II SA/Wa 404/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2011 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [....] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego oddala skargę Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] uchwałą z dnia [...] września 2002 r. nadała dr S. M. stopień naukowy doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...] ze specjalnością [...]. Uchwała ta została przedstawiona Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, do zatwierdzenia. Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego i decyzją z dnia [...] marca 2005 r. powyższą decyzję utrzymała w mocy. Jako podstawę rozstrzygnięcia Centralna Komisja powołała art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) oraz art. 51 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595). W wyniku skargi dr S. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1065/05 uchylił wydane w sprawie decyzje wskazując, iż podstawę rozstrzygnięcia winny stanowić przepisy obowiązującej w dacie wydania decyzji ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595). Powołana w obu decyzjach Centralnej Komisji, jako podstawa rozstrzygnięcia ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych utraciła moc z dniem 30 kwietnia 2003 r., zaś art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki dopuszczał możliwość stosowania przepisów dotychczasowych wyłącznie w sprawach przewodów doktorskich i habilitacyjnych, niezakończonych do dnia wejścia w życie nowej ustawy. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r., obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, czynności przewodu habilitacyjnego zakończyła uchwała Rady Wydziału [...] U. w [...] z dnia [...] września 2002 r. Zatem przepis art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. w tym stanie faktycznym nie mógł być zastosowany. Wobec powyższego, Sąd stwierdził, iż Centralna Komisja stosując prawo nieobowiązujące w dacie orzekania dopuściła się naruszenia przepisów prawa materialnego. Jednocześnie Sąd wskazał, iż organ ponownie rozpoznając sprawę w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału z dnia [...] września 2002 r. zastosuje właściwy tryb postępowania przewidziany w ustawie obowiązującej w dacie orzekania. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów ponownie rozpatrując sprawę nie zastosowała się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2006 r. i w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymującej decyzję własną z dnia [...] marca 2008 r., odmawiającej zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału, jako podstawę prawną powołała przepisy ustawy z 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. W uzasadnieniu decyzji Komisja stwierdziła, że nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawionego w uzasadnieniu wyroku, co do tego, która ustawa ma w sprawie zastosowanie i wskazała, że zalecenia Sądu wykonała w takim zakresie, w jakim "nie były one sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa i orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1284/09 uchylił zaskarżoną przez S. M. decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2009 r. wskazując, że została ona wydana z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Powyższy wyrok został zaskarżony przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10 oddalił skargę kasacyjną uznając podniesione w niej zarzuty za nietrafne. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 17 ust. 1, art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) w wersji przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po ponownym rozpatrzeniu sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] września 2002 r. o nadaniu dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...], postanowiła utrzymać w mocy swą decyzję z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia ww. uchwały. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja wskazała, iż na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. (przed nowelizacją z 27 lipca 2005 r.) uchwała Rady Wydziału o nadaniu stopnia doktora habilitowanego wymagała zatwierdzenia przez Centralną Komisję. Podobnie normuje te kwestie art. 271 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, który stanowi, iż do przewodów habilitacyjnych i postępowań o nadanie stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 251 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Centralna Komisja podała, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uwzględniła wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 13 lutego 2006 r. Wniosek o zatwierdzenie uchwały Rada Wydziału przekazała do Centralnej Komisji w dniu 29 października 2002 r. Po przeprowadzeniu postępowania opiniodawczego sprawa została skierowana na posiedzenie Prezydium w dniu [...] marca 2004 r., czyli po wejściu w życie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. i przepisy tej ustawy znalazły zastosowanie przy zatwierdzaniu uchwały Rady Wydziału. Po wznowieniu postępowania habilitacja dr S. M. była oceniana przez dwóch recenzentów. Obydwaj wypowiedzieli się przeciwko zatwierdzeniu wniosku Rady Wydziału z dnia [...] października 2002 r. W opinii recenzentów rozprawa skarżącego nie miała istotnego znaczenia naukowego. Wątpliwości budził zarówno cel badań, jak i sposób jego realizacji. Wyniki uzyskane przez autora rozprawy potwierdzają jedynie znane fakty w odniesieniu do [...]. Wątpliwości recenzentów budziła definicja proponowanej i stosowanej normy, a przede wszystkim przypisywanie jej uniwersalnego znaczenia. W pracy zabrakło syntezy. Autor skupił się na analitycznych opisach rozkładów granic [...]. Również próba powiązania [...] z rodzajem [...] też, zdaniem recenzentów, nie była udana. Pominięto w niej bowiem inne czynniki modyfikujące [...]. Sekcja Nauk [...] w tajnym głosowaniu wypowiedziała się negatywnie w sprawie wniosku dotyczącego zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...]. Habilitant złożył wniosek z dnia 25 sierpnia 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy po negatywnej decyzji z dnia [...] marca 2008 r., nie uzasadniając go. Po złożeniu tego wniosku sprawa habilitacji skarżącego była oceniana również przez dwóch recenzentów. Pierwszy z nich uznał, że odmowa zatwierdzenia uchwały w sprawie nadania dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego jest całkowicie uzasadniona. Wskazał, że odwołanie nie zawiera nowych argumentów ani dyskusji merytorycznej z tezami uzasadniającymi decyzję odmowną. Jest zdania, że sposób postępowania skarżącego mógł mieć walor nowości kilkadziesiąt lat temu, natomiast dziś jego wnioski są banalne, a zastosowanie [...] do badań struktury i reżimu [...] ma sens w badaniach dotyczących znacznie większych obszarów ([...]). Uważa również, iż zawarte w rozprawie badania związków pomiędzy [...] a sumami [...] są mało twórcze pod względem metodycznym. Recenzent podkreślił też skromny dorobek naukowy skarżącego. Drugi z recenzentów ocenił pracę habilitacyjną i dorobek dr S. M. Pozytywnie, wskazując jednak na szereg mankamentów, w tym brak publikacji o zasięgu międzynarodowym i prezentacji wyników badań na konferencjach międzynarodowych. Podkreślił też fakt, że rozprawa nie jest wolna od potknięć. Przykładowo wątpliwości budzi sposób [...] na [...] przestrzennego [...]. Za poparciem wniosku przemawia natomiast fakt zastosowania metody prezentowanej przez dr S. M. w pracach innych [...] polskich. Na posiedzeniu Sekcji [...] w dniu [...] czerwca 2009 r. uczestniczyli czterej recenzenci powołani przez Centralną Komisję oraz jeden z recenzentów powołanych przez Radę Wydziału. Po zapoznaniu się z recenzjami odbyła się dyskusja, w której podkreślane były niedostatki pracy habilitacyjnej i słabość dorobku skarżącego do stopnia doktora habilitowanego. Wyrażono opinię, że sprawa habilitacji była przedwczesna. W tajnym głosowaniu Sekcja jednoznacznie negatywnie oceniła, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają nadal na uznanie, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny [...], wymagany zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] grudnia 2010 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy decyzję Centralnej Komisji odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału nadającej dr S. M. stopień naukowy doktora habilitowanego (za utrzymaniem decyzji 11 głosów, przeciw 0 głosów, wstrzymujących się 0 głosów). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. M. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 153 i 170 p.p.s.a., art. 6 k.p.a., art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, przez błędną interpretację art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, a także art. 105 § 1, 107 § 1 i 3, 7 i 8 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż Komisja podjęła decyzję na podstawie ustawy o stopniach naukowych, w brzmieniu sprzed 1 września 2005 r., czyli nieobowiązującym w dacie orzekania. Według tej ustawy, uchwały rady wydziału o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego wymagały zatwierdzenia przez Centralną Komisję (art. 19 ust. 1). W myśl ustawy o stopniach naukowych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, która to ustawa ma w sprawie zastosowanie, uchwały te nie wymagają zatwierdzenia i są prawomocne od chwili podjęcia. Skarżący wskazał, iż naruszenie art. 153 i 170 p.p.s.a. polega na tym, że Centralna Komisja wydała skarżoną decyzję w oparciu o ustawę w brzmieniu nieobowiązującym w dacie wydania decyzji. W ocenie skarżacego nieprawidłowo zastosowano w sprawie art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, gdyż dotyczy on sytuacji, w której nowelizacja wchodzi w życie, gdy sprawa jest przed organem niezakończona. W przedmiotowej sprawie, po wyroku WSA z 13 lutego 2006 r. każde następne postępowanie przed Komisją było postępowaniem nowym, a nie “niezakończonym". Ponadto w sprawie, jak stwierdził WSA w powołanym wyroku, czynności przewodu habilitacyjnego zakończyła uchwała Rady Wydziału i nakazał stosowanie ustawy obowiązującej w dacie orzekania. Zdaniem skarżącego wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważnośći decyzji, bowiem została ona wydana bez podstawy prawnej i braku właściwości rzeczowej organu do rozstrzygnięcia w sprawie. Niezależnie od powyższego skarżący wskazał też na nieprawidłowości postępowania przed Centralną Komisją. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Komisja nie zgodziła się z twierdzeniem skarżącego, że postępowanie przed Centralną Komisją powinno być umorzone i stwierdzona prawomocność uchwały Rady Wydziału, gdyż takiej wykładni przepisów nie stanowią uzasadnienia wyroków obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjne w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podnieść, iż podstawową zasadą postępowania administracyjnego wyrażaną zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie jest to, że organ administracji wydaje decyzję, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie jej wydania (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel “Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz"., wyd. Zakamycze 2009, s. 519). W wyroku z dnia 4 października 2000 r. (V SA 283/00, LEX nr 50110) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: “Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie wiążą z datą wszczęcia postępowania podstawy faktycznej i prawnej rozpoznania sprawy. Miarodajny w tym zakresie jest stan obowiązujący w dacie wydania decyzji". Rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym również następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz"., wyd. CH Beck, Warszawa 2006, s. 601-602). Wyjątek od zasady stosowania przed organami administracji ustawy nowej muszą wyraźnie wprowadzać przepisy przejściowe danego aktu prawnego, nakazujące do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną stosowanie przepisów dotychczasowych. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracujny w Warszawie w wyroku z dnia 13 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1065/05 wyraził ocenę prawną, iż Centralna Komisja powinna rozstrzygnąć sprawę w oparciu o przepisy obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595), a nie w oparciu o ustawę z dnia 12 września 1990 r. o tytule i stopniach naukowych (Dz. U. Nr. 65, poz. 386 ze zm.), jak uczyniła to Komisja. Sąd też podkreślił, że organ ponownie rozpoznając sprawę w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału z dnia [...] września 2002 r. zastosuje właściwy tryb postępowania przewidziany w ustawie obowiązującej w dacie orzekania. Z dniem 1 września 2005 r. weszły w życie zmiany w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, wprowadzone przepisem art. 251 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym. Ustawodawca dokonując zmian postanowił w art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, iż do przewodów habilitacyjnych i postępowań o nadanie stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 251 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W przedmiotowej sprawie spór dotyczy wykładni przepisu intertemporalnego – art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował powyższy przepis przejściowy, gdyż postępowanie o nadanie stopnia doktora habilitowanego zostało wszczęte przed zmianą ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, która – jak już wyżej wskazano – nastąpiła z dniem 1 września 2005 r. Przepis art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym nakazuje stosowanie przepisów ustawy zmienianej w art. 251 w brzmieniu obowiązującym przez dniem wejścia w życie ustawy, do przewodów habilitacyjnych i postępowań o nadanie stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, a zatem wyraźnie wyodrębnia przewód habilitacyjny, którego czynności kończą się, jak stanowi przepis art. 18 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, uchwałami rady wydziału i postępowanie o nadanie stopnia doktora habilitowanego. W przedmiotowej sprawie postępowanie przed Centralną Komisją o nadanie dr S. M. stopnia doktora habilitowanego zostało wszczęte wnioskiem Rady Wydziału z dnia [...] października 2002 r. o zatwierdzenie jej uchwały i nie zostało zakończone, gdyż ostateczne decyzje Komisji były uchylane. Należy zauważyć, iż przepis intertemporalny art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki obowiązujący w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie I SA/Wa 1065/05 mówił jedynie o przewodach doktorskich i habilitacyjnych, niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy, iż prowadzone są na podstawie przepisów dotychczasowych. Natomiast przewód habilitacyjny skarżącego został zakończony uchwałą Rady Wydziału [...] z dnia [...] września 2002 r. i w tym stanie sprawy, jak wskazał Sąd, przepis ten nie mógł być stosowany. Zmiana wprowadzona przepisem art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i wyraźne wskazanie, iż do postępowań o nadanie stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 251, uzasadniała stosowanie w przedmiotowym postępowaniu przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, obowiązujących przed wprowadzonymi zmianami. Jak już wyżej podniesiono, Wojewódzki Sad Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2006 r. wskazał, że organ ponownie rozpatrując sprawę w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału zastosuje właściwy tryb postępowania przewidziany w ustawie obowiązującej w dacie orzekania, a zatem z uwzględnieniem stanu prawnego wyżej analizowanego. Zatem zarzut skargi błędnej interpretacji art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, naruszenia art. 19 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz art. 153 i 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest trafny. Stosownie do wskazań Sądu zawartych w orzeczeniu z dnia 13 lutego 2006 r. organ zastosował tryb postępowania przewidziany w art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym, nakazujący stosowanie przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w stanie obowiązującym do dnia 1 września 2005 r. Przepis art. 19 ust. 1 ustawy stanowił zaś, iż uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego staje się prawomocna z chwilą jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję. W ocenie Sądu w postępowaniu Komisji brak jest uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W wydanych decyzjach Centralna Komisja podała motywy, które legły u podstaw odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału. Charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadania stopni i tytułów naukowych, do którego przepisy k.p.a. stosuje się tylko odpowiednio, w zakresie nie uregulowanym w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. (art. 29 ust. 1). Komisja poza oceną legalności uchwały rady wydziału, przeprowadza własne postępowanie, co wynika wprost z art. 35 ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost. Zaskarżona decyzja zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., przy czym ocena uzasadnienia decyzji musi uwzględniać odpowiednie stosowanie tego przepisu z uwagi na fakt, iż podejmowana jest ona w wyniku tajnego głosowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08, niepubl.). W związku z powyższymi uwagami Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.