II SA/Rz 138/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk SO (del.) Ewa Partyka /spr./ Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. T. C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych -skargę oddala- II SA/Rz 138/10 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. nr [....] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania P. Sp z o o w W. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej organ powołał przepisy art. 3 pkt 3, art. 28 ust. 1, art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej: Prawo budowlane) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w dniu 14 października 2009r. pełnomocnik P. Sp. z o.o. w W. J. S. zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń stacji przekaźnikowej nr [...] "[...]", o wysokości powyżej 3 m na istniejącym obiekcie budowlanym (budynku Policji), na działce nr 2541/14 położonej w K. przy ul. L. [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2009r. Prezydent Miasta [...] wniósł sprzeciw w sprawie wykonania zgłoszonych robót powołując się na art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. Zgodnie z tym ostatnim przepisem zgłoszenia właściwemu organowi wymaga z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych, zaś rozbudowa stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej, tj. montaż urządzeń antenowych (12 sztuk) wraz z konstrukcjami wsporczymi-masztami MP1, MP2, MP3, MP4 (4 sztuki) o wysokości 4,68 m oraz drabinkami kablowymi KHZP-400WIBE, drabinkami typu SOLL, adapterami RA1, uchwytami UF1 i jednostką zewnętrzną klimatyzatora odpowiada pojęciu budowli, określonej w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Zdaniem organu stacja przekaźnikowa telefonii komórkowej jest odrębną budowlą umieszczoną na obiekcie budowlanym (budynku), nie jest zaś urządzeniem, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b prawa budowlanego. W ocenie Prezydenta stację bazową telefonii komórkowej trzeba traktować jako obiekt budowlany (budowlę) niezależnie od umieszczenia stacji jako wolno stojących, czy też na obiektach. W związku z czym jej realizacja powinna być poprzedzona pozwoleniem na budowę. Odwołanie od tej decyzji wniosła P. Sp. z o.o. w W. podając, że planowana inwestycja zalicza się do robót budowlanych wskazanych w art. 30 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego bo instalacje antenowe wraz z konstrukcjami wsporczymi (masztami) należy traktować jako urządzenia. Cechą wspólną wymienionych w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego budowli, jest to, że są one przedsięwzięciami wolno stojącymi, lokalizowanymi na gruncie, w większości z fundamentami. Zaś planowane instalacje antenowe wraz z konstrukcjami wsporczymi nie są wolno stojącymi masztami lecz urządzeniami. Wykonanie tych robót nie będzie stanowić przebudowy, nadbudowy czy rozbudowy istniejącego budynku. Uzyskanie pozwolenia na budowę znacznie wydłuży postępowanie administracyjne w tej sprawie. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia powołał art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wskazał, że regulacja ta zawiera jedną z podstawowych zasad tego prawa, zgodnie z którą wszelkie roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W przepisach art. 29, 29a, 30 ust. 1 prawa budowlanego ustawodawca ustanowił wyjątki od tej reguły, gdzie zawarł listę obiektów budowlanych (robót budowlanych) zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Część z tych obiektów (robót) wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, m. in. określone w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b prawa budowlanego instalowanie urządzenia o wysokości powyżej 3 m na obiekcie budowlanym. Organ odwoławczy wskazał, że stacja bazowa nr [...] "[...] " nie stanowi urządzenia budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 9 prawa budowlanego, bo nie jest urządzeniem technicznym związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Wojewoda stwierdził, że zakres robót budowlanych objętych zgłoszeniem /rozbudowa/ należy traktować jako wykonanie budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem organu przemawia za tym również pkt 5 wniosku (zgłoszenia), z którego wynika konieczność dokonania oceny wpływu omawianych robót budowlanych na statykę budynku oraz konstrukcję dachu. Planowane roboty mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Tymczasem zgłoszenie zamiaru wykonywania takich robót nie daje podstaw do żądania od inwestora wykazania, że roboty te nie spowodują ww. zagrożenia bezpieczeństwa. Organ podkreślił, że tylko w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest wymagane sporządzenie stosownych dokumentów, w tym projektu budowlanego wykonanego przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Dlatego też planowana inwestycja nie może być przedmiotem zgłoszenia w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b prawa budowlanego, zaś art. 30 ust. 6 pkt 1 prawa budowlanego uzasadnia wniesienie sprzeciwu, bo zgłoszenie dotyczy wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. P. Sp. z o.o. w W. wniosła skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie domagając się jej uchylenia wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności: - art. 30 ust. 6 pkt 1 prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, - art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 prawa budowlanego poprzez odmowę uznania, że zgłoszenie obejmuje wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych, 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7 i 77 kpa, w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i analizy dokonanego zgłoszenia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja została oparta na wadliwie ustalonym stanie faktycznym będącym wynikiem przeprowadzenia postępowania w sposób sprzeczny z podstawowymi zasadami obowiązującymi w kpa. Ustalenia uzyskane w wyniku niewłaściwej analizy materiału dowodowego są dowolne i sprzeczne z zasadą wynikającą z art. 6 kpa. Skarżąca podkreśliła, że wszystkie elementy instalacji objętej zgłoszeniem są ściśle powiązane z antenami emitującymi pola elektromagnetyczne. Urządzenie emitujące pole elektromagnetyczne nie może funkcjonować samodzielnie bez odpowiedniej konstrukcji wsporczej. Zgodnie z jedynym dostępnym rozwiązaniem technicznym trzeba je zainstalować. Ustawodawca znając te okoliczności skonstruował przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b prawa budowlanego, w myśl którego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Skarżąca wskazała, że stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 15 prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Z uwagi na to, że stacja bazowa jest obiektem budowlanymi zakres prac objętych zgłoszeniem i mieści się w pojęciu "urządzenie" to brak podstaw do przyjęcia, że w sprawie niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Skarżąca podkreśliła, że specyfika planowanej inwestycji wymaga odpowiedniego umocowania urządzeń i dlatego nie można przyjąć, że ustawodawca w jednym przepisie zwalnia inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę a w innym poprzez definicję budowli nakłada na inwestora ten obowiązek. Zdaniem skarżącej ustawodawca stopniowo uwalnia różne rodzaje inwestycji od reglamentacji ustawy prawo budowlane np. budowę przyłączy elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych czy telekomunikacyjnych. W tym zakresie pierwotnie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, a obecnie budowa przyłączy do budynków wymaga zgłoszenia w oparciu o art. 30 pkt 1. Podobnie było z przebudową i remontem przyłączy do budynku /nowelizacja z dnia 28 lipca 2005 r./. W ocenie skarżącej Spółki niezasadnie organ odwołał się do pojęcia "instalacja" poprzez wskazanie na definicję urządzenia z art. 3 pkt 42 z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150). Skarżąca wskazała, że w aktualnym stanie prawnym obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach reguluje ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Skarżąca zaznaczyła, że w wyniku przeprowadzonej analizy i oceny stanu technicznego dachu budynku i istniejących masztów, inwentaryzacji fotograficznej, przeprowadzonych stosownych pomiarów, analizy stanu granicznego nośności wybranych elementów, montaż planowanych anten nie wpłynie negatywnie na zmianę statyki budynku oraz konstrukcję dachu. Wobec powyższego nieprawidłowe jest stwierdzenie Wojewody, że uzyskanie pozwolenia na budowę potwierdza treść pkt 5 wniosku. W ocenie skarżącej organ I instancji był uprawniony do wezwania wnioskodawcy do wyjaśnienia powyższej kwestii na podstawie art. 30 ust. 2 prawa budowlanego. Skarżąca wskazała, iż dodatkowo z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy nie dokonały zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego czym naruszono art. 77 § 1 kpa. Niewystarczające jest samo zebranie materiału dowodowego w aktach sprawy lecz konieczne jest jego rozpatrzenie tj. ustosunkowanie się do niego w treści decyzji. Zaś nieustosunkowanie się do zebranego materiału dowodowego oznacza jego nierozpatrzenie, a co za tym idzie niewykonanie obowiązku nałożonego na organ przepisem art. 77 k.p.a. Powołano w tym zakresie wyrok WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 329/06 z dnia 30.05.2006r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu wymienia podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem - w ramach art. 134 p.p.s.a. – Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa o którym wyżej mowa, dlatego skarga jest bezzasadna. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżąca zgłosiła zamiar wykonania robót montażowo-instalacyjnych polegających na rozbudowie istniejącej stacji bazowej nr [...] [...], zlokalizowanej na budynku Policji w K. przy ul. L. [...]. Według zgłoszenia zakres prac miał obejmować montaż urządzeń antenowych wraz z konstrukcjami wsporczymi /4 sztuki/ o wysokości 4,68 m, mocowanymi na dachu. Maszty miały być stabilizowane w pionie za pomocą zastrzałów. W pkt. 5 zgłoszenia skarżąca wskazała, iż na podstawie przeprowadzonej analizy i oceny stanu technicznego dachu budynku i istniejących masztów, /.../, przeprowadzonych stosownych pomiarów, analizy stanu granicznego nośności wybranych elementów, analizy wszystkich zgromadzonych materiałów i wiadomości z tego zakresu wynika, że montaż planowanych anten nie wpłynie negatywnie na zmianę statyki budynku oraz konstrukcję dachu. Z kolei w pkt. 6 zgłoszenia podano, że analiza występowania miejsc dostępnych dla ludności w odniesieniu do zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.08.2007 r. wskazuje, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Niesporne było stanowisko organów i motywy zgłoszenia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót. Na wstępie zauważyć należy, że ustawą z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ocenie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz. U. nr 199, poz. 1227/ - w art. 140 dokonano zmian w ustawie Prawo budowlane m.in. poprzez uchylenie przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c). Analizując stan prawny stwierdzić należy, że ustawodawca w przepisach art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) nie zawarł żadnych wskazań czy ograniczeń co do sposobu montażu urządzenia. O kwalifikacji robót budowlanych jako "instalacji urządzenia" decyduje jednak nie tylko typ prac budowlanych, ale także niekiedy i sposób ich wykonania. Zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118/ - roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Z kolei art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b przesądza, iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 instalacja urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Wyżej wskazane przepisy określają jeden z przypadków zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i objęcia określonych w nich robót budowlanych procedurą zgłoszeniową. Przepisy te dotyczą instalowania urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Samo pojęcie "instalacji" nie jest definiowane przepisami ustawy Prawo budowlane. Słowo to należy zatem interpretować, bądź przez potoczne jego rozumienie, bądź sięgając do definicji słownikowych /vide: Słownik języka polskiego pod redakcją prof. S. Dubisza tom 1, Wyd. Naukowe PWN W-wa 2003, s. 1221/. Pod pojęciem "instalacja /instalowanie/" należy rozumieć więc montaż urządzenia technicznego, który polega bądź na połączeniu różnych elementów urządzenia w jedną całość użytkową, bądź zamontowaniu danego urządzenia na jakimś obiekcie – w tym także obiekcie budowlanym. W orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiły się poglądy dotyczące wykładni pojęcia "wolno stojące maszty antenowe" w odniesieniu do przepisu art. 3 pkt 1 lit. b) oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu wyroku z dnia 25.11.2008 r. sygn. II OSK 1458/07 NSA podzielił stanowisko sądu I instancji, że "wolno stojące maszty antenowe" nie muszą być posadowione na gruncie, a maszty antenowe umiejscowione na budynku stanowią obiekty budowlane. W myśl powołanego art. 3 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest bowiem budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a zgodnie z pkt 3 przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym obiekty przykładowo tam wymienione m.in. wolno stojące maszty antenowe czy fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zawarte w powołanym przepisie wyliczenie ma charakter przykładowy a wyżej zaprezentowaną wykładnię wspierają także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz.1864 – dalej także Rozporządzenie). W świetle przepisu § 3 pkt 2 Rozporządzenia, telekomunikacyjne obiekty budowlane to linie kablowe podziemne, nadziemne, kanalizacja kablowa, antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne oraz szafy kablowe. Z powołanego Rozporządzenia wynika także, że niektóre z tych obiektów mogą być objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę a inne obowiązkiem dokonania zgłoszenia. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku była rozbudowa stacji bazowej telefonii cyfrowej z masztami i antenami na dachu budynku. Z akt sprawy wynika, że na dachu budynku istnieją już maszty antenowe, jednakże zgłaszana "instalacja" nowych anten nie będzie polegała na wykorzystaniu do tego celu któregokolwiek z tych istniejących, lecz najpierw zostaną wykonane cztery nowe maszty o wysokości 4,68 m i dopiero na tych nowych masztach zainstalowane zostaną kolejne anteny. W myśl wyżej przedstawionej wykładni w stanie faktycznym sprawy chodzi o wykonanie nowego obiektu wraz z antenami będącymi instalacjami nieusytuowanymi bezpośrednio na dachu. Na gruncie postanowień art. 3 pkt 1 lit. b) i pkt 3 ustawy Prawo budowlane jak i wyżej powołanego Rozporządzenia Ministra Infrastruktury, obiekty objęte zgłoszeniem mają charakter telekomunikacyjnych obiektów budowlanych, a to z kolei przesądza o konieczności uprzedniego uzyskania na wykonanie takich robót pozwolenia na budowę. O montażu bądź instalacji urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego można byłoby mówić wówczas, gdyby anteny i urządzenia miały zostać zainstalowane na istniejącym już nośniku. Wobec powyższego zakres planowanych do wykonania robót wykracza poza przepis art. 29 Prawa budowlanego /zob. wyżej cytowany wyrok NSA z dnia 25.11.2008 r., II OSK 1458/07/. Mimo więc tego, że ustawodawca w art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) nie zawarł żadnych wskazań ani ograniczeń co do sposobu instalacji urządzenia, to o kwalifikacji robót budowlanych jako "instalacji urządzenia" muszą decydować zarówno typ robót budowlanych, jak i sposób ich wykonania oraz przede wszystkim ich przedmiot. Nie można bowiem doprowadzić do obejścia zasady, zgodnie z którą na wykonanie robót budowlanych wymagane jest pozwolenie na budowę /art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego/, a wyjątkiem jest odstąpienie od tego wymogu. Rezygnacja z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę musi wyraźnie wynikać z przepisów prawa. Ponadto nowelizacja Prawa budowlanego wynikająca z art. 140 pkt 4 lit. a ust. 2 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko skutkuje także zmianą kwalifikacji robót budowlanych, których zakres obejmuje montaż na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. O ile bowiem do dnia 15.11.2008 r. /data wejścia w życie nowelizacji/ roboty takie wymagały zgłoszenia, to po uchyleniu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c) Prawa budowlanego, mogą być one realizowane tylko na podstawie pozwolenia na budowę. Uchylenie w/w przepisu nie skutkuje, zdaniem Sądu, brakiem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na montaż takich urządzeń, lecz wręcz przeciwnie – koniecznością jego uzyskania. Reasumując – pod pojęciem "obiekt budowlany" /art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego/ należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Ustawodawca wyjaśniając pojęcie obiektu budowlanego posłużył się terminami: budynek, budowla, obiekt małej architektury, które zdefiniowane zostały w dalszej części słowniczka – w art. 3 pkt 2, 3 i 4. Pojęcie budowli zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 3 poprzez wyliczenie przykładowe, co oznacza, że nie jest to katalog zamknięty. Sąd podziela stanowisko organów, że rozbudowa stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej poprzez montaż urządzeń antenowych wraz z konstrukcjami wsporczymi, tj. masztami MP1, MP2, MP3, MP4 o wysokości 4,68 m oraz drabinkami kablowymi, drabinkami typu SOLL, adapterami RA1, uchwytami UF1 i jednostką zewnętrzną klimatyzatora odpowiada pojęciu budowli określonemu w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Stacja przekaźnikowa telefonii komórkowej jest więc odrębną budowlą umieszczoną na obiekcie budowlanym i nie jest urządzeniem, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego, mimo że nie wymieniono masztów usytuowanych na dachu budynku ani konstrukcji wsporczych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły więc przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż prawidłowo ustaliły, że zgłoszenie dotyczy wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, nie naruszyły także – z przyczyn podanych wyżej – przepisów art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 tejże ustawy. Nie doszło także do naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. Organy bowiem prawidłowo zgromadziły i oceniły zebrany a właściwie przedstawiony wraz ze zgłoszeniem materiał dowodowy w zakresie analizy dokonanego zgłoszenia. W szczególności szczegółowo przeanalizowały zakres, rodzaj zgłoszonych robót i sposób ich przeprowadzenia stwierdzając, że nie są one instalacją urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiekcie budowlanym, lecz obejmują również wykonanie masztów nazywanych "konstrukcjami wsporczymi", na których to masztach miały zostać zainstalowane urządzenia antenowe i pozostałe wymienione przez organy w uzasadnieniach decyzji. To nie urządzenia, które według skarżącej mają być zainstalowane na dachu budynku mają wysokość powyżej 3 m, lecz maszty, na których mają być one zainstalowane. Brak było także w tej sytuacji podstaw do wdrożenia procedury przewidzianej w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż dotyczy ona zupełnie innego stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.