II GSK 2188/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M. J. Ł. Sp. j. we W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1836/11 w sprawie ze skargi A. M. J. Ł. Sp. j. we W. na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie I Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. pozostawił bez rozpatrzenia skargę A. M. J. Ł. Sp. j. we W. na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2011 r., w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, że A. M. J. Ł. Sp. j. we W. wystąpiła do W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z wnioskiem o dofinansowanie realizacji projektu złożonego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka; Oś Priorytetowa 8. Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki; Działanie 8.1 Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. W. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. poinformowała wnioskodawcę, iż nie przyznano dofinansowania na realizację tego projektu. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu protestu stwierdził, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Powodem pozostawienia skargi na powyższe rozstrzygnięcie bez rozpatrzenia było to, że w ocenie Sądu I instancji, nie została ona złożona wraz z kompletną dokumentacją. Sąd podał, że zgodnie z treścią art. 30 c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej powoływanej jako u.z.p.p.r., kompletna dokumentacja obejmuje: wniosek wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację o wynikach procedury odwoławczej. Powyższy przepis ustawy, zdaniem Sądu I instancji, należy odczytywać w ten sposób, że wniosek o dofinansowanie oraz informacja w przedmiocie oceny projektu powinny być złożone w oryginale. W związku z tym, że skarżąca nie dostarczyła oryginału informacji W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia [...] marca 2011 r., dołączając jedynie poświadczoną przez siebie kserokopię Sąd postanowił o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. II A. M. J. Ł. Sp. j. we W. zaskarżając powyższe postanowienie w całości domagała się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że nie jest "kompletną", w rozumieniu tegoż przepisu, dokumentacja niezawierająca oryginału wniosku o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, a zawierająca powyższe dokumenty poświadczone przez skarżącą za zgodność z oryginałem, b) art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pozostawienie skargi bez rozpatrzenia, c) art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., w zw. z art. 2 i art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i niewezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie złożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem w sposób przewidziany prawem informacji w przedmiocie oceny projektu, d) art. 30d ust. 3 u.z.p.p.r. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy organ administracji nie pouczył skarżącej o konieczności wniesienia wniosku o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu w oryginale, bądź urzędowo poświadczonych odpisach. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przewiduje, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 30 c ust. 2 u.z.p.p.r., skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r., bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30 b ust. 4 u.z.p.p.r. Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r. w zakresie regulowanym tą ustawą wyłączone jest stosowanie art. 52 – 55 p.p.s.a. W związku z tym w sprawach sądowoadministracyjnych z zakresu prowadzenia polityki rozwoju nie ma zastosowania art. 52 § 2 p.p.s.a., w tym w części dotyczącej przekazywania akt sprawy sądowi przez organ administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt lub dokonał zaskarżonej czynności. Dokumenty dołączane przez stronę do skargi w zakresie określonym w art. 30c u.z.p.p.r., nie tyle stanowią dokumenty o jakich mowa w art. 48 § 1 p.p.s.a. (nie są przedkładane na żądanie sądu), co zastępują akta administracyjne. Obowiązek ich przedkładania służy przede wszystkim temu, by sąd administracyjny miał zachowaną możność dokonania badania zgodności z prawem działania właściwych instytucji dokonujących oceny projektów w postępowaniu, które cechuje dążność do szybkiego rozpoznania sprawy. Cel ten zostaje osiągnięty zarówno wtedy gdy strona przedłoży oryginał dokumentu, jak i wtedy gdy dołączy do skargi jego kopię, której zgodność z oryginałem jest potwierdzona w sposób wiarygodny. Potwierdzenie w wiarygodny sposób (w niniejszej sprawie przez skarżącego) zgodności kopii informacji w przedmiocie oceny projektu stanowi w istocie oświadczenie, że stronie doręczono informację o treści takiej jak wyrażona w kopii. Domniemywać należy zgodność takiego oświadczenia z rzeczywistym stanem rzeczy jeżeli rzetelność kopii nie jest kwestionowana przez instytucję będącą stroną w sprawie sądowoadministracyjnej. Strona nie ma interesu w przedkładaniu kopii niezgodnej z oryginałem, zwłaszcza jeśli zważyć, że ewentualne nieprawidłowości można bardzo łatwo wykryć. W demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, którym zgodnie z art. 2 Konstytucji RP jest Rzeczpospolita Polska, konieczne jest wykładanie i stosowanie przepisów regulujących postępowanie sądowe w sposób zapewniający realizację zasady prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, a także art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności). Postulat ten nie byłby spełniony, gdyby zaakceptować rygorystyczny pogląd sądu pierwszej instancji co do konieczności przedkładania oryginału informacji w przedmiocie oceny projektu lub jej kopii potwierdzonej przez notariusza, względnie w sposób określony w art. 48 § 3 p.p.s.a. Zdaniem sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną fakt, że w omawianym przepisie tylko odnośnie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30 b ust. 4 u.z.p.p.r., wprost przewidziano możliwość złożenia kopii nie znaczy, że skarga jest niekompletna, gdy pozostałe dokumenty dołączone do skargi nie są oryginałami. Taki wniosek jest zbyt daleko idący i tym samym nieuprawniony. Ustawodawca w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. wprost nakazał przedkładanie kopii (a nie oryginałów) środków odwoławczych i informacji o jakiej mowa w art. 30b ust. 4 tej ustawy (o wynikach procedury odwoławczej). Odnosząc się do obowiązku przedłożenia informacji w przedmiocie oceny projektu ustawodawca nie wypowiedział się co do tego czy taki dokument ma być przedkładany w oryginale, czy też wystarczające jest przedłożenie jego kopii. Uprawniony jest zatem wniosek, że ani nie nałożył obowiązku przedkładania oryginału dokumentu ani też nie wyłączył możliwości posługiwania się jego kopią. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w niniejszej sprawie przychyla się wobec tego do poglądu, że art. 30 c ust. 2 u.z.p.p.r. nie zawiera szczególnych regulacji co do wymogu składania dokumentów w oryginale bądź odpisie (por. postanowienia NSA: z 11 stycznia 2011 r., sygn. II GSK 1452/10; z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 353/11; z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 460/11, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych umieszczonej na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że załączenie do skargi kserokopii informacji w przedmiocie oceny projektu nie może być traktowane jako złożenie kompletnej dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Przechodząc do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego braku pouczenia strony o obowiązku złożenia niektórych dokumentów w oryginale, należy stwierdzić że jest on nieuprawniony. Skoro bowiem, jak to zostało powyżej szeroko omówione, wymóg złożenia kompletnej dokumentacji nie oznacza, że informacja w przedmiocie projektu musi być złożona w oryginale, to nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji, że wadliwie zaakceptował treść niepełnego pouczenia dotyczącego sposobu wniesienia skargi. Nieuprawniony jest także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący niezastosowania przez Sąd I instancji art. 49 § 1 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że skarga, o której mowa w art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. – aby została rozpoznana przez sąd administracyjny – powinna być kompletna (a więc musi zawierać dokumentację określoną w art. 30c ust. 2 zdanie 1 u.z.p.p.r.) oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). Różne są natomiast skutki prawne w przypadku złożenia skargi niekompletnej od skutków złożenia skargi zawierającej braki formalne. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi (to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 p.p.s.a.) – z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – przewodniczący powinien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zdanie 1 u.z.p.p.r.). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r.). Z uwagi na to, że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 49 p.p.s.a. w celu uzupełnienia tego rodzaju braków. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, orzekł jak w sentencji.