I SA/Bk 188/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi S.Spółka z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...]marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zgodnego z wnioskiem strony stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od gier za miesiąc sierpień 2010 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...].12.2010 r., nr [...], 2. stwierdza, że decyzje wymienione w pkt 1 nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w B. na rzecz strony skarżącej S. Spółka z o.o. w W. kwotę 5.617 zł (słownie: pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2011 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] grudnia 2010 r., nr [...], odmawiającą Spółce z o.o. S. w W. (w dalszej części powoływanej również jako "Spółka") stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od gier na automatach o niskich wygranych za sierpień 2010r. w łącznej kwocie 112.312,00 zł. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji oraz z przedstawionych Sądowi akt sprawy administracyjnej wynika, że swój wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od gier na automatach o niskich wygranych za sierpień 2010 r. Spółka uzasadniła błędnym wykazaniem podatku do zapłaty na podstawie i w wysokości wynikającej z art. 139 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) - w kwocie 174.000 zł, zamiast na podstawie art. 45a ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) - w kwocie 61.688 zł. Do wniosku o stwierdzenie nadpłaty spółka dołączyła korektę deklaracji w podatku od gier (POG-4) za miesiąc sierpień 2010 r. Organy skarbowe nie podzieliły stanowiska Spółki, co do błędnego zastosowania w tej sprawie art. 139 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Dyrektor Izby Celnej stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że z dniem 31 grudnia 2009 r. przestała obowiązywać stawka podatku od gier na automatach o niskich wygranych, określona w art. 45a ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W okresie, którego dotyczył złożony przez Spółkę wniosek o stwierdzenie nadpłaty obowiązywał przepis art. 139 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Organ odwoławczy nie znalazł przy tym podstaw do odmowy zastosowania tego przepisu z uwagi na podnoszoną przez Spółkę jego niezgodność z przepisami Konstytucji RP oraz przepisami prawa Unii Europejskiej. W złożonej do Sądu skardze Spółka postawiła zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. zarzuty: 1) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., w dalszej części powoływanej w skrócie "o.p."), przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez Spółkę dowodów oraz uchylenie się od merytorycznej oceny argumentacji przedstawionej we wniosku Spółki, a tym samym orzeczenia na podstawie oceny całokształtu okoliczności prawnych; 2) przepisów prawa materialnego, a to: - art. 2, art. 22 w zw. z art. 20, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 21 i art. 64 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. przez zastosowanie art. 139 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych niezgodnego z tymi przepisami; - art. 34, art. 36, art. 49, art. 52 ust. 1, art. 56 i art. 62 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przez ich niezastosowanie oraz przez zastosowanie sprzecznego z nimi art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych; - art. 1 pkt 1 i pkt 11, art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. w sprawie ustanowienia wymiany informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz przepisów usług społeczeństwa informacyjnego - przez rozstrzygnięcie na podstawie przepisów, w tym jej art. 139 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, pomimo, że projekt tej ustawy z naruszeniem Dyrektywy 98/34 nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, a przez to nie wiąże Skarżącej w postępowaniach jej dotyczących; - art. 139 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, przez jego zastosowanie w sytuacji, podczas gdy wskutek naruszenia obowiązku notyfikacji przepis ten nie znajdował zastosowania wobec Skarżącej; - art. 72 § 1 pkt 1 i art. 75 § 2 pkt 1 lit. b o.p., przez odmowę stwierdzenia istniejącej po stronie Spółki nadpłaty w podatku od gier. Ze względu na wskazane zarzuty Spółka wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm albo wg spisu kosztów o ile przedstawiony przed zamknięciem rozprawy, względnie o 2) skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytań dotyczących tego czy przepis podatkowy sformułowanych w punkcie 3 uzasadnienia skargi i zawieszenie postępowania do czasu ich rozstrzygnięcia, względnie o 3) skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym pytań prawnych sformułowanych w pkt 4 uzasadnienia skargi i zawieszenie postępowania do czasu jego rozstrzygnięcia, względnie o 4) zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania pytań prejudycjalnych skierowanych do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 16 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 352/10, III SA/Gd 261/10 i III SA/Gd 262/10. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje, aczkolwiek z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powodem uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji stało się dostrzeżone przez Sąd naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Otóż organy obu instancji nie dostrzegły matarialnoprawnych skutków, które wywołane zostały złożoną przez Spółkę, wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, korektą deklaracji w podatku od gier (POG-4) za miesiąc sierpień 2010 r. Z deklaracji korygującej wynika zobowiązanie podatkowe w wysokości 61.688 zł, w miejsce poprzednio deklarowanego zobowiązania w wysokości 174,000 zł. Zgodnie z art. 75 ust. 8 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, zobowiązanie podatkowe w podatku od gier przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Z przywołanej regulacji prawnej wynika, że zobowiązanie podatkowe w podatku od gier powstaje z mocy prawa, czyli z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 o.p.). Zgodnie z art. 21 § 2 o.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 o.p., to podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Przepis § 3 powołanego artykułu stanowi z kolei, że w przypadku, gdy w postępowaniu podatkowym organ podatkowy m.in. stwierdzi, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Z powyższego wynika, że głównym źródłem poznania zobowiązania podatkowego, które powstaje z mocy prawa jest złożona przez podatnika deklaracja (zeznanie podatkowe), w której zawarty jest akt samoobliczenia podatku. Dopóki taka deklaracja nie zostanie zastąpiona decyzją organu podatkowego, dopóty to ona wskazuje na wysokość zobowiązania podatkowego. Taki sam charakter ma korekta deklaracji podatkowej, którą należy traktować jako nową deklarację - w całości zastępującą deklarację pierwotną. Konsekwentnie zatem, jeżeli podatnik złożył korektę deklaracji podatkowej dotyczącą zobowiązania podatkowego powstającego z mocy prawa, to wynikający z tej korekty podatek jest podatkiem należnym chyba, że właściwy organ podatkowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Jeżeli organ podatkowy nie zgadza się z wyliczoną przez podatnika w korekcie deklaracji kwotą zobowiązania podatkowego, winien wówczas sam określić to zobowiązanie w decyzji podatkowej, co wynika z art. 21 § 3 o.p. Dopóki organ tego nie uczyni, dopóty nie może przyjąć innego zobowiązania podatkowego, niż wynikające ze złożonej przez podatnika korekty deklaracji. Dotyczy to również spraw wywołanych wnioskiem podatnika o stwierdzenie nadpłaty podatku. Wszak za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku – art. 72 § 1 pkt 1 o.p. Chcąc zatem stwierdzić, czy w sprawie występuje nadpłata, należy porównać wysokość zobowiązania podatkowego z kwotą zapłaconego podatku. Jak już wspomniano, wysokość zobowiązania podatkowego wynika ze złożonej przez podatnika deklaracji (korekty deklaracji) chyba, że organ w decyzji określi inną jego wysokość. Zatem niezbędnym elementem postępowania prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty jest odniesienie się przez organ podatkowy do złożonej przez podatnika korekty deklaracji podatkowej i stwierdzenie, czy wynikająca z tej korekty wysokość zobowiązania podatkowego jest prawidłowa, czy też zobowiązanie to należałoby określić w innej wysokości. W sytuacji, gdy organ podatkowy kwestionuje wysokość zobowiązania podatkowego wynikającą ze skorygowanej deklaracji, to w pierwszej kolejności obowiązany jest określić w decyzji prawidłową wysokość tego zobowiązania. Dopiero to pozwoli rozstrzygnąć kwestię istnienia bądź nieistnienia nadpłaty. W ocenie Sądu, organ podatkowy może orzec w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego i nadpłaty podatku w jednej decyzji podatkowej, wydanej w ramach jednego postępowania podatkowego (orzekający w tej sprawie Sąd nie podtrzymuje w tym zakresie poglądu wyrażonego przez WSA w Białymstoku w wyroku z 18 października 2011 r., sygn. I SA/Bk 53/11). Określenie wysokości zobowiązania podatkowego i ewentualne stwierdzenie nadpłaty oparte jest na tym samym stanie faktycznym. Ponadto wielkość ewentualnej nadpłaty zależy od wielkości określonego przez organ zobowiązania podatkowego. Nic nie stoi więc na przeszkodzie, aby objąć te dwa elementy jednym postępowaniem i jedną decyzją. Za możliwością prowadzenia jednego postępowania podatkowego i orzekania w jednej decyzji o wysokości zobowiązania podatkowego i ewentualnej nadpłaty przemawia także przepis art. 75 § 3 o.p., z którego wynika, że podatnik (płatnik, inkasent) równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty powinien złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Skoro ustawodawca powiązał złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty z obowiązkiem złożenia skorygowanego zeznania, to trudno przyjąć, że ocena prawidłowości skorygowanego zeznania powinna być przedmiotem odrębnego postępowania podatkowego, wszczynanego przez organ z urzędu. Przeciwnie, z przepisu art. 75 § 4 o.p. wynika, że to w sprawie wywołanej wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty organ podatkowy ocenia prawidłowość skorygowanej deklaracji (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 25 listopada 2008 r. I SA/Bk 294/08). W tej sprawie, mimo iż Spółka wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty złożyła także korektę deklaracji podatkowej za sierpień 2008 r., organ podatkowy I instancji wydał decyzję o odmowie stwierdzenia nadpłaty bez uprzedniego określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W ten sposób doszło do oczywistego naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 75 ust. 8 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz art. 21 § 2 i 3 o.p. Powyższe stanowiło dostateczną podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów Spółki, dotyczących naruszenia przywołanych w skardze przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego. Bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 o.p., co miałoby wynikać z faktu nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez Spółkę dowodów oraz uchylenia się od merytorycznej oceny argumentacji przedstawionej we wniosku Spółki. Słusznie Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że nie ma istotnego znaczenia dla sposobu rozpoznania tej sprawy opinia prawna prof. dr hab. P. K. z [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie oceny rozwiązań zawartych w wersji projektu ustawy hazardowej. Przedmiot tej opinii nie są okoliczności stanu faktycznego sprawy. Z tego samego powodu podobnie należy ocenić wniosek pełnomocnika Spółki o wystąpienie do Ministra Finansów, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz Ministra Gospodarki o przekazanie organowi l instancji kompletnej korespondencji prowadzonej przez te organy z Komisją Europejską (tj. zarówno pism ww. organów, jak i pism Komisji Europejskiej) w sprawie notyfikacji projektu ustawy z 19 listopada 2010 r. o grach hazardowych oraz projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (nr notyfikacji 2010/0225/PL-H10), zgodnie z przepisami Dyrektywy 98/34/WE z 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego oraz o włączenie tej korespondencji do przedmiotowej sprawy. Trafnie Dyrektor Izby Celnej w B. uznał ten wniosek dowodowy za niezasadny, gdyż nie dotyczy ustaleń stanu faktycznego sprawy. Sąd nie podziela też stanowiska skarżącej Spółki, że organ podatkowy uchylił się od merytorycznej oceny argumentacji przedstawionej we wniosku Spółki o stwierdzenie nadpłaty. Przeczy temu treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy szeroko odniósł się w nim do podnoszonych przez stronę okoliczności (s. 2-5 uzasadnienia decyzji). Bezzasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 2, art. 22 w zw. z art. 20, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 21 i art. 64 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. przez zastosowanie art. 139 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych niezgodnego z tymi przepisami. Słusznie organ odwoławczy zauważył, że obowiązkiem organów administracji państwowej jest stosowanie i przestrzeganie obowiązującego prawa, a kompetencje do orzekania o niekonstytucyjności przepisów ustawy Trybunał Konstytucyjny. Bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy pozostaje fakt, iż przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej toczy się postępowanie wywołane pytaniem prejudycjalnym WSA w Gdańsku: "Czy przepis art. 1 pkt. 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informatycznego (Dz. U. UE. L 98.204.37 2 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z Art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych". Słusznie Dyrektor Izby Celnej zauważył, że pytanie to nie odnosi się do wszystkich przepisów ustawy o grach hazardowych, lecz jedynie do wąskiego wycinka materii uregulowanej tą ustawą, czyli zakazu przedłużania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Podstawą orzekania w tej sprawie był natomiast przepis art. 139 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, regulujący kwestie związane z wielkością podatku od gier na automatach o niskich wygranych. Zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie przepisy ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, a w szczególności rozwiązanie prawne przyjęte w art. 139, nie podlegało obowiązkowi notyfikacji, której obowiązek zastosowania wynika z przepisów cyt. dyrektywy nr 98/34/WE oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych. W tej kwestii wypowiadał się już WSA w Białymstoku, m. in. w wyrokach: z 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 157/10, z 21 lipca 2010 r., sygn. I SA/Bk 227/10, a zajęte tam stanowisko podtrzymuje także Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Otóż zgodnie z tytułem dyrektywy 98/34/WE odnosi się ona do usług społeczeństwa informacyjnego, lecz jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy – jednocześnie na potrzeby jej stosowania pojęcie "usługa" zostało zdefiniowane w art. 1 pkt 2 tejże dyrektywy. Zgodnie z tą definicją, usługą społeczeństwa informacyjnego jest usługą, która spełnia w trakcie jej świadczenia cztery jednoczesne wymogi, a mianowicie: 1) powinna być świadczona za wynagrodzeniem, 2) na odległość, 3) drogą elektroniczną, 4) na indywidualne żądanie odbiorcy usług. Trafnie wskazał organ odwoławczy, że gra na automatach o niskich wygranych w punktach gier nie spełnia dwóch z czterech podanych warunków, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 2 akapit drugi tiret drugie dyrektywy 98/34 "droga elektroniczna" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych. Wprost zaś w załączniku Nr V pkt 1 lit. d dyrektywy 98/34 wskazano, iż nie są świadczone "na odległość" usługi udostępnienia gier elektronicznych w punkcie urządzania gier elektronicznych przy fizycznej obecności użytkownika. Sąd doszedł zatem do wniosku, że gra na automatach o niskich wygranych w punktach gier nie podlega, jako usługa, regulacjom wskazanej dyrektywy, gdyż nie mieści się w definicji usługi tam zawartej. Z tego powodu Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 1 pkt 1 i pkt 11, art. 8 ust. 1 tejże dyrektywy. Powyższe było też oddalenia wniosku Spółki o zawieszenie postępowania sądowego w tej sprawie do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Sprawiedliwości na przytoczone wyżej pytanie WSA w Gdańsku. Sąd nie podzielił także zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 34, art. 36, art. 49, art. 52 ust. 1, art. 56 i art. 62 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przez ich niezastosowanie oraz przez zastosowanie sprzecznego z nimi art. 139 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez WSA we Wrocławiu w wyroku z 5 października 2011 r. sygn. I SA/Wr 693/11, że cyt. "(...)naruszenia swobód wolnego rynku należy poszukiwać zawsze w sytuacjach utrudniających handel lub swobodę świadczenia usług na rynku wspólnotowym, a nie w fiskalnych lub finansowych aspektach tych swobód (o ile oczywiście nie noszą one cech dyskryminujących)". W odniesieniu do podatku od gier, o którym mowa w art. 139 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, Sąd nie dopatrzył się dyskryminacji podatkowej, o które mowa w art. 110 TFUE. Trzeba bowiem podkreślić, że opodatkowaniu tym podatkiem nie podlega automat do gry o niskich wygranych, lecz usługa polegająca na urządzaniu gry na tym automacie. Z tych względów Sąd nie znalazł również podstaw, aby wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniami sformułowanymi przez Spółkę w skardze. Za przedwczesne Sąd uznał natomiast wypowiadanie się w kwestii naruszenia art. 72 § 1 pkt 1 i art. 75 § 2 pkt 1 lit. b o.p. Wobec braku określenia przez organ podatkowy prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego, niemożliwym jest stwierdzenie istnienia bądź nieistnienia nadpłaty. Reasumując, Sąd nie podzielił zarzutów skargi, jednak z uwagi na stwierdzone wyżej istotne naruszenie art. 75 ust. 8 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz art. 21 § 2 i 3 o.p., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji, o czym orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 cyt. wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O niewykonalności uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania sądowego na podstawie art. 200, art. 205 § 2 tej ustawy. Rozpoznając ponownie sprawę organy skarbowe uwzględnią przedstawioną wyżej jej ocenę prawną.