II OSK 1301/10

Dnia 8 września 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 8 września 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 99/10 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 99/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie radiowej stacji bazowej na istniejącym budynku w Poddębicach. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy: Starosta Poddębicki decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., działając na podstawie art. 30 ust. 2 i art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania stacji bazowej na budynku handlowo – usługowym, zlokalizowanym na działce oznaczonej nr [...] w Poddębicach, przy ulicy [...], objętego zgłoszeniem [...] Sp. z o.o. w Warszawie, a to z uwagi na brak wymaganego oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodatkowo organ wskazał, że w piśmie z dnia 18 sierpnia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) w Poddębicach poinformował, iż prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie urządzenia nadawczo - odbiorczego samowolnie zainstalowanego na wskazanej wyżej nieruchomości. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka [...] zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, bowiem organ I instancji nie ustalił, że przedmiotem postępowania prowadzonego przez PINB jest postawienie anteny nie zaś masztu antenowego, który jest przedmiotem zgłoszenia. Organ nie wyjaśnił w jakim zakresie oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest nieprawidłowe. Ponadto z uzasadnienia nie wynika w jakim zakresie postępowanie prowadzone przez PINB ma wpływ na niniejsze postępowanie. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji, a następnie w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego orzekł o wniesieniu sprzeciwu do złożonego przez [...] Sp. z o.o. w Warszawie zgłoszenia robót budowlanych - wykonania stacji bazowej na budynku handlowo -usługowym. Uzasadniając powyższe stanowisko Wojewoda stwierdził, że organ I instancji nie wyjaśnił, czy inwestor wywiązał się z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 30 lipca 2009 r., a ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż strona złożyła nieprawidłowe oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stąd konieczne było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji tegoż organu. Organ odwoławczy wskazał jednak, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poddębicach wyjaśnił, iż w dniu 30 czerwca 2009 r. wszczął postępowanie w sprawie dotyczącej samowolnie zamontowanego urządzenia nadawczo – odbiorczego, należącego do Spółki [...], zamontowanego na budynku handlowo - usługowym na działce nr ewid. [...]. Nadto w toku wizji lokalnej ustalono, że na dachu budynku zamontowano maszt antenowy z anteną urządzenia nadawczo - odbiorczego (stacja bazowa) o wysokości 12,58 m, a inwestor nie przedstawił zgłoszenia właściwemu organowi. Organ ustalił również, że inwestor zrealizował przedmiotową inwestycję przed upływem 30 dni na wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia, co musiało skutkować wniesieniem sprzeciwu w drodze decyzji na podstawie powołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego. W skardze na powyższą decyzję Spółka [...] zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 106 K.p.a., mające istotny wpływ na wynik postępowania, ponieważ organ odwoławczy nie ustalił co jest przedmiotem postępowania w sprawie prowadzonej przez organ nadzoru budowlanego. Zdaniem skarżącej przedmiotem tym jest legalizacja samowolnie zainstalowanego urządzenia nadawczo - odbiorczego. Nadto organ odwoławczy nie ustalił wysokości masztu antenowego, w konsekwencji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sposób czyniący zadość wymogom stawianym przez przepisy K.p.a. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz przeprowadzenie dowodu z pism załączonych do skargi i z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy PINB w Poddębicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd przypomniał, że w dniu 22 lipca 2009 r. Spółka dokonała zgłoszenia zamiaru budowy stacji bazowej, która to inwestycja, zgodnie z załączonym do zgłoszenia projektem składać miała się z masztu rurowego - trzech segmentów rur długości 3 m o średnicy 50 mm łączonych teleskopowo oraz stalowej podpory masztu. Z kolei zakres zgłoszonych prac obejmować miał wykonanie i montaż podpory masztu oraz montaż anteny i masztu. Sąd stwierdził, że tak zakreślony rodzaj prac budowlanych, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego, kwalifikował się do zgłoszenia i obowiązek ten został przez skarżącą Spółkę spełniony. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego do wykonywania robót można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Dopóki zatem nie upłynie wskazany termin, dopóty organ administracji architektoniczno - budowlanej ma kompetencję do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu, kompetencji tej nie traci w szczególności na skutek rozpoczęcia przed upływem wskazanego terminu przez inwestora robót budowlanych. Rozpoczęcie robót budowlanych przed upływem terminu 30 dni od dnia ich zgłoszenia nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania w sprawie ich zgłoszenia. Sąd wywiódł, że z akt sprawy, w tym pisma PINB w Poddębicach z dnia 18 sierpnia 2009 r. oraz z dnia 27 października 2009 r. jednoznacznie wynika, że skarżąca Spółka pomimo, iż określiła termin rozpoczęcia robót budowlanych na dzień 24 sierpnia 2009 r. już przed tym terminem samowolnie zainstalowała urządzenie nadawczo - odbiorcze. Organ nadzoru budowlanego potwierdził wykonanie prac wskazując, że w wyniku wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 10 lipca 2009 r. ustalono, że na dachu budynku został zamontowany maszt antenowy z anteną urządzenia nadawczo - odbiorczego (stacja bazowa), a inwestor nie przestawił pozwoleń wymaganych przy montażu przedmiotowego urządzenia. Sąd podkreślił, że zgłoszenie obejmowało budowę stacji bazowej, a zakres prac obejmował wykonanie i montaż podpory masztu oraz montaż anteny i masztu, niewątpliwie zatem zakres wykonanych już prac obejmował prace przewidziane w zgłoszeniu. W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, że inwestor rozpoczął roboty budowlane przed upływem terminu 30 dni od dnia ich zgłoszenia, a stan ten uzasadniał zgłoszenie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Wykonanie powyższych robót nastąpiło z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, a termin 30 dni, określony w tym przepisie jest terminem, w którym organ administracji jest uprawniony do wniesienia sprzeciwu w sytuacji wypełniającej dyspozycję art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Na uwzględnienie, zdaniem Sądu, zasługuje również stanowisko organu odwoławczego w odniesieniu do tej części rozstrzygnięcia, w której organ orzekł o uchyleniu w całości decyzji organu I instancji. Starosta Poddębicki wadliwie bowiem rozstrzygnął w oparciu o art. 30 ust. 2 Prawa budowanego, przyjmując, że inwestor nie uzupełnił dokumentów zgłoszenia w wyznaczonym przez organ terminie, nie czyniąc w tym zakresie żadnych ustaleń, a w konsekwencji nie wyjaśniając czy rzeczywiście strona skarżąca wywiązała się z obowiązku wynikającego z postanowienia z dnia 30 lipca 2009 r., czy pozostawiła je bez odpowiedzi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że w przeważającej części dotyczą one postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego, zatem organu o kompetencji zupełnie odmiennej od kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Niewątpliwie są to dwa odrębne organy, każdy z nich prowadzi swoje własne postępowanie i żaden z tych organów nie jest uprawniony do wkraczania w kompetencje drugiego, stąd zarzuty strony dotyczące postępowania legalizacyjnego i czynionych na jego tle ustaleń faktycznych nie mogły być przedmiotem rozważań organu administracji architektoniczno - budowlanej, ani tym bardziej sądu administracyjnego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku [...] Spółka z o.o. w Warszawie na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej zwanej P.p.s.a., zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a., a także art. 1 i art. 3 § 1 P.p.s.a., co doprowadziło do sytuacji braku prawidłowego ustalenia przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy poprzez: 1) błędne ustalenie przedmiotu postępowania w sprawie [...], prowadzonego przez nadzór budowlany, podczas gdy przedmiotem tamtego postępowania jest postawienie anteny nie zaś masztu antenowego, co jest przedmiotem niniejszego postępowania. PINB prowadzi bowiem postępowanie administracyjne - legalizacyjne dotyczące samowolnie zainstalowanego przez [...] Sp. z o.o. urządzenia nadawczo - odbiorczego (anteny) w budynku handlowo - usługowym położonym w Poddębicach, przy ulicy [...], zaś WSA w Łodzi nie wyjaśnił, w jakim zakresie postępowanie prowadzone przez ten organ ma wpływ na niniejsze postępowanie; 2) błędne ustalenie, że skarżąca Spółka zamontowała maszt antenowy na dachu budynku handlowo - usługowego położonego w Poddębicach przed upływem 30 - dniowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu przez właściwy organ, przewidzianego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, podczas gdy skarżąca przed upływem wskazanego terminu dokonała jedynie montażu samej anteny urządzenia nadawczo - odbiorczego; 3) błędne uznanie, w ślad za PINB, że podczas wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 10 lipca 2010 r. na dachu przedmiotowego budynku handlowo – usługowego, był już zamontowany maszt antenowy z anteną urządzenia nadawczo - odbiorczego, podczas gdy z dokumentacji zdjęciowej załączonej do odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], wynika, że w dniu wizji lokalnej zamontowana była jedynie antena urządzenia nadawczo - odbiorczego, a maszt był jedynie przygotowany do montażu; 4) błędne uznanie, że wysokość masztu antenowego (stacji bazowej) wynosi 12,58 m podczas, gdy wysokość ta jest znacznie niższa i wynosi 5 m; 5) błędne uznanie, że Sąd I instancji orzekając dysponował "aktami sprawy" w rozumieniu art. 54 ust. 2 P.p.s.a, z uwagi na nie załączenie do akt dokumentów postępowania przed PINB; 6) zamknięcie rozprawy pomimo niewyjaśnienia okoliczności sprawy i w konsekwencji wydanie wyroku po przeprowadzeniu postępowania w sposób wadliwy i w oparciu o niewyjaśniony w pełni stan faktyczny, co spowodowało przedstawienie w uzasadnieniu wyroku wadliwego stanu faktycznego sprawy oraz przedstawienie błędnej podstawy prawnej wraz z jej wyjaśnieniem, a także doprowadziło do dokonania przez WSA nieprawidłowej kontroli działalności administracji publicznej. Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. postawiono również zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego polegające na uznaniu przez WSA, że skarżąca Spółka zamontowała maszt antenowy na dachu budynku handlowo - usługowego położonego w Poddębicach przed upływem 30 dniowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu przez właściwy organ, podczas gdy skarżąca nie zamontowała masztu antenowego przed upływem wskazanego terminu. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I Instancji wraz z wytycznymi stanowiącymi wykładnię prawa w rozumieniu art. 190 P.p.s.a., dotyczącymi merytorycznego sposobu ponownego rozpatrzenia sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W motywach skargi kasacyjnej ponowiono argumentację zawartą w jej zarzutach akcentując, że Sąd I instancji nie sprostał obowiązkowi poszukiwania prawdy materialnej i ustalił stan faktyczny w sposób sprzeczny z rzeczywistością, opierając się w jego ustaleniu jedynie na zawartych w aktach sprawy pismach Wojewody Łódzkiego, Starosty oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponadto, zdaniem autora skargi kasacyjnej, WSA nie przeanalizował dokładnie wszystkich akt sprawy i nie zwrócił uwagi na zasadniczą różnicę pomiędzy postępowaniem toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego a postępowaniem w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Przechodząc do rozpatrywania zarzutów skargi kasacyjnej zauważyć należało, iż zostały one błędnie sformułowane. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca spółka kwestionuje przede wszystkim ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez Sąd I instancji, wskazując na naruszenie przepisów art. 1 P.p.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 54 § 2 P.p.s.a., art. 133 § 1P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. Artykuły 1 i 3 § 1 P.p.s.a. określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Przepisy te wskazują, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie pozostawał z nim w sprzeczności, zakreślając przedmiotowe granice tej kontroli. Są to zatem przepisy o charakterze ogólnoustrojowym, w żaden sposób nie związane z postępowaniem dowodowym, co z natury rzeczy powoduje, że nie mogą być one ustawowym wzorcem kontroli prawidłowości postępowania wojewódzkiego sądu administracyjnego w zakresie poczynionych przez ten sąd ustaleń faktycznych. Z kolei przepis art. 54 § 2 P.p.s.a. adresowany jest do organu odwoławczego i stanowi, że organ, za pośrednictwem którego wnosi się skargę, przekazuje ją sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika w jakim zakresie przepis ten został naruszony przez Sąd I instancji. Przepis ten koresponduje wprawdzie z przepisem art. 133 § 1 P.p.s.a., którego naruszenie zarzuca skarga kasacyjna, ale dotyczy to sytuacji, gdy organ administracyjny nie przedstawił sądowi administracyjnemu akt sprawy. Takiej sytuacji w rozpoznawanej sprawie jednak nie było. Zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny jest kształtowany w oparciu o materiał faktyczny i dowodowy, który legł u podstaw wydania zaskarżonego aktu administracyjnego i znajduje się w aktach sprawy. Zadaniem sądu administracyjnego jest w rezultacie ustalenie, czy zebrany w sprawie administracyjnej i znajdujący się w przedstawionych sądowi aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony i czy był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami, wynikającymi z powyższej normy prawnej. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej Sąd nie może badać zasadności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. I FSK 408/05 – zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). Motywy wyroku mają przekonać o słuszności rozstrzygnięcia i to zarówno jeśli chodzi o przyjętą podstawę prawną jak i w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, które jest kontrolowane. Tylko naruszenia takich wymogów uzasadnienia mogą stanowić podstawę formułowania zarzutu niepełnego zebrania materiału dowodowego. W związku z tym zarzutem należy zauważyć, że zgodnie z art. 184 P.p.s.a. błędne uzasadnienie tylko wówczas może stanowić przesłankę do wzruszenia zaskarżonego wyroku, gdy rzutuje na treść rozstrzygnięcia. Jeśli mimo błędnego uzasadnienia zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, nie ma podstaw do kwestionowania takiego orzeczenia. Zresztą wszelkie naruszenia przepisów postępowania tylko wówczas mogą stanowić skuteczną podstawę kasacyjną jeżeli uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Skarżący nie wykazał w jaki sposób brak przeprowadzenia dowodu z akt sprawy administracyjnej, toczącej się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Poddębicach wpłynął na prawidłowość oceny materiału dowodowego. Skarżącemu zdaje się w tej mierze umykać z pola widzenia fakt, że w sprawie administracyjnej wszczynanej na wniosek, treść tego wniosku determinuje zakres i przedmiot sprawy rozpoznawanej przez organ na skutek zgłoszonego żądania. Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotem zgłoszenia, dokonanego przez stronę skarżącą w dniu 22 lipca 2009 r., była budowa stacji bazowej (a nie masztu antenowego) o parametrach zgodnych z załączonym projektem architektoniczno – budowlanym. Projekt ten obejmował nie tylko wykonanie masztu rurowego ale i urządzenia antenowego wraz z oprzyrządowaniem, co wynika z załączonych do projektu rysunków technicznych. Wobec tego nie można zarzucić organom administracyjnym i sądowi administracyjnemu, że niewłaściwie określiły przedmiot postępowania (zgłoszenia), a w szczególności że błędnie przyjęły, iż przedmiotem tym jest także wykonanie instalacji antenowej. Skarżący nie kwestionuje przy tym, że antena została wykonana jeszcze przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ i że jej wykonanie bez wymaganej zgody organu architektoniczno – budowlanego stanowi przedmiot wzmiankowanego postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Ustalenie, że doszło do wykonania jednego z elementów instalacji objętej zgłoszeniem przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu, było wystarczające do stwierdzenia naruszenia przez inwestora przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, bez potrzeby dalszego wnikania, w jakim okresie doszło do wykonania także innych elementów objętej zgłoszeniem instalacji. Podkreślić należy, że organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie legalizacyjne jeszcze przed dokonaniem przez inwestora zgłoszenia budowy stacji bazowej, zaś skarżąca przyznaje, że w chwili przeprowadzenia wizji lokalnej przez organ nadzoru budowlanego antena stanowiąca element stacji była już zamontowana, natomiast maszt był przygotowany do montażu. Dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w trakcie prowadzonego przez organ nadzoru postępowania legalizacyjnego dotyczącego tych robót, nawet jeżeli zgłoszenie obejmowało jedynie ten fragment tych robót, które jeszcze nie zostały wykonane, nie mogło być uznane za dokonanie zgłoszenia przed rozpoczęciem robót budowlanych, czego wymaga przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, ani nie mogło być uznane za zgodną z prawem możliwość uchylenia się od skutków prawnych wynikających z prowadzonego postępowania legalizacyjnego. Nawet brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, czy skoncentrowanie się tylko na kwestiach, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie rzutują, nie stanowi uchybienia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stanowi przy tym naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. zajęcie przez Sąd I instancji odmiennego stanowiska prawnego niż to, które zostało wywiedzione w skardze. Tym samym zarzut naruszenia przepisów postępowania należało uznać za nieusprawiedliwiony. Zarzut naruszenia prawa materialnego również został postawiony nieprawidłowo. Autor skargi kasacyjnej dopatrzył się naruszenia przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie "polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że Skarżący zamontował maszt antenowy (...) przed upływem 30 dniowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu przez właściwy organ, podczas gdy Skarżący nie zamontował masztu antenowego przed upływem wskazanego terminu". W istocie zatem skarżący kwestionuje ustalenia faktyczne, które jak już wyżej wykazano były prawidłowe i wystarczające do zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego, co nie jest równoznaczne z błędną wykładnią zarzuconego przepisu lub niewłaściwym jego zastosowaniem. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zakwestionowania ustaleń faktycznych. Wobec tego, iż stanowisko prawne Sądu I instancji w zakresie przyjętej podstawy prawnej było prawidłowe, tym bardziej że nie została podjęta próba jego podważenia w wywodach skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia prawa materialnego należało także uznać za nieusprawiedliwiony. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., z braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę kasacyjną.