I SA/Bk 196/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2004 r. z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] ustalił K. C. (dalej powoływana także jako "Skarżąca") zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie 21.119 zł. Organ, po przeprowadzonym postępowaniu podatkowym uznał, że poniesione przez Skarżącą w 2004 r. wydatki i zgromadzone mienie nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w tym roku i w latach poprzednich, pochodzących ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Od powyższej decyzji Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, wskazując na art. 20 ust. 3 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako "u.p.d.o.f."), organ wskazał, że w postępowaniu dotyczącym opodatkowanie nieujawnionych źródeł przychodów organ prowadzący postępowanie powinien udowodnić wielkość poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartość zgromadzonego w nim mienia. Jednak, ciężar udowodnienia określonego faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, czyli stronie postępowania. Oznacza to, że strona postępowania kwestionująca zebrany przez organ prowadzący postępowanie materiał dowodowy jest uprawniona, do wykazania korzystnych dla siebie tez dowodowych, w oparciu o konkretne i przekonujące dowody. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w których strona jest jedynym dysponentem takich dowodów. W przypadku kiedy strona postępowania nie posiada dokumentów potwierdzających swoje twierdzenia, to powinna przynajmniej w sposób logiczny je uprawdopodobnić. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że Skarżąca wskazała źródła przychodów, z których sfinansowała wydatki i mienie z roku 2004, jednak części z nich nie potrafiła udokumentować lub przynajmniej wiarygodnie uprawdopodobnić. Dotyczy to w szczególności darowizn od najbliższej rodziny: babci 1.000 zł, dziadka 1.000 zł oraz mamy 4.500 zł. Organ wskazał, że na powyższe darowizny pełnomocnik Skarżącej powołał się dopiero w odwołaniu, zaś na etapie postępowania przed organem I instancji Skarżąca na takie darowizny się nie powoływała. Powyższych darowizn nie wykazano między innymi w wypełnionym przez Skarżącą oświadczeniu o stanie majątkowym na dzień 31.12.2003 r. Strona nie wspomniała nawet o nich w złożonych pod odpowiedzialnością karną zeznaniach (karty Nr 87-91) i we własnych pisemnych wyjaśnieniach do protokołu przesłuchania (karty Nr 145-149). Strona w trakcie postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji nigdy także nie wskazywała stypendium w kwocie 1.500 zł jako źródła swoich przychodów. W żadnym z pism kierowanych do Naczelnika US i w zeznaniach Skarżąca nie powołała się na otrzymywanie stypendium i nie wymieniła go jako źródła swoich oszczędności zgromadzonych w 2004 r. lub w latach wcześniejszych. Podobnie organ ocenił podniesioną przez pełnomocnika Skarżącej na etapie odwołania okoliczność, że w trakcie pobytu w Wielkiej Brytanii nie opłaciła za jeden miesiąc czynszu za mieszkanie. Na powyższą okoliczność strona nie przedstawiła żadnych dokumentów. Z kolei koszty wynajmu mieszkania Naczelnik US ustalił w oparciu o zeznania Skarżącej, które w tym zakresie przyjął w całości. W ocenie organu, bez wiarygodnych dowodów, jedynie w oparciu o oświadczenie pełnomocnika, nie ma podstaw do weryfikowania ustaleń dotyczących wydatków poniesionych na czynsz przez Skarżącą. Za niezasadne organ uznał także twierdzenia pełnomocnika strony Skarżącej, że wypowiedzi świadka J. W. zostały błędnie zinterpretowane, o czym ma świadczyć załączone do odwołania oświadczenie w/w. W oświadczeniu Pani W. stwierdza, że jej zeznania zostały przez urząd inaczej zinterpretowane niż było jej intencją i, że zgodnie z zapisaną umową darowizny z 24.02.2001 r. przekazała Skarżącej pieniądze w kwocie 9.000 zł. Tymczasem, w złożonych pod karą odpowiedzialności karnej zeznaniach Pani J. W. oświadczyła: "Sporządziliśmy umowę darowizny, prawdopodobnie została ona sporządzona w dacie zawartej na tej umowie tj. 24.02.2001 r. Z umowy tej wynikało, że przekazałam siostrze darowiznę pieniężną w kwocie 9.000,00 zł, jednakże takiej kwoty jej nie przekazałam, ani jednorazowo, ani w ratach. (...) Na pewno nie przekazałam jej też kwoty 9.000,00 zł (dziewięć tysięcy zł).". - (karta Nr 107). Treść powyższego zeznania jest jednoznaczna, i nie jest możliwa inna jego interpretacja niż taka, że darowizna w kwocie 9.000 zł w rzeczywistości nie miała miejsca. Tym samym, organ, załączone do odwołania oświadczenie uznał za niewiarygodne, gdyż nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ nie zgodził się także ze stanowiskiem strony Skarżącej, że niezasadnie pominął koszty działalności gospodarczej wynoszące 20%, na które składały się koszty: zakwaterowania, dojazdów, utrzymania, telefonu, opłaty za założenie działalności. Zaznaczył, że strona Skarżąca dopiero na etapie odwołania przedłożyła rachunek przychodów i wydatków prowadzonej działalności gospodarczej za jeden rok podatkowy od 21.10.2002 r. do 5.04.2003 r. Tymczasem na etapie postępowania przed organem I instancji, pomimo że Skarżąca była wielokrotnie proszona o podanie kosztów prowadzenia działalności, tego nie uczyniła. Dodatkowo w trakcie przesłuchania zeznała, że: "Jedynym kosztem założenia działalności była opłata dla biura, które pomagało w rozpoczęciu działalności było to około 100-200 funtów. Samodzielnie prowadziłam dokumentację dotyczącą mojej firmy...", (karta Nr 88). Dlatego też przyjęcie przez organ I instancji, że koszty prowadzonej przez nią działalności gospodarczej były niskie, należało uznać za prawidłowe. Za bezzasadne organ uznał także zarzuty dotyczące zastosowania błędnego kursu do wyliczenia przychodów uzyskanych w funtach. Wskazał, że przyjęty przez Naczelnika US kurs wymiany 6,6904 zł jest najwyższym średniorocznym kursem NBP w okresie 2002-2004 (w 2002 r. - 6,1293 zł, w 2003 r. - 6,3570 zł), zatem jego zastosowanie było korzystne dla strony. Jednocześnie, wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, Skarżąca w złożonych zeznaniach nie wskazała, że funty wymieniono po kursie 7 zł lub wyższym, zeznała jedynie, iż sprzedaż funtów następowała po najbardziej korzystnych kursach. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sprawy, postulat pełnomocnika, by organ podatkowy obniżył o kwotę darowizn wartość środków finansowych posiadanych przez stronę na 31.12.2004 r. jest nieuzasadniony. Organ podkreślił, że skoro wykazano, że Skarżąca nie mogła dysponować kwotami darowizn od członków najbliższej rodziny na początek roku 2004, czyli na dzień 1.01.2004 r., to tym bardziej nie mogły one stanowić części mienia w wysokości 40.000 zł na 31.12.2004 r. Za wiarygodne należy natomiast uznać zeznania i oświadczenia Skarżącej, która wielokrotnie i konsekwentnie twierdziła w trakcie postępowania, że na 31.12.2004 r. posiadała 40.000 zł. Skarżąca wskazała źródła pochodzenia tej kwoty: działalność gospodarcza w Londynie, umowa o pracę w Polsce, dochód z akcji (karta Nr 16). Strona nie wymieniła, że w kwocie 40.000 zł mieściły się zasoby pieniężne z darowizn. Zatem również z tego powodu w/w postulat pełnomocnika nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących niezgodności art. 20 ust. 1 i 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. z przepisami Konstytucji RP, organ odwoławczy stwierdził, że nie jest uprawniony do badania zasadności takich zarzutów. W konsekwencji bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje fakt, iż przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP przepisów umożliwiających opodatkowanie 75% podatkiem dochodów pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Do czasu ewentualnego stwierdzenia takiej niezgodności przepisy powyższe mogą stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej. Na powyższą decyzję, pełnomocnik Skarżącej wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - przepisów prawa procesowego (mające istotny wpływ na wynik sprawy), tj.: art. 233 § 1 pkt 1 - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako "o.p."), poprzez uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji nie narusza art. 120 w zw. z art. 210 § 1 pkt 5, 6 w zw. z § 4, art. 239a, art. 239b § 1, § 3 i § 4, art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 123, art. 124, art. 180 § 1, art. 188, art. 191 o.p.; - przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 i ust. 8 u.p.d.o.f. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że w sprawie zostało naruszonych szereg przepisów proceduralnych, które miały bezpośredni i istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał na nieprawidłowe sformułowanie decyzji przez organ I instancji, co stanowi rażące naruszenie art. 210 § 1 pkt 5 o.p.. Wskazanie terminu płatności zobowiązania, wynikającego z nieostatecznej decyzji ustalającej kwotę zobowiązania bezpośrednio pod rozstrzygnięciem, stanowi naruszenie nie tylko art. 239a i 239b o.p. ale także art. 120 o.p. Strona skarżąca zaznaczyła, że nie przeprowadzenie wnioskowanych przez nią dowodów, na etapie postępowania odwoławczego, doprowadziło do naruszenia zasady "in dubio pro tributario" i czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu. Takie zachowanie organu podatkowego stanowi naruszenie art. 123, art. 122 w zw. z art. 187 i 188 o.p. Autor skargi, w zakresie zarzutów związanych z ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, podtrzymał swoje stanowisko i zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w szczególności dotyczące nieuwzględnienia jako przychodów darowizn otrzymanych od członków najbliższej rodziny, otrzymanego stypendium, nie uwzględnienia kosztów prowadzonej działalności gospodarczej na poziomie 20%, wydatków na mieszkanie a także przyjętego przez organy kursu wymiary waluty. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Stosownie zaś do unormowania art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. od dochodów (przychodów) z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach - w wysokości 75 % dochodu, pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy. W orzecznictwie WSA w Białymstoku wielokrotnie wyrażany był pogląd, który podtrzymuje również Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że przyjęta w art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. metoda określania podstawy opodatkowania podatku od przychodów z tzw. nieujawnionych źródeł oparta jest o znamiona zewnętrzne, co powoduje, że ma ona charakter szacunkowy. Dochód ustalany jest tu nie na podstawie analizy źródła, z którego faktycznie pochodzi, gdyż źródło to pozostaje nieujawnione, lecz na podstawie poniesionych przez podatnika wydatków i wartości zgromadzonego przez niego mienia. Źródło nieujawnione to takie, które w świetle zebranych w toku postępowania dowodów pozostaje nieznane, a o którym wiadomo jedynie, że istnieje na podstawie wielkości poniesionych przez podatnika wydatków i wartości zgromadzonego mienia (zob. wyrok z 22 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 360/06, opubl. wraz z glosą aprobującą M. Karwata w: Orzecznictwo Sądów Polskich 2009, nr 1, poz. 2). W postępowaniu dotyczącym przychodów ze źródeł nieujawnionych organy skarbowe dowodzą istnienia i wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, zaś podatnik powinien wskazać dochody, jako źródła pokrycia swoich wydatków i wartości zgromadzonego mienia. Na podatniku spoczywa zatem ciężar wykazania, że ustalona przez organ suma poniesionych w roku podatkowym wydatków i wartość zgromadzonych w tymże roku zasobów finansowych znajdują pokrycie w opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania źródłach przychodu oraz w posiadanych przedtem zasobach majątkowych (wyrok WSA z 23.06.2010 r., sygn. akt I SA/Bk 127/10, dostępny na Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Oczywiście nie zwalnia to organu podatkowego z obowiązku podjęcia wszelkich działań w kierunku zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie i dokonania jego wszechstronnej oceny. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących prawidłowości uzasadnienia decyzji organu I instancji, Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej w B., iż zawarte w decyzji organu I instancji wskazanie terminu płatności zobowiązania, nie może być poczytywane jako naruszenie art. 210 § 1 o.p. Wskazanie przez organ terminu płatności zobowiązania wynikającego z wydanej decyzji stanowi realizację zasady informowania, określonej w art. 121 § 2 o.p. Owszem, wątpliwości może budzić miejsce, w którym organ zawarł powyższe sformułowanie w decyzji (przed uzasadnieniem), jednakże powyższe nie może stanowić naruszenia art. 210 § 1 o.p. Dodatkowo Skarżący nie wskazał w skardze, jaki wpływ na wynik sprawy miało wskazanie terminu płatności zobowiązania w sentencji a nie w uzasadnieniu decyzji przez organ I instancji. Błędne jest także stanowisko pełnomocnika Skarżącego, jakoby takie postępowanie organu I instancji naruszało art. 239a i 239b o.p. Organ I instancji w żadnym miejscu wydanej decyzji nie stwierdził, że podlega ona wykonaniu lecz wręcz przeciwnie, pouczył stronę, że "decyzja niniejsza nie podlega wykonaniu do czasu, gdy stanie się ostateczna lub nadany jej zostanie rygor natychmiastowej wykonalności" (k. 213 akt adm.) Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie podjęły niezbędne działania w celu zebrania pełnego materiału dowodowego oraz prawidłowo ustaliły stan faktyczny. Zgodzić się należy z organami obu instancji, że Skarżąca wskazując źródła swoich przychodów, z których sfinansowała wydatki i mienie z roku 2004, nie potrafiła w pełni ich udokumentować lub wiarygodnie uprawdopodobnić. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organy otrzymanych przez Skarżącą darowizn od członków najbliższej rodziny, w ocenie Sądu, nie zasługuje on na uwzględnienie. Podkreślić należy, iż Skarżąca na etapie postępowania przed organem I instancji nie wskazywała na otrzymanie takich darowizn. Zarówno w wypełnionym oświadczeniu o stanie majątkowym (k. 12-15 akt adm.), zeznaniach w charakterze strony (k. 87-91 akt adm.), jak i pisemnych wyjaśnieniach (k. 145-149 akt adm.) nie wskazywała na takie darowizny. Zaznaczyć także należy, iż z zeznań świadka - matki Skarżącej, Pani S. T. (k. 161 akt adm.) wynika, że większość przekazywanych Skarżącej środków finansowych była przeznaczona na bieżące potrzeby córki, np. zakupy. Tym samym, organy zasadnie przyjęły, że otrzymane sumy nie mogły stanowić oszczędności Skarżącej, które mogłyby zostać przeznaczone na wydatki poczynione w 2004 r. Podkreślić należy, iż organy nie kwestionowały faktu otrzymania przez Skarżącą darowizny od matki w kwocie 9 000 zł, jednakże przyjęły, że z tej kwoty Skarżąca nie mogła poczynić żadnych oszczędności, albowiem zostały one wydatkowane na rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej, koszt utrzymania mieszkania, koszty podróży i utrzymanie. Za niezasadne należało także uznać zastrzeżenia Skarżącej, dotyczące błędnego zinterpretowania zeznań świadka J. W., w zakresie przekazanej Skarżącej darowizny w kwocie 9 000 zł. Świadek, składając zeznania pod groźbą odpowiedzialności karnej, jasno i wyraźnie stwierdziła, że mimo sporządzenia umowy darowizny, nie przekazała Skarżącej żadnych pieniędzy, zarówno w całości jak i w ratach. Organ miał zatem podstawy do uznania, późniejszego oświadczenia świadka o odmiennej treści (złożonego wraz z odwołaniem) za niewiarygodne i nie znajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Także Skarżąca, składając zeznania jak i pisemne wyjaśnienia nie wskazywała, że otrzymała od siostry jakąkolwiek gotówkę. Jak wynikało z jej zeznań (k. 90 verte akt adm.) otrzymywane od rodziny (matki i siostry), środki były na bieżąco wydatkowane w związku z przygotowaniami do ślubu, a zatem zakładając nawet, że Skarżąca otrzymała od siostry pomoc finansową, to została ona "skonsumowana" przed 2004 r. Tym samym, na dzień 1 stycznia 2004 r. Skarżąca nie mogła dysponować oszczędnościami, pochodzącymi z pomocy finansowej, jakiej udzieliły jej matka i siostra w 2001 r. Skarżąca, w trakcie prowadzonego postępowania przed organem I instancji, nie powoływała się także na uzyskany przychód w postaci stypendium w kwocie 1500 zł. Dopiero na etapie odwołania, Skarżąca wskazała na powyższe źródło przychodu, jednakże w żaden sposób powyższego nie uprawdopodobniła. Zatem organy podatkowe miały uzasadnione podstawy do przyjęcia, że twierdzenia strony Skarżącej, nieudokumentowane żadnymi dowodami i zgłoszone dopiero na etapie odwołania, są niewiarygodne. Powyższa ocena z pewnością mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 o.p. W ocenie Sądu podobnie należało ocenić zarzut nieuwzględnienia przez organy, przy ustalaniu przychodów z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w Wielkiej Brytanii, kosztów jej prowadzenia, które powinny, zdaniem pełnomocnika Skarżącej, wynosić 20%. Skarżąca na etapie postępowania jednoznacznie oświadczyła, że koszty prowadzenia działalności gospodarczej były bardzo niskie, zaś "jednym kosztem założenia działalności była opłata dla biura, które pomagało w rozpoczęciu działalności 100-200 funtów". Zwrócić także należy uwagę na charakter działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącą - pomoc w sprzątaniu i opieka na dziećmi u osób prywatnych. Taka forma działalności nie wymagała większych nakładów, praktycznie ograniczała się do świadczenia usługi (sprzątanie, opieka nad dziećmi), zaś wszelkie niezbędne środki do jej prowadzenia zapewniały rodziny, u których Skarżąca pracowała. Zaznaczyć należy, iż organy podatkowe ustaliły koszty wynajmu mieszkania w Wielkiej Brytanii w oparciu o zeznania Skarżącej i w tym zakresie przyjęły je w całości. Pamiętać także należy, iż organy wysokość przychodów uzyskanych z działalności gospodarczej przyjęły zgodnie z twierdzeniami Skarżącej, a zatem przyjęcie, że prowadzona działalność nie generowała praktycznie żadnych kosztów, było korzystne dla Skarżącej. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut błędnego przyjęcia kursu wymiany funtów na złotówki. Postępowanie organu w tym zakresie było racjonalne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Skoro Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów, po jakim kursie wymieniała funty na złotówki, organ był uprawniony do przyjęcia najwyższego średniorocznego kursu NBP za okres 2002-2004 - 6,6904 zł. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącej, z zeznań i wyjaśnień Skarżącej nie wynikało, że Skarżąca wymieniała funty po kursie równym bądź wyższym niż 7 zł, zeznała jedynie, iż sprzedaż funtów następowała po najbardziej korzystnych kursach. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nie przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów, jak również tego, że nie została właściwie poinformowana przez organ o przeprowadzanych dowodach z zeznań świadków - S. T. i A. W., w ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała, jaki wpływ na wynik sprawy miało naruszenie przez organ zasad informowania strony o przeprowadzonych dowodach. Nie ulega wątpliwości, iż Skarżąca została z opóźnieniem poinformowana o przeprowadzanych dowodach z zeznań świadków - S. T. i A. W. (k. 173, 177 akt adm.), co uniemożliwiło jej branie czynnego udziału w przesłuchaniu, jednakże Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, iż powyższe miało wpływ na wynik sprawy. Wskazać przede wszystkim należy, iż organy zeznania obu świadków uznały za wiarygodne i wzięły je pod uwagę przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, zaś Skarżąca po przeprowadzeniu powyższych dowodów zapoznała się z ich treścią i otrzymała kserokopie protokołów z przeprowadzonych dowodów (k. 196A akt adm.). Tym samym miała możliwość zapoznania się z ich treścią i ustosunkowania się do nich na piśmie. Z kolei w kwestii odmowy przesłuchania w charakterze świadka Pana P. C., zgodzić się należy z organem, że nie było potrzeby przeprowadzenia powyższego dowodu. Skarżąca wskazała, iż zeznania Pana P. C. miały udowodnić, iż Skarżąca uzyskiwała dochody w Wielkiej Brytanii i przekazywała środki finansowe do Polski oraz wyjaśnić, na co były przeznaczone powyższe środki oraz jaki charakter miały stosunki majątkowe między Skarżącą a Panem P. C. Tymczasem powyższe okoliczności zostały dostatecznie stwierdzone innymi dowodami - przypomnieć jedynie należy, iż organy przyjęły, że rzeczywiście Skarżąca zarobione pieniądze w Wielkiej Brytanii przekazywała do Polski, które to środki przeznaczyła na zakup, wspólnie z Panem P. C. mieszkania. Organy uwzględniły także fakt, iż Skarżąca i Pan P. C. ponosili po połowie wydatki związane z utrzymaniem mieszkania. Reasumując, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona w tej sprawie decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego i materialnego, w tym przywołanych w skardze przepisów art. art. 121, art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 123, art. 124, art. 180 § 1, art. 188, art. 191 o.p.191 i 199 o.p. Ewentualne zaś wady natury procesowej, nie mogły mieć istotnego znaczenia w odniesieniu do rozstrzygnięcia sprawy. Wobec stwierdzenia, że poniesione przez Skarżącą w 2004 r. wydatki i wartość zgromadzonego w tym roku mienia nie znajdowały pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym i w latach poprzednich pochodzącym ze źródeł opodatkowanych i wolnych od opodatkowania, zasadnie ustalono wobec Skarżącej, wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, które podlegały opodatkowaniu według stawki 75 %. W konsekwencji za zasadne należało także uznać, bliżej nie sprecyzowane w skardze, zarzuty naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 i ust. 8 u.p.d.o.f. W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.