznych uciążliwości wynikających z poziomu hałasu także w przypadku gdy inwestor zainteresowany jest realizacją swojego zamiaru w strefie uciążliwości. Niezbywalnym prawem inwestora jest podejmowanie decyzji odsunięcia inwestycji poza strefę uciążliwości lub poniesienia dodatkowych kosztów na wyciszenie hałasu zewnętrznego i dostosowanie terenu zabudowy mieszkaniowej do dopuszczalnych poziomów hałasu. W podsumowaniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja umożliwia inwestorowi realizację inwestycji na działce nr [[...]] "ograniczając jednocześnie nieprzekraczalną linią zabudowy teren (strefę), dla której obowiązują ustalenia planu miejscowego dla sąsiedniego obszaru od terenu, na którym wnioskodawca zamierza realizować obiekt mieszkalny" i przytoczył treść zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którym "lokalizację elektrowni wiatrowej dopuszcza się pod warunkiem zachowania odległości co najmniej 500 m od terenów przeznaczonych na stały pobyt ludzi w celu spełnienia warunków wynikających z norm poziomu hałasu w środowisku, zgodnie z wymogami przepisów odrębnych". We wniesionej skardze wnioskodawcy domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zasadniczo powtórzyli argumentację wcześniejszego odwołania. Dodatkowo zarzucili, iż wydana decyzja umożliwiając im realizację inwestycji (budowę domu) jedynie na wskazanym fragmencie działki "uniemożliwia jej wykorzystanie do budowy następnych budynków mieszkalnych". Wskazali, że ich nieruchomość nie jest objęta uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla obszaru sąsiedniego, a ograniczenie ich prawa własności narusza Konstytucję. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. SKO wskazało nadto, że skarżący powinni mieć świadomość i wiedzę o stanie prawnym terenów sąsiadujących. Przedmiotową działkę nabyli w dniu 30 kwietnia 2008 r., a uchwała o planie miejscowym została podjęta w dniu 30 czerwca 2009 r. Mogli zatem brać udział w procesie sporządzania planu, a także zaskarżyć do sądu administracyjnego uchwalony plan. W piśmie z dnia 6 lipca 2011 r. złożonym przed rozprawą skarżący zarzucili organowi wadliwą interpretację postanowień planu miejscowego. W ich ocenie należało przyjąć, iż Rada Gminy uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszarów sąsiednich objęła jego ustaleniami wszystkie obszary, które znajdują się w obszarze oddziaływania planowanych elektrowni wiatrowych. Strefa akustycznego oddziaływania nie może bowiem wychodzić poza granice planu, gdyż plan nie może wprowadzać ograniczeń w zabudowie dla terenów nie objętych jego uregulowaniami. W przeciwnym wypadku tj. przy takiej interpretacji planu jaką przyjęły organy należałoby stwierdzić, że przyjęta uchwała jest wadliwa i podjęta z naruszeniem prawa. Oddziaływanie parku elektrowni wiatrowych wykraczające poza granice planu i wprowadzające na terenie nie objętym planem pośrednio zakaz zabudowy nie jest bowiem dopuszczalne. W piśmie tym skarżący zarzucili organom administracji, iż w podobnej sprawie podjęły inne rozstrzygnięcie. Na rozprawie przedłożyli kserokopię decyzji organu I instancji z 25 lutego 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla działki [[...]]. Zdaniem skarżących pomimo, iż działka nr [[...]] znajduje się w strefie ochrony akustycznej elektrowni wiatrowych przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę Gminy S. w dniu 24 lutego 2004 r. uchwałą nr XI/117/2004 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. w obrębach geodezyjnych K. i W. to wydano decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bez ograniczeń wynikających ze strefy ochrony akustycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie stwierdzić należy, iż w rozpatrywanej sprawie nie ma sporu co do ustaleń faktycznych. Okoliczności takie jak - istnienie w sąsiedztwie działki skarżących zabudowy pozwalającej na określenie wymagań w odniesieniu do planowanej inwestycji, dostępność działki do drogi publicznej, zapewnienie właściwego uzbrojenia terenu dla planowanego zamierzenia, a także brak konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz warunek zgodności decyzji z przepisami odrębnymi - nie są sporne. Zdaniem Sądu okoliczności te zostały prawidłowo ustalone w oparciu o przeprowadzoną przez organ tzw. analizę funkcji oraz cech zabudowy. Analiza ta - w ocenie Sądu – również odpowiada wymogom zawartym w przepisach wykonawczych tj. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Wydane przez organy w oparciu o art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu rozstrzygnięcia zasadniczo umożliwiają skarżącym realizację inwestycji opisanej we wniosku. W tym sensie można uznać, iż zaskarżona decyzja jest pozytywna dla skarżących, uwzględnia ich wniosek i umożliwia zabudowę działki. Podjęte rozstrzygnięcia organów obu instancji nie odpowiadają jednak interesom skarżących z tego względu, iż sytuują planowany obiekt w innym miejscu działki niż chcieliby skarżący. Poprzez oznaczenie na załączniku graficznym dwóch nieprzekraczalnych linii zabudowy wyznaczonych przez strefę akustyczną przyszłych elektrowni wiatrowych przewidzianych do realizacji na terenach sąsiednich oraz zawarte w ustaleniach decyzji zapisy odnoszące się do konieczności sytuowania przyszłej zabudowy z ich uwzględnieniem doszło do sytuacji w której z uwagi na sąsiedztwo planowanych elektrowni wyłączono spod zabudowy obszar obejmujący blisko 2/3 działki skarżących. Przyjęte ograniczenie zostało wprowadzone przez organ z uwagi na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla obszaru działek sąsiednich, albowiem dla terenu działki skarżących nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu taka sytuacja jest niedopuszczalna, a wynika ona najprawdopodobniej albo z wadliwości przywołanego planu, albo z wadliwej interpretacji przez organ jego postanowień. Doszukiwanie się w czym tkwi błąd nie ma zresztą większego znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Organy przyjęły wadliwe założenie przy rozpatrywaniu powstałego zagadnienia. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może ustalać przeznaczenie terenów i wprowadzać ograniczenia w wykonywaniu prawa własności w tym i najdalej idący zakaz zabudowy jedynie w odniesieniu do terenów nim objętych tzn. znajdujących się w granicach jego opracowania. Akt ten ustanawiający przepisy gminne nie może wprowadzać ograniczeń w wykonywaniu prawa własności na działkach położonych poza granicami określonymi w planie. W przeciwnym wypadku należałoby uznać, że dla obszaru 2/3 działki skarżących obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego postanowienia uniemożliwiają skarżącym prawo do zabudowy. Tymczasem, co jest niesporne, nieruchomość skarżących nie jest położona w tzw. granicach planu przyjętego uchwałą Rady Gminy Słupsk nr XXVIII/242/2009 z 30 czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obrębów geodezyjnych W.-K., L., B., gmina S., a zatem uregulowania tego planu nie mogą mieć jakiegokolwiek wpływu na sposób zagospodarowania obszaru położonego poza planem. Przyjmując inaczej organy naruszyły podstawową zasadę zawartą w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w konsekwencji również i przepisy Konstytucji chroniące prawo własności (art. 21). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest z mocy art. 14 ust. 8 tej ustawy aktem prawa miejscowego i zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Akt ten ustala przeznaczenie terenów i przesądza o ograniczeniach prawa własności (art. 4 ust. 1). Na obszarach dla których brak jest planu określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tj. decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, bądź w decyzji o warunkach zabudowy(art. 4 ust. 2). W rozpatrywanej sprawie organy przyjęły, iż dla działki skarżących brak jest planu, co uprawnia je do rozstrzygania sprawy o ustalenie warunków zabudowy i jednocześnie ustaliły, że dla części działki obowiązują uregulowania planu uchwalonego dla obszarów sąsiednich. Takie przyjęcie było nieuprawnione. Niezależnie zatem od ewentualnej bądź to wadliwości powołanego planu, bądź też wadliwej interpretacji jego postanowień, czy też innych okoliczności organy nie miały podstaw do uwzględnienia jakichkolwiek ograniczeń w prawie do zabudowy działki [[...]] wynikających z ustaleń planu uchwalonego dla działek sąsiednich. Wprowadzenie ograniczeń w cytowanych na wstępie ustaleniach decyzji ( punkcie 2 tiret trzeci, punkcie 5 tiret trzeci oraz na załączniku graficznym w postaci dwóch nieprzekraczalnych linii zabudowy wyznaczonych przez strefą oddziaływania elektrowni) nastąpiło więc z naruszeniem art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchybiono również przepisom art. 61 tej ustawy poprzez wprowadzenie w ustaleniach decyzji niedopuszczalnych ograniczeń, a także przepisom Konstytucji dot. ochrony prawa własności. Zdaniem Sądu wadliwe było również powołanie się przez organ odwoławczy na przepisy § 323 i nast. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a także na przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz. U. Nr 120, poz. 826) na uzasadnienie wprowadzonych zapisów co do wyłączenia spod zabudowy części działki. Powołane akty nie znajdowały zastosowania już chociażby z uwagi na fakt , iż na sąsiedniej działce nie zostały jeszcze wzniesione elektrownie [[...]] i .[[...]]. Dodatkowo należy wskazać, iż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie powinien badać zgodności planowanej inwestycji z przepisami techniczno – budowlanymi, zwłaszcza z tymi, które znajdą zastosowanie dopiero pod warunkiem zrealizowania innej inwestycji planowanej na sąsiedniej nieruchomości. Kwestie te będą mogły być uwzględnione dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Jak wynika bowiem z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z 23 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1552/06 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl) organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczególnych wydanych na jego podstawie. Zakres uprawnień organów upoważnionych do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie może kolidować z kompetencjami organu upoważnionego do wydania pozwolenia na budowę. Wyjaśnić też trzeba, że przepisy techniczno – budowlane nie mogą być traktowane po myśli art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w kategoriach zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi. Jeżeli chodzi o przepisy dotyczące dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku to należy stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie przepisy przywołanego rozporządzenia nie znajdowały zastosowania. Ustawa z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz. U z 2008 r., Nr 25, poz. 150) w art. 113 różnicuje tereny przeznaczone pod określone funkcje ze względu na dopuszczalne poziomy hałasu określone w wyżej przywołanym rozporządzeniu Ministra Środowiska (tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, na cele uzdrowiskowe...itd.). Stosownie do art. 115 tej ustawy w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy dany teren należy do jednego z tych terenów właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Zatem w rozpatrywanej sprawie organ nie miał podstaw do wprowadzenia ograniczenia w zabudowie części działki skarżących z uwagi na konieczność respektowania norm, które ewentualnie wchodziłyby w grę dopiero w sytuacji zagospodarowania działki sąsiedniej w sposób przewidziany w uchwalonym dla niej planie. Kwestia ta w ogóle nie może być przesądzona w rozpatrywanej sprawie. Nie można bowiem wykluczyć, iż planowane elektrownie wiatrowe [[...]] i [[...]] z różnych względów (przeszkód faktycznych lub prawnych) nie zostaną zrealizowane. Niewykluczone jest również, iż przy zastosowaniu odpowiednich rozwiązań technicznych, czy korekcie lokalizacji elektrowni ich akustyczne oddziaływanie zamknie się w granicach opracowanego planu, tak jak zresztą powinno być. Stwierdzić bowiem należy, że powstały w sprawie problem nie miałby racji bytu w przypadku gdyby organy gminy przygotowując i uchwalając plan dla sąsiednich działek objęły jego granicami również te działki, które znajdują się w tzw. strefie akustycznego oddziaływania elektrowni wiatrowych. W odniesieniu do planów uchwalanych po zmianie stanu prawnego ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 155, poz. 1043) jest to zresztą obowiązek organów gminy ( por. art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Jak już wcześniej wskazano kwestia prawidłowości planu, czy też właściwej interpretacji jego postanowień pozostaje poza kontrolą sądu w niniejszej sprawie. Dla jej rozstrzygnięcia znaczenie ma jedynie uznanie, iż uchwalony plan nie może wprowadzać ograniczeń w zagospodarowaniu i zabudowie terenów położonych poza granicami jego opracowania tak jak przyjęły to organy rozpatrujące wniosek. Powyższe naruszenia przepisów prawa materialnego przesądziły o wadliwości wydanych w sprawie decyzji i musiały skutkować ich uchyleniem stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Niezgodne z prawem zapisy zawarte w rozstrzygnięciu organu I instancji (punkcie 2 tiret trzeci, punkcie 5 tiret trzeci oraz naniesione dwie nieprzekraczalne linie zabudowy w załączniku graficznym decyzji) skutkowały określeniem przez organy przybliżonej lokalizacji planowanej zabudowy w miejscu działki wyłączonym spod akustycznego wpływu przyszłych elektrowni. Wyjaśnić trzeba, że jeżeli chodzi o uprawnienie organów właściwych w sprawach dotyczących warunków zabudowy do określania dokładnego usytuowania projektowanej zabudowy na działce objętej wnioskiem należy przyjąć dopuszczalność takiego rozstrzygnięcia ( w formie opisowej lub graficznej) pod warunkiem, że jest ono elementem istniejącego w sąsiedztwie ładu przestrzennego (np. zabudowa w granicy działek, zabudowa w pierzei ...itp.) – por. w tej kwestii wyrok NSA z 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 503/08 publ. https://cbois.nsa.gov.pl. Konieczność wskazania dokładnej lokalizacji powinna jednak zawsze wynikać z przeprowadzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpatrywanej sprawie organ nie miał podstaw do określania lokalizacji budynku ze względu na ustaloną strefę akustycznego oddziaływania urządzeń wytwarzających energię. Powinien kierować się natomiast charakterem istniejącej w sąsiedztwie zabudowy i koniecznością zachowania ładu przestrzennego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy kierując się stanowiskiem sądu zawartym w niniejszym uzasadnieniu powinny także wyjaśnić czy w kontekście istniejącej w sąsiedztwie zabudowy nie zachodzi potrzeba bliższego tzn. dokładniejszego określenia lokalizacji przyszłej zabudowy. Organy winny mieć na względzie, iż oznaczenie jednej nieprzekraczalnej linii zabudowy od granicy drogi gminnej (działki nr [[...]]), która to linia pozostanie na załączniku graficznym decyzji po wyeliminowaniu linii wyznaczonych przez strefę akustycznego oddziaływania (stosownie do zaleceń sądu) pozwala inwestorom na dowolne usytuowanie budynku również w głębi działki. Jej znaczny obszar pozostawia inwestorom dużą swobodę w wyborze miejsca usytuowania, albowiem "nieprzekraczalna linia zabudowy" to nie to samo co "obowiązująca linia zabudowy", o której mowa w § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższych względów Sąd dla prawidłowego załatwienia sprawy dostrzega konieczność uzupełnienia znajdującej się w aktach administracyjnych analizy funkcji i cech zabudowy przez wyjaśnienie czy w kontekście sąsiedniej zabudowy istnieje potrzeba wyznaczenia w sprawie dla nowej zabudowy na działce [[...]] obowiązującej linii, o której mowa w § 4 w/w rozporządzenia, czy też takiej konieczności nie ma i inwestor może sytuować obiekt w dowolnym miejscu działki poza nieprzekraczalną linią wyznaczoną od strony drogi. Konieczność wyjaśnienia tej okoliczności nie pozwalała między innymi sądowi na uchylenie wydanych w sprawie decyzji jedynie w części tj. w odniesieniu do tych zapisów i oznaczeń na załączniku graficznym, które odnoszą się do spornej strefy akustycznego oddziaływania elektrowni wiatrowych. Wyeliminowanie jedynie bezpodstawnych zapisów decyzji nie gwarantowało jej poprawności w pozostałym zakresie. Ponownie rozpatrując sprawę organy ustalą również czy w przedmiotowym postępowaniu nie powinni uczestniczyć na prawach strony oprócz inwestorów także inne osoby, a zwłaszcza właściciele działek sąsiednich. Uznanie za stronę jedynie wnioskodawców w sytuacji gdy zagospodarowanie ich działki może wpłynąć na sposób zagospodarowania działki sąsiedniej o numerze [[...]] (i odwrotnie) budzi uzasadnione wątpliwości w kontekście art. 28 kpa. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.