I SA/Ol 247/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uznania za niezasadne zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta postanawia : 1/ odrzucić skargę 2/ zwrócić skarżącej wpis od skargi w kwocie 100,- (sto) złotych. Spółka A. wniosła skargę na w/w postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uznania za niezasadne zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta, wobec niewydania w terminie decyzji administracyjnej w sprawie zwrotu nadpłaconej dotacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł najpierw o jej oddalenie, a w części uzasadnienia o jej odrzucenie, gdyż rozstrzygnięcie którego dotyczy skarga jest niezaskarżalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 2 i 3). Bezspornym w sprawie jest to, że strona w treści skargi kwestionuje postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane na postawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: Kpa. W treści tego postanowienia organ uznał zażalenie strony na bezczynność organu za niezasadne. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. sygn. akt I OSK 306/05 (Lex nr 196463), organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 Kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 Kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo (por. np. wyrok NSA z dnia 24 maja 2001r. sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2006r. sygn. akt I SA/Wa 2174/05, Lex nr 232925; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005r. sygn. akt I SA/Wa 941/04, Lex nr 179056, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 września 2005r. sygn. akt II SA/Wa 1182/05 i inne). Skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela ten pogląd. W tej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji postanowienia). Sąd na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązany jest do zwrotu wpisu od odrzuconej skargi, co też orzekł w pkt 2 sentencji wobec uiszczenia przez skarżącą z tego tytułu kwoty 100,- zł.