II GSK 2243/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Protokolant Anna Wojtowicz - Hess po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 784/11 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnienia do wytwarzania, modernizacji i naprawy zbiorników cystern drogowych i wagonów-cystern do przewozu towarów niebezpiecznych oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 784/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę J. K., uchylając decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], a także poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego (dalej zwanego również "Dyrektorem TDT") z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia uprawnienia do wytwarzania, modernizacji i naprawy zbiorników cystern drogowych i wagonów-cystern do przewozu towarów niebezpiecznych. Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Dyrektor TDT nadał J. K. (prowadzącemu działalność gospodarczą jako [...]) uprawnienie do wytwarzania, modernizacji i naprawy określonych w tej decyzji rodzajów zbiorników cystern drogowych i wagonów-cystern do przewozu towarów niebezpiecznych. W dniu [...] sierpnia 2009 r. u J. K. została przeprowadzona inspekcja w zakresie posiadanego uprawnienia, której dokonała komisja powołana przez Dyrektora TDT. Z przeprowadzonej inspekcji sporządzono protokół, którego przedsiębiorca nie podpisał, przy czym z odręcznej adnotacji na protokole wynikało, że zapowiedział on wniesienie zastrzeżeń na piśmie. Protokół ten został doręczony J. K. w dniu [...] sierpnia 2009 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Dyrektor TDT na podstawie z art. 108 § 1 oraz art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej powoływanej jako "k.p.a.") w związku z art. 11 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321, ze zm.) zawiesił uprawnienie nadane skarżącemu decyzją z dnia [...] września 2008 r. (pkt I decyzji), wyznaczył termin zawieszenia do dnia 28 sierpnia 2009 r. (pkt II decyzji), zobowiązując do przedstawienia w tym terminie wyjaśnień oraz propozycji środków i przedsięwzięć zaradczych w związku z uchybieniami określonymi w protokole komisji z dnia [...] sierpnia 2009 r., jak również przedstawienia stosownych instrukcji postępowania zapobiegającego wykonywaniu nadanych uprawnień niezgodnie z obowiązującymi przepisami, a także zobowiązując J. K. do poddania się we wskazanym terminie sprawdzeniu znajomości przepisów z zakresu wykonywanych czynności, zgodnie z zakresem uprawnienia wymienionym w decyzji (pkt III decyzji). Organ I instancji nadał swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor TDT - powołując się na wyniki przeprowadzonej inspekcji - uznał, że J. K. nie posiada wystarczającej znajomości przepisów dozoru technicznego, zapewniającej właściwe wykonywanie czynności objętych zakresem uprawnienia, bowiem w trakcie inspekcji komisja sprawdziła znajomość przepisów dozoru technicznego przez właściciela zakładu, stwierdzając, że odpowiedź udzielona na zadane przez członków komisji pytanie była niezgodna m.in. z przepisami ustawy o dozorze technicznym. Ponadto organ I instancji stwierdził, że w dniu [...] października 2006 r. w [...] zostały przeprowadzone badania pośrednie 5 cystern (numery fabryczne: [...], [...], [...], [...], [...]), w następstwie czego cysterny były eksploatowane bez przeprowadzenia wymaganych badań i bez stosownej decyzji administracyjnej dopuszczającej do eksploatacji. Organ I instancji wskazał również, że na terenie [...] znajduje się cysterna o numerze fabrycznym zbiornika [...], której naprawa została dokonana bez uzgodnienia technologii naprawy z Transportowym Dozorem Technicznym, czym naruszono m.in. art. 17 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym. W dniu [...] sierpnia 2009 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego z dnia [...] sierpnia 2009 r., w którym zgodnie z zapowiedzią wniósł zastrzeżenia do protokołu komisji z dnia [...] sierpnia 2009 r. J. K. złożył także odwołanie od decyzji organu I instancji. Zarzucił w nim w szczególności naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez rozszerzenie zakresu inspekcji, przytaczanie wydarzeń z 2006 r. oraz uniemożliwienie zajęcie stanowiska co do zebranego materiału dowodowego, a także art. 11 ustawy o dozorze technicznym poprzez nieprawidłowe przyjęcie wskutek poddania skarżącego "egzaminowi" ze znajomości przepisów, że nie przestrzegał on warunków określonych w uprawnieniu. Odwołujący się wskazał również, że znajdująca się na terenie jego zakładu cysterna nr [...] stanowi jego własność, nie jest zarejestrowana przez TDT, nie jest eksploatowana, a tym samym nie podlega rygorom wynikającym z ustawy o dozorze technicznym. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Minister Infrastruktury umorzył postępowanie odwoławcze, uznając że brak jest przedmiotu postępowania, bowiem decyzja Dyrektora TDT z dnia [...] sierpnia 2009 r. miała charakter czasowy (zawieszenie uprawnień do dnia 28 sierpnia 2009 r.) i w dacie orzekania przez organ odwoławczy zaskarżona decyzja już nie funkcjonowała w obrocie prawnym. Na skutek skargi J. K. wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r., sygn. VI SA/Wa 241/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wspomnianą decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. WSA uznał, że Minister Infrastruktury bezpodstawnie umorzył postępowanie odwoławcze. Sąd stwierdził, że termin wskazany w art. 11 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym dotyczy usunięcia nieprawidłowości (uchybień), nie oznacza natomiast, iż zawieszenie uprawnienia ma charakter czasowy. W wyroku tym WSA wskazał, że prawidłowość sformułowania zawartego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. "wyznaczam termin zawieszenia do dnia 28 sierpnia 2008 r." (pkt II decyzji) będzie zatem musiała zostać oceniona przez Ministra Infrastruktury w toku ponownego, merytorycznego rozpatrzenia odwołania skarżącego od tej decyzji. Sąd stwierdził równocześnie, że wydaje się, iż powyższa ocena winna zostać dokonana również w aspekcie zawartego w pkt III tejże decyzji zobowiązania przedsiębiorcy do przedstawienia, w zakreślonym w pkt II terminie, wyjaśnień oraz propozycji środków i przedsięwzięć zaradczych w związku ze stwierdzonymi uchybieniami. Zdaniem WSA, uchylając się od rozpatrzenia odwołania i wydania decyzji merytorycznej w oparciu o art. 138 k.p.a. Minister Infrastruktury naruszył także zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W konsekwencji Sąd wskazał, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy obowiązany będzie ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą w pierwszej instancji, przy czym chodzi tu o rozpatrzenie sprawy merytorycznie w jej całokształcie. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2010 r. nie został zaskarżony i stał się prawomocny. Rozpoznając sprawę ponownie, Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w pkt II (dotyczącym terminu zawieszenia uprawnienia), a także wyznaczył termin usunięcia uchybień wskazanych w pkt III zaskarżonej decyzji na "30 dni od dnia doręczenia decyzji", pod rygorem cofnięcia uprawnień nadanych decyzją Dyrektora TDT z dnia [...] września 2008 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji oprócz punktu II czyni zadość wymogom formalnym decyzji. Zdaniem Ministra Infrastruktury, mimo iż komisja nie wskazała uchybień w wykonywaniu czynności objętych uprawnieniem w dniu przeprowadzania inspekcji, to już sama wypowiedź skarżącego, przytoczona w decyzji organu I instancji (tj. "badania cystern są możliwe - dotyczy to badań okresowych i pośrednich, natomiast nie dotyczy to badań odbiorczych") poddaje w wątpliwość, czy posiadane uprawnienia będą wykonywane w sposób zgodny z przepisami prawa. Zdaniem organu, wątpliwości te stają się tym bardziej uzasadnione, bowiem skutkiem zaprezentowanej przez skarżącego opinii, w 2006 r. do eksploatacji zostało wprowadzonych 5 cystern kolejowych (o numerach fabrycznych: [...], [...], [...], [...], [...]) bez wymaganych decyzji właściwej jednostki dozoru technicznego. Organ podkreślił ponadto, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów nie wynika jednoznacznie, czy w dniu przeprowadzania badań (tj. [...] kwietnia 2009 r.) cysterna o numerze fabrycznym [...] była już wycofana z odbiorów. Z dokumentów tych bezsprzecznie jednak wynika, iż naprawa tej cysterny została dokonana przed jej wycofaniem oraz - co jest najistotniejsze - bez uzgodnienia z TDT sposobu naprawy. W ocenie Ministra Infrastruktury, zaistniałe okoliczności wypełniły dyspozycję normy zawartej w art. 11 ustawy o dozorze technicznym. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę, uchylając decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a."). Zdaniem Sądu pierwszej instancji, uchylenie zaskarżonej decyzji wynikało z tego, że Minister Infrastruktury – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 153 p.p.s.a. – nie uwzględnił stanowiska wyrażonego przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 241/10. Organ odwoławczy nie rozpoznał bowiem ponownie sprawy w jej całokształcie, nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, lecz ograniczył się do zmiany oraz uchylenia punktów II i III decyzji organu I instancji, uznając tym samym, że w pozostałym zakresie decyzja Dyrektor TDT jest prawidłowa. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wprawdzie w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 maja 2010 r. WSA zwrócił uwagę na te dwa punkty decyzji zarzucając organom dokonanie błędnej wykładni art. 11 ustawy o dozorze technicznym, ale ocena sformułowania tych dwóch punktów nie zwalniała organu odwoławczego od ponownego, merytorycznego rozpatrzenia odwołania skarżącego od tej decyzji. Sąd pierwszej instancji uwzględnił również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Wskazał bowiem, że skarżący w odwołaniu podniósł szereg zarzutów dotyczących postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji, do których organ odwoławczy nie stosunkował się. Zarzuty te dotyczyły niemożności powoływania się na wydarzenia z 2006 r. przy ocenie wykonywania uprawnienia nadanego w 2008 r., uniemożliwienia skarżącemu przez organ I instancji złożenia wyjaśnień w sprawie przed wydaniem decyzji, naruszenia przez organ I instancji art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. Równocześnie Sąd pierwszej instancji podzielił zarzuty skarżącego, że powoływanie się przez organy na zdarzenia z 2006 r. dotyczące cystern o numerach [...], [...], [...], [...], [...] było bezprzedmiotowe. Zdarzenia z 2006 r. nie mogły bowiem stanowić podstawy do orzekania o prawidłowości wykonywania uprawnienia przyznanego w 2008 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, decyzja organu I instancji podlegała z kolei uchyleniu, bowiem była obarczona wadami postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zastrzeżenia Sądu wzbudził tryb wszczęcia postępowania w sprawie, bowiem Dyrektor TDT nie czekając na zapowiedziane przez skarżącego zastrzeżenia do protokołu inspekcji i bez formalnego wszczęcia postępowania wydał decyzję, uznając że ustalenia dokonane przez inspektorów nie budzą zastrzeżeń. Sąd pierwszej instancji wskazał, że podczas inspekcji skarżący został poddany sprawdzeniu znajomości przepisów prawnych, których nieznajomość w ocenie organu stała jest podstawą zastosowania wobec skarżącego art. 11 ustawy o dozorze technicznym, tj. zawieszenia posiadanego uprawnienia. Zdaniem Sądu, w ustawie o dozorze technicznym brak jest jednakże przepisu, który dawałby organowi prawo przeprowadzania podczas inspekcji testu na znajomość przez osoby odpowiedzialne za wytwarzanie, naprawę, modernizację i kontrolę jakości urządzeń technicznych oraz materiałów stosowanych do wytwarzania, naprawy lub modernizacji tych urządzeń przepisów prawnych. Wprawdzie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o dozorze technicznym zobowiązuje te osoby do posiadania znajomości norm, przepisów o dozorze technicznym i warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie prowadzonej działalności, ale jak się wydaje warunek ten jest badany w postępowaniu związanym z udzieleniem uprawnienia. Sprawdzanie kwalifikacji osób, o których mowa w art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o dozorze technicznym, tj. osób wykonujących określone prace i wydawanie im zaświadczeń kwalifikacyjnych, zgodnie z art. 23 ust. 1 następuje w drodze postępowania kwalifikacyjnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżący nie należy do grupy osób wskazanych w art. 22 ust. 2 i 3 ustawy o dozorze technicznym, a zatem brak było podstaw do sprawdzania jego znajomości przepisów prawnych w postępowaniu kwalifikacyjnym, a tym bardziej przez inspektorów podczas inspekcji i czynienie z tego zarzutu, który uzasadniać miał zawieszenie uprawnienia. Za zasadny uznał Sąd pierwszej instancji zarzut naruszenia art. 11 ustawy o dozorze technicznym oraz art. 6 k.p.a. poprzez wprowadzenie do decyzji nieprecyzyjnych warunków uchylenia zawieszenia uprawnienia, których weryfikacja nie jest możliwa ze względu na ich niejasność. Zdaniem Sądu, niejasne sformułowanie omawianych warunków daje organowi nieograniczoną swobodę w ich ocenie, podczas gdy wszelkie warunki formułowane przez organy powinny być precyzyjne, by skarżący wiedział, czego się od niego oczekuje. Mając powyższe na uwadze, Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że organy dopuściły się naruszenia wskazanych przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził zatem, że wymaga to ponownej szczegółowej analizy we wskazanym przez Sąd kierunku z uwzględnieniem powyższych uwag. II Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył Minister Infrastruktury. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz obciążenie skarżącego kosztami postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania, to jest: - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uznanie, że Minister Infrastruktury nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 241/10, a w konsekwencji nie rozpoznał ponownie sprawy w jej całokształcie, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zdarzenie z 2006 r. dotyczące cystern o numerach [...], [...], [...], [...], [...] nie może stanowić podstawy do orzekania o prawidłowości uprawnień nadanych w 2008 r. oraz że Minister Infrastruktury nie mógł powoływać się na nie przy ocenie wykonywania uprawnień nadanych w 2008 r., pomimo wskazania, że uprawnienie nadane w 2008 r. stanowiło jedynie rozszerzenie uprawnień nadanych w 1999 r., - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 61 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że wątpliwości budzi tryb wszczęcia postępowania w sprawie, pomimo wskazania, iż toczyło się ono na skutek wniosku skarżącego o wykonanie badań doraźnych – eksploatacyjnych, urządzeń technicznych – zbiorników wagonów cystern przeznaczonych do transportu materiałów sypkich, w tym zbiornika cysterny nr [...], który został naprawiony bez uzgodnienia dokumentacji TDT, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 6 ustawy o dozorze technicznym poprzez nieustosunkowanie się do zarzutu dotyczącego dokonywania naprawy zbiornika nr [...] bez uzgodnienia z TDT, - art. 141 § 4 poprzez wskazanie naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 k.p.a. bez wykazania związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem postępowania a wynikiem sprawy oraz bez wskazania jaki istotny wpływ miały na wynik sprawy, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieudzielanie jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania, mimo takiego obowiązku wynikającego z tego przepisu; 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, to jest: - art. 11 ustawy o dozorze technicznym poprzez uznanie, że nieprzestrzeganie przepisów prawnych podczas wykonywanej działalności i brak ich znajomości nie stanowił podstawy do zawieszenia uprawnień, - art. 6 ustawy o dozorze technicznym poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że dokonanie naprawy cysterny nr [...] nastąpiło zgodnie z przepisami i nie stanowiło naruszenia uprawnień nadanych skarżącemu, - art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o dozorze technicznym poprzez przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie jednie w postępowaniu związanym z udzielaniem uprawnienia, podczas gdy takiego ograniczenia zakresu zastosowania tego przepisu przepis ten nie zawiera. W uzasadnieniu organ administracji wnoszący skargę kasacyjną przedstawił argumenty przemawiające – jego zdaniem – za trafnością zarzutów przedstawionych w petitum złożonego środka odwoławczego. W piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2013 r. J. K. (reprezentowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym sprawa jest rozpoznawana w granicach zakreślonych przez wnoszącego skargę kasacyjną, zgodnie z zasadą unormowaną w art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a."). Granice skargi kasacyjnej określa wskazany zakres zaskarżenia orzeczenia oraz podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na podstawie z art. 174 pkt 2 ustawy, niezbędnym elementem redakcyjnym zarzutu, jak i uzasadnienia jest wskazanie potencjalnego istotnego wpływu wytkniętego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy. Przechodząc do oceny w pierwszej kolejności zarzutów postawionych w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy stwierdzić, że okazały się one niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z postanowieniami omawianego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten można zatem naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygniecie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała. Natomiast zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (publ. ONSAiWSA 2010/3/39), art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną, w tym to, czy WSA słusznie uznał, że zebrany w sprawie przez organ materiał dowodowy nie pozwala na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i dokonanie jego oceny. Stąd dla stwierdzenia niezasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wystarczające jest to, że strona nie podnosi, aby z zaskarżonego wyroku nie wynikało stanowisko sądu pierwszej instancji co do stanu faktycznego sprawy. Okoliczność, że sąd zakwestionował stan faktyczny, który według strony skarżącej został prawidłowo ustalony, jest bez znaczenia dla oceny zasadności wskazanego zarzutu. Również niezasadny jest zarzut nieudzielania jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania. W rozpoznawanej sprawie pierwszorzędne znaczenie ma okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 6 maja 2010 r. wydał orzeczenie kasacyjne (sygn. akt VI SA/Wa 241/10), w wyniku którego zobowiązał organ do ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Minister Infrastruktury nie zastosował się do wskazania co do dalszego postępowania wyrażonego w wymienionym orzeczeniu sądu, bowiem nie rozpoznał merytorycznie odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji. Organ ograniczył się wyłącznie do zmiany oraz uchylenia pkt II i III decyzji organu I instancji, uznając, że w pozostałym zakresie ta decyzja jest prawidłowa. Organ odwoławczy przed wydaniem decyzji powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do zbadania zasadności żądań i zarzutów podniesionych w odwołaniu. Powinien on przede wszystkim ocenić pod względem kompletności materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji, a także dokonane przez ten organ ustalenia. Organ odwoławczy zignorował fakt, że z przeprowadzonej inspekcji sporządzono protokół, który nie został podpisany przez stronę, zaś z adnotacji wynikało, iż skarżący nie zgadza się z ustaleniami komisji, zapowiadając wniesienie zastrzeżeń na piśmie, a decyzja Dyrektora TDT została wydana przed wpłynięciem zastrzeżeń. W decyzji odwoławczej również nie odniesiono się do zarzutów skarżącego. Z tych względów Sąd pierwszej instancji - będąc związany postanowieniami art. 153 p.p.s.a. - wydał ponownie orzeczenie kasacyjne, zawierając w nim ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania administracyjnego zgodne z wcześniejszym wyrokiem. Natomiast skarżący nie podniósł zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 153 p.p.s.a. Zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 61 § 1 i 3 k.p.a. jest całkowicie pozbawiony podstaw. W przypadku bowiem, gdy przedmiotem postępowania jest nałożenie na stronę określonego obowiązku lub cofnięcie uprzednio przyznanego jej uprawnienia, regułą jest wszczęcie postępowania z urzędu. Podobnie chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 6 ustawy o dozorze technicznym, ponieważ zaskarżona decyzja została uchylona z powodu nierozpatrzenia przez organ sprawy w jej całokształcie, bez odniesienia się do zarzutów odwołania. Dopiero po wyjaśnieniu przez organ okoliczności związanych z naprawą zbiornika cysterny nr [...], w tym również do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, Sąd będzie mógł ocenić prawidłowość działania organu w tym zakresie. Nadto te dwa ostatnie zarzuty zostały zredagowane z pominięciem wykazania przesłanki "istotnego wpływu na wynik sprawy". W rezultacie - wobec tego, że dopiero prawidłowe ustalenia faktyczne mogą stanowić podstawę do zastosowania normy prawa materialnego - zarzuty obejmujące naruszenie art. 6, art. 11 oraz art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o dozorze technicznym są co najmniej przedwczesne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.