II SA/Po 420/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi Ł. G. o wymierzenie Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w P. grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2010r. o sygn. akt II SA/Po 686/10 oddala skargę. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. II SA/Po 686/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi Ł. G. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w P. z dnia [...] 2010 r. Nr [...] Znak [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zakładu Karnego we W. z dnia [...] 2010 r., Nr [...], znak [...]. Nieprawomocny wyrok został doręczony organowi wraz z uzasadnieniem w dniu 17 stycznia 2011 r. Wobec niewywiedzenia od powyższego wyroku skarg kasacyjnych uprawomocnił się on w dniu 25 lutego 2011 r., zaś w dniu 11 marca 2011 r. akta sprawy wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia zostały zwrócone Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w P. Pismem z dnia 13 marca 2011 r. Ł. G. wezwał Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w P. do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2010 r. i przywrócenia go do służby na stanowisku Młodszego Wychowawcy w Zakładzie Karnym we W. Decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...], znak [...] Dyrektor Zakładu Karnego we W. orzekł o zwolnieniu Ł. G. z dniem 14 lipca 2010 r. ze Służby Więziennej. W dniu 14 kwietnia 2011 r. Ł. G., działając na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi złożył skargę, w której zarzucił Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w P. pozostawanie w bezczynności po wyroku Sądu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w P. wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podał, że wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r. Sąd uchylił decyzje organów obu instancji. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony organowi II instancji w dniu 11 marca 2011 r. i przesłany do Dyrektora Zakładu Karnego we W. w dniu 17 marca 2011 r. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 11 sierpnia 2011 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w P. powołał się na art. 286 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazując, że zgodnie z tym przepisem termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi, a zatem zarówno wezwanie do wykonania orzeczenia, jak i skarga na bezczynność organu były przedwczesne i złożone w terminach, w których biegły ustawowe terminy do załatwiania spraw. Nadto organ wskazał, że organem właściwym w sprawach osobowych jest Dyrektor Zakładu Karnego we W., a skarżący w skardze nie precyzuje zarzutów, które dotyczyłyby spraw pozostających we właściwości Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej. Na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011 r. skarżący podtrzymał zarzuty zawarte w skardze dodając, że bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby więziennej trwała w jego ocenie od 17 stycznia 2011 r., bowiem w tym dniu otrzymał on odpis wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, iż z treści przywołanego powyżej przepisu wynika w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, iż przedmiotem skargi może być wyłącznie bezczynność organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, a nie sposób ponownego rozpoznania sprawy przez organ, czy tez ocena czy organ zastosował się do wytycznych sądu zawartych w wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Dalej wskazać należy, iż skarżący przed złożeniem skargi na niewykonanie wyroku z dnia 7 grudnia 2010 r., zwrócił się do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w P. o wykonanie tego wyroku, spełniając warunek formalny dopuszczalności skargi. Z tego względu jego skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. Wyjaśnić należy, że istotą skargi wszczynającej postępowanie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za bezczynność po wyroku sądu uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu jest żądanie zastosowania przez sąd określonych środków mających na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie. Zastosowanie grzywny może mieć zatem miejsce, gdy po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności bądź wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, organ administracji pozostaje w bezczynności z przyczyn zależnych od tego organu. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć zaniechanie podjęcia lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, LEX nr 57180). W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzuca bezczynność po wyroku sądu organowi odwoławczemu, który jego zdaniem, nie załatwił sprawy wbrew wyrokowi Sądu. Należy jednak zauważyć, że Sąd uchylił decyzje organów obu instancji. W tej sytuacji Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w P. prawidłowo przekazał akta sprawy z prawomocnym wyrokiem Sądu organowi pierwszej instancji, to jest Dyrektorowi Zakładu Karnego we W. Sprawa rozpoznawana więc była przez nie przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w P., lecz Dyrektora Zakładu Karnego we W., który zresztą wydał w dniu 24 marca 2011 r. decyzję kończąca postępowanie w sprawie. Powyższe powoduje, że nie można postawić organowi odwoławczemu zarzutu pozostawania w bezczynności po wydaniu wyroku z dnia 7 grudnia 2010 r., albowiem nie był właściwy do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji, a na ten etap postępowania administracyjnego sprawa powróciła w wyniku uchylenia decyzji organów obu instancji na mocy prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z dnia 7 grudnia 2010 r. (por. wyroki Wojewódzkich Sadów Administracyjnych: w Gliwicach z dnia 20 października 2010 r., sygn. II SA/GL 713/10 i w Olsztynie z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. II SA/Ol 1082/09 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) W takiej sytuacji procesowej Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w P. nie miał podstaw prawnych do podejmowania w sprawie jakichkolwiek czynności, poza przesłaniem akt do organu I instancji, któremu to obowiązkowi zadośćuczynił bez nieuzasadnionej zwłoki, albowiem otrzymał akta z sądu w dniu 11 marca 2011 r. (piątek), a przekazał je organowi I instancji dniu 17 marca 2011 r. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.