II GSK 1735/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 13 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy Miasta B. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 14 lipca 2011 r.; sygn. akt III SA/Wr 163/11 w sprawie ze skargi Gminy Miasta B. G. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] marca 2011 r.; Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z 14 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 163/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. pozostawił bez rozpatrzenia skargę G. M. B. G. na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2011 r., Nr [...], w przedmiocie wpisania projektu na listę rezerwową. Sąd stwierdził, że skarżąca wniosła skargę niekompletną, ponieważ do skargi dołączono wniosek o dofinansowanie projektu pomijając załączniki wymienione w tym wniosku na stronach 25 i 26. Sąd uznał, iż nie dysponuje tymi samymi dokumentami, którymi dysponował organ oceniając projekt złożony przez stronę w ramach konkursu. Tymczasem przepis art. 30c ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz.U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.) stanowi o konieczności dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji. Sąd wskazał również na ogłoszenie Zarządu Województwa [...]o naborze w trybie konkursowym wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Priorytetu 6 "Wykorzystanie i promocja potencjału turystycznego i kulturowego D. Ś. ("Turystyka i Kultura"), Działanie nr 6.2 "turystyka aktywna" współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa [...] na lata 2007-2013 oraz Poradnik Beneficjenta, w których jest mowa o wniosku o dofinansowanie projektu wraz z załącznikami. Tym samym, zdaniem Sądu, brak załączników do wniosku przesądza o tym, że dokumentacja dołączona do skargi nie jest kompletna. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia G. M. B. G. wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Orzeczeniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 30c pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wobec błędnego pozostawienia skargi bez rozpoznania w sytuacji gdy skarga nie była skarga niekompletną, skoro zawierała wszelkie elementy przewidziane w art. 30c ust. 2 tej ustawy i została złożona zgodnie z pouczeniem zawartym w informacji organu administracyjnego; b) art. 113 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wobec ogłoszenia postanowienia o pozostawieniu skargi bez rozpoznania w 14 lipca 2011 r. na posiedzeniu wyznaczonym na publikację orzeczenia po zamknięciu rozprawy 6 lipca 2011 r., po wystąpieniu wszystkich obecnych na rozprawie stron, gdy Sąd uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wnosząc skargę działała bez profesjonalnego pełnomocnika i zastosowała się do pouczenia zawartego w piśmie Zarządu Województwa [...] z [...] marca 2011 r. W ocenie skarżącej, do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dołączona był kompletna dokumentacja w sprawie, obejmująca wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację o wynikach procedury odwoławczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi kasacyjnej wiążą się ze stosowaniem przepisów ustawy z 6 października 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że ustawa ta reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów p.p.s.a., w związku z przyjętym w tej ustawie systemem odpowiedniego stosowania przepisów procedury sądowoadministracyjnej. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio zastosowany. Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy. Opisany w art. 30e zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawodawca sformułował w art. 30e zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i wprowadził szczególne regulacje wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto spełniać warunki określone w pkt 1–3 tego przepisu. To oznacza, że skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać elementy wskazane w art. 46 p.p.s.a. Poza tym w art. 47 § 1 p.p.s.a. został nałożony obowiązek dołączenia do pisma strony (np. skargi) jego odpisów i odpisów załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III pt. "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne, jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Regulacje zawarte w Rozdziale I Działu III, a także w Rozdziale II tego Działu pt. "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46–48 i art. 57 § 1 tej ustawy. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie posługuje się pojęciem "warunków formalnych", lecz pojęciem "skargi niekompletnej", stanowiąc w art. 30c ust. 5 pkt 2, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Przepis art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie precyzuje pojęcia "skargi niekompletnej". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że pojęcie skargi kompletnej (niekompletnej) należy interpretować w kontekście art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i odnosić wyłącznie do dokumentacji dotyczącej sprawy, którą wnoszący skargę jest zobowiązany dołączyć do skargi (por. wyrok NSA z 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 1957/09). Skarga wnoszona na podstawie art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., musi spełniać wymagania określone w art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a., a ponadto powinny być do niej dołączone odpisy, o których mowa w art. 47 § 1 p.p.s.a. Jednakże braki w tym względzie nie czynią skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Skarżąca złożyła w postępowaniu administracyjnym wniosek o dofinansowanie według ustalonego wzoru. W odpowiedniej rubryce formularza wniosku zatytułowanej "załączniki do wniosku o dofinansowanie w ramach RPO" (s. 25 wniosku) oraz "załączniki fakultatywne do wniosku o dofinansowanie w ramach RPO" (s. 26 wniosku) skarżąca zaznaczyła dokumenty, które załączyła do wniosku. Oznacza to, że wymienione dokumenty stanowiły integralną część wniosku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taki wniosek wraz z dokumentami w nim wymienionymi powinien być zatem załączony do skargi. Wojewódzki sąd administracyjny, który zgodnie z art. 30 c ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju bada postępowanie ws. oceny konkretnego projektu z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa, powinien dysponować całokształtem dokumentacji, aby zweryfikować prawidłowość tego postępowania. W związku z niedołączeniem do skargi wniosku z załącznikami, Sąd pierwszej instancji miał uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że skarga była niekompletna, co czyni nieuzasadnionym zarzut wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Niedołączenie do skargi załączników do wniosku nie wymagało wezwania strony do uzupełnienia braków skargi, ponieważ w przepisie art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ustawodawca zawarł odmienną regulację w porównaniu do art. 49 § 1 p.p.s.a., w świetle której braki w zakresie kompletności dokumentacji nie są brakami formalnymi skargi w rozumieniu art. 57 § 1 p.p.s.a. i dlatego nie podlegają usunięciu (uzupełnieniu) w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, że jest on nietrafny. Powołany przepis, który upoważnia przewodniczącego do zamknięcia rozprawy po uznaniu przez Sąd, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia, ma charakter "porządkowy". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. nie może być samodzielną podstawą skargi kasacyjnej, albowiem dla skutecznego oparcia zarzutu na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) konieczne jest ustalenie, że to naruszenie dotyczyło istotnych przepisów postępowania, gdyż tylko naruszenie takich przepisów może mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 1 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 723/05). Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.