II SA/Gl 418/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant referent - stażysta Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. sprawy ze skargi "P" Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. W związku z wnioskiem z dnia [...] r. M. S., A. S., T. K., J. L., A. L., K. K. i R. K., postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r. znak: [...]. Tą decyzją Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce "A" pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na parceli nr 1 zlokalizowanej w T. przy ul. [...]. Wnioskodawcy jako podstawę wznowienia postępowania podali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując na pominięcie ich w postępowaniu o pozwolenie na budowę mimo, że przedmiotowa stacja ma zostać wybudowana w sąsiedztwie ich nieruchomości. Poszerzyli oni następnie podstawę swojego żądania o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podnosząc, że organ udzielając pozwolenia na budowę nie wziął pod uwagę istniejącej w sąsiedztwie projektowanego obiektu innej stacji bazowej. Po przeprowadzeniu postępowania przewidzianego w art. 149 § 2 k.p.a. decyzją z dnia [...]r., znak: [...], organ I instancji odmówił uchylenia opisanej wyżej własnej decyzji ostatecznej. Odwołanie od tego orzeczenia wnieśli J. L. i A. . T. K. oraz M. S. i K. K. reprezentowane przez pełnomocnika Z. G. Odwołujący się zarzucili naruszenie decyzją organu I instancji art. 7 i art. 107 k.p.a. poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy oraz brak merytorycznego uzasadnienia tego rozstrzygnięcia. Wojewoda Śląski zaskarżonym aktem uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. organ powinien zbadać krąg stron postępowania w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) w związku z art. 3 pkt 20 tej ustawy i dopiero na podstawie tych ustaleń orzec zgodnie z art. 151 k.p.a. Tymczasem organ I instancji nie wskazał na podstawie jakich dowodów i ustaleń nie uznał wnioskodawców za strony postępowania. Prowadząc postępowanie dowodowe nie wyjaśnił zwłaszcza zaistniałych wątpliwości dotyczących działki nr 2, której prawdopodobnym właścicielem jest T. K., przyjmując, że działki takiej nie ma na terenie T. Organ ten nie wyjaśnił również, kto jest właścicielem działki nr 3 wskazanej przez J. i A. L. To samo dotyczy działek, które wskazali jako swoją własność F. K. i K.K., a także A. S. Zdaniem organu odwoławczego przyczyną braku tych ustaleń było oparcie się przez Starostę wyłącznie na wypisach z rejestru gruntów, które nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji. W ocenie organu odwoławczego uzasadnienie decyzji organu I instancji nie czyni także zadość przepisom art. 107 oraz art. 7 k.p.a., na co zwrócili uwagę odwołujący się. O przesłankach, którymi kierował się organ I instancji wydając kontrolowaną decyzję, wnioskodawcy dowiedzieli się bowiem dopiero z pisma przekazującego odwołania wraz z aktami sprawy. Wyjaśnienia takie winna natomiast zawierać decyzja Starosty [...]. Wojewoda nakazał organowi I instancji aby w toku ponownego rozpoznania sprawy dołożył wszelkich starań, żeby w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnić wszystkie jej okoliczności faktyczne i prawne oraz zebrać cały materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia zgodnie z art. 151 k.p.a. W skardze do sądu administracyjnego "A" Spółka z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła o uchylenie opisanej decyzji Wojewody [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), nadto o orzeczenie, że decyzja ta nie podlega wykonaniu w całości w oparciu o art. 152 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Skarżąca zarzuciła naruszenie zaskarżoną decyzją przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie istniały podstawy faktyczne ani prawne do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnianie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, zwłaszcza brak wskazania koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy oraz powodu z jakiego organ uznał, że ma on istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nieustalenie i niewyjaśnienie dlaczego dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów nie jest aktualny, wiarygodny i wystarczający do oceny, kto jest stroną postępowania administracyjnego, a także nieustalenie i niewyjaśnienie czy A. i J. L., T. K., M. S. i K. K. mają interes prawny w uczestniczeniu w niniejszym postępowaniu w charakterze stron, a zatem czy mogą skutecznie wnieść odwołanie, w wyniku którego została wydana kwestionowana decyzja; 4) art. 8 k.p.a., gdyż działanie wskazanego organu administracji publicznej nie można uznać za pogłębiające zaufanie obywateli - w tym inwestorów - do organów Państwa oraz wzmacniające ich świadomość i kulturę prawną, bowiem pomimo spełnienia wszystkich wymagań określonych w przepisach prawa, uchylono decyzję wydaną w pierwszej instancji bez wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i wyjaśnienia przyczyn negatywnego rozstrzygnięcia, z pominięciem analizy dokumentów przesadzających zasadność jej wydania; 5) art. 134 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. wniosły wyłącznie osoby, którym nie przysługiwała legitymacja do jego wniesienia. Zarzucając naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. strona skarżąca podniosła, że wyjaśnienie kwestii, czy wnioskodawcy są stronami postępowania administracyjnego, wymaga jedynie szczegółowej analizy dokumentacji zgromadzonej w aktach przedmiotowego postępowania, a kwestie te zostały jej zdaniem ustalone i ich przesądzenie nie wymaga już prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Wskazała, że w przypadku przedmiotowej inwestycji w miejscach dostępnych dla ludzi nie wystąpią pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających dopuszczalne poziomy, a zatem stronami postępowania winni być wyłącznie właściciele nieruchomości, na której inwestycja będzie zlokalizowana. Na poparcie tego stanowiska skarżąca powołała się na wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. II OSK 452/10. Zdaniem Spółki kwalifikacja środowiskowa oraz wypisy z ewidencji gruntów i budynków pozwalały organowi I instancji na ustalenie, że wnioskujący o wznowienie postępowania nie mieli przymiotu stron w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę. J. L., A. L . T. K., M. S. i K. K. nie przysługują także tytuły prawne, o których mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Tym samym zdaniem skarżącej Spółki niezasadne było stanowisko Wojewody [...], że organ I instancji nie wskazał w oparciu o jakie dowody i ustalenia nie uznał wnioskodawców za strony postępowania. Organ ten w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił bowiem, że ustaleń tych dokonał na podstawie posiadanej dokumentacji projektowej, projektu zagospodarowania działki, jak również innego zebranego materiału dowodowego. Materiał ten jednoznacznie zaś przesądza o tym, że ww. osoby nie miały przymiotu stron postępowania. Zdaniem Spółki decyzja I instancji nie została tym samym wydana z naruszeniem przepisów postępowania. W decyzji Wojewody [...] nie określono natomiast koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy oraz nie uzasadniono, z jakich przyczyn ma to istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Odnośnie naruszenia art. 134 k.p.a. skarżąca podniosła, że Wojewoda [...]nie zweryfikował czy odwołujący się mają przymiot stron postępowania, a przynajmniej wyników tej weryfikacji nie przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Spółki "A" podmioty wnoszące odwołanie, a to J. L., A. L., T. K., M. S. i K. K. nie są stronami postępowania, a zatem organ odwoławczy winien był zastosować art. 134 k.p.a., czego nie uczynił. Uzasadniając zarzut naruszenia przez Wojewodę art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajdują się twierdzenia, które nie znajdują odzwierciedlenia i potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Organ I instancji bowiem rzetelnie ustalił strony postępowania opierając się na dokumentacji projektowej, jak również innych materiałach dowodowych (m.in. kwalifikacją środowiskową inwestycji czy wypisami z ewidencji gruntów i budynków). Gdyby doszło do uchybień w tym zakresie, wówczas organ odwoławczy winien był ocenić ich wpływ na wynik postępowania, a skoro zdecydował się na uchylenie decyzji I instancji, powinien był wydać prawidłowo uzasadnioną decyzję merytoryczną, a nie przekazywać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Spółka ponadto uznała, że Wojewoda [...] naruszył normy wynikające z art. 7 i art. 77 kpa., bowiem nie ustalił i nie wyjaśnił dlaczego dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów nie jest aktualny, wiarygodny i wystarczający, aby ocenić kwestię tytułów prawnych do nieruchomości, które znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Powstałe w tej kwestii wątpliwości organ powinien wyjaśnić zaś w postępowaniu opartym na art. 136 k.p.a. Skarżąca Spółka zarzuciła ponadto brak prawidłowego uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, bowiem pomimo wskazania w jej podstawie prawnej art. 138 § 2 k.p.a., nie została przytoczona treść tego przepisu oraz nie wyjaśniono, dlaczego będzie miał on zastosowanie w stanie faktycznym sprawy. W ocenie skarżącej przedstawione okoliczności przesądzają wreszcie, że postępowanie zostało prowadzone przez Wojewodę [...] z naruszeniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wyjaśnił, że w niniejszej sprawie wznowienie postępowania nastąpiło z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ I instancji nie wyjaśnił zaś w jego toku istotnych dla sprawy wątpliwości dotyczących stron postępowania wznowieniowego, w tym rozbieżności dotyczących własności działek wskazanych przez odwołujących się. Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał zarzuty naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 134 k.p.a. wskazując, że w zaskarżonej decyzji w sposób jasny wyjaśnił, iż dowody na podstawie których organ I instancji poczynił ustalenia dotyczące kręgu stron postępowania, nie mogły stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym. Wydruk z ewidencji gruntów i budynków nie mógł stanowić bowiem dowodu w sprawie, jeśli istniały tak znaczne rozbieżności w dokumentach dotyczących poszczególnych nieruchomości. Zdaniem organu nie można również uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 134 k.p.a., bowiem w przypadku przyjęcia za podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., kwestie z tym związane muszą być rozważone w postępowaniu merytorycznym po uprzednim wydaniu postanowienia w trybie art. 149 k.p.a. Postępowanie to winno zakończyć się zaś decyzją wydaną na podstawie art. 151 k.p.a., od której przysługuje odwołanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, bowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) (art. 1 § 1). Kontrola o jakiej mowa wyżej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2) i polega na zbadaniu czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, Sąd jest zobowiązany do oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Przechodząc po tych uwagach wstępnych do analizy prawnej zaskarżonego aktu stwierdzić należy, że będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne, toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego, o czym biorąc pod uwagę część postawionych zarzutów zdaje się zapominać strona skarżąca. Wskazać tutaj zatem należy, że ta instytucja procesowa, ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną, a w stosunku do której zaistniała jedna z okoliczności wskazanych w art. 145 § 1 i art. 145a oraz art. 145 b § 1 k.p.a. stanowiąca podstawę wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania administracyjnego w zamierzeniu ustawodawcy ma zatem doprowadzić do usunięcia wad, jakimi są obarczone ostateczne decyzje administracyjne i postanowienia od których przysługiwało zażalenie czy wręcz eliminację takich dotkniętych wadami prawnymi orzeczeń z obrotu prawnego, jeżeli zaistnieją ustawowe przesłanki takiego rozstrzygnięcia. Uczestnicy postępowania powołali się w swoim wnioskach, że zostali pozbawieni bez ich własnej winy prawa do udziału w postępowaniu w charakterze stron. Wskazali także na przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. polegającą na zaniechaniu badania kumulacji pól elektromagnetycznych (pismo z dnia [...]r.). Za prawidłowe należy uznać niekwestionowane przez strony stanowisko Starosty [...], że z uwagi na treść żądania zgłoszonego przez J. i A. L., T. K., M. i A. S. oraz K. i R. K. zasadne i prawidłowe było wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...]r. Skład orzekający za przekonywujące uznał także stanowisko orzekających w sprawie organów, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a. Starosta [...]doszedł jednak następnie do przekonania, że postępowanie zakończone jego ostateczną decyzją z dnia [...]r. nie było dotknięte wadami wskazanymi w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. i wydał decyzję opartą na przepisie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 i art. 145 a (aktualnie także 145 b) k.p.a. W ocenie Sądu Wojewoda [...] zasadnie natomiast uznał, że przeprowadzone przez Starostę postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz kończąca je decyzja zawierały szereg braków. Poczynione przez organ I instancji ustalenia nie pozwalają bowiem na wykluczenie zaistnienia w sprawie przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. W szczególności w ocenie organu odwoławczego Starosta nie zbadał w sposób należyty kręgu stron postępowania, co powinien uczynić w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 tej ustawy. Stanowisko to należy w pełni zaaprobować, aczkolwiek wytknąć należy organowi odwoławczemu, że nie zostało ono rozwinięte w dalszej części uzasadnienia. Uchybienie to stanowiące naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. zostało także, jak się zdaje, dostrzeżone przez skarżącą Spółkę nie miało ono jednak w ocenie Sądu wpływu na wynik sprawy. Uzasadniając ten pogląd wskazać trzeba, że konstrukcja pojęcia strony w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest złożona. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 15 listopada 2007r., II OSK 1526/06 [w:] LEX Nr 347945, na pojęcie strony postępowania o pozwolenie na budowę składają się bowiem dwa elementy, które muszą być jednocześnie spełnione. Wziąć trzeba pod uwagę bowiem element podmiotowy ograniczający krąg podmiotów tylko do inwestora, właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości oraz element przedmiotowy wymagający, aby nieruchomość znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu. Przystępując do zastosowania art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego organ winien zatem ustalić, które nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie tego obszaru winno zaś nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06 [w:] LEX nr 347949). We wznowionym w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowaniu organ ma natomiast w pierwszym rzędzie ustalić czy domagający się wznowienia postępowania zaliczają się do podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu zaskarżonej Wojewoda, co już wyżej stwierdzono, praktycznie poza lakonicznym powołaniem się na przepisy art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie zamieścił rozważań dotyczących obszaru oddziaływania projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej i skupił się prawie wyłącznie na ustaleniach dotyczących tytułów prawnych do nieruchomości przysługujących podmiotom wnioskującym o wznowienie postępowania. Ten stan rzeczy usprawiedliwić można rzucającym się w oczy brakiem prawidłowych ustaleń dotyczących tych kwestii. Wskazać tutaj wystarczy m.in., że właścicielami działki nr 4 nie byli J. i A. L. lecz mieszkający w B. ich syn L. L. Właścicielką działki nr 5 nie była zaś T. K. lecz jej córka M. F. Dodać należy, że we wniosku o wznowienie postępowania wskazany został poprzedni numer ewidencyjny ostatnio wymienionej działki (2), w wyniku czego organ I instancji uznał, że takiej nieruchomości nie ma w T. Informacje pozwalające na weryfikację tych danych organ I instancji mógł uzyskać zapoznając się z odpisami ksiąg wieczystych urządzonych dla nieruchomości wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania. Niewystarczające było zatem oparcie się tylko na danych z ewidencji gruntów. Wobec tego nie można podzielić poglądu skarżącej Spółki, że zawarte w uzasadnieniu decyzji Wojewody stwierdzenie, iż oparcie się przez Starostę wyłącznie na wypisach z ewidencji gruntów dowodzi naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W świetle art. 75 § 1 i 76 § 1 k.p.a. nietrafne było natomiast stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wypis z ewidencji gruntów nie ma waloru dokumentu w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy uznać jednak należy, że ten błędny pogląd nie miał wpływu na wynik sprawy, podobnie jak dostrzeżone wyżej braki w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do ustaleń dotyczących przysługujących wnioskującym o wznowienie postępowania tytułów prawnych do nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie można pominąć także znajdujących się w aktach sprawy pełnomocnictw, w tym pełnomocnictwa udzielonego małżonkom L. przez ich syna L. czy udzielonego T. K. przez jej córkę M. F. Organ I instancji winien był zatem rozważyć, czy wszyscy wnioskodawcy działali w imieniu własnym czy też jako pełnomocnicy swoich dzieci, którym przysługiwało prawo własności do nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie projektowanego przedsięwzięcia i które nie brały udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...]r. Odnosząc się do podstawowych zarzutów skargi wskazać należy jeszcze raz, że decyzja organu I instancji zapadła w trybie wznowienia postępowania. Organ odwoławczy nie miał zatem podstaw prawnych do wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania w oparciu o art. 134 k.p.a. bowiem adresatami decyzji organu I instancji byli wnoszący odwołanie, a zatem nie można przyjąć, że nie byli oni stronami postępowania wznowieniowego. Organ odwoławczy nie mógł też naruszyć art. 134 k.p.a. z innego względu gdyż stwierdzenie, że wnoszący odwołanie nie są stronami postępowania winno nastąpić w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. uchwałę NSA z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98 [w:] ONSA 1999/4/119). Oceniając zarzut naruszenia przez Wojewodę [...] art. 138 § 2 k.p.a. nie można nie dostrzegać, że bez wątpienia organ I instancji naruszył przepisy postępowania związane z gromadzeniem i oceną zebranego materiału dowodowego oraz koniecznym do wyjaśnienia zakresem sprawy nie tylko w związku z brakiem jednoznacznych ustaleń dotyczących prawa własności, użytkowania wieczystego czy praw związanych z zarządem nieruchomościami przysługujących osobom wnioskującym o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu uchylonej decyzji Starosta [...] nie podjął bowiem żadnych kroków zmierzających do ustalenia czy przewidziana do realizacji na parceli nr 1 w T. stacja bazowa poprzez możliwość jej szkodliwego oddziaływania na otoczenie nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenu nieruchomości zamieszkałych przez wnioskujących o wznowienie postępowania. Definicja legalna "obszaru oddziaływania obiektu" zamieszczona w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego stanowi, że ilekroć w ustawie mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu, należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przywołana definicja nie daje podstaw do zawężającego rozumienia "obszaru oddziaływania obiektu" , bowiem jest w niej mowa o terenie "wyznaczonym" w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (por. wyrok NSA z 28.03.2007 r., II OSK 208/06, [w:] ONSAiWSA 2008/1/12). Do przepisów odrębnych należy zaś zaliczyć unormowania zawarte w różnych dziedzinach prawa, w tym przepisy prawa budowlanego, zagospodarowania przestrzennego, czy ochrony środowiska, a więc wszystkie przepisy mające wpływ na sposób zagospodarowania i przeznaczenia terenu. W orzecznictwie podkreśla się, że w procesie zmierzającym do wyznaczenia takiego obszaru nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na tereny otaczające działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. (vide: wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2010 r., II OSK 1342/09, dostępny: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można zatem zaakceptować stanowiska organu I instancji, który odwołując się do pojęcia obszaru oddziaływania obiektu powtórzył swój pogląd zawarty w decyzji z dnia [...] r. Pogląd ten został zaś oparty na oświadczeniach złożonych przez pełnomocnika inwestora oraz na dokumentacji projektowej dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę. W szczególności Starosta [...] poprzestał na milczącej akceptacji tez opracowania autorstwa Wojciecha Gawina zatytułowanego " Wyniki weryfikacji dla anten wg zmiany z dnia 21.08.2007 r. (Dz. U. z 2007 r., Nr 158, poz. 1105) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573)", mimo że opracowanie to nie miało nawet waloru opinii biegłego. Opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. jest bowiem opinia osoby posiadającej wiadomości specjalne sporządzona na zlecenie organu. Opinia eksperta przedłożona przez stronę ma natomiast charakter dokumentu prywatnego i jako dowód w sprawie powinna zostać zanalizowana przez organ, co winno znaleźć odbicie w uzasadnieniu decyzji (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 grudnia 2007 r., II SA/Bd 807/07, [w:] LEX nr 491844). Dodać też należy, że Starosta [...] przed wydaniem decyzji z dnia [...]r. powołując się na art. 50 § 1 i art. 64 § 2 k.p.a., wezwał wnioskodawcę pismem z dnia [...] r. m.in. do przedłożenia ostatecznej decyzji środowiskowej wskazując na działającą już w pobliżu miejsca lokalizacji spornej inwestycji stację bazową innego operatora oraz zawartego we wniosku o pozwolenie na budowę określenia projektowanej stacji jako przedsięwzięcia mogąco znacząco oddziaływać na środowisko. Organ ten domagał się także wskazania właścicieli działek sąsiednich będących w obszarze oddziaływania anten stacji bazowej. Wydając decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę Starosta zadowolił się jednak tylko oświadczeniem zawartym w piśmie pełnomocnika inwestora z dnia [...]r., że z uwagi na położenie drugiej stacji bazowej w odległości 200 m nie będzie miało miejsca nakładanie się pól elektromagnetycznych. Weryfikację zaś opracowania dotyczącego oddziaływania na środowisko projektowanej stacji sprowadził tylko do wyegzekwowaniu złożenia przez projektantów podpisów na opracowaniu dotyczącym zasięgu oddziaływania anten przedmiotowej stacji. W świetle przeprowadzonych rozważań za pozbawiony podstaw należy zatem uznać także zarzut skarżącej naruszenia zaskarżoną decyzją "zasady pogłębiania zaufania" wynikającej z art. 8 k.p.a. Zasada ta zostałaby bowiem naruszona w przypadku pozostawienia w obrocie prawnym decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. Z przytoczonych względów na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.