I OZ 472/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt II SO/Ol 10/11 o oddaleniu wniosku A.Z. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Bartoszycach w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: oddalić zażalenie Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił wniosek A.Z. o wymierzenie Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Bartoszycach grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako "P.p.s.a.", za nieprzekazanie w terminie akt administracyjnych sprawy o sygn. akt II SAB/Ol 32/11 oraz odpowiedniej ilości odpisów odpowiedzi na skargę złożoną w tej sprawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w odpowiedzi na wniosek skarżącego Dyrektor oświadczył, że w ustawowym terminie przesłał skargę strony na bezczynność organu w przedmiocie wydania decyzji w sprawie równoważnika pieniężnego za remont lokalu wraz z odpowiedzią. Nie załączono przy tym akt administracyjnych, gdyż podstawą do rozpatrzenia był wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 850/10. Sąd zauważył też, iż w dniu 4.05.2011 r. odrzucono skargę wniesioną w sprawie II SAB/Ol 32/11. oddalając wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Sąd wskazał, iż nie zachodziły przesłanki do ukarania organu za nieprzekazanie akt administracyjnych w sprawie II SAB/Ol 32/11, bowiem stanowiły one załącznik do sprawy II SA/Ol 850/10 i nie zostały one wówczas jeszcze przekazane organowi przez Sąd. Ponadto podkreślono, iż nieprzekazanie tych akt nie stanowiło przeszkody w rozpoznaniu skargi na bezczynność i odrzucenie jej z uwagi na brak kognicji sądów administracyjnych. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A.Z., formułując szereg zarzutów dotyczących naruszenia między innymi art. 54 § 2, art. 55 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 154 § 6 P.p.s.a. Skarżący domagał się uchylenia postanowienia i stwierdzenia jego nieważności lub wydania z rażącym naruszeniem prawa, przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie wniesione w niniejszej sprawie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Zgodzić się należy z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, iż w przedmiotowej sprawie nie istniały okoliczności, które mogłyby zostać uznane za przesłankę wymierzenia grzywny Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Bartoszycach we wskazanym wyżej trybie. Zauważyć bowiem trzeba, iż skarżący domagał się ukarania organu jedynie za nieprzekazanie w terminie akt administracyjnych, które stanowiły załącznik do sprawy II SA/Ol 850/10. Akta te, w momencie złożenia skargi na bezczynność organu w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu (skarga ta zainicjowała postępowanie w sprawie II SAB/Ol 32/11), wciąż znajdowały się w posiadaniu Sądu, zatem nie istniała fizyczna możliwość przesłania ich przez organ. Okoliczność ta, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sposób oczywisty wskazywała na brak winy Dyrektora w uchybieniu obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 P.p.s.a. i stanowiła przeszkodę ukarania organu grzywną w trybie art. 55 § 1. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.