II GSK 2325/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. A. M. Spółki jawnej w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1125/11 w sprawie ze skargi B. A. M. Spółki jawnej w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę B. A. M. Spółki jawnej w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy. Relacjonując stan sprawy Sąd I instancji podał, że B. A. M. Spółka jawna pismem z dnia 15 kwietnia 2011 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2011 r. w części dotyczącej odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" nr [...]. Wobec uiszczenia tytułem wpisu sądowego od skargi kwoty 200 zł, Spółka została wezwana do uzupełnienia tego wpisu w kwocie 800 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Z duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 24 akt sądowych) Sąd I instancji wywiódł, że przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona Spółce w dniu 15 czerwca 2011 r., co oznaczało, że termin do uzupełnienia wpisu upłynął w dniu 22 czerwca 2011 r. Z informacji pozyskanej z Oddziału Finansowo – Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (k. 20 akt sądowych) Sąd wywnioskował zaś, że skarżąca uzupełniła wpis sądowy w dniu 1 lipca 2011 r., a więc z przekroczeniem terminu. Wobec powyższego, mając na uwadze art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., i okoliczność, że Spółka pomimo wezwania nie uiściła należnego wpisu, Sąd odrzucił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła B. A. M. Spółka jawna, zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Postanowieniu zarzuciła mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 220 § 3 w zw. z art. 67 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.) oraz § 35 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.), polegające na odrzuceniu skargi, wynikające z błędnego przyjęcia, iż w dniu 15 czerwca 2011 r. nastąpiło skuteczne doręczenie skarżącej wezwania do uzupełnienia braków formalnych w postaci uiszczenia brakującej części wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że znajdujący się w aktach sprawy duplikat pokwitowania odbioru nie zawiera ani odcisku pieczęci firmowej skarżącej, ani informacji o dokumencie potwierdzającym uprawnienie podpisanej na niej osoby do odbioru przesyłki. Brak jest również informacji, iż osoba odbierająca przesyłkę jest pracownikiem skarżącej. Skarżąca podała, że podpisana na potwierdzeniu odbioru osoba nie była upoważniona do odbierania korespondencji kierowanej do Spółki. Z tego powodu brak było podstaw do uznania przez Sąd I instancji, iż doręczenie wezwania do uiszczenia brakującej części wpisu od skargi nastąpiło w dniu 15 czerwca 2011 r., co w konsekwencji spowodowało uznanie, iż wpłata uzupełniającego wpisu nastąpiła z przekroczeniem terminu, a następnie odrzucenie skargi. Faktyczne doręczenie skarżącej przesyłki nastąpiło w dniu 24 czerwca 2011 r., stąd wpłata brakującej części wpisu nastąpiła z zachowaniem siedmiodniowego terminu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Istotę sporu w sprawie stanowi odpowiedź na pytanie, czy Spółce skutecznie doręczono w dniu 15 kwietnia 2011 r. wezwanie do uzupełnienia wpisu, którego nieuzupełnienie w przewidzianym terminie doprowadziło do odrzucenia skargi. Kwestionując prawidłowe doręczenie, Spółka powołała się na odbiór przesyłki zawierającej wezwanie przez osobę nieupoważnioną do odbioru. Tego stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił. W myśl art. 67 § 2 p.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Z kolei stosownie do treści art. 65 § 2 p.p.s.a. do doręczenia pism w postępowaniu sądowym przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. W parciu o art. 131 § 2 k.p.c. zostało wydane rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277). Z uwagi na treść art. 65 § 2 p.p.s.a. ww. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości znajduje więc odpowiednie zastosowanie do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez pocztę, o ile w tym zakresie przepisy rozdziału 4 działu III ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza więc, że przepis art. 67 § 2 p.p.s.a. określa komu należy doręczyć pisma w postępowaniu w przypadku osób prawnych, zaś § 4 ww. rozprowadzenia Ministra Sprawiedliwości wskazuje w jaki sposób ma nastąpić to doręczenie. Zatem z przyczyn wyżej wskazanych niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia § 35 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r., bowiem w zakresie w jakim reguluje ten przepis sposób doręczania przesyłek poleconych w postępowaniu sądowym ma zastosowanie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. Zgodnie natomiast z § 4 ust. 1 ostatnio powołanego rozporządzenia odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Z kolei z treści § 4 ust. 2 tego rozporządzenia wynika, że pracownik operatora, pracownik sądowej służby doręczeniowej, osoba zatrudniona w sądzie lub komornik wpisuje na formularzu potwierdzenia odbioru datę doręczenia przesyłki, imię i nazwisko odbiorcy i zaznacza sposób doręczenia, co potwierdza własnoręcznym podpisem. Na stronie adresowej przesyłki doręczający wpisuje datę doręczenia, co potwierdza własnoręcznym podpisem. Wbrew zarzutom strony skarżącej, wyżej określone wymogi skutecznego doręczenia przesyłki zostały w sprawie spełnione, gdyż potwierdza to wynik postępowania reklamacyjnego. Strona skarżąca w skardze kasacyjnej nie zarzucała, aby wynik tegoż postępowania wskutek jej działań był odmienny od tego co wynika z treści pisma Poczty Polskiej SA Centrum Poczty, Oddział Rejonowy W. z dnia 5 sierpnia 2011 r., wydanego w trybie § 8 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 października 2003 r. w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego (Dz. U. Nr 183, poz. 1795 ze zm.) oraz załączonego tzw. duplikatu dowodu doręczenia przesyłki rejestrowanej. Z dokumentów tych jednoznacznie wynika, że sporna przesyłka rejestrowana została doręczona stronie skarżącej w dniu 15 czerwca 2011 r. Odbiór tej przesyłki pokwitowała E. N. – upoważniony pracownik. Dokumenty te dowodzą, że został zachowany przy doręczaniu spornej przesyłki tryb z art. 67 § 2 p.p.s.a. oraz z § 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, gdyż E. N. legitymowała się tzw. pełnomocnictwem pocztowym nr [...]. To zaś oznacza, że była osoba upoważnioną do odbioru korespondencji skarżącej w rozumieniu art. 67 § 2 p.p.s.a. Tym samym nie można uznać za zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 26 ust. 1 oraz art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.) w zw. z § 35 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. Jak już wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, § 35 ust. 4 powołanego rozporządzenia nie miał w sprawie zastosowania, wobec czego nietrafny jest zarzut naruszenia art. 46 ust. 3 Prawa pocztowego. Brak też podstaw do przyjęcia, że sporna przesyłka nie została doręczona adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce, zatem i zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 Prawa pocztowego jest bezzasadny. W świetle powyższych rozważań i ocen nie jest też trafny zarzut dotyczący naruszenia art. 67 § 2 p.p.s.a. Dodać jedynie należy, że jak trafnie przyjęto w orzecznictwie, iż nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania "za każdym razem", czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne upoważnienie do obioru pism. Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania jednostek, o których mowa w art. 67 § 2 p.p.s.a., nakłada na kierujących nimi obowiązek podjęcia takich działań organizacyjnych, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione (post. NSA z dnia 10 maja 1995 r., sygn. akt V SA 1692/94 niepubl.; post. NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. I OZ 474/11, baza orzeczeń nsa.gov.pl). W tej sytuacji za nieuzasadniony należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 220 § 3 p.p.s.a., gdyż w ustawowym terminie nie został uzupełniony przez skarżącą, pomimo skutecznego wezwania, brak skargi w postaci uiszczenia brakującej części wpisu sądowego. Sąd I instancji był więc uprawniony do odrzucenia skargi w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 184 p.p.s.a.