II FSK 805/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA (del.) Andrzej Jagiełło po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 września 2011r. sygn. akt I SA/GL 689/11 o odrzuceniu skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 maja 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 września 2011r. sygn. akt I SA/GL 689/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 maja 2011r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 10 grudnia 2010r. nr [...] określającą mu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. w kwocie 71 581 zł. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) – dalej: p.p.s.a. - w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W związku z tym, że skarga J. G. zawierała brak w tym zakresie, skarżący został wezwany pismem z dnia 19 sierpnia 2011r. do jego usunięcia przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wezwanie zostało skarżącemu doręczone w dniu 26 sierpnia 2011r. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie uzupełniono braku formalnego skargi. W związku z tym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a odrzucił skargę. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia J. G. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a, naruszenie przepisów postępowania, któro mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z: 1. art. 133 § 1 i § 3 kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) oraz 65 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych w skardze do podania wartości przedmiotu zaskarżenia zostało pełnomocnikowi doręczone; 2. art. 40 § 1 k.p.a. poprzez nie doręczenie wezwania bezpośrednio do rąk adresata, ze skutkiem złożenia własnoręcznego podpisu i podaniem daty (tzw. daty pewnej) jej, odbioru na "zwrotce". Taki sposób daje pewność, że decyzja została doręczona do rąk adresata i tym samym nie są potrzebne żadne dodatkowe dowody doręczenia; 3. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez niedoręczenie skarżącemu pisma Sądu, dotyczącego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, tj.: nie doręczenie tego wezwania pełnomocnikowi osobiście tylko osobie trzeciej pracującej co prawda w tym samym budynku ale w innej firmie, przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w jego następstwie Sąd odrzucił skargę, nie badając jej merytorycznie; 4. art. 76 § 1 oraz art. 77 § 1 p.p.s.a. poprzez niedoręczenie skarżącemu pisma Sądu, dotyczącego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi i pomimo niedoręczenia takiego wezwania odrzucenie skargi bez merytorycznego jej rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się na kwestii prawidłowości doręczenia skarżącemu wezwania z dnia 19 sierpnia 2011r. o uzupełnienie braków formalnych skargi w zakresie wartości przedmiotu zaskarżenia. Zarzuty te nie mają usprawiedliwionych podstaw. Zasadnie, bowiem Sąd pierwszej instancji uznał, że doręczenie przedmiotowego wezwania nastąpiło prawidłowo w dniu 26 sierpnia 2011r. Należy wskazać, że kwestia prawidłowości doręczenia wezwania z dnia 19 sierpnia 2011r. była już przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2012r. sygn. akt II FZ 106/12 Sąd ten oddalił zażalenie na postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 28 listopada 2011r. sygn. akt I SA/GL 689/11 odmawiające J. G. przywrócenia terminu do wniesienia skargi od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 maja 2011r. , które to zażalenie zawierało zarzuty tożsame z podniesionymi w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wezwanie z dnia 19 sierpnia 2011r. zostało skarżącemu prawidłowo doręczone w dniu 26 sierpnia 2011r. Sąd szczegółowo wyjaśnił podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wykazując w pierwszym rzędzie, że w sprawie nie miały zastosowania przepisy art. 133 § 1 i 3 k.p.c., art. 40 § 1 k.p.a., oraz art. 76 § 1 i art. 77 § 1 p.p.s.a. a zatem nie mogło dojść do ich naruszenia. Odnosząc się do treści art. 65 § 2 p.p.s.a. wskazał, że kwestia komu doręcza się pisma w postępowaniu przed sądem została uregulowana w art. 67 § 1 i 5 p.p.s.a. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2007r. sygn. akt I FSK 1358/06, lex nr 418525; wyrok NSA z dnia 6 marca 2008r. sygn. akt II OSK 152/07, lex nr 468722). Pomimo tego, że wynikający z mocy wiążącej stan związania ograniczony jest, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zwartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów, w pewnych sytuacjach konieczne jest sięgnięcie do treści uzasadnienia w celu prawidłowego odczytania treści samego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2010r., I FZ 299/10, lex nr 740747). W konsekwencji podnoszona przez autora skargi kasacyjnej kwestia prawidłowości doręczenia wezwania z dnia 19 sierpnia 2011r. o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia nie może być rozstrzygnięta odmiennie od stanowiska przyjętego w postanowieniu z dnia 16 lutego 2012r., które Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela. Tym samym zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej w zakresie prawidłowości doręczenia wezwania z dnia 19 sierpnia 2011r. należało uznać za bezzasadne. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 i 3 orzekł jak w sentencji postanowienia.