II SA/Gl 253/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant referent - stażysta Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Miejska w L. podjęła w dniu [...] r. uchwałę nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. – dla obszaru obejmującego teren pomiędzy linią kolejową relacji K. – K., a północno-wschodnią granicą gminy. Jako podstawę prawną aktu organ gminy powołał przepis art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), stwierdzając zgodność planu miejscowego z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta L. Nadto, w § 3 ust. 7 uchwały postanowiono, że na terenach w zakresie w niej określonym, obowiązuje zakaz lokalizacji nowych stacji bazowych telefonii komórkowej oraz rozbudowy obiektów istniejących poza terenami wymienionymi w § 7 ust. 3. Powyższa uchwała została opublikowana w Dz. Urzęd. Woj. [...]. nr [...], poz. [...] i weszła w życie po upływie 30 dni od daty jej ogłoszenia. Pismem z daty 17 stycznia 2011 r., nadanym w tym dniu za pośrednictwem poczty, "A" Sp. z o.o. w W. wezwała Radę Miejską w L. do usunięcia naruszenia prawa, kwestionując zapis § 3 ust. 7 powyższej uchwały jako sprzeczny z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), co czyni tego przedsiębiorcę legitymowanego do zaskarżenia w zakresie telekomunikacji uchwały w przedmiocie planu miejscowego. Zdaniem Spółki, wprowadzony zakaz jako wykraczający poza zakres ustawowego upoważnienia rady, narusza porządek prawny i ochronę prawa własności z art. 64 ust. 3 Konstytucji (wyroki NSA z dnia 22 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 822/08 i WSA w Rzeszowie z dnia 1 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 560/09). Na powyższe wezwanie Rada Miejska w L. nie udzieliła odpowiedzi i w tej sytuacji "A" Sp. z o.o. w W. w dniu 16 marca 2011 r. wniosła za pośrednictwem organu skargę do sądu administracyjnego, domagając się uchylenia zakazu z § 3 ust. 7 uchwały i zasądzenia kosztów postępowania z przyczyn wskazanych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta L. wniósł o jej oddalenie jako wniesionej przez nieuprawniony podmiot, gdyż Spółka nie wykazała, aby była właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości na tym terenie. Dodatkowo Gmina podniosła, że zakaz zawarty w § 3 ust. 7 uchwały został sformułowany po wnikliwej analizie uwarunkowań przestrzennych dla dzielnicy, w której przemieszane są funkcje produkcyjno-usługowe i mieszkaniowe i uwzględnia stanowisko WSA w Gliwicach, zawarte w wyrokach z dnia 16 marca 2007 r., 10 grudnia 2007 r. i 2 stycznia 2008 r., że w planach miejscowych należy wskazać rozmieszczenie i określić warunki inwestycji telekomunikacyjnych, a nie wprowadzić całkowity ich zakaz. Przedmiotowy zakaz nie jest więc niezgodny z prawem, a przy tym uchwałą RM w L. nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urzęd. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] r.) w drodze zmiany planu na wniosek operatora telefonii komórkowej, wyznaczono dwa kolejne tereny pod lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej. Wobec powyższego zdaniem Gminy, ustalenia zaskarżonego planu w żaden sposób nie przesądzają o braku możliwości lokalizacji tego typu inwestycji i świadczenia usług telekomunikacyjnych na obszarze objętym planem. W związku z treścią odpowiedzi na skargę skarżąca Spółka w kolejnym piśmie z dnia 12 maja 2011 r., podniosła że Gmina całkowicie pominęła regulację ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, z której wynika jej legitymacja skargowa (art. 48), zaś zakwestionowane postanowienia planu są sprzeczne z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W pierwszym rzędzie odnieść się jednak należy do kwestii legitymacji czynnej skarżącej Spółki. Jest bowiem poza sporem, że skarżąca nie jest właścicielem, bądź użytkownikiem wieczystym nieruchomości, położonej na obszarze, objętym zaskarżoną uchwałą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taki stan wyklucza wykazanie naruszenia uprawnienia bądź interesu prawnego, co tworzy legitymację do zaskarżenia uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Jednak uprawnienie do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie planu miejscowego w zakresie telekomunikacji przewiduje przepis szczególny, a mianowicie art. 48 powołanej wyżej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Regulacja ta nie tworzy żadnych dodatkowych wymogów dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, a w szczególności nie stanowi o naruszeniu interesu prawnego bądź uprawnienia tego podmiotu. Zatem w tym trybie przedsiębiorca telekomunikacyjny w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), legitymowany jest do wniesienia skargi, nie będąc właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym nieruchomości na obszarze objętym uchwałą w przedmiocie planu miejscowego, z tym jednak ograniczeniem, że dopuszczalność zaskarżenia uchwały dotyczy jedynie zakresu telekomunikacji. Skarżąca Spółka jest zaś przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, a kwestionowany zapis § 3 ust. 7 uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. niewątpliwie dotyczy telekomunikacji, co tworzy po jej stronie legitymację skargową. Nadto, skarga została poprzedzona wezwaniem organu gminy do usunięcia naruszenia prawa i wniesiona w terminie 60 dni od dnia wezwania, na które organ gminy nie udzielił odpowiedzi (wezwanie nadano w dniu 17 stycznia 2011 r., skarga – w dniu 16 marca 2011 r.). Stąd też dochowano wymogów formalnych z art. 52 § 4 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co obligowało sąd administracyjny do merytorycznego rozpoznania sprawy. Jednakże zaskarżona uchwała (§ 3 ust. 7), nie narusza zasad sporządzania planu miejscowego, ani też sąd administracyjny nie dopatrzył się w tym względzie istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, bądź naruszenia właściwości organów w tymże zakresie, co z mocy art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu... powołanej w podstawie prawnej aktu, skutkowałoby jego nieważnością w zaskarżonej części. Kwestionowany zapis § 3 ust. 7 uchwały z dnia 27 września 2006 r. nie może być uznany za niezgodny z prawem, w sytuacji, gdy zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i rozbudowy obiektów istniejących nie dotyczy całego terenu, objętego zaskarżoną uchwałą, lecz organ gminy wskazał rozmieszczenie inwestycji telekomunikacyjnych (vide: wyrok tut. Sądu z dnia 16 marca 2007 r. sygn. akt II SA/GL 943/06). Mianowicie, zgodnie z § 7 ust. 3 uchwały, lokalizacja stacji bazowych telefonii komórkowej została przewidziana na terenach o symbolach 129P, 148P, 167P, 175P, 177P. Zatem organ gminy uwzględnił zarówno wymagania ładu przestrzennego, jak i potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 9 ustawy o planowaniu...), stąd też nie sposób ferować zarzutu nadużycia tzw. władztwa planistycznego z art. 3 ust. 1 tej ustawy. W istocie zapis § 3 ust. 7 uchwały, w żaden sposób nie zmienia przeznaczenia terenów innych, niż wymienionych w § 7 ust. 3, bowiem nawet przy braku jednoznacznie sformułowanego zakazu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych, realizacja takich inwestycji dopuszczalna jest wyłącznie na terenach o symbolach 129P, 148P, 167P, 175P i 177P. Zatem nawet wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przepisu, nie doprowadziłoby do pożądanego skutku z punktu widzenia interesu skarżącej Spółki, a mianowicie możliwości lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej na innych terenach, niewymienionych w § 7 ust. 3 uchwały. Całkowicie chybiony jest zaś zarzut Spółki naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji, skoro podmiot ten nie jest właścicielem nieruchomości na przedmiotowym terenie. Wreszcie, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług..., przewidującego szczególne zasady lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych, wyjaśnić przyjdzie, że ustawodawca nie przewidział sankcji nieważności uchwały w przedmiocie planu miejscowego, która została podjęta przed wejściem w życie tej ustawy, a mianowicie dniem 17 lipca 2010 r., co dotyczy niniejszej sprawy. Z mocy art. 75 ust. 1 tej ustawy, przepis art. 46 stosuje się co prawda do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie, lecz tryb dostosowania takich planów do wymagań z art. 46 ust. 1, przewidziano w ust. 2-8 art. 75. Mianowicie ustawodawca nałożył na gminy obowiązek dostosowania planów w terminie 12 miesięcy od wejścia w życie ustawy – pod rygorem wydania zarządzenia zastępczego przez wojewodów, zmieniających plan miejscowy. Oznacza to jednoznacznie, że naruszenie wymagań określonych w art. 46 ust. 1 ustawy, w przypadku planów obowiązujących w dniu 17 lipca 2010 r., co dotyczy niniejszej sprawy, nie stanowi podstawy prawnej do stwierdzenia nieważności planu miejscowego. Gdy zaś idzie o zarzut naruszenia art. 46 ust. 2 tej ustawy, wskazać przyjdzie, że przepis ten nie dotyczy wymagań planów miejscowych, lecz określa warunki lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli lokalizacja takiej inwestycji nie jest umieszczona w planie miejscowym. Przepis ten dotyczy zatem etapu pozwolenia na budowę, bądź zgłoszenia robót budowlanych, a nie zasad, bądź trybu uchwalania planów miejscowych. Wreszcie, godzi się zauważyć, że norma z art. 75 ustawy, koreluje z zasadą oceny legalności aktów prawa miejscowego na gruncie stanu faktycznego i prawnego z daty podjęcia uchwały. Nie sposób bowiem ferować zarzutu naruszenia prawa w sytuacji, gdy w dacie działania przez organ gminy dany przepis nie obowiązywał. Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa w zakresie postanowień § 3 ust. 7 zaskarżonej uchwały, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. SW