I OSK 2222/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia del. WSA Maciej Dybowski, Protokolant asystent sędziego Andrzej Bieńkowski, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Straży Granicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1298/11 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z powierzenia pełnienia obowiązków służbowych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1298/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z powierzenia pełnienia obowiązków służbowych uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia 26 listopada 2009 r. (pkt 1) oraz określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2). Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Morskiego Oddziału Straży Granicznej rozkazem personalnym z dnia [...] października 2009 r. nr [...], funkcjonariuszowi w służbie stałej st. chor. M.W., starszemu kontrolerowi zespołu służby granicznej Grupy Służby Granicznej Placówki Straży Granicznej kat. III w G. etat: st. chor. sztab./sierż. sztab., w 04 grupie uposażenia zasadniczego, p.o. kierownika zmiany do dnia 31 października 2009 r. powierzył pełnienie obowiązków służbowych na czas określony od dnia 1 listopada 2009 r. do dnia 31 stycznia 2010 r., na stanowisku kierownika zmiany Grupy Służby Granicznej Placówki Straży Granicznej kat. III w G, etat: kpt./st. chor. sztab. w 07 grupie uposażenia zasadniczego. Podstawę prawną niniejszego rozkazu stanowił art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.). W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że powierzenie obowiązków wyżej wymienionemu nastąpiło na wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej kat. III w Gdańsku w celu zapewnienia jej prawidłowego funkcjonowania. Następnie, Komendant Morskiego Oddziału Straży Granicznej rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], wydanym także na podstawie art. 41 ust. 1 cyt. ustawy o Straży Granicznej, odwołał wyżej wymienionego ze stanowiska z dniem 30 listopada 2009 r. i z dniem 1 grudnia 2009 r. przywrócił go do pełnienia służby na stanowisku starszego kontrolera zespołu służby granicznej Grupy Służby Granicznej Placówki Straży Granicznej kat. III w G. W uzasadnieniu rozkazu personalnego powołał się na potrzeby i cele służbowe warunkujące wydanie niniejszego rozkazu. Na skutek złożonego przez M.W. odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Główny Straży Granicznej, który decyzją z dnia 13 stycznia 2010 r. nr 16 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu odwołania z powierzenia pełnienia obowiązków na stanowisku kierownika zmiany Grupy Służby Granicznej Placówki Straży Granicznej kat. III w G. i ustalił datę odwołania z tego powierzenia na dzień 7 grudnia 2009 r., w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji odwołując się do treści art. 41 ust. 1 cyt. ustawy o Straży Granicznej podał, że instytucja powierzenia obowiązków ma charakter uznaniowy i została pozostawiona właściwym przełożonym. Z treści powołanego przepisu wynika, że powierzenie obowiązków służbowych jest czasowe, a o okresie jego trwania decydują przełożeni właściwi w sprawach osobowych, po uwzględnieniu istniejących potrzeb służbowych. Powierzenie obowiązków może ustać bądź z upływem czasu, na który je wyznaczano, bądź przed tym terminem, w sytuacji, gdy właściwi przełożeni za niecelowe uznają ich kontynuowanie. Przełożony funkcjonariusza ma bowiem prawo kształtowania określonej polityki kadrowej i w jej ramach decydowania o obsadzie stanowisk służbowych we wszystkich podległych mu jednostkach organizacyjnych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, polegające na przyjęciu, że instytucja powierzenia obowiązków jest całkowicie uznaniowa, art. 42 ust. 1 i 2 ustawy o Straży Granicznej, poprzez jego niezastosowanie i wydanie rozkazu personalnego przenoszącego go na niższe stanowisko służbowe, pomimo niespełnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 107 § 1, art. 80, art. 77 § 1 i art. 7 K.p.a. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego. W uzasadnieniu skargi podał, że w jego ocenie, na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] został przeniesiony ze stanowiska wyższego, tj. kierownika zmiany na stanowisko niższe, tj. starszego kontrolera zespołu służby, lecz przesłanki określone w art. 42 ust. 1 i 2 omawianej ustawy o Straży Granicznej nie zostały spełnione. Zdaniem skarżącego w sprawie naruszono również art. 107 § 1, art. 80, art. 77 § 1 i art. 7 K.p.a. Nawet bowiem przy przyjęciu, że odwołanie funkcjonariusza z powierzonych obowiązków jest decyzją uznaniową, nie zwalnia to organu z obowiązku zbadania całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując na brak kognicji sądu administracyjnego w sprawie dotyczącej powierzenia obowiązków, ewentualnie o jej oddalenie skargi z uwagi na uznaniowy charakter instytucji powierzenia obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 439/10, skargę oddalił. Na skutek wniesionej przez M.W. od powyższego wyroku skargi kasacyjnej sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 23/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądził od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odnosi się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a., w którym skarżący wskazał na brak właściwego uzasadnienia decyzji. Podał, że decyzje wydawane na podstawie art. 41 ust. 1 cyt. ustawy o Straży Granicznej należą do kategorii uznaniowych. Stosownie do art. 7 K.p.a. organ ma obowiązek kierowania się słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej, wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Decyzje tego rodzaju wymagają uzasadnienia zawierającego dostatecznie zindywidualizowane przesłanki. W tej sprawie organy wskazały jedynie ogólnie na potrzeby i cele służbowe. Przy czym w decyzji organu pierwszej instancji powołano się nadto na konieczność niezwłocznego powierzenia tych samych obowiązków innemu funkcjonariuszowi – nie precyzując z jakich powodów konieczność ta wynikała. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż powołanie się przez organ na uprawnienie do kształtowania polityki kadrowej i prawo do decydowania o odwołaniu z uwzględnieniem potrzeb służbowych jest w okolicznościach tej sprawy na tyle ogólne, że nie może usprawiedliwiać odwołania skarżącego ze stanowiska powierzonego tylko na okres 3 miesięcy w trakcie jego pełnienia. Przy braku pełnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy i braku odpowiedniego odniesienia się organu w uzasadnieniu decyzji do tych okoliczności prowadzi to do dowolnego orzekania w sprawie, przekraczającego granice uznania administracyjnego. Ponadto wskazał, że organ odwołując skarżącego w trakcie krótko trwającego powierzenia obowiązków i przywracając go na poprzednie stanowisko w niższej grupie uposażenia na podstawie art. 108 K.p.a. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Tymczasem ta wyjątkowa instytucja może być stosowana tylko, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym przypadku, organ poza ogólnym odwołaniem się do instytucji uznania administracyjnego nie wskazał, z jakich przyczyn decyzja ta podlegała natychmiastowemu wykonaniu tak w zakresie odwołania skarżącego z pełnienia obowiązków kierownika zmiany jak i obniżenia mu w tym okresie uposażenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że stosownie do treści art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.), funkcjonariuszowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku na czas nieprzekraczający 12 miesięcy. W tym okresie funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie stosownie do powierzonego stanowiska, lecz nie niższe od dotychczasowego. Decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu (tak w przedmiocie powierzenia obowiązków, jak i odwołania z ich powierzenia), ma charakter uznaniowy. Uznaniowość nie oznacza jednak pozostawienia organowi niekontrolowanej swobody w tej kwestii, gdyż jej granice z jednej strony wyznaczają obwarowania dotyczące okresu, na jaki mogą być powierzone obowiązki oraz wysokość uposażenia, z drugiej zaś strony przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ wydając rozkaz personalny, czy też decyzję administracyjną w przedmiocie powierzenia funkcjonariuszowi obowiązków służbowych na danym stanowisku lub odwołania z ich powierzenia, jest zobowiązany do przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 K.p.a.), a więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Powinien zatem w sposób należyty i wyczerpujący informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 K.p.a.) oraz wyczerpująco zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu pierwszej instancji zarówno Komendant Morskiego Oddziału Straży Granicznej, jak i Komendant Główny Straży Granicznej w swoich rozstrzygnięciach uchybili wskazanym wyżej regulacjom w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ pierwszej instancji w lakonicznym uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wbrew art. 7 K.p.a., powołał się jedynie na interes społeczny tożsamy z interesem służby wynikający z zamiaru powierzenia obowiązków na stanowisku, na którym pełnienie obowiązków powierzono skarżącemu, innemu funkcjonariuszowi. Ponadto podał, że instytucja powierzenia obowiązków jest całkowicie uznaniowa i uznanie to pozostawione jest właściwym przełożonym. W tej sprawie nie dokonał jednak oceny słusznego interesu funkcjonariusza. Ponadto nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnił bardzo ogólnie ważnym interesem służby polegającym na zapewnieniu właściwego kierowania służbami dyżurnymi w placówce. Tymczasem wskazana instytucja z racji swojej wyjątkowości powinna być stosowana z należytą rozwagą i tylko w sytuacji zaistnienia przesłanek określonych w art. 108 § 1 K.p.a. Rozszerzająca wykładnia omawianego przepisu jest bowiem niedopuszczalna. Z tych względów za zasadne uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Uznał także, iż powyższymi wadami obarczona jest również zaskarżona decyzja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że Komendant Główny Straży Granicznej wprawdzie wskazał na szczególne unormowania kształtujące przebieg i charakter służby skarżącego jako funkcjonariusza Straży Granicznej, tym niemniej są to rozważania o charakterze ogólnym nie zawierające dostatecznie zindywidualizowanych przesłanek. Zdaniem Sądu nie do zaaprobowania jest stanowisko organu, że kwestia powierzenia funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków służbowych lub odwołania z ich powierzenia jest całkowicie pozostawiona jego uznaniu. Ponadto wskazał, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do oceny prawidłowości nadania rozkazowi personalnemu Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 190 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w oparciu o art. 152 powołanej ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Straży Granicznej i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 42 ust. 1 i 2 cyt. ustawy z dnia 12 października 1990r. o Straży Granicznej (j.t. Dz.U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675). Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 23/11, odniósł się tylko do zarzutów skargi kasacyjnej - braku ustosunkowania się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi. Sąd drugiej instancji nie odniósł się natomiast do zarzutu naruszenia art. 42 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o Straży Granicznej. Przepis ten nie miał wprawdzie zastosowania w tej sprawie, to jednak postawiony zarzut jego naruszenia spowodował przyjęcie przez sądy administracyjne, że M.W. poprzez odwołanie go z powierzenia obowiązków został mianowany na niższe stanowisko służbowe. Autor skargi kasacyjnej wskazał, iż wprawdzie Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podał, że na podstawie art. 41 cyt. ustawy o Straży Granicznej miał on jedynie powierzone obowiązki na innym stanowisku służbowym, to jednak uznał, że decyzja ta powinna zostać dokładniej uzasadniona. W ocenie Komendanta Głównego Straży Granicznej wymaganie dokładnego uzasadnienia tej decyzji jest sprzeczne z istotą instytucji powierzenia funkcjonariuszowi obowiązków na innym stanowisku służbowym. Skutkuje koniecznością wskazania w decyzji o odwołaniu z powierzenia obowiązków służbowych motywów tej decyzji, które nie zawsze dotyczą strony, tylko wynikają z polityki kadrowej przełożonych. Powierzenie obowiązków służbowych na innym stanowisku ma z założenia charakter tymczasowy - może maksymalnie trwać 12 miesięcy. W tym okresie funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie stosowne do powierzonego stanowiska służbowego, nie niższe od dotychczasowego. Przepis art. 41 ust. 1 cyt. ustawy o Straży Granicznej z jednej strony chroni interesy funkcjonariusza poprzez ograniczenie czasowe powierzenia obowiązków oraz gwarancję otrzymywania uposażenia odpowiedniego do realizowanych obowiązków. Ma jednak również umożliwiać przełożonym czasowe powierzanie obowiązków funkcjonariuszom w celu sprawdzenia, czy poradzą sobie na innym stanowisku służbowym albo zapewnienie realizacji zadań przez funkcjonariusza, który nie jest przewidywany do mianowania na dane stanowisko, a pełni na nim obowiązki do czasu znalezienia na nie odpowiedniego kandydata. Konieczność wykazania motywów powierzenia obowiązków lub odwołania z powierzenia obowiązków naruszałoby interes służby i byłoby sprzeczne z celem tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na przesłankach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w sprawie niniejszej nie występuje. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga spełnienia warunku prawidłowego ich określenia w skardze. W związku z tym w skardze kasacyjnej należy wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uchybień zarzucanych sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno polegać na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Jest to możliwe przez precyzyjne przedstawienie wywodów prawnych dotyczących stawianych zarzutów, a więc wywodów odnoszących się do poszczególnych przepisów, których naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powinno być również wykazane, jak w ocenie strony skarżącej powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom, a więc pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia Sądowi drugiej instancji ocenę jej zasadności. Analiza zarzutów skargi kasacyjnej w tej sprawie z punktu widzenia powyższych wymogów wskazuje, że nie została ona sporządzona w pełni prawidłowo zarówno od strony wskazania podstaw prawnych jak i sformułowania oraz uzasadnienia zarzutów. Skarżący jako naruszony powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a., czyli przepis postępowania określający uprawnienie sądu administracyjnego w zakresie orzekania w danej sprawie w przypadku, gdy stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie podał jednak żadnego przepisu proceduralnego, któremu organ uchybił, a Sąd tego faktu nie dostrzegł, ale również nie wykazał prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy administracyjnej. W ocenie autora skargi kasacyjnej naruszenie to było następstwem dokonania błędnej wykładni przepisu prawa materialnego tj. art. 42 ust.1 i 2 cyt. ustawy o Straży Granicznej. Przy czym zauważyć należy, iż przepis ten nie miał zastosowania w tej sprawie. Dotyczy on bowiem instytucji przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, a w rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art.41 ust.1 tej ustawy, jej przedmiotem było bowiem odwołanie funkcjonariusza z powierzenia obowiązków służbowych. Wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie, czyni nieskutecznym zarzut błędnej jego wykładni lub niewłaściwego zastosowania (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt: OSK 121/04 ONSAiWSA 2004/1/11, wyrok NSA z 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FSK 762/07 LEX nr 468884). Przede wszystkim jednak przypomnieć należy, iż podstawy kasacyjne określone w art. 174 P.p.s.a. mają charakter odrębny i nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak sformułowany zarzut i jego uzasadnienie, uniemożliwia jednoznaczne określenie jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej. Nie wiadomo bowiem, czy treść zarzutu odnosi się do naruszenia prawa procesowego czy też prawa materialnego. Przy czym, jak wyżej wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w ogóle nie wykazano, aby naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona i podlegała oddaleniu w oparciu o art. 184 P.p.s.a.