V SA/Wa 165/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów; oddala skargę. Przedmiotem skargi rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniesionej przez A. G. jest decyzja Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. nr [...] w sprawie odmowy wpisu do ewidencji producentów. Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym: A. G. złożyła w dniu [...] sierpnia 2004 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w M. wniosek o wpis do ewidencji producentów. Złożony wniosek o wpis do ewidencji producentów z dnia [...] sierpnia 2004 r. A. G., w sekcji 67: Zgoda na wpis do ewidencji producentów (Współmałżonka / Współposiadacza) - nie posiadał zgody współmałżonka - mimo iż wnioskodawczyni pozostawała w związku małżeńskim. W dniu [...] sierpnia 2004 r. Kierownik Biura Powiatowego w M. wydał, do rąk własnych A. G. zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym: [...]. Do materiału źródłowego dołączony jest Akt Notarialnego Rep. A Nr [...] z którego wynika, iż A. G. zawarła związek małżeński z J. G. w dniu [...] września 1994 r. Jednocześnie małżonek skarżącej – J. G. zam. [...], w dniu [...] marca 2004 r. złożył wniosek o wpis do ewidencji producentów, bez zgody na wpis do ewidencji producentów współmałżonka/współposiadacza (sekcja 67 wniosku) – mimo, iż pozostawał w związku małżeńskim. [...] marca 2004 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji w M. wydał J. G. zaświadczenie o nadaniu numeru identyfikacyjnego:[...]. W dniu [...] marca 2008 r. do Biura Powiatowego Agencji w M. wpłynął Akt Notarialny (Rep. A Nr [...] ) o ustanowieniu rozdzielności majątkowej w [...] lutego 2008 r. między A. G. a J. G.. W dniu [...] lutego 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. wszczął postępowanie z urzędu zgodnie z art. 64, 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz,1071 ze zm., dalej k.p.a.) wysyłając wezwanie do złożenia wyjaśnień A. G. (znak sprawy [...]) oraz J. G. (znak sprawy [...]). [...] marca 2010 r. zostało przeprowadzone przesłuchanie strony A. G., w imieniu której uczestniczył J. G., na okoliczność stwierdzenia w krajowym systemie ewidencji producentów prowadzonym przez ARiMR posiadania przez małżonków dwóch numerów identyfikacyjnych, z którego został sporządzony protokół (znak sprawy [...]). A. G. została poinformowana przez organ, że zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18.12.2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.), w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny; numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę, po czym w dniu [...] czerwca 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. wydał "oświadczenie o anulowaniu numeru identyfikacyjnego", które zostało doręczone stronie [...] lipca 2010 r. [...] czerwca 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. wysłał pismo informujące stronę, że "zaświadczenie z dnia [...] sierpnia 2004 r. staje się nieważne". Następnie w dniu [...] sierpnia 2010 r., Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. po rozpatrzeniu sprawy wydał decyzję Nr 1 o odmowie wpisu do ewidencji producentów. W dniu [...] września 2010 r. wnioskodawczyni, wyrażając niezadowolenie z wydanej decyzji wniosła od niej odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] sierpnia 2004 r. wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o wpisanie jej do ewidencji producentów, nie posiadając zgody współmałżonka, któremu został już nadany numer identyfikacyjny. Organ wskazał zatem, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. prawidłowo wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie posiadania przez małżonków dwóch numerów producentów w krajowym systemie ewidencji producentów prowadzonym przez ARiMR. Organ podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] marca 2004 r. J. G. wystąpił o wpis do ewidencji producentów i w dniu [...] marca 2004 r. numer taki został mu nadany, tak samo A. G. złożyła w dniu [...] sierpnia 2004 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w M. wniosek o wpis do ewidencji producentów, zaś w dniu [...] sierpnia 2004 r. Kierownik Biura Powiatowego w M. wydał skarżącej zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny, numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził tym samym, że w rozumieniu tego przepisu małżonkowie powinni zawsze otrzymywać jeden numer identyfikacyjny, niezależnie od tego czy współposiadają lub wspólnie prowadzą gospodarstwo, czy nie. Ustawodawca nie zróżnicował sytuacji małżonków, którzy wspólnie prowadzą gospodarstwo rolne z tymi małżonkami, którzy posiadają odrębne gospodarstwa rolne nie związane ze sobą funkcjonalnie, organizacyjnie, ekonomicznie. Rozstrzygającym w tej materii jest fakt istnienia związku małżeńskiego. Jednocześnie organ wskazał, że skarżąca nie wyraziła zgody na nadanie numeru ewidencyjnego jej współmałżonkowi, we wniosku o wpis do ewidencji producentów, natomiast taka zgoda została uzupełniona na wniosku o wpis do ewidencji producentów z dnia [...] kwietnia 2009 r. Dalej organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie w tej materii znaczenie rozstrzygające ma fakt istnienia związku małżeńskiego. Przepis art. 12 ust. 4 omawianej ustawy nie odwołuje się w swojej regulacji do stosunków majątkowych istniejących między małżonkami. Ustawodawca tych kwestii nie objął treścią normy wynikającej z art. 12 ust. 4, ponieważ zgodnie z art. 23 Konstytucji RP podstawą ustroju rolnego państwa jest gospodarstwo rodzinne. Gospodarstwo rodzinne w zamyśle ustawodawcy winno stanowić jeden organizm ekonomiczny, utrzymywany pracą małżonków oraz ich rodziny zamieszkujących w tym gospodarstwie. Kwestie własnościowe w pojęciu gospodarstwa rodzinnego odgrywają wtórną rolę. Nie ma gospodarstwa rodzinnego bez istnienia związku małżeńskiego, ponieważ nie ma rodziny rolnika bez zawarcia związku małżeńskiego w rozumieniu przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zdaniem organu z powyższych względów wniosek skarżącej nie może zostać załatwiony pozytywie, gdyż w sytuacji faktycznej skarżącej jedynie ustanie związku małżeńskiego poprzez rozwód albo separację pozwalałoby jej na uzyskanie wpisu do ewidencji producentów, na co wskazuje wyrok NSA z II GSK 1092/08 z dnia 08 lipca 2009 r. oraz II GSK 23/09 z dnia 27 sierpnia 2009 r., zgodnie bowiem z art. 614 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego orzeczenie separacji ma skutki takie jak rozwiązanie małżeństwa przez rozwód. Organ wskazał, że ustawodawca nie zróżnicował sytuacji małżonków, którzy wspólnie prowadzą gospodarstwo rolne z tymi małżonkami, którzy posiadają odrębne gospodarstwa rolne nie związane ze sobą funkcjonalnie, organizacyjnie, ekonomicznie - mające ustanowioną rozdzielność majątkową. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że stosownie do art. 13 ust 2 ustawy o krajowym ewidencji producentów Kierownik Biura Powiatowego Agencji wydaje podmiotom wpisanym do ewidencji producentów zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym. Zaświadczenie to jest wydawane niezwłocznie po dokonaniu wpisu do ewidencji producentów, nie później jednak niż w terminie 14 dni od wpłynięcia wniosku o wpis do ewidencji producentów (art. 13 ust. 3). Organ podkreślił, że A. G. złożyła wniosek o wpis do ewidencji producentów w dniu [...] sierpnia 2004 r., natomiast w dniu [...] sierpnia 2004 r. Kierownik Biura Powiatowego w M. wydał, do rąk własnych A. G., zaświadczenie o nadaniu numeru identyfikacyjnego: [...]. Dyrektor wyjaśnił, że wpis do ewidencji producentów i nadanie numeru identyfikacyjnego jest czynnością materialno-techniczną organu administracji publicznej, która może być dokonana jedynie wówczas, gdy podmiot spełnia warunki przewidziane prawem do jej dokonania tj. zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Dalej Dyrektor stwierdził, że organ I instancji prowadząc postępowanie dokonał wszelkiej staranności co do wyjaśnienia faktu posiadania przez małżonków dwóch numerów identyfikacyjnych, podczas rozpatrywania brał pod uwagę składane wyjaśnienia od stron w prowadzonym postępowaniu (protokół z dnia [...] marca 2010 r., protokół z dnia [...] czerwca 2010 r.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji wydał w dniu [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] decyzję o odmowie wpisu do ewidencji producentów na podstawie art. 13 ust. 1 z dnia 18.12.2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, ze względu na posiadanie numeru identyfikacyjnego przez współmałżonka. Wobec powyższego w zaistniałej sytuacji faktycznej i prawnej nie można zarzucać organowi Agencji, że pozostawał w bezczynności w tej sprawie, mając przy tym na uwadze, że organ I instancji wszczął postępowanie w sytuacji wykrycia posiadania przez małżeństwo dwóch numerów identyfikacyjnych. Decyzja o odmowie wpisu została wydana po anulowaniu numeru identyfikacyjnego. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, nie może być uznany za zasadny zarzut skarżącej podniesiony w odwołaniu, że wydana decyzja Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o odmowie wpisu do ewidencji producentów jest wydana z naruszeniem: art. 13 ust. 1 w związku z ust. 2, 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, odnośnie zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. należy wskazać, że organ I instancji wydając powyższą decyzję oparł się na ww. przepisie art. 12 i 13 ustawy o wpisie do ewidencji producentów odnośnie art. 7 k.p.a. również jest bez zasadny, bezspornym bowiem w sprawie jest, że Państwo G. są małżeństwem, tym samym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego, odnośnie naruszenia art. 8 k.p.a. - organ I instancji po powzięciu informacji, iż Państwo G. posiadają dwa numery identyfikacyjne przeprowadził w tym względzie postępowanie wyjaśniające, dał możliwość stronom wypowiedzenia się w sprawie, - odnośnie naruszenia art. 9, 10 ,11 ,12 ,61 ,75 ,77 i 104 k.p.a. - strona nie wskazała na czym miało polegać naruszenie ww. artykułów tym samym trudno się ustosunkować do zarzutów. Organ zaznaczył, że decyzja odmowna została wydana w stosunku do złożonego wniosku o wpis do ewidencji producentów po uprzednim anulowaniu numeru. Tym samym w postępowaniu to strona była inicjatorem toczącego się postępowania a decyzja została wydana po anulowaniu oświadczenia. niesłusznym jest również zarzut naruszenia art. 146 § 1 k.p.a. oraz art. 156 § 2 k.p.a., gdyż w powyższej sprawie pierwotnie nie była wydana decyzja a tylko zaświadczenie, więc ww. przepisy nie mogą mieć zastosowania w tej sprawie. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę, w sytuacji stwierdzenia, że zaświadczenie, zostało wydane niezgodnie ze stanem prawnym należało je anulować. Organ podkreślił również, że Kierownik Biura ARiMR nie mógł wydać innej decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie, albowiem wpis do ewidencji producentów i nadanie numeru identyfikacyjnego jest czynnością materialno-techniczą. Natomiast decyzja Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o odmowie wpisu do ewidencji producentów wydana jest zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy ewidencyjnej. Decyzyjne rozstrzygnięcie następuje tylko i wyłącznie dla odmowy wpisu do ewidencji producentów i tylko w dwóch sytuacjach: jeżeli wnioskodawca nie jest producentem lub został mu już uprzednio nadany numer identyfikacyjny (lub jego małżonkowi). W dniu 22 grudnia 2011 r. (data nadania pocztowego) A. G. złożyła skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie: • art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności poprzez błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie, • art. 6, art. 15, art. 35 § 1 i § 3, art. 36 § 1, art. 64 § 2 , art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, podnosząc okoliczności wskazywane wcześniej w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym podkreślić, że postępowanie toczące się przed Sądem dotyczy tylko oceny legalności decyzji dotyczących wydania A. G. odmowy wpisu do ewidencji producentów, nie zaś inne działania organów podejmowane przez nie w sprawach dotyczących A. G. i J. G. Stan faktyczny ustalony przez organ jest bezsporny, albowiem skarżąca i jej pełnomocnik nie negują, iż zarówno A. G., jak i J. G. wystąpili do Agencji o dokonanie wpisu do ewidencji producentów, przy czym jednemu ze współmałżonków (J. G., który wystąpił wcześniej z wnioskiem o nadanie numeru) numer ten został nadany. W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. Nr 10, poz. 76 z p. zm., dalej zwana ustawą), która stanowi w art. 12 ust. 1, iż jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się temu producentowi numer identyfikacyjny, który jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego (ust. 3). Przepis dodatkowo w ust. 3 stanowi, że wnioskodawcy podlegającemu wpisowi do ewidencji producentów na podstawie kilku tytułów nadaje się jeden numer identyfikacyjny, zaś ust. 4 uszczegóławia, iż w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny, przy czym numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę. Dodatkowo w ust. 6 tego artykułu wskazano, że do wniosku o wpis do ewidencji producentów dołącza się pisemną zgodę odpowiednio współmałżonka lub współposiadacza gospodarstwa rolnego. Następny przepis ustawy – art. 13 – stanowi w ust. 1, że kierownik biura powiatowego Agencji odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu do ewidencji producentów, jeżeli wnioskodawca nie jest producentem lub został mu już uprzednio nadany numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12. Ust. 2 tego przepisu określa, iż organ Agencji (kierownik biura powiatowego) wydaje podmiotom wpisanym do ewidencji producentów zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym, o którym mowa w art. 12, a zaświadczenie to jest wydawane niezwłocznie po dokonaniu wpisu do ewidencji producentów, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia wpłynięcia wniosku o wpis do ewidencji producentów (ust. 3). Cytowane powyżej przepisy jednoznacznie wskazują, iż ustawodawca nie przewidział w ustawie możliwości nadania małżonkom dwóch numerów ewidencyjnych, niezależnie od sytuacji majątkowej istniejącej między nimi (posiadanie odrębnej własności przez któregoś z małżonków, rozdzielność majątkowa między współmałżonkami, wspólność majątkowa małżeńska). Zgodnie z brzmieniem tych przepisów sam fakt pozostawania w związku małżeńskim powoduje, iż może nastąpić wpisanie do ewidencji i być nadany numer identyfikacyjny tylko jednemu z małżonków, nawet w sytuacji, gdy każdy z małżonków posiada gospodarstwo rolne należące do majątku odrębnego, nie wchodzące do majątku wspólnego (tym samym nie będące np. we współposiadaniu). Należy zatem wywieść w tej sytuacji, że w przypadku złożenia wniosku przez oboje małżonków, jeden z wniosków powinien zakończyć się nadaniem numeru w drodze czynności materialno-technicznej (wpisanie do ewidencji oraz wydanie stosownego zaświadczenia), drugi zaś z wniosków musi skutkować wydaniem decyzji o odmowie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego. Skoro w rozpatrywanej sprawie A. G. złożyła wniosek o dokonanie wpisu do ewidencji (w dniu [...] sierpnia 2004 r.) już po nadaniu tego numeru jej mężowi – J.G. (w dniu [...] marca 2004 r.), jej wniosek winien być rozpatrzony negatywnie w postaci wydania przez stosowny organ na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy decyzji o odmowie wpisu. Należy wskazać w tym miejscu, że nieprawidłowe działanie organu, który dokonał na ten wniosek wpisu do ewidencji producentów i wydał skarżącej zaświadczenie o nadaniu numeru identyfikacyjnego – nie może znaleźć aprobaty w świetle obowiązujących przepisów prawa i nie może skutkować sanowaniem tego naruszenia przez późniejsze działania organów administracji czy sądu administracyjnego. W tym miejscu Sąd ponownie pragnie podkreślić, że ocenie w toczącym się postępowaniu podlega jedynie decyzja Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie odmowy wpisu do ewidencji producentów A. G., nie zaś inne działania organów, a w szczególności Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. Rozpatrując zatem całokształt sprawy w świetle przywołanych powyżej przepisów prawa materialnego należy przyjąć, że ustalony stan faktyczny w sprawie dał organowi podstawę do odmowy wpisania skarżącej do ewidencji producentów i nadania numery identyfikacyjnego, tym samym Sąd – badając przedmiotową sprawę pod kątem zasadności odmowy wpisu do ewidencji - nie stwierdził naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził ponadto, iż organy administracji w niniejszej sprawie prowadziły postępowanie z obrazą art. 6 k.p.a. i pozostałych przepisów postępowania administracyjnego (w tym art. 15 k.p.a.), gdyż prawidłowe stosowanie obowiązujących przepisów prawa pozostaje w zgodzie z zasadą legalności działania, zawartą w tym przepisie. Po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza ponadto, iż postępowanie zakończone wydaniem decyzji będącej przedmiotem oceny Sądu nie było prowadzone z naruszeniem przepisu art. 64, 73 i 104 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.