I OSK 731/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia del. NSA Wiesław Morys Protokolant asystent sędziego Andrzej Bieńkowski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1510/11 w sprawie ze skargi R.J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz R.J. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1510/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 6 maja 2011 r. nr 2633 w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny z dnia 8 marca 2011 r. wydany przez Komendanta Stołecznego Policji (pkt 1), orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2) oraz zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz R.J. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3). Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia 6 maja 2011 r. nr 2633 utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia 8 marca 2011 r. nr 962, którym obniżono R.J. z dniem 31 marca 2011 r. dodatek służbowy o 30 % otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 602 złotych miesięcznie i rozkazowi temu na podstawie art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu personalnego wskazał na treść art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.) oraz § 9 ust. 2 i 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732, ze zm.) Podał, że wysokość dodatku służbowego ma charakter uznaniowy i jest uzależniona od indywidualnej oceny służby policjanta. Zgodnie z § 9 ust.5 powołanego rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, przy czym przepisy § 8 ust.5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust.6. W ocenie organu odwoławczego analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że wysokość przyznanego dodatku służbowego jest związana z faktycznym wykonywaniem przez policjanta obowiązków służbowych. Dodatek ten nie jest premią za dotychczasową nienaganną służbę, lecz wynagrodzeniem za aktualnie należyte realizowanie wyznaczonych zadań i czynności. Dlatego też długotrwałe niewykonywanie obowiązków służbowych stanowi przesłankę dokonania powtórnej analizy ustalonej stawki dodatku służbowego. Obowiązujące przepisy prawa pozwalają na weryfikację oraz na dostosowanie, w wyznaczonych granicach, stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego do realizowanych przez niego obowiązków. Fakt przebywania na zwolnieniach lekarskich nie stanowi zatem przeszkody do dokonania przez organ oceny, czy zaszły okoliczności określone w § 8 ust. 5 pkt 2 (§ 9 ust.5) cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., uzasadniające obniżenie przyznanego wcześniej dodatku służbowego, z uwagi na niewywiązywanie się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz nierealizowanie powierzonych zadań i czynności służbowych. Komendant Główny Policji wskazał, że R.J. nie wykonuje powierzonych mu obowiązków z uwagi na przebywanie na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, które w 2008 r. wynosiły 217 dni, w 2009 r. 38 dni , w 2010 r.74 dni, w 2011r. (do dnia 11 marca 2011 r.) 71 dni. Absencja chorobowa wyżej wymienionego w znacznym stopniu utrudniała realizowanie zadań służbowych Komendy Stołecznej Policji i pociągała za sobą konieczność angażowania do ich wykonania innych funkcjonariuszy. W konsekwencji stwierdził, że obniżenie R.J. dodatku służbowego o 30% otrzymywanej stawki było w pełni uzasadnione. Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi R.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: -§ 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732, ze zm.) poprzez błędne zastosowanie do skarżącego, którego stałe dodatki do uposażenia mogłyby być ograniczone - zgodnie z dyspozycją art. 121 ust. 2 ustawy o Policji - na podstawie stosownego rozporządzenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych, które nie zostało wydane; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie: -art. 75 § 1, art. 77, art. 78, art. 80 K.p.a., przez wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów (o które wnosił skarżący na okoliczność dobrego wykonywania obowiązków służbowych), oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym niekompletnym, z przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób prawidłowy, - naruszenie art. 108 § 1 K.p.a. przez uznanie, że istnieją przesłanki do nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że decyzja o przyznaniu dodatku oraz jego wysokości, poza górną granicą określoną w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której uzasadniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), jest decyzją uznaniową. W ramach uznania administracyjnego i w granicach wskazanego przepisu przełożony może obniżyć policjantowi dodatek służbowy. Przyczyną obniżenia może być ocena wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych. Powyższe uznanie napotyka jednak na ograniczenia zawarte w art. 121 ust. 1 cyt. ustawy o Policji. Przepis ten ma charakter gwarancyjny. Zapewnia on policjantowi w okresie choroby prawo do otrzymywania uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. W ocenie Sądu pierwszej instancji "szczególnie uzasadnione przypadki" obniżenia policjantowi dodatku służbowego, o których mowa w § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. dotyczą innych przyczyn niż określone w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia byłby sprzeczny z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji (por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 88/11, WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1875/10 i z dnia 4 lutego 2011 r.sygn. akt II SA/Wa2069/10). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że minister właściwy do spraw wewnętrznych nie wykonał delegacji zawartej w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji, gdyż w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, nie wydał rozporządzenia w którym mógłby ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia m.in. w okresie choroby uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, a także właściwość organów w tych sprawach. Ponadto stwierdził, że w sprawie jest niesporne, iż negatywna ocena skarżącego, która skutkowała obniżeniem mu dodatku służbowego była spowodowana jego absencją chorobową. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżony rozkaz personalny narusza przepisy prawa materialnego tj. art. 121 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku i z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 oraz art. 152 i art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) orzekł, jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: -art. 121 ust. 1 cyt. ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu, że przepis ten wyklucza obniżenie dodatku do uposażenia policjanta na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), w przypadku, gdy przyczyną negatywnej oceny realizowania zadań i czynności służbowych przez funkcjonariusza są jego długotrwałe absencje spowodowane chorobą; -§ 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że długotrwałe absencje funkcjonariusza mające wpływ na realizację przez niego zadań i czynności służbowych nie uzasadniają obniżenia dodatku służbowego. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że uznanie, iż art. 121 ust. 1 cyt. ustawy o Policji ma charakter ochronny (gwarancyjny) jest niewystarczające. Należałoby bowiem wskazać, jaki jest zakres tej ochrony. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, z literalnego brzmienia przepisu wynika tylko, że w razie choroby policjant otrzymuje uposażenie wraz ze wszystkimi dodatkami, a zatem fakt przebywania na urlopie czy zwolnieniu chorobowym nie powoduje automatycznego zaprzestania lub ograniczenia wypłacania dodatków do uposażenia w czasie urlopu lub zwolnienia, o ile co innego nie wynika z rozporządzenia wykonawczego, wydanego przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (rozporządzenia takiego dotychczas nie wydano). Jednocześnie przepis ten wprost nakazuje uwzględnienie powstałych w okresie urlopu lub zwolnienia zmian, mających wpływ na wysokość uposażenia. Przepis ten zakłada zatem dopuszczalność wystąpienia w tym okresie zmian wpływających na wysokość uposażenia. Taką zmianą jest decyzja o obniżeniu dodatku wydana w oparciu o § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., obniżająca wysokość dodatku w sposób trwały (a zatem nie tylko na czas choroby). Zdaniem autora skargi kasacyjnej, fakt korzystania przez policjanta z długotrwałych zwolnień, ograniczający jego przydatność do służby, może stanowić przesłankę obniżenia dodatku. Nie stoi temu na przeszkodzie fakt niewydania rozporządzenia wykonawczego do art. 121 ust. 2, ponieważ rozporządzenie miałoby regulować inną materię - wysokość dodatków do uposażenia w czasie choroby lub urlopu, a nie przesłanki ich trwałej zmiany, które zostały uregulowane w przepisach powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Nie zachodzi tu również konieczność zastosowania reguły kolizyjnej, ponieważ nie istnieje jakakolwiek sprzeczność czy kolizja między przepisem wyższej i niższej rangi. Przepis ustawy przewiduje możliwość wydania rozporządzenia ograniczającego wypłatę dodatku w czasie choroby, oraz nakazuje wypłatę uposażenia "z uwzględnieniem zmian wpływających na jego wysokość", zaś przepis rozporządzenia daje przełożonemu możliwość trwałej zmiany wysokości dodatku, także na niekorzyść policjanta. Zastosowanie reguły kolizyjnej powinno zostać poprzedzone porównaniem hipotez obydwu przepisów, co prowadzi do wniosku o braku jakiejkolwiek sprzeczności. O obejściu ( ale nie o "naruszeniu") art. 121 ust. 1 powołanej ustawy możnaby mówić jedynie w przypadku, gdyby jako przesłankę obniżenia dodatku wskazano sam fakt przebywania na zwolnieniu, z powodu choroby niezależnie od oceny realizowania przez policjanta zadań i czynności służbowych. Taka decyzja stanowiłaby również oczywiste naruszenie przepisu cytowanego rozporządzenia i podlegałaby uchyleniu już choćby z tego powodu. W niniejszej sprawie jako przesłankę obniżenia dodatku służbowego wskazano nie fakt przebywania przez policjanta na zwolnieniu z powodu choroby, ale fakt nierealizowania przez niego zadań i czynności służbowych oraz ograniczoną dyspozycyjność spowodowaną długotrwałymi absencjami chorobowymi na przestrzeni kilku lat, (wynoszącymi w 2008 r.- 217 dni, w 2009 r. 38 dni ,w 2010 r. 74 dni i w 2011 r. 71 dni). R.J. reprezentowany przez adwokata w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Sądu drugiej instancji granicami skargi kasacyjnej oznacza, że (poza przesłankami nieważności) bierze pod uwagę tylko te zarzuty, które zostały w niej powołane. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota sprawy sprowadzała się do wyjaśnienia, czy § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) mogą stanowić podstawę do obniżenia dodatku służbowego policjantowi przebywającemu na długotrwałym zwolnieniu lekarskim oraz czy art. 121 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji wyklucza możliwość obniżenia dodatku służbowego w oparciu o powołane przepisy rozporządzenia. W świetle art. 100 i art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji uposażenie policjanta składa się uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Dodatek służbowy policjant może otrzymywać za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wykonując upoważnienie zawarte m.in. w art. 104 ust.6 cyt. ustawy wydał powołane wyżej rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. Stosownie do treści § 6 ust. 1 pkt. 3 i ust. 2 tego rozporządzenia dodatek służbowy jest dodatkiem o charakterze stałym. W myśl § 9 ust.1 i 2 cyt. rozporządzenia przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru. Przy czym jego przyznanie, jak i wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Z kolei, ust. 5 § 9 omawianego rozporządzenia stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5 -8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 tego rozporządzenia dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżać nie więcej niż o 30 % otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust.8. Stwierdzić należy, iż co do zasady istnieje ścisły związek pomiędzy przyznaniem policjantowi dodatku służbowego w określonej wysokości a sposobem wykonywania przez niego obowiązków i zadań. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w powołanym przepisie powodujący, że dodatek służbowy może być obniżony dotyczy nienależytego wywiązywania się z obowiązków służbowych, nienależytej realizacji zadań i czynności służbowych, a także zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w określonej wysokości. Nie obejmuje natomiast sytuacji, gdy przyczyną niewykonywania przez policjanta obowiązków służbowych jest choroba. Skarżącemu obniżono dodatek służbowy ze względu na niewykonywanie zadań i czynności służbowych z powodu przebywania na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Wprawdzie w tym okresie faktycznie nie wykonywał on obowiązków służbowych, to jednak sytuacja ta jest objęta odrębną regulacją prawną określoną w art. 121 ust. 1 cyt ustawy o Policji. Przepis ten ma charakter ochronny i co do zasady gwarantuje policjantowi, który nie pełni obowiązków służbowych m.in. z powodu choroby zachowanie prawa do otrzymywania zarówno uposażenia zasadniczego, jak i dodatków do uposażenia o charakterze stałym oraz innych należności pieniężnych należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do nich i ich wysokość. Minister do spraw wewnętrznych nie skorzystał bowiem do tej pory z delegacji ustawowej zawartej w ust. 2 art. 121 powołanej ustawy o Policji i nie wydał w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy rozporządzenia, w którym mógłby ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, a także właściwość organów w tych sprawach. Niewydanie przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy rozporządzenia, o jakim mowa w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji powoduje, że w drodze wykładni przepisów art. 121 i art. 104 tej ustawy do obniżania dodatku służbowego policjantowi w razie jego choroby, nie można stosować nawet odpowiednio przepisów § 8 ust. 5-8 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. wydanego na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 powołanej ustawy o Policji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1845/10 oraz z dnia 17 stycznia 2012r., sygn. akt I OSK 807/11). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w sytuacji gdy w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji ustawodawca w sposób jednoznaczny uregulował warunki płacowe policjanta w razie choroby, to brak było podstawy do uznania, iż przebywanie przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim przez wskazany powyżej okres spełniało przesłankę do obniżenia mu dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Ponadto analiza powołanego art. 121 ust. 1 ustawy o Policji wskazuje, że zawarte w tym przepisie sformułowanie "z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość" dotyczy zmian prawnych, a nie faktycznych. Oznacza to konieczność uwzględniania w stosunku do policjanta nieobecnego w służbie z powodu choroby, wprowadzanych w tym okresie nowych regulacji prawnych, w tym płacowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że do obniżania dodatku służbowego policjantowi z powodu jego choroby nie można stosować § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Choroba nie mieści się w płaszczyźnie należytego, czy nienależytego wykonywania obowiązków służbowych w rozumieniu art. 104 ust. 3 cyt. ustawy o Policji oraz powołanych wyżej przepisów rozporządzenia. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 i § 3, art. 207 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 18 ust.1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).