II SA/Wa 883/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Jacek Fronczyk, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...], którą to decyzją uznano R. W. za osobę bezrobotną z dniem [...] lutego 2011 r. i odmówiono przyznania mu prawa do zasiłku. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że stosownie do art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i insytutucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Nadto, że w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych, trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Organ wyjaśnił, że R. W. w okresie od dnia [...] czerwca 2009 r. do dnia [...] września 2009 r. korzystał z urlopu bezpłatnego i na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji (licząc od dnia [...] lutego 2011 r. do dnia [...] sierpnia 2009 r.) legitymuje się okresem zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy: od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz 0,60 wymiaru czasu pracy: od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. (łącznie 326 dni zamiast wymaganych 365 dni). Uznając, że R. W. nie spełnia przesłanek do przyznania prawa do zasiłku, organ odmówił mu przyznania tego prawa. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. W. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, podniósł naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 1 pkt 2a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez błędną jego interpretację. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że okres 365 dni, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2a ustawy o promocji zatrudnienia i insynuacjach rynku pracy, musi wynieść łącznie i nieprzerwanie – 365 dni. Zdaniem skarżącego oznacza to, że w okresie 18 miesięcy należy przepracować co najmniej 365 dni i nie musi być to okres trwający bez przerwy. Zdaniem skarżącego w okresie tym może kilka razy wystąpić przerwa w zatrudnieniu, jednak łącznie okres ten musi wynosić 365 dni w czasookresie 18 miesięcy poprzedzającym dzień rejestracji. Na poparcie swych twierdzeń skarżący przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 100/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 26/09, wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 713/07. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, albowiem bezsporne jest, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji skarżący przebywał na urlopie bezpłatnym. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z tym przepisem "prawo do zasiłku przysługiwało bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli: 1. nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 104; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni". Istota sporu sprowadza się do wykładni tego przepisu, a konkretnie do oceny, czy okresy urlopu bezpłatnego, trwającego dłużej niż 30 dni, uwzględnia się czy też nie, badając zaistnienie przesłanki zatrudnienia przez okres 365 dni w okresie poprzedzającym dzień zarejestrowania. W ocenie Sądu zaprezentowana przez organ wykładnia jest prawidłowa. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a powołanej ustawy wyraźnie stanowi, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania należy wykazać się łącznie okresem co najmniej 365 dni zatrudnienia, opłacania składek, ale w okresie tym nie uwzględnia się urlopów bezpłatnych trwających dłużej niż 30 dni. Łączna wykładnia art. 71 ust. 1 pkt 2a prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji nie uwzględnia się urlopów bezpłatnych trwających dłużej niż 30 dni. Prawidłowo organ wskazał (i tych ustaleń skarżący nie kwestionuje), że skarżący na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w Urzędzie Pracy (licząc od [...] lutego 2011 r. wstecz, czyli do [...] sierpnia 2009 r.) legitymował się okresem zatrudnienia wynoszącym 443 dni. Jednakże w okresie od [...] czerwca 2009 r. do [...] września 2009 r. skarżący korzystał z urlopu bezpłatnego (177 dni), dlatego został mu zaliczony okres 326 dni. Skoro okresu przebywania na urlopie bezpłatnym nie można zaliczyć do okresu zatrudnienia, to zasadnie organ uznał, że nie należało tego okresu (urlopu bezpłatnego) zaliczyć do okresu zatrudnienia. Reasumując, skoro skarżący nie legitymuje się wymaganym okresem 365 dni zatrudnienia, a jedynie okresem 326 dni uprawniającym do przyznania prawa do zasiłku, prawidłowo organ uznał, że skarżący nie spełnia przesłanek z art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Odnosząc się do wskazanych w skardze wyroków, stwierdzić należy, iż dotyczą one innych niż w przedmiotowej sprawie zagadnień – zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu, rejestracji w dniach wolnych od pracy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę oddalił.