II OSK 1894/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia NSA Leszek Kamiński Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1110/11 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę kasacyjną. II OSK 1894 / 12 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r., uchylającą w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2008 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta Siedlce na skutek kontroli budowy budynku handlowo - usługowego przeprowadzonej w dniu 10 stycznia 2007 r. ustalił, że inwestor J. R. w trakcie realizacji robót budowlanych dokonał istotnego odstąpienia od zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta Siedlce z dnia [...] sierpnia 2004 r. projektu budowlanego. Dokonane przez inwestora odstępstwa polegające na wydłużeniu ściany budynku spowodowały zmianę charakterystycznych parametrów obiektu dotyczących powierzchni zabudowy oraz kubatury, a więc zgodnie z art. 36a Prawa budowlanego stanowiły istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. organ wstrzymał roboty budowlane przy budowie przedmiotowego obiektu oraz nałożył obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z oceną techniczną w części dotyczącej przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. organ nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Po wykonaniu w dniu 4 sierpnia 2008 r. nałożonego na inwestora obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. na podstawie art. 51 ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił J. R. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku handlowo- usługowego oraz przy rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach o nr ewid. [...] obręb [...] w S. przy ul. [...]. Jednocześnie w decyzji nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Na skutek odwołania od powyższej decyzji Miasta Siedlce, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2011r. na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego sam fakt wykonania przez inwestora obowiązku, do którego był zobowiązany nie musi koniecznie rodzić obowiązku zatwierdzenia przedstawionego projektu. Dokonanie szczegółowych sprawdzeń projektu przed jego zatwierdzeniem jest o tyle istotne, że zatwierdzony projekt stanowi jednocześnie podstawę do wznowienia robót budowlanych. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie dokonał sprawdzenia projektu, zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego. Jak wskazał organ I instancji "po rozpatrzeniu złożonego przez inwestora wniosku, sprawdzeniu kompletności załączonego projektu architektoniczno- budowlanego zamiennego stwierdzono, że w wyniku dokonanego istotnego odstąpienia nastąpiło zbliżenie północno- wschodniego narożnika budynku do krawędzi jezdni ul. [...] o ok. 1.70 m na odległość 6,30 m. Wschodnia ściana zewnętrzna została usytuowana prostopadle do ul. [...], natomiast pierwotnie ściana ta miała być równoległa do ul. [...]. Ponieważ ul. [...] jest ulicą miejską, to zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.) - art. 43 ust. 1 minimalna odległość obiektu budowlanego od zewnętrznej krawędzi jezdni powinna wynosić 6,0 m, co oznacza, że przesunięcie ścian budynku na odległość 6,3 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, nie narusza ww. przepisu. Organ podał również, że od strony ul. [...] brak jest ukształtowanej jednej linii zabudowy obowiązującej dla wszystkich budynków. Każdy budynek usytuowany jest w innej linii zabudowy, tak po jednej jak i po drugiej stronie ulicy". Zdaniem jednak organu odwoławczego z oceny organu powiatowego nie wynika, aby ten dokonał sprawdzeń zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Tym samym organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, do czego jest zobowiązany zgodnie z art. 7 K.p.a. oraz art. 77 § 7 w związku z art. 80 K.p.a. Istotnym jest więc, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji dokonał wszelkich niezbędnych sprawdzeń, w szczególności w zakresie zgodności przedstawionego projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy omawiany projekt posiada wymagane opinie, uzgodnienia, czy inne niezbędne informacje. W dniu 28 września 2010 r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla rejonu ulicy [...], przyjęty uchwałą Rady Miasta Siedlce Nr LA/ll/825/2010 z dnia 25 czerwca 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 156, poz. 3836). W związku z powyższym, organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę winien porównać ustalenia tego planu z przedłożonym projektem budowlanym zamiennym. Brak w powyższym zakresie oceny przedstawionego przez inwestora projektu zamiennego uzasadnia wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji powinien mieć również na uwadze przepis art. 107 K.p.a., który wymienia niezbędne elementy decyzji administracyjnej, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne, którego zabrakło w kontrolowanym rozstrzygnięciu, czym naruszono analizowany przepis. Skargę na powyższą decyzję złożył J. R., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 12 oraz art. 138 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ją za niezasadną. Wskazując na przedmiot niniejszej sprawy oraz jej podstawę prawną (art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego), Sąd pierwszej instancji stwierdził, że bezspornym w sprawie jest to, że inwestor, realizując budowę budynku handlowo- usługowego oraz rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Siedlce z dnia [...] sierpnia 2004 r., dokonał odstępstwa polegającego na wydłużeniu ściany budynku od strony północnej o ok. 1,70 m w kierunku ulicy [...]. Wobec tego, że wydłużenie ściany budynku spowodowało zmianę jego parametrów organ słusznie uznał, iż jest to odstępstwo istotne (art. 36a ww. ustawy ) i prowadził postępowanie na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Wskazując na cel tego postępowania, którym jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, Sąd podkreślił, że zobowiązanie do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego ma na celu wykazanie rozbieżności pomiędzy obiektem zaprojektowanym a obiektem zrealizowanym. Przedstawiony projekt budowlany zamienny musi być oceniony przez organ stosownie do przepisów art. 35 Prawa budowlanego. Jak podkreślił Sąd, projekt budowlany zamienny w zakresie robót stanowiących odstępstwa od projektu pierwotnego jest nowym projektem, który przed zatwierdzeniem musi być szczegółowo przeanalizowany i oceniony przez organ prowadzący postępowanie naprawcze, także pod kątem zgodności projektu z planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy. Z tych też względów słusznie uznał organ odwoławczy, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. i wskazał na obowiązki organu I instancji dokonania analizy projektu stosownie do wymagań określonych przepisami prawa budowlanego. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. R., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: 1. art. 51 ust. 4 w związku z art. 35 Prawa budowlanego poprzez nietrafne przyjęcie, że: - przepis ten zobligował inwestora do zastosowania ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwały nr LVIII/825/201 Rady Miasta Siedlce z dnia 25 czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...]), który nie obowiązywał w dacie wydania decyzji PINB nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nakładającej na J. R. obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, - na etapie postępowania organu nadzoru budowlanego prowadzonego na podstawie tego przepisu (51 ust. 4 Prawa budowlanego) można w sposób prawnie niedopuszczalny zmienić obowiązek wynikający z ostatecznej decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie ustalenia sprawdzenia wykonania obowiązków przez inwestora wynikających z tego rozstrzygnięcia (w szczególności wykonania obowiązku sporządzenia projektu zgodzie z wymaganiami decyzji o wzizt) i zobowiązać PINB do przeprowadzenia analizy bez uwzględnienia tego elementu decyzji, - w niniejszej sprawie nie należy stosować zapisów decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która stanowiła podstawę do projektowania i budowy, a także leżała u podstaw postępowania legalizacyjnego prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego I instancji (w tym decyzji PINB nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r.) w związku z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...], który nie obowiązywał w dacie wydania decyzji PINB z 2007 r. (który wszedł w życie 2 lata po wydaniu decyzji PINB), - poprzez uznanie, iż poprawnym działaniem MWINB było zobowiązanie organu I instancji PINB do nieznanego prawu wzruszenia obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. (nakładającej obowiązek przedłożenia projektu zamiennego, której ustaleniem było odniesienie się do decyzji o warunkach zabudowy), poprzez nałożenie obowiązku dokonania analizy w oparciu o mpzp, 2. art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez błędne ustalenie, iż dla obiektu budowlanego o znacznym stopniu zaawansowania robót budowlanych, dla którego pozwolenie na budowę zostało wydane na podstawie decyzji o wzizt, w związku z wejściem w życie mzpzp nie należy stosować tej decyzji, lecz ustalenia tego planu, 3. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez błędne ustalenie, iż MWINB posiada uprawnienie do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji faktycznej i prawnej, w której rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiadało obowiązującym przepisom prawa. II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi: 1. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 11 i art. 110 K.p.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja była decyzją ostateczną (w związku z wydaną decyzją MWINB nr [...] z dnia [...].01.2009 r., którą organ umorzył postępowanie odwoławcze uznając, iż Prezydent Miasta Siedlce nie posiada przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi Miasta Siedlce na decyzję MWiNB nr [...] wyrokiem z dnia [...].06.2009r. uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że miasto Siedlce winno być stroną tego postępowania) postępowania. Do dnia wydania wspomnianego rozstrzygnięcia WSA, decyzja PINB stanowiła podstawę do wykonywania robót budowlanych. Skutki wadliwego działania MWINB związane z wspomnianym powyżej orzeczeniem oraz decyzją będącą przedmiotem skargi do WSA, przy takim samym stanie faktycznym i prawnym, jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., 2. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły uwzględnić skargę J. R. Przede wszystkim Sąd przyjął uzasadnienie MWINB oparte głównie o mechaniczne przywołanie obowiązku zbadania zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym Sąd nie dostrzegł, że materiał ten mógłby zostać uzupełniony o ustalenie, iż decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2001 r., która stanowiła podstawę do projektowania i wydania pozwolenia na budowę, a następnie podstawę czynności w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym przez PINB, nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i stanowi skuteczny akt prawny oraz podstawę do realizacji przedmiotowej inwestycji. Brak jest wyjaśnienia przyczyn, dla których Sąd w ogóle nie zajął się bytem ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pomimo podnoszonych zarzutów w tym zakresie, zwłaszcza że okoliczności wydania decyzji PINB w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wyraźnie wskazywały na wspomnianą decyzję lokalizacyjną. c) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a, mimo że decyzja MWINB z dnia [...] marca 2011 r. uchylała rozstrzygnięcie organu I instancji, które zostało wydane zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym w dacie orzekania. Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania podług norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Miasto Siedlce wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, za bezzasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8, art. 11 i art. 110 K.p.a. Słusznie, co prawda stwierdza autor kasacji, że kontrolowana w sprawie decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. była decyzją ostateczną, gdyż nie przysługiwały od niej środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (art. 16 § 1 K.p.a.), jednakże nie sposób dostrzec w tym zakresie jakichkolwiek uchybień Sądu pierwszej instancji. Zresztą już sam fakt, iż Sąd ten poddał ww. decyzję merytorycznej kontroli świadczy o tym, iż nie miał on wątpliwości, co do tego, iż zostały wyczerpany tok instancyjny (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Strona skarżąca natomiast błędnie łączy fakt ostateczności ww. decyzji z dnia [...] marca 2011 r. z inną również ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2009 r. Pomija jednak skarżący kasacyjnie przy tym podstawowy skutek, jaki wywołał w stosunku do tej ostatniej decyzji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 438/09 (prawomocny wobec oddalenia skargi kasacyjnej od tego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1972/09). Mianowicie wyrokiem tym usunięto z obrotu prawnego decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r., co spowodowało konieczność rozpoznania przez organ odwołania wniesionego przez Miasto Siedlce. Fakt, iż do chwili jego rozpoznania inwestor wykonywał decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2008 r. pozostaje bez znaczenia, dla konieczności rozpoznania wniesionego od niej środka zaskarżenia. Wbrew ocenie autora kasacji nie uchybia to również w żaden sposób zasadom zaufania obywatela do organów państwa oraz państwa prawnego, a wręcz przeciwnie realizuje je, chroniąc interesy prawne innych stron postępowania administracyjnego. Inwestor zaś realizował swoje uprawnienia na własne ryzyko. Nie można także podzielić drugiego zarzutu kasacji naruszenia przepisów postępowania art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 77 oraz art. 80 K.p.a. Przedstawiając analizowany zarzut, autor kasacji zdaje się zupełnie pomijać, jakie były podstawy tak prawne, jak i faktyczne wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 138 § 2 zdanie pierwsze K.p.a. "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". W okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy wydał tzw. decyzję kasacyjną, wskazując na konieczność kompleksowego sprawdzenia przedstawionych przez inwestora rozwiązań projektowych w świetle wymagań art. 35 Prawa budowlanego, a nie jak wskazuje się w kasacji uzupełnienia postępowania dowodowego. Z tym też brakiem wiązał organ II instancji niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego sprawy przez organ powiatowy i w konsekwencji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Stanowisko to słusznie podzielił Sąd pierwszej instancji, zaś skarżący nie podważył tej oceny w rozpoznawanej kasacji. Pozostała argumentacja przedstawiona w niniejszym zarzucie nie mieściła się w granicach przedstawionych podstaw kasacyjnych. Niewłaściwa konstrukcja zarzutu naruszenia art. 3 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., wykluczała natomiast możliwość przeprowadzenie jego kontroli kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej, wskazując na kwalifikowaną wadliwość decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r., tj. wydania jej z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.) nie przytoczył żadnych okoliczności, które świadczyłyby, iż taka wadliwość wystąpiła w sprawie. Przechodząc do rozpoznania wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, podzielić należało pogląd zaprezentowany w wyroku Sądu pierwszej instancji, iż przedstawiony przez inwestora organowi nadzoru budowlanego projekt zamienny musi zostać przez niego oceniony zgodnie z wymogami, jakie stawiane są projektowi budowlanemu, a więc również winien uwzględniać dyspozycję art. 35 Prawa budowlanego. Wskazuje na to bezpośrednio konstrukcja art. 51 ust. 1 pkt 3 in fine tej ustawy, do której odsyła art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Tym samym sprawdzenie wykonania obowiązków, o czym mowa w ostatnim z tych przepisów, które może skutkować zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na wznowienie robót budowlanych nie może sprowadzać się tylko do sprawdzenia, czy inwestor przedłożył organowi dokumenty, do przedstawienia, których został zobowiązany decyzją wydaną na mocy art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, ale przede wszystkim do ich merytorycznej oceny, a więc spełnienia wymogów stawianych projektowi budowlanemu. Ocena ta odnosi się, podobnie jak w przypadku zatwierdzenia projektu budowlanego, do stanu prawnego na dzień orzekania przez organ. Ponieważ orzekanie organu II instancji jest ponownym, merytorycznym rozpatrzeniem sprawy, a nie jedynie kontrolą zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji, stąd też organ ten musi uwzględnić przepisy obowiązujące w dniu rozstrzygania sprawy. Z tych też przyczyn, zasadnie uznał w okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy i co słusznie zaakceptował Sąd pierwszej instancji, iż koniecznym w sprawie będzie uwzględnienie obowiązujących od dnia 27 września 2010 r. przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] i dokonanie w jego świetle oceny przedstawionych w projekcie budowlanym zamiennym rozwiązań projektowych (art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Z tych też przyczyn oddaleniu podlegały zarzuty kasacji dotyczące naruszenia art. 51 ust. 4 w związku z art. 35 Prawa budowlanego oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W związku z powyższym, za uzasadnione w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uznać również należało podjęcie przez organ odwoławczy decyzji na mocy art. 138 § 2 K.p.a., co Sąd pierwszej instancji trafnie zaakceptował. Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.