I SA/Łd 923/11

Dnia 9 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2011 roku sprawy ze skargi S. Cz. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie dochodu z odpłatnego zbycia składników majątku 1. uchyla zaskarżoną interpretację. 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz S. Cz. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 923/11 UZASADNIENIE W dniu [...]r. S. C. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie dochodu z odpłatnego zbycia składników majątku oraz w zakresie amortyzacji środka trwałego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujący stan faktyczny i następujące zdarzenie przyszłe. W dniu [...] r. jako wspólnik spółki cywilnej wnioskodawca nabył na podstawie umowy w formie aktu notarialnego prawo użytkowania wieczystego działki wraz z budynkami produkcyjnymi, magazynowymi, warsztatowymi oraz biurowym stanowiącymi odrębny od gruntu przedmiot własności zwane dalej nieruchomością. Nabycie nieruchomości nastąpiło do współużytkowania i współwłasności łącznej dla celów prowadzonej działalności gospodarczej w ramach spółki cywilnej. Każdy ze wspólników miał równe udziały w spółce. Nieruchomość w spółce cywilnej była wprowadzona do ewidencji środków trwałych i amortyzowana. Odpisy amortyzacyjne były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Z dniem [...] r. spółka cywilna uległa rozwiązaniu w związku z czym jako byłemu wspólnikowi spółki cywilnej - wnioskodawcy przysługuje udział w wysokości 1/2 w nieruchomości. Aktualnie w Sądzie toczy się sprawa w przedmiocie podziału majątku spółki cywilnej, tj. o zniesienie współwłasności nieruchomości. Po rozwiązaniu spółki cywilnej lokale użytkowe znajdujące się na nieruchomości od [...] r. do [...] r. zainteresowany wynajmował. Z uzyskanych przychodów rozliczał się na zasadach ogólnych. Działalności gospodarczej wówczas nie prowadził. Nieruchomość nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych i Wnioskodawca nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych. Od dnia [...] r. skarżący prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, w ramach której uzyskuje przychody z najmu lokali użytkowych. W dniu [...] r. do ewidencji środków trwałych wprowadził budynek. Wartość początkową określił na podstawie wyceny wartości rynkowej sporządzonej przez rzeczoznawcę, a odpisy amortyzacyjne poczynając od miesiąca stycznia 2011 r. będzie zaliczał do kosztów uzyskania przychodu. W związku z toczącą się sprawą w Sądzie w przedmiocie zniesienia współwłasności opisanej powyżej nieruchomości (czyli wprowadzonej do indywidualnej działalności gospodarczej jako środek trwały po rozwiązaniu spółki cywilnej) Sąd podejmie w przyszłości decyzję co do sposobu zniesienia współwłasności. Jednym ze sposobów rozwiązania przez Sąd sporu jest orzeczenie o obowiązku zbycia (przeniesienia prawa własności) nieruchomości przez wnioskodawcę na rzecz drugiej strony (byłego wspólnika spółki cywilnej) bądź na rzecz osoby trzeciej. Zbycie takiej nieruchomości w ramach toczącego się postępowania byłoby wówczas odpłatne. W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie dochodu z odpłatnego zbycia składników majątku. Czy w przypadku odpłatnego zbycia w przyszłości nieruchomości opisanej w stanie faktycznym (czyli wprowadzonej do indywidualnej działalności gospodarczej jako środek trwały po rozwiązaniu spółki cywilnej), opodatkowaniu podlegać będzie różnica pomiędzy przychodem, a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi jako wartość początkowa wykazana w ewidencji środków trwałych wynikająca z wyceny wartości rynkowej dokonanej na dzień wprowadzenia do indywidualnej działalności powiększona o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych w tej działalności, tzn. czy jako koszt uzyskania przychodu będzie można przyjąć wartość początkową ustaloną jako wartość rynkowa czy też będzie trzeba uwzględnić jako koszt wartość początkową jaka była w ewidencji prowadzonej przez spółkę cywilną? Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiedź na powyższe pytanie jest taka, że biorąc pod uwagę argumenty wskazane w odpowiedzi na pierwsze pytanie, tj. dotyczące amortyzowania budynku, który wcześniej był wprowadzony do ewidencji środków trwałych i amortyzowany w spółce cywilnej, przy przyjęciu wartości początkowej tego budynku w wysokości wynikającej z wyceny, uwzględniającej ceny rynkowe środków trwałych tego samego rodzaju również w przypadku dokonania zbycia nieruchomości można będzie jako koszt uzyskania przychodu przyjąć wartość początkową ustaloną jako wartość rynkową. Minister Finansów w dniu 29 marca 2011 r. wydał zaskarżoną interpretację, w której powyższe stanowisko skarżącego uznał za nieprawidłowe. Przytaczając treść art. 22, art. 22a, 22c, art. 24 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. u. z 2010 r. Nr 51, póz. 307 ze zm.), wskazano (powołując się również na interpretację o nr [...] ), że wnioskodawca, który najpierw amortyzował środek trwały w ramach spółki cywilnej, a następnie ten sam środek trwały zamierza amortyzować prowadząc działalność gospodarczą w innej formie (jednoosobowo), powinien w świetle art. 22g ust. 12 i ust. 13 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kontynuować interpretację z uwzględnieniem dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych. Zdaniem organu tym samym nie miał możliwości ustalenia dla tego środka trwałego (wykorzystywanego wcześniej w spółce cywilnej) wartości początkowej w wysokości wynikającej z wyceny, uwzględniającej ceny rynkowe środków trwałych tego samego rodzaju. Stwierdzono zatem, iż wnioskodawca powinien kontynuować amortyzację, a w przypadku późniejszej sprzedaży nieruchomości, dochód wnioskodawcy, zostanie określony jako nadwyżka ceny sprzedaży ponad prawidłowo ustaloną wartość nieruchomości wykazaną w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wnioskodawcy, powiększona o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Organ wskazał również, że wniosek w zakresie amortyzacji środka trwałego został rozstrzygnięty w dniu [...] r. odrębną interpretacją indywidualną nr [...]. Skarżący nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów podtrzymał stanowisko prezentowane w wydanej interpretacji. Interpretacja z dnia [...] r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżonej interpretacji zarzucono naruszenie prawa materialnego: 1. art. 22g ust. 12 i ust. 13 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do dnia [...] r. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: • amortyzowanie środka trwałego przez skarżącego najpierw ramach spółki cywilnej, a następnie w ramach prowadzonej przez niego indywidualnej działalności gospodarczej stanowi zmianę formy prowadzenia działalności gospodarczej wskazaną w ww. przepisach, co zdaniem organu podatkowego uzasadnia przyjęcie zasady kontynuacji wyceny środka trwałego i amortyzacji środka trwałego dokonywanej w spółce cywilnej, • amortyzowanie środka trwałego przez skarżącego w ramach indywidualnej działalności gospodarczej rozpoczętej po likwidacji spółki cywilnej w sytuacji, gdy ten środek trwały był wcześniej przez skarżącego amortyzowany w ramach spółki cywilnej stanowi kontynuację prowadzonej działalności gospodarczej a w konsekwencji kontynuację amortyzacji środka trwałego, 2. art. 22g ust. 1 pkt 3 w związku z art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w analizowanym stanie faktycznym przepisy te nie mają zastosowania mimo, że skarżący w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie kontynuuje wcześniej prowadzonej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej. W złożonej skardze Strona podano, iż analiza wskazanych przepisów wskazuje, że zasada kontynuacji winna dotyczyć wskazanych w tych przepisach zmian formy prowadzonej działalności gospodarczej m.in. gdy następuje zmiana formy prawnej prowadzonej działalności, polegająca na połączeniu lub podziale dotychczasowych podmiotów albo zmianie wspólników spółki nie będącej osobą prawną. Wśród wskazanych tam form pozarolniczej działalności uznanych za zmianę formy skutkującą zastosowaniem zasady kontynuacji amortyzacji nie znajduje się jednak zaprzestanie prowadzenia działalności przez skarżącego w formie spółki cywilnej, a następnie rozpoczęcie prowadzenia indywidualnej działalności gospodarczej. W opisanym stanie faktycznym nie dochodzi zatem do żadnej z sytuacji objętych dyspozycją art. 22g ust. 12-13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ponieważ nie wymieniają one likwidacji spółki cywilnej i rozpoczęcia prowadzenia działalności indywidualnej jako zmiany formy prowadzonej działalności. Wskazano, że skoro przestała istnieć spółka cywilna prowadząca działalność gospodarczą to podjęcie przez byłego wspólnika spółki działalności gospodarczej na majątku uzyskanym w wyniku likwidacji innego podmiotu gospodarczego nie wypełnia przesłanek określonych w art. 22g ust. 13 pkt 1 ustawy ponieważ to nie podmiot, który zaprzestał działalności podjął ją po przerwie. To zupełnie inny podmiot prawa rozpoczął działalność gospodarczą na majątku. Pomiędzy spółką cywilną a jednoosobową formą prowadzenia działalności gospodarczej nie zachodzi tożsamość podmiotowa mi zatem nie ma też podstaw do kontynuacji amortyzacji. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a". W określonych przez ten artykuł przedmiotowych granicach w kognicji sądów administracyjnych mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (np. interpretacji indywidualnej), ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę. Przystępując do oceny zaskarżonego aktu należy również zaakcentować, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006 r. (sygn. akt P 36/05, OTK–A 2006/9/129) nie może budzić wątpliwości kompetencja sądów administracyjnych do merytorycznego rozpatrywania spraw dotyczących indywidualnych interpretacji podatkowych, bowiem stanowi ona przejaw realizacji art. 45 Konstytucji RP. Oceniając zaskarżoną interpretację indywidualną Ministra Finansów z punktu wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący S. C. w złożonym wniosku o interpretację zwrócił się z dwoma pytaniami – 1. czy istnieje możliwość amortyzowania budynku , który wcześniej był wprowadzony do ewidencji środków trwałych i amortyzowany w spółce cywilnej, przy przyjęciu wartości początkowej tego budynku w wysokości wynikającej z wyceny , uwzględniającej ceny rynkowe środków trwałych tego samego rodzaju oraz - 2. czy w przyszłości w przypadku zbycia nieruchomości opisanej w stanie faktycznym ( czyli wprowadzonej do indywidualnej działalności gospodarczej jako środek trwały po rozwiązaniu spółki cywilnej) opodatkowaniu podlegać będzie różnica pomiędzy przychodem a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi jako wartość początkowa wynikająca z wyceny wartości rynkowej powiększona o sumę odpisów w działalności indywidualnej czy też trzeba będzie uwzględnić jako koszt podatkowy wartość początkową jaka była w ewidencji prowadzonej przez spółkę cywilną. Organ wydzielił przedłożone zagadnienia do odrębnych interpretacji. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest indywidualna interpretacja będąca stanowiskiem organu podjętym w odniesieniu do drugiego z pytań. W przedstawionym stanie faktycznym podano ,że wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji gospodarczej. W jej ramach przyjął do ewidencji środków trwałych budynek , którego wartość początkową określił na podstawie wyceny wg wartości rynkowej sporządzonej przez rzeczoznawcę , a odpisy amortyzacyjne zaliczał będzie do kosztów uzyskania przychodów. Przedmiotowa nieruchomość w spółce cywilnej, w której był wspólnikiem z udziałem 50% wprowadzona była do ewidencji środków trwałych oraz amortyzowana. Z dniem [...]r. rzeczona spółka została rozwiązana. Przedstawiając zdarzenie przyszłe uzupełnił ,że w związku z toczącą się sprawą w Sądzie w przedmiocie zniesienia współwłasności opisanej nieruchomości ( czyli wprowadzonej do indywidualnej działalności jako środek trwały po rozwiązaniu spółki ) tenże Sąd zadecyduje o sposobie zniesienia współwłasności . Jednym ze sposobów jest rozstrzygnięcie tego sporu poprzez orzeczenie o obowiązku zbycia nieruchomości na rzecz byłego wspólnika bądź na rzecz osoby trzeciej. Zbycie takiej nieruchomości w ramach toczącego się postępowania byłoby wówczas odpłatne. W tak ustalonym stanie faktycznym w zakresie zdarzenia przyszłego Minister Finansów oceniając stanowisko strony oparte na treści art. 24 ust 2 pkt 1 ustawy z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U.z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.- dalej w skrócie "u.p.d.o.f." ) w związku z art. 22g ust 1 pkt 3 tej ustawy prezentujące pogląd, że dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej jest przychód z odpłatnego zbycia tych składników przy przyjęciu wartości początkowej budynku wynikającej z wyceny uwzględniającej wartości rynkowe środków trwałych tego samego rodzaju - uznał je za nieprawidłowe, stwierdzając, że w sprawie znajdują zastosowanie regulacje prawne pomieszczone w art. 22g ust. 12 i ust. 13 pkt 2 tej ustawy. Oznacza to ,że należy kontynuować amortyzację a w przypadku późniejszej sprzedaży nieruchomości dochód strony zostanie określony jako nadwyżka ceny sprzedaży ponad prawidłowo określoną wartość nieruchomości wskazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych , powiększona o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych. W tym zakresie odwołano się do indywidualnej interpretacji organu - nr [...] wydanej w odniesieniu do zagadnienia objętego pytaniem nr 1 Wnioskodawcy ( o czym wcześniej ). W przedstawionych okolicznościach, punktem wyjścia dalszych rozważań, mając na uwadze pełen stan faktyczny przedstawiony we wniosku , bez którego nie jest możliwe poddanie pełnej sądowej kontroli przedłożonego zagadnienia w wydanej interpretacji jest wskazany przez stronę skarżącą art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., który stanowi, że za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2–18, uważa się w razie nabycia w inny nieodpłatny sposób (a z takim właśnie nabyciem mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie) wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości (zastrzeżenie to nie ma zastosowania w sprawie). Z przywołanej normy prawnej jednoznacznie wynika, że wartość nabytego w inny nieodpłatny sposób środka trwałego stanowi wartość rynkowa z dnia nabycia. Jak wynika ze stanu faktycznego skarżący podał, że przedmiotowy budynek wprowadził do ewidencji środków trwałych prowadzonego przez niego jednoosobowego przedsiębiorstwa z dniem [...] r. W tej sytuacji, uwzględniając brzmienie art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., należy przyjąć, że podstawą ustalenia wartości początkowej tegoż środka trwałego dla potrzeb dokonywanej przez przedsiębiorstwo skarżącego amortyzacji, tak jak wywiódł to skarżący, winny być ceny rynkowe środków trwałych tego samego rodzaju. W ocenie Sądu przedstawiony powyżej stan faktyczny sprawy nie uprawniał Ministra Finansów do stwierdzenia, że indywidualna działalność gospodarcza skarżącego jest kontynuacją działalności gospodarczej rozwiązanej spółki cywilnej wywodzona z kontynuacji amortyzacji z uwzględnieniem dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych , w której skarżący był wspólnikiem, i w której tenże budynek był wykorzystywany. Innymi słowy nie było – zdaniem Sądu – podstawy do przyjęcia, że skarżący, jako były wspólnik tej spółki, aktualnie prowadząc jednoosobowo działalność gospodarczą obowiązany jest kontynuować amortyzację majątku wcześniej wykorzystywanego w spółce cywilnej. Należy zauważyć, że obowiązek kontynuowania amortyzacji, o którym stanowią wskazane przez organ administracji przepisy art. 22g ust. 12 i 13 u.p.d.o.f., zachodzi w ściśle określonych przypadkach. Mianowicie w art. 22g ust. 12 ww. ustawy postanowiono, że w razie zmiany formy prawnej, a także połączenia albo podziału podmiotów dokonywanych na podstawie odrębnych przepisów wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się w wysokości wartości początkowej określonej w ewidencji (wykazie) podmiotu o zmienionej formie prawnej, podzielonego albo połączonego. Natomiast ust. 13 ww. artykułu stanowi, że przepis ust. 12 stosuje się odpowiednio w razie: 1) podjęcia działalności przez podmiot po przerwie trwającej nie dłużej niż 3 lata, 2) zmiany formy prawnej prowadzonej działalności, polegającej na połączeniu lub podziale dotychczasowych podmiotów albo zmianie wspólników spółki nie będącej osobą prawną, 3) zmiany działalności wykonywanej samodzielnie przez jednego z małżonków na działalność wykazywaną samodzielnie przez drugiego z małżonków – jeżeli przed przerwą lub zmianą składniki majątku były wprowadzone do ewidencji (wykazu). W ocenie sądu w niniejszej spawie nie zachodzi żadna ze wskazanych powyżej sytuacji opisanych w art. 22g ust.13 pkt 2 u.p.d.o.f. . Wydaje się koniecznym skonstatować ,że stanowisko organu zawarte w wydanym akcie jak i podtrzymane w odpowiedzi na skargę co do tej okoliczności zostały podjęte poza literalnym brzmieniem cytowanych przepisów , z których żaden nie miał w stanie faktycznym sprawy zastosowania. Podjęcie działalności gospodarczej przez wnioskodawcę na własny rachunek po rozwiązaniu spółki cywilnej nie było zmianą formy prawnej prowadzonej działalności , w szczególności polegającej na łączeniu lub podziale dotychczasowych podmiotów gospodarczych albo zmianie wspólników. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt FSK 1557/04 ( przytoczonym w skardze) o zmianie formy prawnej działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę cywilną można by mówić np. w przypadku jej przekształcenia w spółkę jawną. Sąd rozpoznający sprawę za błędne zatem uznaje twierdzenia organu administracji, że zaistniała w sprawie sytuacja w swej istocie polegała na zmianie organizacyjnej formy prawnej prowadzonej działalności gospodarczej o skutku nakazującym stosować zasadę kontynuacji amortyzacji przedmiotowego środka trwałego . Norma prawna mająca zastosowanie w rozpoznawanej sprawie ( art. 22g ust 1 pkt 3 ) jest jednoznaczna w swej wymowie . Skoro więc w sprawie nie mogły mieć zastosowania – z uwagi na ich literalne brzmienie – przepisy art. 22g ust. 12 i 13 u.p.d.o.f., to wartość początkową wprowadzonego przez skarżącego w grudniu 2010 r. do ewidencji jego nowego przedsiębiorstwa środka trwałego winna stanowić wartość rynkowa z dnia nabycia (art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.). Konsekwencją tego ustalenia jest to ,że dochodem wnioskodawcy ze zbycia przedmiotowej nieruchomości stosownie do art. 24 ust 2 zdanie 2 u.o.p.d.o.f. będzie różnica pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych z uwzględnieniem treści art. 22g ust. 1 pkt 3 tej ustawy powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych , dokonanych od tych środków ( tej nieruchomości ), podjętych w ramach indywidualnej działalności gospodarczej strony. W ocenie sądu koniecznym wydaje się zauważyć ,że wydana interpretacja narusza także art. 14 c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz.U. nr 8 poz. 60 ze zm. – dalej w skrócie "OP" ) albowiem wbrew jego treści odsyła do innej interpretacji wydanej na wniosek strony powołując się jedynie na jej zindywidualizowane oznaczenie , w odniesieniu do regulacji prawnej objętej treścią art. 22g ust 12 i ust 13 pkt 2 u.o.p.d.o.f., tamże ją interpretując . Jest to wadliwa praktyka postępowania w przedmiocie wydawania interpretacji indywidualnej , która mieć miejsca nie powinna . Nie jest bowiem takie działanie wypełnieniem obowiązku przedstawienia uzasadnienia prawnego , jako wyrazu usprawiedliwienia negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, do którego nawiązuje brzmienie § 2 art. 14 c Op. . Tylko z uwagi na posiadaną przez Sąd wiedzę z urzędu o wskazanej interpretacji (będącej przedmiotem sądowej kontroli w sprawie sygn. akt I SA/Łd 924/11) zaistniała możliwość dokonania pełnej kontroli przedmiotowej indywidualnej interpretacji. Uznając zatem, że zaskarżona indywidualna interpretacja Ministra Finansów wydana została z naruszeniem prawa materialnego, Sąd rozpoznający sprawę na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (op.cit. ), wyeliminował ten akt z obrotu prawnego, co oznacza, że zachodzi konieczność dokonania ponownej oceny stanowiska strony zaprezentowanego we wniosku z dnia 3 01.2011 r. z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu. Ponadto, wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd – zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust 2 pkt 1 lit c ) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm.) - zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji. P.Z-C.