III SA/Łd 413/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz.1071 ze zm., w skrócie K.p.a.) oraz art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r., Nr 108, poz. 908, ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak: [...], o cofnięciu Z. N. uprawnienia do dokonywania badań technicznych pojazdów i zobowiązaniu strony do zwrotu w oznaczonym terminie "Imiennego uprawnienia diagnosty" Nr [...] (znak: [...]), wydanego przez Prezydenta Miasta Ł. W toku postępowania organ odwoławczy ustalił, że powodem cofnięcia Z. N. uprawnienia do dokonywania badań technicznych pojazdów było przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym sposobem wykonania oraz wydania przez diagnostę zaświadczenia niezgodnie z przepisami. W związku z powyższym organ I instancji, na podstawie art. art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 3 lit. c), i), a także § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. Nr 155, poz. 1232), cofnął Z. N. uprawnienia do dokonywania badań technicznych pojazdów, jednocześnie zobowiązując stronę do zwrotu w oznaczonym terminie "Imiennego uprawnienia diagnosty" Nr [...] (znak: [...]), wydanego przez Prezydenta Miasta Ł. Od decyzji organu I instancji odwołanie złożył pełnomocnik Z. N., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 3 lit. c), i) oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. W uzasadnieniu złożonego odwołania pełnomocnik skarżącego podniósł, iż diagnosta prawidłowo ustalił termin ponownego badania technicznego, które winno być przeprowadzone w okresie nie dłuższym niż 14 dni od pierwotnego badania, oraz iż brak pomiarów emisji spalin przy badaniu w dniu 31 maja 2010r. nie miał wpływu na wynik badania, gdyż ten był i tak negatywny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując powyższe odwołanie, nie podzieliło zasadności przytoczonych przez stronę w treści uzasadnienia argumentów i uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym i podniósł, że w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że wyżej zacytowana norma daje staroście prawo do orzeczenia w drodze decyzji administracyjnej zakazu, który w swojej treści odpowiada orzeczeniu przez sąd powszechny środka karnego w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu lub pełnienia funkcji. Tym samym na organie administracji spoczywa obowiązek zachowania wyjątkowej staranności w dokonywaniu oceny zebranego materiału dowodowego i wydawaniu decyzji o cofnięciu uprawnień. Organ II instancji powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że co prawda powyższa norma odwołuje się do nieistniejącego już ust. 6 art. 83 ustawy, to faktycznie zastosowanie ma art. 83b, który w istocie zastąpił normę prawną wynikającą z ust. 6 art. 83, podtrzymując m. in. zasadę zgodnie, z którą nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta. Stąd też organ administracji, stosując art. 84 ust. 3 powyższej ustawy zobowiązany jest zastosować ust. 2 art. 83b tejże ustawy. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że organ I instancji w ramach wykonywanego nadzoru w dniu 31 maja 2010r. przeprowadził kontrolę stacji kontroli pojazdów [...], której wyniki zostały opisane w protokole Nr [...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, m.in. że w dniu 28 maja 2010r. diagnosta Z. N. wykonał badanie okresowe pojazdu marki VOLKSWAGEN T4 2,4 o nr rejestracyjnym [...], oraz pojazdu marki FIAT DUCATO 14 2,8 TD o nr rejestracyjnym [...]. W obu przypadkach wynik badania negatywny. Diagnosta nieprawidłowo nadał terminy następnych badań do dnia 9 czerwca 2010r. Następnie w dniu 31 maja 2010r. podczas kontroli SKP diagnosta wykonał badanie okresowe pojazdu marki FORD TRANSIT 2,4 TDCI o nr rej. [...]. Wynik badania negatywny. Diagnosta podczas sprawdzania skuteczności działania hamulców na urządzeniu rolkowym nie podłączył miernika siły nacisku na pedał hamulca. Nie dokonał również sprawdzenia zadymienia spalin. Diagnosta nieprawidłowo nadał termin następnego badania do 7 czerwca 2010r. Odnosząc się do wyników przeprowadzonego okresowego badania technicznego oraz terminów wyznaczania następnych badań organ odwoławczy przywołał treść art. 81 ust. 6 Prawa o ruchu drogowym oraz treść § 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, a następnie stwierdził, że diagnosta przeprowadzający okresowe badanie techniczne wyznacza kolejny termin badania jedynie w wypadku jego pozytywnego wyniku. Natomiast 14 dniowy termin o którym mowa w ww. § 6 ust. 5 rozporządzenia dotyczy wyłącznie zakresu ponownego badania technicznego zespołów i układów pojazdu, w których stwierdzono usterki, ale w żadnym przypadku nie może być podstawą dopuszczenia tego pojazdu do ruchu (nawet na 14 dni), które przecież oznacza, iż pojazd spełnia wymagania techniczne art. 66 ww. ustawy. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że Z. N. wydając zaświadczenia nr [...], [...] oraz [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem negatywnym i wyznaczając jednocześnie następny termin badania technicznego (niezależnie od tego w jakim wymiarze), postąpił niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Odnosząc się z kolei, do zakresu przeprowadzonego okresowego badania technicznego, organ II instancji przywołał treść § 2 ust. 1 pkt 3 lit. c) i i) rozporządzenia oraz § 2 ust. 1 pkt 4 i 5 działu II załącznika nr l do rozporządzenia, a także § 9 ust. 1 działu IV załącznika nr l do rozporządzenia, Kolegium stwierdziło, że pominięcie w trakcie przeprowadzenia okresowego badania technicznego sprawdzenia zadymienia spalin przy użyciu dymomierza optycznego, jak i sprawdzanie skuteczności działania hamulców na urządzeniu rolkowym bez miernika siły nacisku na pedał hamulca, stanowi o przeprowadzeniu takiego badania technicznego niezgodnie z sposobem wykonania, z czym wyżej przywołany przepis (art. 84 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy), wiąże skutek w postaci cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych. W ocenie organu odwoławczego podniesione w odwołaniu zarzuty są chybione i w konsekwencji nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wywiódł do sądu administracyjnego pełnomocnik Z. N., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym oraz § 6 ust. 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 roku w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorców dokumentów stosowanych przy tych badaniach. Na tej podstawie pełnomocnik zaskarżył powyższą decyzję w całości i wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W ocenie pełnomocnika skarżącego przepisy § 6 ust. 2 pkt 1 i § 6 ust. 5 rozporządzenia przewidują warunkowe i czasowe dopuszczenie do ruchu pojazdów, w których stwierdzono mniej istotne usterki (nie stwarzające zagrożeniu dla bezpieczeństwa ruchu lub środowiska). Usterki te nie pozwalają na potwierdzenie pozytywnego wyniku badania, a zatem wynik musi być negatywny. W takiej sytuacji stwierdzić należy, że diagnosta w żadnym razie nie wydał zaświadczeń niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, a zatem decyzja nie znajduje oparcia w treści art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli legalności jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do dokonywania badań technicznych pojazdów i zobowiązaniu skarżącego do zwrotu w oznaczonym terminie "Imiennego uprawnienia diagnosty" nr [...]. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 ustawy, stwierdzono: przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1) lub wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). W tym miejscu zaznaczyć należy, że cytowany przepis odwołuje się do kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 , gdy tymczasem w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, art. 83 nie zawierał już ust. 6. Normę tę zastąpił nowo dodany art. 83b, który stanowi, że nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta ( ust. 1). W ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: a) zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust.3; b) prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów; c) prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji (art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy). Należy uznać to za oczywiste niedopatrzenie ustawodawcy, który nowelizując treść art. 83 , mocą art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808) wchodzącą w życie z dniem 21 sierpnia 2004r., nie dokonał zmian w art. 84 ust. 3 ustawy. W ocenie Sądu nie ulega jednak wątpliwości, że stosując art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ administracji zobowiązany był zastosować art. 83b ust. 2 ustawy (por. wyrok NSA w z dnia 1 października 2008r., sygn. akt I OSK 1450/07, LEX nr 529181). Z przytoczonej regulacji wynika wprost, że niezbędnym warunkiem podjęcia decyzji o cofnięciu diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie określonych uchybień w wyniku kontroli przeprowadzonej w trybie określonym w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Oznacza to, że jeżeli przeprowadzona kontrola nie wykaże by diagnosta dopuścił się przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania lub wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, pozbawienie go uprawnienia do wykonywania badań technicznych jest wyłączone, natomiast ustalenie dotyczące stwierdzenia uchybień w wykonywaniu obowiązków diagnosty powinno wynikać z czynności o charakterze kontrolnym. W niniejszej sprawie podstawą cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych był protokół kontroli z dnia 31 maja 2010r. Nr [...], na podstawie którego organ administracji stwierdził, że skarżący wydając zaświadczenia nr [...], [...] oraz [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem negatywnym i wyznaczając jednocześnie następny termin badania technicznego postąpił niezgodnie art. 81 ust. 6 Prawa o ruchu drogowym oraz § 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. Zgodnie z ust. 2 ww. rozporządzenia w przypadku, gdy wynik badania technicznego jest negatywny, uprawniony diagnosta wystawia zaświadczenie o negatywnym wyniku badania technicznego i jeżeli: 1) stwierdzone usterki nie stwarzają bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub środowiska, zamieszcza je w zaświadczeniu z badania technicznego i informuje właściciela pojazdu o konieczności wykonania badania technicznego pojazdu po usunięciu usterek; 2) stwierdzone usterki stwarzają bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego lub środowiska lub gdy cechy identyfikacyjne pojazdu są niezgodne z danymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie, zatrzymuje dowód rejestracyjny i w zaświadczeniu z badania technicznego dokonuje wpisu "zatrzymano dowód rejestracyjny nr ...", z zastrzeżeniem ust. 3. Przepis § 5 ust. 7 stosuje się odpowiednio. Wprawdzie Sądowi nie udało się ustalić (i organ też tego nie ustalił), czy stwierdzone w dniu 31 maja 2010r. przez diagnostę usterki w pojazdach marki VOLKSWAGEN T4 2,4 i FIAT DUCATO 14 2,8 TD nie stwarzały, czy też stwarzały bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego (§ 6 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia), to zdaniem Sądu i tak nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia, w sytuacji, gdy bezspornym pomiędzy stronami pozostaje fakt, że w dniu 31 maja 2010r. podczas kontroli SKP diagnosta wykonał badanie okresowe pojazdu marki FORD TRANSIT 2,4 TDCI o nr rej. [...], którego wynik był negatywny. Jak wynika z protokołu kontroli diagnosta podczas sprawdzania skuteczności działania hamulców na urządzeniu rolkowym nie podłączył miernika siły nacisku na pedał hamulca. Nie dokonał również sprawdzenia zadymienia spalin, a także nieprawidłowo nadał termin następnego badania do 7 czerwca 2010r., co narusza treść § 2 ust. 1 pkt 3 lit. c) i i) oraz § 6 ust. 5 rozporządzenia, jak również § 2 ust. 1 pkt 4 i 5 działu II załącznika nr l do rozporządzenia, a także § 9 ust. 1 działu IV załącznika nr l do rozporządzenia. Pominięcie w trakcie przeprowadzenia okresowego badania technicznego sprawdzenia zadymienia spalin przy użyciu dymomierza optycznego, jak i sprawdzanie skuteczności działania hamulców na urządzeniu rolkowym bez miernika siły nacisku na pedał hamulca, stanowi o przeprowadzeniu takiego badania technicznego niezgodnie z sposobem wykonania, o czym mowa w art. 84 ust. 3. Z kolei 14 dniowy termin, wynikający z § 6 ust. 5 ww. rozporządzenia w ocenie Sądu dotyczy wyłącznie okresu, w jakim powinno być przeprowadzone badanie techniczne polegające na ponownym sprawdzeniu zespołów i układów pojazdu, w których stwierdzono usterki, o których mowa w § 6 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Nie daje jednak podstaw do dopuszczenia pojazdu do ruchu. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że przepis art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym jest przepisem o charakterze sankcyjnym i z tego powodu musi być stosowany ściśle. Z konstrukcji tego przepisu, a w szczególności ze zwrotu "starosta cofa", wynika, że starosta ma obowiązek cofnięcia uprawnień diagnoście, gdy w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzi niezgodność pomiędzy wydanym zaświadczeniem albo dokonanym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu a stanem faktycznym lub obowiązującymi przepisami prawa. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie takiej decyzji. W szczególności decyzja nie jest uzależniona od motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Na treść wydanej decyzji nie może też wpłynąć dotychczasowy sposób wykonywania obowiązków diagnosty. Diagnosta jest bowiem zobowiązany do stałego, zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania swych zadań. Należy stwierdzić zatem, iż w wypadku, gdy w drodze decyzji administracyjnej dochodzi do pozbawienia określonego uprawnienia wykładnia rozszerzająca przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę podjęcia decyzji nie może mieć miejsca. W związku z tym cofnięcie diagnoście wspomnianego uprawnienia nie może nastąpić przy zaistnieniu innych przesłanek, niż wymienione w powołanym przepisie. Decyzja o cofnięciu diagnoście w takim przypadku uprawnień nie jest decyzją uznaniową. Nie może zatem mieć na podjęcie takiej decyzji wpływu to, że diagnosta jest osobą starszą, posiada rodzinę, którą utrzymuje, a błąd popełnił będąc w stresie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 marca 2009r., sygn. III SA/Wr 385/08, LES nr 530470). W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. j.m.