I OZ 538/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 439/11 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na ustanowieniu adwokata z urzędu w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 349/11 odmówił A. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że A. Z. wnioskiem z dnia 18 stycznia 2012 r. zwrócił się o ustanowienie adwokata. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca sam prowadzi gospodarstwo domowe. Do jego majątku należą mieszkanie o pow. 36 m2 oraz nieruchomość rolna o pow. 0,59 ha. Wnioskodawca nie wykazał żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych oraz dochodów. Podniósł, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. WSA w Olsztynie podkreślił, że z urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy i załączonych do niego kopii dokumentów wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, nie ubiegał się o świadczenia z pomocy społecznej, nie uzyskuje żadnego dochodu, a źródłem jego utrzymania jest dobrowolna pomoc krewnych i dochód z prac sezonowych. Wnioskodawca wykazał też, że jest właścicielem mieszkania o pow. 36m² i nieruchomości rolnej o pow. 0,59 ha. Nie posiada natomiast oszczędności ani przedmiotów wartościowych, a zgromadzone na rachunku bankowym środki finansowe w kwocie 1.286,64 zł zostały bezterminowo zablokowane przez komornika. Powyższe dane, zawarte w formularzu PPF nie są wystarczające, zdaniem Sądu do oceny, czy skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy. Stanowi to, co do zasady, przesłankę do wezwania wnioskodawcy, na podstawie art. 255 p.p.s.a., do złożenia dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Sąd odstąpił jednak od zastosowania powyższej instytucji, gdyż wziął pod uwagę stanowisko skarżącego wyrażone w piśmie procesowym z dnia 9 stycznia 2012 r., złożonym w odpowiedzi na wezwanie wystosowane do niego m.in. w sprawie o sygn. akt: II SO/Ol 27/11, w którym skarżący stwierdził, że przedłożył już we wcześniej rozpoznawanych sprawach wszystkie niezbędne do oceny jego sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej, dokumenty i oświadczenia, które Sąd powinien wziąć pod uwagę z urzędu i tym samym wezwania wystosowane do niego w trybie art. 255 p.p.s.a. ocenił jako bezcelowe i narażające go na ponoszenie zbędnych kosztów. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę wziął pod uwagę fakt, że składając pisma dowodowe i oświadczenia w innych sprawach o przyznanie prawa pomocy (m.in. o sygn. akt: II SA/Ol 701/11, II SA/Ol 703/11, II SA/Ol 704/11, II SA/Ol 705/11, II SA/Ol 706/11), skarżący również nie udzielił pełnych wyjaśnień, umożliwiających zbadanie faktycznej wysokości i źródeł uzyskiwanego przez niego dochodu oraz rodzaju i wysokości ponoszonych stałych wydatków. Skarżący nie podał źródła, rodzaju i daty otrzymania pomocy pieniężnej lub rzeczowej od osób trzecich lub członków rodziny, lecz stwierdził, sprzecznie z oświadczeniem zawartym we wnioskach PPF, że nie korzystał z takiej pomocy. Dodać też należy, że nie wskazał na jakiekolwiek źródła dochodu z prac dorywczych. Ponadto, ze złożonych w tych postępowaniach kopii aktów notarialnych z dni: 15 czerwca 2004 r., 21 września 2005 r. i 13 sierpnia 2010 r. (z których treści skarżący usunął niemal wszystkie dane), nie wynikało, jakie jest przeznaczenie trzech działek, ani jaka była cena zakupu (wartość) tych gruntów i mieszkania. Uwzględniając zatem dane zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz informacje wynikające z oświadczeń i dokumentów złożonych przez skarżącego w uprzednio prowadzonych sprawach Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, jakimi środkami pieniężnymi rzeczywiście dysponuje oraz jakiego rodzaju i w jakiej wysokości ponosi wydatki. Ponadto nie wyjaśnił wątpliwości dotyczących źródeł finansowania kupna mieszkania w 2010 r. Przekazane do oceny Sądu pisma i wyjaśnienia nie wskazują zatem jednoznacznie, jaka jest rzeczywista sytuacja finansowa skarżącego. Tym samym, jeżeli fakty, które wnioskodawca podaje nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 211/06). Złożone w niniejszej sprawie oświadczenia skarżącego, wbrew stanowisku wyrażonemu w sprzeciwie, nie pozwalają na ocenę jego rzeczywistej sytuacji materialnej i zdolności finansowych. Skoro zaś skarżący nie przedstawił informacji, które wskazywałyby te okoliczności w sposób niebudzący wątpliwości, to rozpoznawany wniosek należy ocenić jako niezasadny wobec niemożności przeprowadzenia pełnej analizy posiadanych przez stronę środków. Osoba ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy winna mieć świadomość, że domagając się przyznania tego prawa musi uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem złożonego wniosku. Przedstawienie i uwiarygodnienie okoliczności uzasadniających wniosek leży więc w interesie strony. Skoro zaś w niniejszej sprawie skarżący uchylił się od przedstawienia niezbędnych dowodów, gdyż przedłożył do oceny Sądu jedynie wybrane informacje i dokumenty, to winien był liczyć się z oceną, że brak będzie podstaw do uznania jego twierdzeń i oświadczeń za uprawdopodobnione. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. Z. , domagając się jego zmiany i przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: - art. 255 P.p.s.a. przez bezpodstawne jego niezastosowanie w faktach niniejszej sprawy, gdy sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie wykazał przez przedłożone dowody w sposób niebudzący wątpliwości, iż jest w takiej sytuacji materialnej, która uprawnia go faktycznie i prawnie do wnioskowanej pomocy z powodu realnego ubóstwa oraz braku środków finansowych, oszczędności i dochodów; - art. 255 P.p.s.a. w związku z art. 256 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez kuriozalne stwierdzenie, że skarżący uchylił się od przedstawienia żądanych w trybie art. 255 P.p.s.a. informacji; – art. 245 § 3 P.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. polegające na uznaniu, że skarżący realnie może ponieść koszty wnioskowanej pomocy przyznania adwokata bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny oraz na nieuzasadnionym przyjęciu, że nie udowodnił braku możliwości zdobycia środków na wnioskowaną pomoc, gdy faktycznie środków tych skarżący nie ma, a także nie udowodnił wniesionym wnioskiem, oświadczeniami i dokumentami źródłowymi, iż realnie nie jest w stanie ponieść opłaty do wnioskowanej pomocy w jakiejkolwiek wysokości, – art. 245 § 3 P.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przez wadliwość działań do podjętej oceny zasadności wniosku strony o prawo pomocy i oparcie tej odmowy na innych przytoczonych przez Sąd I instancji sprawach sądowoadministracyjnych o sygn. akt II SA/Ol 523/09 oraz II SA/Ol 27/11 i II SA/Ol 28/11 oraz w zakresie tych spraw i ich stanu z roku 2009, co nie może samo w sobie stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Bowiem nie do przyjęcia byłaby sytuacja, gdyby sąd rozpoznający sprawę, dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej, rozstrzygał nie na podstawie akt tej sprawy, a jedynie w oparciu o stanowisko wyrażone w podobnej sprawie przez inny skład orzekający, – art. 245 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. polegające na bezpodstawnym uznaniu, że skarżący nie podlega pod prawo wnioskowanej pomocy, gdyż środki, których realnie nie ma, którymi obecnie dysponuje a wynikające z wniosku o pomoc, historii stanu jego konta z okresu od lipca 2011 do stycznia 2012 oraz oświadczeń i dowodów źródłowych, z których wynika, iż nie posiada środków finansowych na wnioskowaną pomoc oraz przedmiotów wartościowych dochodów ani oszczędności i wspólnie gospodarującej rodziny dają mu możliwości poczynienia oszczędności, które mogłyby być przeznaczone na wnioskowaną pomoc, – art. 245 § 3 P.p.s.a. przez niezasadne przyjęcie, że skarżący nie spełnia w ogóle warunków, o jakich mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., tzn., że skarżący wbrew złożonym oświadczeniom i dokumentom źródłowym z zakresu jego wniosku posiada środki finansowe w wysokości zapewniającej mu niezbędne wydatki i po ich wydatkowaniu środki dodatkowe w nadmiarze zapewniającym mu przy ich uszczupleniu niezakłócenia w finansach i niewywarcia wpływu na byt w utrzymaniu. Tymczasem skarżący nie dysponuje takowymi środkami, co wykazał na druku formularza PFF i dołączonymi do niego wyciągami bankowymi oraz na wezwanie dodatkowymi oświadczeniami, wyciągami bankowymi, kopiami żądanych dokumentów źródłowych a mimo to ww. sąd pomocy tej mu odmówił, – art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. polegające na wadliwości uznania, iż skarżący w ogóle nie wykazał w niniejszym wnioskowaniu, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym) gdy wykazał, że nie ma środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym), gdyż ich w ogóle nie posiada ani nie ma możliwości ich zdobycia, – art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przez jego wadliwą wykładnię, bowiem z niniejszej normy prawnej bezsprzecznie wynika, iż odmowa przyznania prawa pomocy może odbyć się jedynie, gdy strona dysponuje środkami na wnioskowaną pomoc w takiej formie i wysokości, iż nie powoduje to uszczerbku w jej utrzymaniu oraz rodziny, tzn. nie spełnia warunków ustawowych do jej przyznania. Tymczasem WSA w Olsztynie uznał odmiennie, gdy skarżący nie dysponował jakimikolwiek środkami na wnioskowaną pomoc oraz na same utrzymanie strony, wskazując wadliwie zaskarżonym powyżej postanowieniem, iż odmowa udzielenia pomocy może odbyć się zawsze na mocy ww. normy prawa nawet wtedy, gdy strona nie ustosunkuje się do wezwania sądu w taki sposób, jak to sobie wbrew przepisom prawa, tj. art. 256 pkt 2 P.p.s.a., zażyczył sąd a nie jak stanowi w tym zakresie ww. norma prawa i wykracza to poza zakres datowania wniosku i to w sposób znacznie odległy, gdyż za rok 2004 i 2005 oraz 2009 gdy strona w ww. sprawie nie występowała z wnioskiem o prawo pomocy, - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 252 § 1 P.p.s.a. przez bezprawność przyjęcia, że fakty, które skarżący przedstawił i poparł dowodami pozostają w sprzeczności z informacjami o stanie majątkowym strony skarżącej oraz nie stanowią wystarczających przesłanek do przyznania prawa pomocy; - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 252 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez kuriozalne wywody, że wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie został uzupełniony w sposób prawidłowy czyli zgodny z wymogami prawa oraz, że skarżący nie wykonał w ogóle wezwania referendarza sądowego; - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 252 § 1 P.p.s.a. przez bezprawne przyjęcie, że w świetle wymogów prawa przedstawione przez stronę dowody są sprzeczne z oświadczeniami zawartymi we wniosku o przyznanie prawa pomocy; - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 252 § 1 P.p.s.a. przez gołosłowne i niemające oparcia w przepisach prawa stwierdzenie WSA w Olsztynie zaskarżonym postanowieniem, że skarżący nie przedstawił informacji, które wskazywałyby okoliczności i podstawy wnioskowanej pomocy w sposób niebudzący wątpliwości; - art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 252 § 1 P.p.s.a. przez niewskazanie i niewyjaśnienie oraz nieoparcie na przepisach prawa twierdzenia z zaskarżonego postanowienia w zakresie zdania "w sposób niebudzący wątpliwości", bowiem ustawa P.p.s.a. nie wyszczególnia takiego twierdzenia; - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 252 § 1 P.p.s.a. przez gołosłowne i bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie skarżący uchylił się od przedstawienia niezbędnych dowodów; - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 252 § 1 P.p.s.a. przez bezprawność działania polegającego na podważeniu dowodów i dokumentów przedstawionych przez stronę; - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 252 § 1 P.p.s.a. przez bezprawność działania polegającego na dokonywaniu oceny wniosku strony skarżącej przez pryzmat innych spraw zawisłych przed sądami administracyjnymi; - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 252 § 1 P.p.s.a. przez gołosłowność przyjęcia, że złożone w niniejszej sprawie oświadczenia skarżącego wbrew stanowisku wyrażonemu w sprzeciwie na postanowienie referendarza sądowego nie pozwalają na ocenę jego rzeczywistej sytuacji materialnej i zdolności finansowych; - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 252 § 1 P.p.s.a. przez brak uzasadnienia przez WSA w Olsztynie oraz gołosłowność twierdzenia, co do braku przedstawienia i uwiarygodnienia przez skarżącego okoliczności i dowodów uzasadniających przyznanie prawa pomocy; – art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. polegające na wadliwości uznania, iż skarżący nie przedstawił WSA w Olsztynie informacji, które wskazywałyby w sposób niebudzący wątpliwości, jaka jest jego sytuacja majątkowa, gdy sąd miał możliwość przeprowadzenia pełnej analizy posiadanych przez stronę środków z dowodów bankowych i oświadczeń, co wynika z dołączonych wyciągów bankowych i na nich ze stanu środków finansowych oraz oświadczeń złożonych przez stronę w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego oraz i wniosku o prawo pomocy, – art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1893 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), przez wadliwe odczytanie treści ustawowych przepisów o prawie pomocy do obowiązku jej przyznania, gdy stronę na wnioskowana pomoc nie jest stać i gdy zakresem swoich działań strona to uprawdopodobni i niezasadne zastosowanie do wniosku strony skarżącej odmowy tej pomocy, gdyż prawo pomocy zostało zastosowane do skarżącego w taki sposób, aby ograniczać mu to prawo we wszystkich jego sprawach zawisłych przed WSA w Olsztynie w ten sposób, aby pozbawić realnie możliwości dostępu do sądu oraz kontroli wadliwych orzeczeń WSA w Olsztynie. Wadliwość odczytania i stosowania przez WSA w Olsztynie normy art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. nie może uzasadniać odmowy prawa dostępu do sądu, gdy dostęp ten jest zapewniony dla każdego podmiotu, – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. polegające na wadliwości uznania, iż instytucja prawa pomocy może być ograniczona w sposób dowolny i z naruszeniem prawa art. 6 EKPCz, gdyż instytucja ta nie ma za wszelką cenę wykonania obowiązku umożliwienia dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym, bowiem prawo do sądu i skarga kasacyjna od niekorzystnego rozstrzygnięcia nie należy się wszystkim podmiotom, a szczególnie już wtedy, gdy wymogiem skargi kasacyjnej jest sporządzenie jej przez profesjonalnego pełnomocnika i zatem osoby ubogie nie muszą z tego prawa korzystać, gdyż prawo to jest tylko dla osób wybranych a Sąd skarżącego do tych osób nie zalicza. Sąd uważa, że prawo pomocy w ogóle mu się nie należy, a szczególnie gdy skarżący chce skarżyć jego orzeczenia. Wyrażona w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasada równości wobec prawa oznacza nakaz jednakowego traktowania podmiotów w obrębie danej kategorii, o czym zdaje się zapomniał WSA w Olsztynie, wyprowadzając powyżej wskazaną tezę. Zatem stwierdzić trzeba, że wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą powinny być traktowane jednakowo, – art. 141 § 4 P.p.s.a. przez wadliwość ustalenia stanu faktycznego i gołosłowne przyjęcie, iż skarżący nie przedłożył do WSA w Olsztynie wniosku o pomoc wraz z oświadczeniem i dowodami ją uzasadniającymi oraz nie ustosunkował się do wezwania referendarza sądowego i na wezwanie referendarza nie przedłożył żądanych oświadczeń i dowodów. W obszernym uzasadnieniu skarżący rozwinął argumentację wyrażoną w zarzutach. Podniósł między innymi, że sąd pozbawił go możliwości dochodzenia swoich praw w postępowaniu, a także wzywając go do uzupełnienia oświadczeń zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie wskazał jakiejkolwiek podstawy takiego działania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym, gdy nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Sąd I instancji trafnie wskazał, że z konstrukcji powołanego przepisy wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy, a rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. W orzecznictwie powszechnie zatem przyjmuje się, że strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które wskazuje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli fakty, które podaje we wniosku, nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami, istnieją podstawy, aby odmówić przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 211/06, niepubl.). Podobnie ocenia się sytuację, gdy skarżący nie przedstawił dokumentów, w oparciu, o które można by ustalić, jakimi środkami miesięcznie dysponuje i na jakim poziomie kształtują się koszty jego utrzymania, stwierdzając, że w takim przypadku niemożliwe jest ustalenie, czy poniesienie przez niego kosztów sądowych mogłoby wiązać się z uszczerbkiem utrzymania uzasadniającym przyznanie prawa pomocy. Należy również wskazać, że w sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona dodatkowo jest zobowiązana złożyć na wezwanie sądu dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 P.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w literaturze dotyczącej tego zagadnienia przyjęty został pogląd, podzielany w pełni przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że niedopełnienie, nawet w części, obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. WSA w Olsztynie wezwał, w sprawach rozpatrzonych przez ten Sąd, skarżącego do nadesłania dokumentów, które miałyby uprawdopodobnić składanego przez niego oświadczenia. W odpowiedzi na wezwanie sądu skarżący przedstawił jedynie kilka kopii wyciągów z rachunku bankowego. Nadto skarżący podniósł, że działania sądu narażają go na niepotrzebne wydatki. Przedstawione przez stronę skarżącą dokumenty w żaden sposób nie mogły wyjaśnić wątpliwości, jakie powstały w toku postępowania. Należy zatem podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, że strona nie wykonując wezwań Sądu uniemożliwiła tym samym dokonanie wszechstronnej i właściwej oceny jej sytuacji finansowej. Z uwagi na postawę strony prezentowaną w innych sprawach, zaniechanie skierowania przez Sąd wezwania, co zarzuca skarżący, należy uznać za zasadne. Zarzut zażalenia dotyczący bezprawnego działania Sądu w takim zakresie, w jakim oparł się na ustaleniach z innych spraw należy uznać za chybiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przeprowadził bowiem dowód z innych spraw skarżącego (sprawy o sygn. akt II SA/Ol 701/11, II SA/Ol 703/11, II SA/Ol 704/11, II SA/Ol 705/11 oraz II SA/Ol 706/11), a w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołał się na dowody znajdujące się w aktach tych spraw. Stąd też zarzut, iż ocena Sądu jest gołosłowna nie znajduje potwierdzenia. Wobec niewykazania, że w sprawie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sad prawidłowo odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Należy również pamiętać, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W przedstawionej sprawie Sąd I instancji nie mógł dokonać takiej oceny, gdyż nie posiadał wystarczających dokumentów potwierdzających wyjątkowo trudną sytuację materialną skarżącego, których nie przedstawiła strona. Za pozbawiony uzasadnionych podstaw należy uznać zarzut skarżącego naruszenia zawartej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ogólnej zasady prawa strony do rozpoznania jej sprawy przez niezawisły sąd. Przepisy regulujące kwestię przyznania prawa pomocy są obowiązującymi przepisami prawa, zawartymi w akcie rangi ustawowej, do przestrzegania, których sądy zobligowane są na podstawie ustawy zasadniczej, a jeśli w ocenie skarżącego przepisy te są niekonstytucyjne, to ma on prawo do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności tej normy z przepisami Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.