II SA/Ol 447/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi F. R. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia "[...]" sygn. akt "[...]" w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia "[...]", sygn. akt "[...]", Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę F. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymującą w mocy decyzję z dnia "[...]" wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta K. przez Kierownika Działu Usług Opiekuńczych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. w sprawie odmowy przyznania świadczenia w formie zasiłku pielęgnacyjnego. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 16 listopada 2010r. Pismem z dnia 24 czerwca 2011r., które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 29 czerwca 2011r. F. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt "[...]", uchylenia wydanego wyroku i przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego od dnia 1 grudnia 2009r. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący podniósł, iż nie wszystkie dokumenty znajdujące się w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w K. zostały przesłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., a następnie jako akta sprawy przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. Ponadto skarżący wskazał, iż na posiedzeniu w dniu 12 lutego 2011r. Komisja Lekarska stwierdziła u niego znaczny stopień niepełnosprawności, istniejący od dnia 19 maja 2009r., zgodnie z treścią prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w E. z dnia 19 maja 2009r. W ocenie skarżącego okoliczności te uzasadniają w pełni jego wniosek. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej odrzucenie. Organ odwoławczy podniósł, iż skarga została złożona z uchybieniem trzymiesięcznego terminu o jakim mowa w art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto w niniejszej sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania, bowiem powołana przez skarżącego okoliczność, tj. wydanie w dniu 12 lutego 2011r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. orzeczenia, na mocy którego zaliczono skarżącego do osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności od dnia 19 maja 2009r. nie stanowi wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Podstawy wznowienia postępowania zostały określone w art. 271 – 274 p.p.s.a. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 p.p.s.a.). Brak ustawowej podstawy wznowienia postępowania ma miejsce nie tylko wtedy, gdy skarga w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia wskazanych w przepisach p.p.s.a., ale również gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy Sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2009r., sygn. akt I OSK 1471/09, niepublik.). Jedną z podstaw wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, określoną w art. 273 § 2 p.p.s.a. jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Należy jednak zaznaczyć, iż dotyczy to okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2010r., sygn. akt II OZ 250/10, LEX nr 643648, sens sformułowania "późniejsze wykrycie" oznacza, że termin ten może odnosić się jedynie do takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które istniały już wcześniej. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania w rozumieniu art.273 § 2 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący podniósł, iż nie wszystkie zgromadzone przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. dokumenty zostały przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., a tym samym organ wydając decyzję nie dysponował całym materiałem dowodowym. Jednocześnie skarżący wskazał na orzeczenie komisji lekarskiej z dnia 12 lutego 2011r., stwierdzające znaczny stopień jego niepełnosprawności datowany od dnia 19 maja 2009r. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę podstawy, na które wskazuje skarżący w złożonej skardze o wznowienie postępowania sądowego nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż wbrew twierdzeniom skarżącego zgromadzony w toku postępowania odwoławczego materiał dowodowy należy uznać za pełny i spójny, pozwalający na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Jednocześnie nie zaistniały żadne nowe okoliczności faktyczne ani środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Jeśli nawet przyjąć, iż takim środkiem dowodowym jest orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o niepełnosprawności w K. z dnia 12 lutego 2011r., to w tej sytuacji należy stwierdzić, iż skarga o wznowienie postępowania została wniesiona po terminie. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarżący złożył wniosek o zmianę orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w dniu 31 stycznia 2011r., zaś orzeczenie w tej sprawie zostało wydane w dniu 12 lutego 2011r. Następnie w dniu 25 lutego 2011r. skarżący złożył wskazany wyżej dokument do akt sprawy w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w K. Przyjmując zatem, iż skarżący o wydanym orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności dowiedział się najpóźniej w dniu 25 lutego 2011r., to zgodnie z art. 277 p.p.s.a., skargę należało wnieść w ciągu trzech miesięcy od dnia dowiedzenia się o podstawie wznowienia, tj. do dnia 25 maja 2011r. Tymczasem przedmiotowa skarga z dnia 24 czerwca 2011r. wpłynęła do tut. Sądu w dniu 29 czerwca 2011r., a zatem znacznie po terminie. Należy przy tym podkreślić, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 stycznia 2011r., sygn. akt II FSK 2141/10, LEX nr 742338, trzymiesięczny termin, o jakim stanowi art. 277 p.p.s.a. jest terminem procesowym zawitym, a zatem bieg tego terminu nie podlega przerwaniu ani też nie może być przywrócony. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania po upływie tego terminu jest niedopuszczalne i powoduje odrzucenie skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania sądowego odrzucił.