I SA/Sz 496/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów ustawy o podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. stwierdza, że zaskarżona interpretacja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskodawca – J. P. wystąpił do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek, przywołując przy tym wyrok składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt I FPS 3/07, zgodnie z którym przepisy art.15 ust.1 i 2 ustawy VAT powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jak producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Formalny status danego podmiotu jako podatnika, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a nadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1575/08, zgodnie z którym przyjęcie, że dana osoba , sprzedając działki budowlane, działa w charakterze podatnika wykonującego handlową działalność gospodarcza (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. W 2002 r. Wnioskodawca nabył dwie działki rolne (o powierzchni [...] m2 oraz [...] m2) z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową. Działki te znajdowały się na obszarze Gminy B., która nie posiadała wówczas planów zagospodarowania przestrzennego, a jedynie studium, z którego wynikało że nabyte grunty traktowane były jako grunty orne z możliwością zabudowy mieszkaniowej. Wnioskodawca ogrodził sąsiadujące ze sobą działki i w ciągu kilku miesięcy wybudował dom dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych swojej rodziny (żony i dzieci) posiłkując się przy tym kredytem hipotecznym. Przed upływem 5 lat od chwili zakupu tych działek doszło do sprzedaży jednej z działek ([...]m2), a przychód w ten sposób uzyskany wnioskodawca przekazał na cele remontowo-budowlane wybudowanego domu. W 2004 r. Wnioskodawca wraz z żoną oraz innym małżeństwem nabył na współwłasność [...] ha ziemi rolnej (działka nr [...] o powierzchni [...] ha oraz działka nr [...] o powierzchni [...] ha ) od miejscowego rolnika zadłużonego w KRUS. Ziemia została nabyta z zadłużeniem i hipoteką. Zaległość w KRUS została rozłożona raty i spłacona przez współwłaścicieli w 2008 r. Wnioskodawca nabywając grunty planował początkowo zająć się szkółkarstwem ze współwłaścicielami, którzy zajmują się taką hodowlą, jednak nie podjął żadnych czynności związanych z działalnością szkółkarską. Ponadto nabył je w celu powiększenia majątku osobistego i nie planował ich sprzedaży. W dniu[...] została zniesiona współwłasność zakupionych działek. Wnioskodawca mając status rolnika (posiada ponad 1 ha ziemi rolnej) korzystał dwa razy z dopłat unijnych do ziemi jako dopłaty do łąk. Po stracie pracy opłacał KRUS, zaś w chwili złożenia wniosku pracuje za granicą. Od stycznia 2010 r. obszar, do którego należą zakupione działki, został przyłączony do miasta K.. Wnioskodawca, w związku z nowymi regulacjami, jeszcze przed przyłączeniem do miasta (listopad 2009 r.) podzielił ziemię na [...] działek (po [...] arów każda). Ze "studium planu zagospodarowania przestrzennego" miasta wynikało, że nabyta nieruchomość uzyskała charakter budowlany (pod zabudowę jednorodzinną). Wnioskodawca zdecydował się dokonać zbycia jednej działki o powierzchni 10 arów (wydzielonej z działki [...] arowej) - w tym zakresie została podpisana umowa przedwstępna sprzedaży w formie aktu notarialnego oraz planuje sprzedaż dwóch działek [...] -arowych. Ponadto wystąpił z wnioskiem o podział jednej z działek [...] -arowych na [...] działki [...] arowe. Decyzja w sprawie sprzedaży działek, wynika ze zmiany przeznaczenia tej ziemi w "studium miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" miasta oraz chęci przeznaczenia środków ze sprzedaży tych działek na spłatę kredytu oraz budowę nowego domu. Na wskazanym gruncie Wnioskodawca nigdy nie prowadził działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, jak również nie posiadał i nie posiada statusu rolnika ryczałtowego. Nigdy nie udostępniał nieruchomości rolnej ani nie udostępnia jej innym osobom na podstawie umowy najmu lub dzierżawy itp. W uzupełnieniu wniosku na wezwanie organu z dnia [...] r., Wnioskodawca wskazał, że działki wskazane we wniosku nigdy nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy VAT. Grunty, od momentu ich nabycia, były utrzymywane "w dobrej kulturze rolnej". Mając status rolnika Wnioskodawca korzystał dwa razy z dopłat unijnych do ziemi jako dopłaty do łąk. Zakupując ziemię początkowo planował zająć się szkółkarstwem ze współwłaścicielami, którzy zajmują się taką hodowlą. Jednak po zakupie przedmiotowych gruntów żadnych czynności związanych z działalnością szkółkarską nie podjął. Jeżeli będzie dokonywać sprzedaży działek, będą one sprzedawane nie tylko jednemu nabywcy. Na chwilę złożenia uzupełnienia wniosku o interpretację, doszło do sprzedaży jednej działki wydzielonej z gospodarstwa rolnego. Działka ta była oferowana ustnie tzw. "drogą pantoflową". Wnioskodawca planuje sprzedaż dwóch działek [...] -arowych, które oferowane są poprzez agencję nieruchomości. W najbliższej przyszłości nie będzie dokonywać sprzedaży kolejnych działek i w związku z tym Wnioskodawca nie rozważał, w jaki sposób kolejna sprzedaż będzie oferowana na rynku. Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości, poza opisanymi powyżej, które zamierzałby zbyć w przyszłości. Na tle przedstawionego wyżej stanu faktycznego Wnioskodawca zadał następujące pytanie: czy sprzedaż kilku działek wydzielonych – po zmianie przeznaczenia gruntów rolnych na cele budowlane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - z gospodarstwa rolnego (lub wszystkich) nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług i tym samym dostawa tych działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem? Zdaniem Wnioskodawcy, nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Sprzedaż, nawet wielokrotna, przedmiotów majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży, nie ma charakteru działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu. Ponadto planowana sprzedaż działek budowlanych przez Wnioskodawcę nie nastąpi również w ramach działalności rolniczej (takiej działalności wnioskodawca nigdy nie prowadził). W związku z tym sprzedaż kilku działek (bądź wszystkich) wydzielonych z gospodarstwa rolnego nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. W dniu 27.01.2011 r. Minister Finansów udzielił interpretacji indywidualnej stwierdzając, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Organ powołując się kolejno na przepisy art.2 pkt 15 ustawy o podatku od towarów i usług (w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2011 r.), definiujący działalność rolniczą, art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wskazujący na przedmiot opodatkowania (odpłatną dostawę gruntu), art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (definiujące pojęcie podatnika i działalności gospodarczej), podkreślił, że w sprawie jest istotne, czy czynność sprzedaży gruntu została wykonana przez podatnika tego podatku, którym staje się poprzez zamiar wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy, niejednokrotny, stały, zorganizowany. Podatnikiem staje się również w momencie poniesienia nakładów, mimo, że sama sprzedaż się nie rozpoczęła lub nawet jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Odnosząc przedstawione zdarzenie przyszłe do powołanych przepisów prawa oraz orzecznictwa ETS organ uznał, iż dokonane przez wnioskodawcę nabycie przedmiotowej' nieruchomości stanowiło pierwszą czynność wykonaną w ramach przygotowań zmierzających do rozpoczęcia działalności gospodarczej - rolniczej. Zatem sam zamiar wykorzystania nabytych gruntów dla celów zarobkowych powstał już w momencie zakupu działki. Oczywistym bowiem jest, że inwestycja w postaci nabycia gruntu w celu przeznaczenia go na prowadzenie działalności w zakresie szkółkarstwa, została dokonana z zamiarem osiągnięcia zysków w przyszłości pomimo, że zamiar ten nie został zrealizowany. Zatem zamiar wykorzystania przedmiotowej nieruchomości gruntowej dla celów zarobkowych powzięto już w momencie zakupu gruntu. Wobec powyższego zakup ten, z zamiarem wykorzystania nieruchomości w celu prowadzenia działalności gospodarczej, stanowi czynność nadającą wnioskodawcy status podatnika podatku od towarów i usług. Pomimo, iż nie prowadzi wnioskodawca działalności gospodarczej oraz nie wykorzystywał gruntu w celach rolniczych, zdaniem organu ciąg podjętych przez Wnioskodawcę czynności, tj. nabycie nieruchomości z zamiarem rozpoczęcia tam działalności w zakresie szkółkarstwa, jej podział (wydzielenie 8 działek) oraz czynności zmierzające do ich sprzedaży, łącznie wskazuje, iż należy uznać wnioskodawcę za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Bez znaczenia dla powyższej kwestii pozostaje fakt, że środki otrzymane ze sprzedaży działek powstałych pod podziale przedmiotowej nieruchomości przeznaczone będą na spłatę kredytu oraz budowę nowego domu. Podsumowując, organ stwierdził, że planowana przez wnioskodawcę sprzedaż działek stanowić będzie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, która podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powołane zaś przez wnioskodawcę orzecznictwo nie jest jednolite. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem organu, strona skierowała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w wyniku odpowiedzi odmownej organu – wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której powołując się na przepisy prawa, orzecznictwo sądów administracyjnych i ETS, uznała, że doszło do naruszenia: - prawa materialnego, tj. art.15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust.2 u ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz.535 z poźn. zm.) i art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, - przepisów procesowych: art. 120 i 121 § 1 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i art.239 Ordynacji Podatkowej, podkreślając, że nabycie tych nieruchomości nie nastąpiło w celach handlowych i że środki uzyskane ze sprzedaży majątku osobistego zostaną przeznaczone na spłatę kredytu oraz budowę nowego domu. Sprzedaż zaś kilku działek (bądź wszystkich) z majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą. Zdaniem skarżącego organ błędnie zastosował normę prawną do przedstawionego zdarzenia przyszłego, nie odniósł się w pełni do przedstawionego stanu faktycznego i argumentacji skarżącego i pominął ją w uzasadnieniu prawnym i faktycznym. W obszernej odpowiedzi na skargę, organ polemizuje z zarzutami skargi, szczegółowo odnosząc się do wszystkich orzeczeń powołanych przez stronę skarżącą w skardze uznając, że są nieuzasadnione i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Dokonując oceny prawnej sprawy na gruncie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Sąd uznał, że dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. interpretacja indywidualna w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowanie sprzedaży działek z dnia [...] r., [...] , nie odpowiada prawu, co wymagało jej uchylenia w oparciu o art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "ppsa". Definicja działalności gospodarczej jest zawarta w wielu aktach prawnych. Kluczowe znaczenie w analizowanej sprawie ma definicja działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz.535 z poźn. zm.), zwanej dalej "Ustawą VAT". Istotne znaczenie ma również definicja działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (DZ.U. z 2010 r., Nr 220, poz.1447 z późn. zm.) , zwanej dalej " u.s.w.g." z uwagi na charakter tego aktu prawnego w stosunku do innych aktów, gdyż ten wyraźnie reguluje materię prawną w przedmiocie zasad prowadzenia działalności gospodarczej. Definicja ta ma jedynie charakter posiłkowy w badanej sprawie, jednak tworzy spójną całość co do rozumienia sytuacji prawnej podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W pierwszej kolejności należy się odwołać do legalnej definicji określenia "działalność gospodarcza" zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz.535 z poźn. zm.), zwanej dalej "Ustawą VAT", zgodnie z którym działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W świetle przytoczonego przepisu art. 15 ust.2 wynika zatem, że każda, nawet jednorazowa czynność stanowi działalność gospodarczą, jeśli wiąże się z nią zamiar wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy oraz czynność ta jest wykonywana jest przez producenta, handlowca, usługodawcę pozyskującego zasoby naturalne, rolnika lub osobę wykonującą wolny zawód. W myśl zaś art.2 u.s.w.g. działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Z punktu widzenia tej regulacji prawnej, prowadzenie działalności gospodarczej znamionują dodatkowe cechy, a mianowicie; wykonywanie działalności gospodarczej w sposób ciągły i zorganizowany. Oznacza to, że działalność gospodarcza nie ma charakteru przypadkowego, musi być zorganizowana. Nie może być bowiem oderwana od obowiązków ustawowych nałożonych przez prawodawcę na przedsiębiorców na mocy różnych aktów prawnych (rejestracja działalności gospodarczej, zgłoszenie podatkowe i statystyczne, ubezpieczeniowe), lecz wiąże się - nie tylko z zamiarem jej podjęcia - nade wszystko z aktywnością, która co do zasady zawsze przybiera określoną formę organizacyjno-prawną. Z cechą zorganizowania ściśle wiąże się cecha ciągłości, co potwierdza użyty w art. 2 u.s.d.g. spójnik "i". Ciągłość działalności gospodarczej oznacza, że jest to względna stałość (stabilność) jej wykonywania, przy założeniu, że nie jest to aktywność okazjonalna, jednostkowa. Chodzi zatem o powtarzalność rodzajową działań. Sporadyczne wykonywanie czynności wyklucza uznanie takiej aktywności za wykonywanie działalności gospodarczej. Ciągłość jako cecha działalności gospodarczej oznacza zamiar podmiotu podejmującego i wykonującego działalność gospodarczą, który objawia się pewną metodą postępowania (powtarzalność czynności) właściwą rodzajowi działalności gospodarczej. A zatem, zorganizowanie i ciągłość stanowią cechy znamienne dla działalności gospodarczej w świetle definicji zawartej w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej., która niejako jest doprecyzowaniem myśli ustawodawcy zawartej w art. 15 ust.2 ustawie o podatku od towarów i usług (zob. komentarz do art. 2 u.s.d.g. wg M. Sieradzkiej/ LEX/el 2010). Istotne zatem dla organu podatkowego jest ustalenie: rodzaj wykonywanej czynności (produkcja, handel, czy usługi itd.), sposób jej wykonywania (stały, ciągły), czy czynności te wykonywane są na rzecz osób trzecich w sposób zorganizowany, powtarzający się. Kluczowe znaczenie dla oceny sprawy ma szczegółowa analiza okoliczności towarzyszących nabyciu gruntów przez skarżącego i jego małżonkę, zamiar nabycia przez stronę skarżącą gruntów, czas dzielący od momentu jego nabycia do jego zbycia, a także przeznaczenie środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży tych gruntów - czy konsekwentnie pozostają one w majątku prywatnym strony skarżącej. W przedstawionym stanie faktycznym sprawy organ podatkowy przyjął, że o uznaniu czynności za przejaw działalności gospodarczej decyduje już sam zakup nieruchomości z zamiarem jej wykorzystania w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Już ta czynność – zdaniem organu - nadaje stronie skarżącej status podatnika podatku od towarów i usług. To, że strona nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej w nabytym gruncie oraz nie wykorzystywała gruntu w celach rolniczych, nie przeszkadza organowi w przyjęciu, że ciąg podjętych przez stronę czynności, a mianowicie, nabycie nieruchomości z zamiarem rozpoczęcia tam działalności w zakresie szkółkarstwa, jej podział, (wydzielenie 8 działek) oraz czynności zmierzające do ich sprzedaży, łącznie wskazują, że należy uznać stronę skarżącą za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Bez znaczenia przy tym – jak dalej wskazuje organ - ma przeznaczenie uzyskanych ze sprzedaży środków na cele osobiste (spłata kredytu hipotecznego oraz budowa nowego domu). W ocenie Sądu stanowisko organu podatkowego jest nietrafne, nie znajduje bowiem oparcia ani w stanie faktycznym sprawy ani w obowiązującym prawie, a także ugruntowanym orzecznictwie sądowym. W badanej sprawie, o tym bowiem, czy podmiot ma status podatnika VAT, decyduje nie sam zamiar prowadzenia na zakupionym gruncie działalności gospodarczej w zakresie szkółkarstwa, lecz, czy grunt ten nabyty został w celu jego dalszej odsprzedaży. Na tle przedstawionego stanu faktycznego ustalenia wymaga, w jakim charakterze działała strona skarżąca (czy w charakterze producenta, handlowca lub w ramach innego zawodu wymienionego w art. 15 ust. 2 ustawy VAT). By uznać, że strona skarżąca posiada status podatnika VAT, musiałaby działać jako handlowiec, którego przedmiotem działalności handlowej byłby obrót nieruchomościami (kupno nieruchomości w celu dalszej odsprzedaży), przy czym jako handlowiec powinna mieć zamiar wykonywania tych czynności handlowych w sposób częstotliwy. Jednakże w stanie faktycznym opisanym przez skarżącą stronę, sprzedaż wydzielonych działek nie następowała w ramach działalności gospodarczej. Małżonkowie nabyli grunt rolny w 2002 r. bez zamiaru późniejszej odprzedaży, lecz w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Dwie działki gruntu, które nabyli, ogrodzili, przy czym na jednej wybudowali dom dla swoje rodziny, drugą zaś sprzedali, a środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczyli na cele remontowo-budowlane wybudowanego wcześniej domu, a zatem środki pozostały w majątku prywatnym skarżącego i jego małżonki. Następnie w 2004 r. skarżący wraz z małżonką oraz innym małżeństwem nabyli [...] ha gruntu rolnego na zasadzie współwłasności z zamiarem prowadzenia w tej nieruchomości działalności gospodarczej w zakresie szkółkarstwa. Nigdy jednak nie doszło do podjęcia jakiejkolwiek czynności związanej z tym rodzajem działalności, tj. szkółkarstwem. Grunty te skarżący wraz z małżonką nabyli w celu zwiększenia swojego majątku prywatnego i nie planowali ich sprzedaży. W roku 2009, a zatem kilka lat później, zniesiono współwłasność zakupionego gruntu, nieruchomość podzielono na mniejsze działki, i to zanim doszło do zmiany regulacji prawnych w zakresie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które skutkowały przekształceniem charakteru zakupionych gruntów z rolniczych na budowlane. Środki finansowe uzyskane ze sprzedaży tych działek mają być przeznaczone na budowę nowego domu, a zatem również pozostaną w majątku prywatnym skarżącego i jego małżonki, co uzasadnia, że nie będą wykorzystane w działalności gospodarczej, której zresztą skarżący nigdy nie prowadził, w tym rolniczej, co wynika z opisanego stanu faktycznego sprawy, przy czym obecnie skarżący pracuje za granicą. Trudno tym samym uznać, że strona skarżąca działała w sposób częstotliwy w charakterze handlowca w zakresie obrotu nieruchomościami, a tym samym, że jest podatnikiem VAT. Twierdzenie zatem organu, że już sama czynność zakupu nieruchomości z zamiarem jej wykorzystania w celu prowadzenia działalności gospodarczej stanowi o prowadzeniu przez stronę skarżącą w tym zakresie działalności gospodarczej, jest wadliwe. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym przedstawionym przez stronę skarżącą, taka wykładnia przepisów podatkowych nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, tym samym brak podstaw do przyjęcia, że planowana przez skarżącego wraz z małżonką sprzedaż działek wydzielonych z majątku prywatnego osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej podlega podatkowi od towarów i usług. Poglądy te szeroko prezentuje orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 42/09, zgodnie z którym: "Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach osobistych), w tym orzeczenia NSA, które strona skarżąca trafnie powołała we wniosku. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko tych Sądów. Zważywszy na powyższe Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach niniejszego postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).