II SA/Kr 986/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2011 r. sprawy ze skargi Polskiego Koncernu "[...]" S.A w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej skargę oddala II SA/Kr 986/11 Uzasadnienie wyroku z dnia 8 września 2011 roku Decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] Prezydenta Miasta K. orzekł o: 1. odstąpieniu od ustalenia dodatkowej opłaty rocznej za 2007 rok , obciążającej Polski Koncern [...] S.A. z siedzibą w P. przy ul [...] jako użytkownika wieczystego z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowych oznaczonych jako działki ewidencyjne nr 1 o pow. 214 m2, nr 2 o pow. 162 m2, nr 3 o pow. 111 m2, 4 o pow. 91 m2 i nr 5 o pow. 86 m2 położonych przy AL [...] w obrębie [...] ewidencyjna N. , dla których Sąd Rejonowy dla K.-P. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi odpowiednio księgi wieczyste o nr [...]; 2. ustaleniu dodatkowej opłaty rocznej za 2008 rok w kwocie 91.840,20 zł (dziewięćdziesiąt jeden tysięcy osiemset czterdzieści złotych 20/100). obciążającej Polski Koncern [...] z siedzibą w P. jako użytkownika wieczystego nieruchomości gruntowych stanowiących własność Gminy Miejskiej K. oznaczonych jako działki ewidencyjne nr 1 o pow. 214 m2, nr 2 o pow. 162 m2, nr 3 o pow. 111 m2, 4 o pow. 91 m2 i nr 5 o pow. 86 m2 położonych przy AL. [...] w obrębie [...] ewidencyjna N. , dla których Sąd Rejonowy dla K.-P. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi odpowiednio księgi wieczyste o nr [...] - z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania przedmiotowych nieruchomości; 3. obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w pkt 2/ w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji na rachunek Urzędu Miasta K. Wydział Podatków i Opłat nr rachunku: [...] W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, iż właścicielem nieruchomości obejmujących działki nr: 6, 7, 8 , 9 i 10 , położonych w obr. [...] jest Gmina Miasta K. , co wynika z decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 1993 r. nr [...]. Działki w obr. [...] zmieniły konfigurację, powierzchnię i oznaczenie z działki nr 6 na działkę nr 1; nr 7 na działkę nr 2; nr 8 na działkę nr 3 ; działka nr 9 na działkę nr 4 a działka nr 10 na działkę nr 5 , co wynika z wykazu zmian gruntowych - na podstawie operatu nr ewid. [...]. W księgach wieczystych nr: [...] jako właściciel działek nr: 1 o pow. 214 m2, 2 o pow. 162 m2, 3 o pow. 111 m2, 4 o pow. 91 m2 i 5 o pow. 86 m2, położonych w obr. [...]. ewid. K. –N. wpisana jest Gmina Miejska K. , a nieruchomości te zostały obciążone prawem użytkowania wieczystego - w dacie orzekania na rzecz Spółki. Umową notarialną z dnia 7 czerwca 1990 roku [...] oddano działkę nr 6 (obecnie nr 1 ) w użytkowanie wieczyste na 40 lat na rzecz małżonków Pana J.Z. i Pani D.Z. - celem budowy pawilonu handlowo-usługowego. W umowie tej wyżej wymienieni współużytkownicy wieczyści zostali zobowiązani do rozpoczęcia budowy wyżej opisanego pawilonu - w terminie 2 lat, a zakończenia w terminie 5 lat od daty sporządzenia niniejszego aktu notarialnego, tj. do dnia 7 czerwca 1995 r. Umową notarialną z dnia 7 czerwca 1990 roku [...] oddano działkę nr 7 (obecnie nr 2 ) w użytkowanie wieczyste na 40 lat na rzecz małżonków Pana J.Z. i Pani Z.Z. - na ten sam wyżej wymieniony cel (tj. pod budowę pawilonu handlowo-usługowego) i w wyżej określonych terminach zabudowy (tj. 2 lata na rozpoczęcie budowy i 5 lat na jej zakończenie, licząc od daty podpisania niniejszego aktu notarialnego). Z przeznaczeniem pod budowę pawilonu handlowo-usługowego w terminie 2 lat na rozpoczęcie budowy, a 5 lat na jej zakończenie, licząc od daty podpisania umowy - oddano również działkę nr 8 (obecnie nr 3 w użytkowanie wieczyste na 40 lat na rzecz małżonków Pana L.W. i Pani Z.W. na podstawie aktu notarialnego z dnia 7 czerwca 1990 roku Rep [...]. Decyzją Zarządu Miasta K. z dnia [...] grudnia 1994 r. nr [...] przedłużono Państwu L. i Z.W. termin rozpoczęcia budowy pawilonu handlowo-usługowego na działce nr 8 do dnia 31 grudnia 1995 roku, a termin zakończenia budowy do dnia 31 grudnia 1997 roku. Z kolei działkę nr 9 (obecnie nr 4 ) oddano w użytkowanie wieczyste na 40 lat na rzecz małżonków Pana A.S. i Pani A.S. na podstawie umowy notarialnej z dnia 7 czerwca 1990 roku Rep [...]. W umowie tej wyżej wymienieni współużytkownicy wieczyści zostali zobowiązani do rozpoczęcia budowy pawilonu handlowo-usługowego w terminie 2 lat od podpisania niniejszego aktu notarialnego, a ukończenia w terminie 5 lat od jego podpisania, tj. do dnia 7 czerwca 1995 r. Następnie aktem notarialnym z dnia 2 listopada 1993 r. [...] wyżej wymienieni sprzedali na rzecz Pana R.P. prawo użytkowania wieczystego działki nr 9 - pod warunkiem, że Zarząd Gminy K. nie skorzysta z prawa pierwokupu. Umową notarialną z dnia 9 maja 1994 r. [...] Państwo A. i A.S. przenieśli prawo użytkowania wieczystego tej działki na rzecz Pana R.P. . Z kolei aktem notarialnym z dnia 31 maja 1990 roku Rep [...] oddano działkę nr 10 (obecnie nr 5 ) w użytkowanie wieczyste na 40 lat na rzecz małżonków Pana T.K. i Pani A.K. - w celu budowy pawilonu handlowo-usługowego — w terminie 2 lat na rozpoczęcie zabudowy, a 5 lat na jej zakończenie. Wyżej wymienieni aktem notarialnym z dnia 9 maja 1994 r. [...], zawartym w wykonaniu umowy sprzedaży warunkowej z dnia 2 listopada 1993 r. [...], przenieśli prawo użytkowania wieczystego działki nr 10 na rzecz Pana R.P. . Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości obejmujących działki ewidencyjne nr: 1 2 , 3 , 4 i 5 , obr. [...], od opisanych powyżej osób, nabyła spółka pod firmą B. Sp. z o.o. w K. na podstawie aktów notarialnych z dnia: 1) Rep [...] z dnia 1 marca 2005 r. (działka nr 1 ), 2) Rep [...] z dnia 29 listopada 2004 r. (działka nr 2 ), 3) Rep nr [...]z dnia 1 marca 2005 r. (działka nr 3 ), 4) Rep nr [...] z dnia 9 lutego 2005 r. (działki nr: 4 i nr 5 ). Natomiast pismem z dnia 7 marca 2005 r., spółka B. Sp. z o.o. wystąpiła do Urzędu Miasta K. z wnioskiem o zmianę terminów zabudowy działek nr: 1, 2 , 3, 4 i 5, obr. [...] oraz o zmianę celu zagospodarowania przedmiotowego gruntu, określonego w pierwotnych umowach o oddaniu przedmiotowych nieruchomości w użytkowanie wieczyste, zawartych w dniu 7 czerwca 1990 r. i w dniu 31 maja 1990 r. wskazując, iż planuje na przedmiotowym terenie rozpoczęcie inwestycji w terminie do dnia 31 grudnia 2006 r., a zakończenie do dnia 31 grudnia 2007 r. Ponadto poinformowała, iż zostało wszczęte postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą: stacja paliw [...], której realizacja jest planowana m. in. na tym terenie. Pismem z dnia 31 marca 2005 r. nr [...] Wydział Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. zawiadomił spółkę B. Sp. z o.o. w K. , że rozpatrzenie wniosku o zmianę terminów zabudowy będzie możliwe po zebraniu dodatkowych informacji. Wezwano jednocześnie tego Wnioskodawcę do przedłożenia kopii umów dotyczących nabycia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych działek od osób fizycznych, aktualnej mapy ewidencyjnej i sytuacyjno-wysokościowej oraz decyzji o warunkach zabudowy terenu dla inwestycji obejmującej budowę stacji paliw. Wraz z pismem z dnia 12 kwietnia 2005 r., spółka B. Sp. z o.o. przesłała wyrys z mapy ewidencyjnej, mapę sytuacyjno-wysokościową, kopie umów przeniesienia prawa użytkowania wieczystego na jej rzecz, kopię umowy powierniczej z dnia [...] marca 2004 r. oraz zawiadomienie z dnia 19 stycznia 2005 r. nr [...] o wszczęciu z dniem 1 września 2004 r., na wniosek A. S.A. w P. postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą: Budowa stacji paliw płynnych i gazowych wraz z infrastrukturą techniczną. Pismem z dnia 13 maja 2005 r. nr [...] zawiadomiono spółkę B. Sp. z o.o., że do czasu przedłożenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji, nie będzie możliwe podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie zmiany umów użytkowania wieczystego nieruchomości obejmujących działki nr: 1, 2, 3, 4 i 5 , obr. [...] . Wraz z pismem z dnia 11 stycznia 2007 r., spółka B. Sp. z o.o. przedłożyła odpis ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 15 listopada 2006 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: Budowa stacji paliw płynnych i gazowych wraz z infrastrukturą techniczną m. in. na działkach nr: 1, 2, 3, 4 i 5 , położonych w obr. [...] przy ul. [...] w K. , która - wobec jej niezaskarżenia w terminach ustawowych - stała ostateczna z dniem 27 grudnia 2006 r. Umową z dnia 1 lutego 2007 roku ([...]), spółka B. Spółka z o.o. w K. sprzedała na rzecz Polskiego Koncernu [...] A. . w P. (dalej: Spółka), prawo użytkowania wieczystego nieruchomości obejmujących działki o nr: 1, 2, 3, 4 i 5, obr. [...]. Jak wynika z przepisu § 1 pkt 2 powyższej umowy, nabywca powiadomiony został o pierwotnym celu oddania przedmiotowych nieruchomości w użytkowanie wieczyste (budowa pawilonów handlowo - usługowych) oraz terminach zabudowy tych nieruchomości (2 lata na rozpoczęcie budowy i 5 lat na zakończenie budowy, licząc od daty podpisania umów o oddaniu przedmiotowego gruntu w użytkowanie wieczyste, zawartych w dniu 7 czerwca 1990 r. i w dniu 31 maja 1990 r.). W związku ze stwierdzeniem w dniu 21 stycznia 2008 r. braku zagospodarowania nieruchomości obejmujących działki ewid. nr: 1, 2, 3, 4 i 5 , obr. [...], postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niedochowania terminów wynikających z umów oddających nieruchomość w użytkowanie wieczyste, którego stroną jest Spółka. W wyniku oględzin przedmiotowych nieruchomości przeprowadzonych w dniu 14 lipca 2008 r. ustalono, że nieruchomości obejmujące działki nr: 1, 2, 3, 4 i 5 , obr. [...] ewid [...] są niezabudowane i porośnięte chwastami. Ponadto, że nie są prowadzone żadne prace budowlane, ani prace przygotowawcze do budowy. W dniu 27 lipca 2009 r. Spółka wystąpiła o wyznaczenie dodatkowego terminu zabudowy podnosząc, że zostały podjęte prace projektowe odnośnie inwestycji na nieruchomości, a termin uzyskania prawomocnego pozwolenia na budowę stacji paliw nie jest znany. W konsekwencji wskazano, iż zakłada się, że rozpoczęcie prac związanych z budową stacji paliw nastąpi w marcu 2010 r., a zakończenie budowy do czerwca 2013 r. Wniosek ten został załatwiony odmownie Zarządzeniem Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] Przy czym - jak wynika, z akt sprawy - pismem z dnia 18 czerwca 2009 r. (nr [...]), poinformowano użytkownika wieczystego, iż termin zabudowy może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego, który powinien być złożony przed upływem terminu zabudowy. Poinformowano jednak, iż w przypadku niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowych, istnieje możliwość wyznaczenia terminów dodatkowych, a w sytuacji zainteresowania Spółki tym, by został wyznaczony dodatkowy termin zagospodarowania działek, konieczne jest złożenie stosownego wniosku z określeniem proponowanych terminów zagospodarowania wraz z przedłożeniem wszelkich dokumentów potwierdzających, iż Spółka podjęła i prowadzi działania zmierzające do zagospodarowania przedmiotowego terenu. Wobec braku odpowiedzi, pismem z dnia 10 lipca 2009 r. - o nr, jak powyżej - ponownie wystąpiono do Spółki i pełnomocnika o pisemne poinformowanie, czy zainteresowana jest wyznaczeniem dodatkowych terminów zagospodarowania nieruchomości, wskazując na konieczność złożenia wniosku w tej sprawie. W toku postępowania dołączono jednocześnie odpis decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, wniosek o pozwolenie na budowę z dnia 2 kwietnia 2009 r. oraz wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 15 kwietnia 2009 r. Na podstawie pisma Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK z dnia 28 lipca 2009 r., nr [...] i załączonych do niego dokumentów ustalono, że wniosek Spółki z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wydanie pozwolenia na budowę planowanej inwestycji pod nazwą: Stacja paliw A. , został pozostawiony bez rozpoznania wobec nieusunięcia jego braków w zakreślonym terminie, o czym inwestora poinformowano pismem z dnia 6 maja 2009 r. nr [...]. Na zlecenie organu I instancji sporządzony został operat szacunkowy określający wartość nieruchomości położonych przy ul. [...] w K. znajdujących się w użytkowaniu wieczystym Spółki, który stanowił podstawę do naliczenia użytkownikowi wieczystemu dodatkowej opłaty rocznej. Z przeprowadzonej wyceny wynika, iż wartość nieruchomości pozostających w użytkowaniu wieczystym Spółki na dzień 16 czerwca 2008 r., wynosi kwotę 918.402,00 zł (słownie: dziewięćset osiemnaście tysięcy czterysta dwa złote 00/100), a przy uwzględnieniu regulacji przepisu art. 63 ust. 3 ustawy, wysokość opłaty ustalono na kwotę 91.840,20 zł (dziewięćdziesiąt jeden tysięcy osiemset czterdzieści złotych 20/100). W dniu 24 sierpnia 2010r. użytkownik wieczysty wystąpił ponownie do organu I instancji o wyznaczenie dodatkowego terminu zabudowy w/w działek. Jako uzasadnienie powyższego wniosku użytkownik wieczysty podniósł, iż stan przedmiotowych nieruchomości uległ zmianie od 2009r., gdyż w lipcu 2010r. - w oparciu o ostateczne pozwolenie na budowę z dnia 5 stycznia 2010r. nr [...] - rozpoczęto prace budowlane na przedmiotowym terenie, na dowód czego przedłożono kserokopię protokołu przekazania obiektu do realizacji zadania inwestycyjnego z dnia 19 lipca 2010r. W odpowiedzi na powyższe - pismem z dnia 8 września 2010r. organ I instancji poinformował użytkownika wieczystego, że zarządzeniem Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] września 2010r. odmówiono wyznaczenia dodatkowego terminu zagospodarowania w/w nieruchomości. Mając na uwadze cały zebrany materiał dowodowy, przedstawiony powyżej, organ I instancji wydał decyzję w dniu [...] września 2010 r., znak: [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła spółka Polski Koncern A. SA w P. zarzucając, w pierwszej kolejności, iż organ I instancji swoim działaniem naruszył zasadę szybkości postępowania, wyrażoną w art. 12 k.p.a., która w niniejszej sprawie rzutuje na wynik prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Odwołujący jako przykład powyższego wskazuje, iż B. Sp. z o.o. zwróciła się z wnioskiem o wyznaczenie dodatkowego terminu zabudowania nieruchomości gruntowych ponad 5 lat temu, tj. w dniu 8 marca 2005r., tymczasem rozstrzygnięcie tego wniosku nastąpiło dopiero w dniu 18 czerwca 2010r. Zdaniem Odwołującej organ I instancji naruszył również zasadę pogłębiania zaufania do organów Państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. Bowiem nie rozstrzygnąwszy wniosku B. Sp. z o.o. z 2005r. organ I instancji zwrócił się w dniu 18 czerwca 2009r. do A. S.A. z zapytaniem, czy spółka jest zainteresowana wyznaczeniem dodatkowego terminu na zabudowę nieruchomości gruntowych. Takie działanie organu, zdaniem Odwołującej się, poddaje w wątpliwość jego racjonalność i powagę. Podkreśla również, że od 2007r. A. S.A. prowadził działania mające na celu pozyskanie stosownych uzgodnień, decyzji, opinii. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji paliw dla A. S.A. na przedmiotowych nieruchomościach gruntowych. W lipcu 2010r. prace budowlane zostały rozpoczęte. Postępy w pracach budowlanych (według stanu na koniec sierpnia 2010r.) obrazują zdjęcia fotograficzne wykonane przez głównego specjalistę - pracownika UMK w trakcie kierowanej przez niego rozprawy administracyjnej wraz z oględzinami miejsca, odbytej w dniu 27 sierpnia 2010r. w sprawie ustalania dodatkowej opłaty rocznej za 2010r. obciążającej A. S.A. jako użytkownika wieczystego przedmiotowego gruntu. Ponadto w odwołaniu wskazuje się, iż do dnia 29 sierpnia 2010r. organ I instancji prowadził jednocześnie cztery postępowania administracyjne w przedmiocie naliczenia opłat dodatkowych z tytułu użytkowani wieczystego a obciążających A. S.A. - za lata 2007, 2008, 2009 i 2010r. Postępowania za lata 2008 i 2009 prowadzone są, zdaniem Odwołującej się, pomimo, iż do chwili obecnej nie została wydana ostateczna decyzja administracyjna w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej za "pierwszy rok" w rozumieniu art. 63 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na zakończenie wskazano w odwołaniu, że A. S.A. nabyła przedmiotowe nieruchomości gruntowe w użytkowanie wieczyste dopiero z dniem 1 lutego 2007r., a to po upływie 12 lat od kiedy nieruchomości te powinny zostać zabudowane. Dodano także, że opłata dodatkowa, jako szczególnego rodzaju sankcja finansowa mająca na celu zdyscyplinowanie użytkownika wieczystego do zrealizowania celów, które legły u podstaw zawarcia umowy o oddaniu w użytkowanie wieczyste nie powinna mieć zastosowania w obecnym stanie rzeczy tj. na końcowym etapie prac budowlanych zmierzających do wybudowania stacji paliw z pełną infrastrukturą techniczną. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 roku [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. - po rozpatrzeniu odwołania Polskiego Koncernu A. S.A. w P. , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu najpierw wskazano, że decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2010r., sygn. akt [...] uchylono decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2009r., nr [..] orzekającą o odstąpieniu od ustalenia dodatkowej opłaty rocznej za 2007 rok, obciążającej Polski Koncern A. S.A. z siedzibą w P. przy ul. [...] jako użytkownika wieczystego z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowych oznaczonych jako działki ewidencyjne nr 1 o pow. 214 m2, nr 2 o pow. 162 m2, nr 3 o pow. 111 m2, 4 o pow. 91 m2 i nr 5 o pow. 86 m2 położonych przy [...] w obrębie [...] ewidencyjna N. dla których Sąd Rejonowy dla K.-P. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi odpowiednio księgi wieczyste o nr [...] oraz o ustaleniu dodatkowej opłaty rocznej za 2008 rok w kwocie 91.840,20 zł (dziewięćdziesiąt jeden tysięcy osiemset czterdzieści złotych [...]). obciążającej Polski Koncern [...] S.A. z siedzibą w P. jako użytkownika wieczystego nieruchomości gruntowych stanowiących własność Gminy Miejskiej K. oznaczonych jako działki ewidencyjne nr 1 o pow. 214 m2, nr 2 o pow. 162 m2, nr 3 o pow. 111 m2, 4 o pow. 91 m2 i nr 5 o pow. 86 m2 położonych przy [...] w obrębie [...] , dla których Sąd Rejonowy dla K.-P. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi odpowiednio księgi wieczyste o nr [...] - z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania przedmiotowych nieruchomości. W wyżej wymienionym orzeczeniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaleciło, aby przed ponownym rozpatrzeniem niniejszej sprawy został załatwiony wniosek Spółki. B. - poprzednika prawnego A. S.A. w P. w sprawie zmiany terminów zagospodarowania przedmiotowych nieruchomości. W związku z powyższym organ I instancji, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, rozpatrzył wniosek Spółki B. i Zarządzeniem Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010r. odmówiono Spółce B. wyznaczenia dodatkowych terminów zagospodarowania nieruchomości położonych w K. przy [...]. Ponownie, biorąc pod uwagę przede wszystkim fakt, iż terminy zagospodarowania przedmiotowych nieruchomości nie zostały w 2008r. dotrzymane (zarówno w zakresie rozpoczęcia jak i zakończenia budowy gruntu, celem zdyscyplinowania aktualnego użytkownika wieczystego, organ I instancji ustalił dodatkową opłatę roczną za 2008r., obciążającą A. S.A. w oparciu o przepis art. 63 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zważyło, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603). Podkreślono, iż ze względu na treść art. 242 powołanej ustawy oraz brak odmiennych przepisów przejściowych przepisy dotyczące ustalania dodatkowych opłat rocznych znajdują zastosowanie także do umów użytkowania wieczystego zawartych w poprzednim stanie prawnym, tj. przed wejściem w życie 1 stycznia 1998 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z przepisem art. 62 powołanej ustawy, w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste (ust.1). Jeżeli sposób zagospodarowania nieruchomości gruntowej polega na jej zabudowie, ustala się termin rozpoczęcia lub termin zakończenia zabudowy (ust.2), przy czym za rozpoczęcie zabudowy uważa się wybudowanie fundamentów, a za zakończenie zabudowy wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym (ust.3). Ponadto, w myśl art. 63 ust. 3 ustawy, wysokość dodatkowej opłaty rocznej, o której mowa w ust. 2, wynosi 10 % wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok opłata podlega zwiększeniu o dalsze 10 % tej wartości. Konsekwencją niedotrzymania opisanych powyżej umownych terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej (rozpoczęcie, zakończenie) ewentualnie przedłużonych (art. 62 ust. 4 ustawy), jest możliwość wyznaczenia terminu dodatkowego (art. 63 ust. l ustawy), a w przypadku niedotrzymania dodatkowo ustalonego terminu, bądź terminów wskazanych w przepisie art. 62 ust. 2 ustawy, właściwy organ działający imieniem właściciela posiada możliwość wymierzenia w drodze decyzji, dodatkowej opłaty rocznej (art. 63 ust. 2 i 4 ustawy). W tym miejscu Kolegium wskazało, iż wyznaczenie dodatkowej opłaty rocznej nie jest zależne od winy użytkownika wieczystego w niedotrzymaniu terminu zabudowy. Dodatkowa opłata roczna nie jest karą za zawinione zaniechanie, lecz stanowi konsekwencję obiektywnie stwierdzonego faktu bezskutecznego upływu terminu do zagospodarowania nieruchomości, z którą to konsekwencją użytkownik wieczysty winien się liczyć. Zagospodarowanie nieruchomości stanowi bowiem istotę umowy o oddaniu nieruchomości w wieczyste użytkowanie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2010 r. w sprawie II SA/Kr 216/10). Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie (vide: wyrok WSA z Krakowie z dnia 2 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 543/07), decyzja wydana na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy nie jest podejmowana w ramach tzw. uznania administracyjnego, rozumianego jako takie uregulowanie kompetencji organu administracji, przy którym organ może rozstrzygnąć sprawę administracyjną w różny sposób przy tym samym stanie faktycznym i każde rozstrzygnięcie sprawy jest legalne. Jak trafnie wskazano w powyższym wyroku, analiza przepisów art. 33 ust. 3, art. 63 ust. 1 i 2, art. 64 oraz art.65 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazuje bowiem, że "uznanie" organu dotyczyć może wyłącznie kwestii dokonania wyboru: czy w sytuacji, gdy użytkownik wieczysty nie zabudował nieruchomości w ustalonym terminie organ wystąpi o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego, czy też ustalać będzie dodatkowe opłaty roczne, których celem jest zdyscyplinowanie użytkownika wieczystego do wywiązania się z zawartej umowy. Kolegium wskazało dalej, iż orzeczenie w przedmiocie dodatkowej opłaty rocznej może dotyczyć najwcześniej roku, w którym wszczęte zostało postępowanie i przy uwzględnieniu wartości nieruchomości zgodnie z regulacją przepisu art. 156 ust. 3 ustawy - o gospodarce nieruchomościami. Mając jednocześnie na względzie fakt długotrwałości postępowania w niniejszej sprawie, wobec obiektywnej niemożności wydania decyzji w roku 2008 - z przyczyn niezależnych od organu, a podyktowanej przyjętym modelem postępowania administracyjnego - zasadne było ustalenie tej opłaty za rok 2008 (w którym postępowanie zostało wszczęte) i odstąpienie od jej wymierzenia za rok 2007. Jak wynika z akt sprawy bezspornym jest, że działki nr: 1, 2, 3, 4, 5 obr. [...] zostały oddane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym na podstawie umów z dnia 7 czerwca 1990 r. i z dnia 31 maja 1990r., celem wybudowania pawilonu handlowo - usługowego w terminach - 2 lata na rozpoczęcie budowy i 5 lat na jej zakończenie, licząc od daty podpisania aktu notarialnego, a zatem termin zakończenia zabudowy przedmiotowych nieruchomości upłynął w 1995r., z wyjątkiem działki nr 3 gdzie na skutek przedłużenia terminów zagospodarowania tej działki - termin zakończenia budowy upłynął z dnie 31 grudnia 1997r. Powyższy cel nie został jednak zrealizowany, a osoby fizyczne w 2004r. zbyły prawo użytkowania wieczystego w/w działek na rzecz Spółki B. na podstawie aktów notarialnych: 1) Rep. [...]z dnia l marca 2005 r. (działka nr 1), 2) Rep. [...] z dnia 29 listopada 2004 r. (działka nr 2 ), 3) Rep [...] z dnia l marca 2005 r. (działka nr 3 ),) Rep. [...] z dnia 9 lutego 2005 r. (działki nr: 4 i nr 5 ). Następnie na podstawie aktu notarialnego z dnia 1 lutego 2007r. Rep. [...], zawartego w wykonaniu umowy sprzedaży warunkowej z dnia 28 grudnia 2006r. Rep. [...], B. Sp. z o.o. w K. przeniosła na rzecz A. S.A. z siedzibą w P. prawo użytkowania wieczystego działek nr: 1, 2, 3, 4, 5 , obr. [...] Spółka A. nabywając prawo użytkowania wieczystego weszła zatem w prawa i obowiązki swojego poprzednika, dotyczące miedzy innymi terminów rozpoczęcia i zakończenia budowy, o których posiadała pełną wiedzę. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż w dniu 15 listopada 2006r. została wydana z wniosku A. S.A. decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: budowa stacji paliw płynnych i gazowych wraz z infrastrukturą techniczną m.in. na działach nr: 1, 2, 3, 4, 5 , Obr [...] w K. , lecz wniosek o pozwolenie na budowę został złożony dopiero w dniu 3 kwietnia 2009r., natomiast pozwolenie na budowę zostało wydane w styczniu 2010r., a przekazanie przedmiotowego terenu do prowadzenia robót budowlanych nastąpiło w dniu 19 lipca 2010r. Kolegium, mając na uwadze zarzuty odwołania, wyjaśniło, iż termin zagospodarowania nieruchomości gruntowej w tej sprawie poprzez jej zabudowę nie jest zależny od istnienia decyzji o warunkach zabudowy, czy też decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do treści ust. 4 art. 62 termin ten może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego, jeżeli z przyczyn od niego niezależnych nie mógł być dotrzymany. Jedynie w tym unormowaniu ustawodawca odwołał się do oceny zachowania użytkownika wieczystego, jako przesłanki podjęcia czynności przedłużenia terminu. Niedotrzymanie określonego w umowie terminu zabudowy oraz terminu przedłużonego uprawnia organ do wyznaczenia terminu dodatkowego (art. 63 ust. 1). Jednakże przepis ten nie zawiera jakichkolwiek przesłanek uzasadniających zastosowanie terminu dodatkowego. Ponieważ realizacja celów umowy może być rozłożona w czasie, należy przyjąć, że niedotrzymanie któregokolwiek z ustalonych terminów (brak realizacji określonego celu umownego), może stanowić podstawę do obciążenia użytkownika wieczystego dodatkową opłatą roczną. Stanowisko zaprezentowane przez Odwołującą uzależniające możliwość ustalenia dodatkowej opłaty rocznej obciążającej użytkownika wieczystego od posiadania przez niego stosownych decyzji wynikających z prawa budowlanego powodowałaby, że zróżnicowane terminy zagospodarowania nieruchomości, nie mogłyby być egzekwowane przez podmiot oddający grunt w użytkowanie wieczyste, a tym samym cele określone w zawartej umowie nie byłyby zrealizowane (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2009r. sygn. akt I OSK 843/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczono przy tym, iż w niniejszej sprawie nie ma znaczenia fakt, że w lipcu 2010 r. zostały na przedmiotowej nieruchomości rozpoczęte roboty budowlane, bowiem toczące się postępowanie dotyczy naliczenia dodatkowej opłaty rocznej za 2008 rok. Ponadto zgodnie z regulacją art. 62 ust. 4 brak zawinienia użytkownika wieczystego w zakresie zagospodarowania nieruchomości jest uwzględniany przy przedłużaniu terminu zabudowy terenu. W razie niedotrzymania terminu określonego w umowie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste oraz terminu przedłużonego, o którym mowa w art. 62 ust. 4 organ może wyznaczyć termin dodatkowy, jednakże, co należy podkreślić, nie ma takiego obowiązku. A zatem dla nałożenia dodatkowej opłaty z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości kwestia zawinienia w tym względzie przez spółkę pozostaje bez znaczenia. Wystarczy bowiem samo stwierdzenie niezagospodarowania nieruchomości przez użytkownika wieczystego w wyznaczonym terminie (wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 maja 2010r. sygn. akt II SA/Kr 423/10). Zastrzeżeń Kolegium nie budził również sposób wyliczenia przez organ I instancji kwoty dodatkowej opłaty. Jak wcześniej wskazało Kolegium w myśl art. 63 ust. 3 ustawy, wysokość dodatkowej opłaty rocznej, o której mowa w ust. 2, wynosi 10 % wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok opłata podlega zwiększeniu o dalsze 10 % tej wartości. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że podstawą naliczenia opłaty był operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego w dniu 16 czerwca 2008r. W ocenie Kolegium rzeczoznawca majątkowy prawidłowo dokonał ustalenia wartości przedmiotowej nieruchomości. Operat został, bowiem sporządzony w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego i mógł być podstawą do ustalenia wysokości dodatkowej opłaty rocznej. Na zakończenie Kolegium jeszcze raz podkreśliło, że dodatkowa opłata roczna jest szczególnego rodzaju sankcją finansową mającą na celu zdyscyplinowanie użytkownika wieczystego do zrealizowania celów, które legły u podstaw zawarcia umowy. Możliwość jej ustalenia uzależniona jest wyłącznie od stwierdzenia faktu niedotrzymania przez użytkownika wieczystego zastrzeżonego w umowie terminu zagospodarowania nieruchomości o ile nie został on przedłużony. Nie do zaaprobowania jest także pogląd autora odwołania, iż obowiązkiem organu stosującego opłatę dodatkową jest wykazanie, że niedotrzymanie terminu zagospodarowania gruntu zostało spowodowane okolicznościami zależnymi od użytkownika wieczystego. Przepis art. 63 ust. 2 przesłanki takiej nie przewiduje. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom formalnym oraz materiałowi dowodowemu sprawy, dlatego też należało utrzymać ją w mocy. Skargę na powyższą decyzję wniósł Polski Koncern A. S.A. z siedzibą w P. wnosząc o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie utrzymania w mocy pkt 2 i 3 decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2010 r. 2. zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: l. naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa, wyrażonej w art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a., poprzez usankcjonowanie przez Organ Odwoławczy wszczęcia i prowadzenia przez Organ I Instancji postępowania w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości gruntowych, w sytuacji gdy nie rozpatrzony został wniosek poprzednika prawnego Skarżącej – B. sp. z o.o., złożony w dniu 8 marca 2005 r. o wyznaczenie dodatkowego terminu zabudowania przedmiotowych nieruchomości gruntowych; 2. naruszenie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zwanej dalej u.g.n. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez Organ Odwoławczy decyzji ustalającej dodatkową opłaty rocznej za 2008 r. obciążającej Skarżącą z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości, w sytuacji gdy aktualnie nieruchomości te od 2010 r. są zabudowane zgodnie z przeznaczeniem, a zatem odpadła funkcja dyscyplinująca opłaty. W uzasadnieniu wskazała, że w ocenie Skarżącej Prezydent Miasta K. jako Organ I Instancji w sposób rażący naruszył wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania do organów Państwa, albowiem nie rozstrzygnąwszy wniosku poprzednika prawnego Skarżącej – B. sp. z o.o. z 2005 r. o wyznaczenie dodatkowego terminu zabudowy nieruchomości wszczął w dniu 21 stycznia 2008 r. postępowanie w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego za lata 2007 i 2008. Następnie z niezrozumiałych powodów, pomimo złożonego 4 lata wcześniej wniosku B. sp. z o.o. zwrócił się w dniu 18 czerwca 2009 r. do Skarżącej z zapytaniem, czy jest zainteresowana wyznaczeniem dodatkowego terminu na zabudowę nieruchomości, po to by następnie kilkakrotnie odmówić Skarżącej wyznaczenia dodatkowego terminu. Skarżąca podniosła, iż wyrażona w art. 8 k.p.a. zasada ma na celu ochronę podmiotu uczestniczącego w życiu społeczno - gospodarczym, który działa w przekonaniu, że odnoszące się do niego czynności organów Państwa są prawidłowe i odpowiadające prawu. Nie bez znaczenia dla Skarżącej od momentu nabycia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości, tj. od dnia 1lutego 2007 r. było merytoryczne rozstrzygnięcie złożonego przez jej poprzednika prawnego wniosku o wyznaczenie dodatkowego terminu zabudowy, zwłaszcza w kontekście prowadzonego równolegle postępowania w wydaniu przez Prezydenta Miasta K. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz szeregu innych postępowań administracyjnych zmierzających do sfinalizowania zamierzenia inwestycyjnego - Stacji Paliw przy [...] w K. Działanie Organu I Instancji należy uznać za dwutorowe i charakteryzujące się wybiórczym stosowaniem prawa, oto bowiem z jednej strony wniosek o ustalenie dodatkowego terminu zabudowy Organ procesował przeszło 5 lat, z drugiej zaś strony Organ ten podkreśla w decyzji z dnia [...] września 2010 r., iż sam fakt następstwa prawnego po B. sp. z o.o. rodzi odpowiedzialność Skarżącej z tytułu niezabudowania w terminie przedmiotowych nieruchomości. Jednocześnie Skarżąca podniosła, iż z uwagi na dyscyplinujący i motywujący dla użytkownika wieczystego charakter opłaty dodatkowej z tytułu użytkowania wieczystego, w obecnej sytuacji, kiedy przedmiotowe nieruchomości przy al. [...] zostały zabudowane zgodnie z przeznaczeniem i od kilku miesięcy prowadzona jest tam działalność gospodarcza, polegająca na sprzedaży paliw, nałożenie na Skarżącą dodatkowej opłaty rocznej za lata wsteczne jest niezasadne. Opłata dodatkowa stanowi szczególnego rodzaju sankcję finansową, mającą na celu zdyscyplinowanie użytkownika wieczystego do zrealizowania celów, które legły u podstaw zawarcia umowy o oddaniu w użytkowanie wieczyste, a zatem nie powinna mieć zastosowania w obecnym stanie rzeczy, tj. po wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , o pozwoleniu na użytkowanie, świadczącej o zabudowaniu przedmiotowych nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań prawnych podzielić należy poglądy wyrażone przez organy tak w zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji, które w związku z tym zostały obszernie przytoczone w części historycznej uzasadnienia. W szczególności powtórzyć należy, że tak jak wskazały organy powołując się na orzecznictwo sądowo administracyjne, dodatkowa opłata roczna jest szczególnego rodzaju sankcją finansową mającą na celu zdyscyplinowanie użytkownika wieczystego do zrealizowania celów, które legły u podstaw zawarcia umowy, a możliwość jej ustalenia uzależniona jest wyłącznie od stwierdzenia obiektywnego faktu niedotrzymania przez użytkownika wieczystego, zastrzeżonego w umowie terminu zagospodarowania nieruchomości, o ile nie został on przedłużony. Co się natomiast tyczy kwestii związanych z wnioskiem o wyznaczenie na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami dodatkowego terminu, wskazać należy, że jest to termin wynikający ze stosunku zobowiązaniowego stron. O ile rzeczywiście wniosek poprzednika prawnego strony skarżącej w tym przedmiocie był rozpatrywany niezwykle długo, to jednak z uwagi na to, że wyznaczenie dodatkowego terminu, o jakim mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest możliwe w decyzji, "nie można skutecznie stawiać zarzutów, że termin nie został przedłużony (art. 62 ust. 4) lub też nie został wyznaczony dodatkowy termin z art. 63 ust. 1, gdyż te nie wynikają z władczych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, lecz są wynikiem umowy stron i powstałych warunków." (I OSK 1263/05, wyrok NSA W-wa 2006-09-21, LEX nr 321151). Tak więc, o ile można się zgodzić ze stroną skarżącą, że stanowisko organu w przedmiocie nie wyznaczenia terminu zostało wyrażone bardzo długo po złożeniu wniosku, a przy tym organ podejmował w tym przedmiocie działania, które skarżący mógł odczytać jako zamiar pozytywnego rozpoznania wniosku, to z powyższych przyczyn zarzuty skarżącego, nie mogą odnieść skutku na płaszczyźnie rozpoznawania istoty niniejszej sprawy. To bowiem, że organ wszczął postępowanie w przedmiocie wymierzenia dodatkowej opłaty rocznej przed udzieleniem odpowiedzi na wniosek o wyznaczenie dodatkowego terminu, jak również długo nie udzielał na niego odpowiedzi, nie stanowi naruszenia prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonych decyzji. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uchyla decyzję w całości albo w części, wyłącznie wtedy jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu, że ustalono dodatkową opłatę roczną za 2008 r., w sytuacji gdy aktualnie przedmiotowe nieruchomości od 2010 r. są zabudowane zgodnie z przeznaczeniem, a zatem odpadła funkcja dyscyplinująca opłaty, należy wskazać, że również nie zasługuje on na uwzględnienie. Postępowanie administracyjne, w wyniku którego zapadła zaskarżona decyzja zostało wszczęte w czerwcu 2008 roku, dodatkowa opłata roczna została wymierzona za tenże 2008 rok, a oddane w użytkowanie wieczyste nieruchomości nie były wtedy zabudowane. Wręcz nie wszczęto na nich żadnych prac, co po stwierdzeniu braku zagospodarowania nieruchomości, spowodowało wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia dodatkowych opłat rocznych za 2007 i 2008 rok. Okoliczność, że było ono prowadzone na tyle długo, że strona skarżąca zdążyła w 2010 roku nieruchomości zagospodarować zgodnie z umową, nie oznacza jednak, że postępowanie przedmiocie wymierzenia dodatkowej opłaty rocznej za rok 2008 stało się bezprzedmiotowe, a opłata nie powinna być wymierzana. W myśl poglądów wyrażanych w orzecznictwie sądowo administracyjnym, sankcją mającą na celu zdyscyplinowanie użytkownika wieczystego do zrealizowania celów, które legły u podstaw zawarcia umowy użytkowania wieczystego jest dodatkowa opłata roczna, a nie samo wszczęcie w tym przedmiocie postępowania administracyjnego. Ponadto jak już wcześniej wskazano, podstawą uchylenia decyzji w postępowaniu sądowo administracyjnym może być wyłącznie naruszenie prawa w stopniu określonym w art. 145 p.p.s.a. Tymczasem żaden przepis ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nie zobowiązuje organu do odstąpienia od wymierzenia dodatkowej opłaty rocznej, czy też umorzenia w tym przedmiocie postępowania, jeśli w trakcie jego trwania użytkownik wieczysty zrealizował cele umowy. Wykładnia art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, prowadzi wręcz do wniosku, że takie odstąpienie od wymierzenia dodatkowej opłaty rocznej, czy też umorzenie postępowania, byłoby niezgodne z przepisami. Przepis ten bowiem nie stanowi ogólnikowo o jakiejś dodatkowej opłacie i możliwości jej ponownego wymierzania, jeśli nieruchomość nie zostanie zagospodarowana zgodnie z umową, lecz o dodatkowej opłacie rocznej, stanowiąc o ustaleniu opłaty za pierwszy rok, oraz o sposobie określania jej wysokości za każdy następny rok. Tym samym stanowisko organu, który w roku 2010, kiedy do zagospodarowania nieruchomości już doszło, ustalił opłatę za rok 2008, w którym nieruchomość ta nie była zagospodarowana, należy ocenić za prawidłowe. Kończąc można ponadto dodać – choć w myśl powyżej przedstawionych rozważań okoliczności te nie mają charakteru przesądzającego dla sprawy - że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego była ostateczna 27 grudnia 2006 roku, a zatem półtora roku przed wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej. Wniosek o pozwolenie na budowę, został przez stronę skarżącą złożony dopiero w dniu 3 kwietnia 2009 roku, a zatem prawie rok po wszczęciu tego postępowania i ponad 2 lata od dnia kiedy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy była ostateczna. Z powyższego wynika zatem celowość wszczęcia postępowania administracyjnego - w związku z brakiem zagospodarowania oddanych w użytkowanie wieczyste nieruchomości - zakończonego decyzją o ustaleniu dodatkowej opłaty rocznej. Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.