I SA/Wa 339/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi E. K. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego W. oddala skargę. Uchwałą z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta W. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) Rada Miasta W. określiła zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Uchwała Zarządu Dzielnicy podjęta została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego. Rada Miasta W. uchwałą z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta W. - na podstawie art. 20 ust. 3 i art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) - określiła zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Następnie na podstawie przepisów ww. uchwały, Zarząd Dzielnicy W. uchwałą z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], nie wyraził zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do najmu lokalu E. K. i P. K. Pismem z dnia 10 listopada 2010 r. E. K. wezwała Radę Miasta W. do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez usunięcie z treści ww. uchwały z dnia 9 lipca 2009 r.: - § 4 ust. 1 we fragmencie "za zgodą właściciela", - § 6 ust. 1 we fragmencie "wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania posiada tytuł prawny do innego lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać, a także gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie". Następnie wniosła skargę na powyższą uchwałę - na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej § 4 ust. 1 we fragmencie "za zgodą właściciela" oraz § 6 ust. 1 we fragmencie "wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania posiada tytuł prawny do innego lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać, a także gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie". Skarżąca zarzuciła wydanie uchwały z rażącym naruszeniem prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię: - art. 1 ust. 1, art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, - art. 4 ust. 1 i art. 21 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 20001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego, - art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw skarżącego, - art. 32 Konstytucji RP, poprzez regulacje dyskryminujące osoby zamieszkujące w lokalu bez zgody właściciela. W uzasadnieniu skargi E. K. podniosła, że zgodnie z § 4 ust. 1 ww. uchwały lokale z mieszkaniowego zasobu gminy mogą być wynajmowane osobom, które spełniają warunki dochodowe oraz są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie za zgodą właściciela w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi - w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Powyższy przepis oznacza, że osoba ubiegająca się o najem lokalu musi albo być bezdomna, albo zamieszkiwać w lokalu za zgodą właściciela. Jeżeli ktoś nie jest bezdomny, lecz zamieszkuje w lokalu bez zgody właściciela (którym jest np. agresywny mąż pijak), to lokalu - w świetle powołanego przepisu - nie dostanie. Z kolei zgodnie z § 6 ust. 1 ww. uchwały odmawia się zawarcia umowy najmu lokalu, jeżeli: - wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania posiada tytuł prawny do innego lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać, a także gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. W przypadku zatem posiadania jakiegokolwiek tytułu prawnego do innego lokalu odmawia się zawarcia umowy najmu niezależnie od tego, jaki to tytuł prawny i w jakich okolicznościach postał. Tymczasem, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują m.in. sprawy gospodarki nieruchomościami. Z kolei art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego stanowi, że tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Zaś Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 32 stwierdza, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Ograniczenia w zakresie korzystania z ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Z przepisów tych wyraźnie wynika, iż gmina nie może dyskryminować swych mieszkańców przy przyznawaniu lokali mieszkalnych z zasobu mieszkaniowego gminy. Wyjątkiem jest dyspozycja zawarta w art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy, zgodnie z którą rada gminy może ograniczyć krąg mieszkańców uprawnionych do najmu lokalu na czas nieoznaczony, bądź lokalu socjalnego - poprzez określenie dochodu osób uprawnionych. Innymi słowy wysokość dochodu jest jedynym kryterium ograniczającym uprawnienia mieszkańców gminy do starania się o wynajęcie mieszkania z mieszkaniowego zasobu gminy na czas nieokreślony. Wprowadzenie zatem ograniczenia możliwości wynajmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy - poprzez wymóg posiadania zgody właściciela na zamieszkiwanie i braku tytułu prawnego do innego lokalu - jest na tle zacytowanych wyżej przepisów niedopuszczalne. Tylko bowiem w przypadku lokalu socjalnego jedynymi kryteriami uzyskania prawa do najmu takiego lokalu są dochód i brak tytułu prawnego do lokalu. Należy zauważyć, że niedopuszczalne jest również wprowadzenie wymogu posiadania zgody właściciela na zamieszkiwanie w dotychczas zajmowanym lokalu. Powyższe prowadzi do absurdalnych sytuacji, w których tylko osoba bezdomna może się ubiegać o lokal, a osoba zamieszkująca w lokalu bez zgody właściciela już nie. Jest to jawna dyskryminacja. Skarżaca podniosła, że wskazane uprzednio przepisy uchwały naruszają jej interes prawny. Urząd Dzielnicy W. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. wskazał, że stała się ona właścicielką lokalu [...] przy ul. [...] - bez konieczności przeprowadzania postępowania spadkowego. Tymczasem inna osoba w sądzie potwierdziła odpowiednim postanowieniem, że jest jedynym spadkobiercą po właścicielu. Zatem Urząd nie mógł skreślić skarżacej z listy osób oczekujących na mieszkanie twierdząc, że jest jedynym właścicielem lokalu. Ponadto dodała, że nie wie na jakiej podstawie Urząd Dzielnicy W. stwierdził, że zamieszkuje bezprawnie w lokalu - skoro w dniu podjęcia obu uchwał najem wciąż istniał pomiędzy urzędem, a ojcem P. K., który wyraził zgodę na jej zamieszkanie wraz z dziećmi. W odpowiedzi na skagę Rada W. wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie oddalenie jej w całości podnosząc, że podejmując zaskarżoną uchwałę, działała na podstawie i w granicach prawa. W świetle przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego tworzenie warunków do spokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 1). Realizując ww. zadania rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy (art. 21 ust. 1 pkt 2). Opierając się na powyższych podstawach Rada W. podjęła kwestionowaną przez skarżącą uchwałę, określając w jej § 4 kryteria od spełnienia których uzależnia się wynajęcie lokalu socjalnego osobom pozostającym w trudnych warunkach mieszkaniowych i materialnych. Lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie za zgodą właściciela w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (§ 4 pkt 1 ww. uchwały). Dodała, że warunek posiadania zgody właściciela na zamieszkiwanie w lokalu przez osobę domagającą się poprawy warunków mieszkaniowych jest warunkiem niezbędnym do ważnego i zgodnego z prawem działania Urzędu Miasta. Miasto realizując zadania w zakresie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty wspomaga osoby legalnie korzystające z lokali mieszkalnych. Miasto nie może akceptować niezgodnych prawem działań mieszkańców. Spełnienie warunku zamieszkiwania za zgodą właściciela stanowi zatem podstawę legalnego działania urzędu i bazuje na obowiązującym porządku prawnym. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów prawa poprzez podjęcie uchwały w zakresie jej § 6 ust. 1 pkt 1 Rada Miasta wyjaśniła, iż uwzględniła zgłaszane w tym zakresie przez mieszkańców uwagi i zawarła w § 6 postanowienia mające na celu wyeliminowanie ewentualnych nadużyć i prób wyłudzenia lokalu w sytuacji, gdy stan majątkowy wnioskodawców pozwalałby na zabezpieczenie tych potrzeb we własnym zakresie. Podkreślenia przy tym wymaga, iż regulacja tego przepisu dotyczy posiadania przez wnioskodawcę tytułu prawnego nie do jakiegokolwiek lokalu, ale do lokalu, którym może swobodnie dysponować. Dlatego też posiadanie jakiegokolwiek tytułu prawnego do lokalu nie oznacza automatycznej odmowy zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. Zarząd dzielnicy dokonuje bardzo szczegółowej analizy konkretnego przypadku, rozróżniając sytuację osób posiadających tytuł prawny do lokalu, którym nie mogą swobodnie dysponować, od osób będących właścicielami nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Tylko w tym ostatnim przypadku posiadana własność będzie przesłanką odmowy zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. Organ stwierdził też, iż nie zgadza się z zarzutem skarżącej, że dyskryminuje mieszkańców w zakresie ubiegania się o przydział lokalu mieszkalnego - bowiem każda osoba będąca członkiem wspólnoty mieszkaniowej może złożyć wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej, który podlega indywidualnemu rozpatrzeniu przez zarząd dzielnicy. Przy czym żaden z przepisów uchwały nie różnicuje osób ubiegających się o najem mieszkańców z takim skutkiem, że niektóre potrzebujące osoby zostaną całkowicie wykluczone z procedury selekcji kandydatów do zawarcia umów najmu jeszcze przed rozpoczęciem tej procedury. Tylko takie bowiem wykluczenie stanowiłoby naruszenie zasady legalności i równości wobec prawa. Powyższe potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn akt I OSK 82/08, w którym Sąd orzekł, iż "czym innym jest dokonanie weryfikacji wniosku w ramach odpowiedniej procedury i odmowa zawarcia umowy najmu lokalu, a czym innym w ogóle odmowa przeprowadzenia takiej weryfikacji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W niniejszej sprawie E. K. zaskarżyła w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta W. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937). Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Natomiast na skarżącego nakłada obowiązek wykazania naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżąca dopełniła wymogu - wynikającego z art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej - wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa oraz zachowała termin do wniesienia skargi, jednakże jej legitymacja skargowa - oparta na interesie prawnym – nie znajduje, zdaniem Sądu, uzasadnienia w zaskarżeniu ww. uchwały. Istnienie interesu prawnego determinuje bowiem przepis prawa materialnego, a o skuteczności skargi przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes prawny powinien mieć charakter bezpośredni, konkretny i realny (por. wyroki NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Nie można zatem art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym interpretować rozszerzająco, wyprowadzając naruszenie interesu prawnego z ogólnych wartości, czy zasad prawa. O tym, czy jednostka ma w danej sprawie konkretny, indywidualny, aktualny i obiektywny interes prawny, przesądzają konkretne przepisy prawa. Mogą to być regulacje prawne zamieszczone w ustawach materialnoprawnych, ustawach ustrojowych i ustawach procesowych. Przepis prawa ustanawia interes prawny jednostki w tym znaczeniu, że na jego podstawie organ administracji publicznej kształtuje prawa lub obowiązki jednostki o charakterze publicznoprawnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83 oraz z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 798/06 i z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 255/11). W rozpoznawanej sprawie - której przedmiotem była skarga na uchwałę Rady Miasta W. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego W. - interesu prawnego do jej kwestionowania nie można wyprowadzić z powoływanych przez skarżącą przepisów Konstytucji RP, ustawy o samorządzie gminnym oraz ustawy o ochronie lokatorów. Nie sposób bowiem zgodzić się ze skarżącą, że uchwała narusza jej prawo jako mieszkańca wspólnoty samorządowej do otrzymania lokalu będącego w zasobie mieszkaniowym gminy. Rozumowanie takie w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż każda odmowa zakwalifikowania do najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy narusza indywidualny interes prawny osoby, której wniosek został negatywnie rozpatrzony. Należy zatem uznać, że o ile w sytuacji zaskarżenia w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, strona - której wniosek o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy rozpatrywano - posiada interes prawny do zaskarżenia takiej uchwały, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt I OPS 4/08 (ONSAiWSA 2008/6/90) stwierdzającej, iż uchwała zarządu dzielnicy m.st. Warszawy, odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Nie można jednak uznać, że taki sam interes posiada skarżąca w stosunku do uchwały regulującej ogólne zasady kwalifikowania do najmu lokali z mieszkaniowego zasobu gminy. Nie istnieje bowiem żaden przepis prawa, z którego wynikałby interes prawny skarżącej do jej kwestionowania. Zaskarżona uchwała Rady Miasta W. jest aktem prawa miejscowego, stanowiącym źródło powszechnie obowiązującego prawa z zakresu prawa administracyjnego publicznego. Stanowisko takie podzielił także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2008 r. (sygn. akt I OSK 53/08). Zatem przepisy zawarte w tym akcie determinują interes prawny skarżącej do rozpatrzenia wniosku o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Jednocześnie z powyższego wynika, iż jej interes prawny nie może zostać naruszony przez wydanie kwestionowanego aktu (jako aktu generalnego). Za poparciem powyższej tezy przemawia właśnie treść art. 20 ust 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) - zgodnie z którym w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 4, (tj. tworzenia warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnienia lokali socjalnych i lokali zamiennych, a także zaspokajania potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach), gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy. Ustawodawca jednocześnie w art. 21 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy określił, że rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel. Z kolei w ust. 3 ww. art. wskazał, co powinny określać ww. zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, tj.: 1) wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lub w podnajem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, oraz wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą zastosowanie obniżek czynszu; 2) warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy; 3) kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego; 4) warunki dokonywania zamiany lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz zamiany pomiędzy najemcami lokali należących do tego zasobu a osobami zajmującymi lokale w innych zasobach; 5) tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej; 6) zasady postępowania w stosunku do osób, które pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy; 7) kryteria oddawania w najem lokali o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2. Powyższe oznacza, że wykonując swoje ustawowe kompetencje gospodarowania nieruchomościami gmina zgodnie z własnymi ustawowymi kompetencjami - jako podmiot niezależny - określa przesłanki kwalifikujące osoby do skorzystania z jej mieszkaniowego zasobu. Reasumując, skoro gmina została upoważniona w ramach ustawowych kompetencji to określenia w uchwale zasad gospodarowania mieszkaniowym zasobem będącym w jej dyspozycji, to skarżąca nie posiada - nawet jako jej mieszkaniec -interesu prawnego w kwestionowaniu takiego aktu, bowiem nie istnieje przepis prawa, kreujący po jej stronie interes prawny do kwestionowania takiej regulacji. W tym przypadku skarżąca ma jedynie interes faktyczny w zmianie zasad kwalifikowania do najmu lokalu, lecz - co należy podkreślić - dopiero wydanie określonej uchwały odmawiającej przyznania najmu lokalu zasobu mieszkaniowego, kreowałoby po jej stronie interes prawny, tj. interes prawny w rozstrzygnięciu indywidualnej sprawy przyznania konkretnego uprawnienia do lokalu - a nie kwestionowaniu ogólnych zasad kwalifikowania do najmu. Należy także podkreślić, że rację miała Rada Miasta W. wskazując, iż zasady określone w wyżej wymienionej uchwale dotyczą wszystkich mieszkańców ubiegających się o przyznanie lokalu. Zatem zapewniona została równość względem prawa wszystkim wnioskującym. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.