II SA/Sz 732/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. sprawy ze skargi W. M. na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 19 maja 2008 r. nr XXII/571/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osów -Andersena" w Szczecinie oddala skargę. W.M., na podstawie art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), zaskarżył w dniu[...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie uchwałę Rady Miasta Szczecin Nr XXII/571/08 z dnia 19 maja 2008 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osów - Andersena" w Szczecinie, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości lub w części, albo ewentualnie o stwierdzenie wydania uchwały z naruszeniem prawa oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił uchwale rażące naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 15 ust 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 3 i § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie strony skarżącej, organ podejmując uchwałę planistyczną naruszył obowiązki wynikające z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem w uchwale planistycznej ustalił jedynie maksymalną wysokość planowanych obiektów budowlanych, nie określając ich gabarytów, a nadto nie wskazał wskaźnika intensywności zabudowy dla poszczególnych terenów elementarnych. Skarżący wyjaśnił, że wprawdzie brak jest legalnej definicji gabarytów obiektu budowlanego, ale zarówno w nomenklaturze planistycznej (co wynika także z innych poprawnych uchwał planistycznych Rady Miasta [...] i setek uchwał planistycznych innych gmin w kraju) jak i w znaczeniu potocznym języka polskiego, za gabaryty obiektu budowlanego uznać należy zasadnicze wymiary tego obiektu określające jego wysokość i wymiary ścian zewnętrznych. Również z wykładni systemowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy uwzględnieniu postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że za gabaryty obiektu budowlanego trudno uznać jedynie jego wysokość. Twierdzenie przeciwne prowadziłoby bowiem do złamania jednej z podstawowych zasad wykładni prawa o racjonalności ustawodawcy. Ponadto skarżący podniósł, że w uchwale ustanawiając strefę "K ochrony krajobrazu kulturowego" (§ 6 ust. 3 pkt 9), nie ustalono stosownie do § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów wynikających z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.2) oraz obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody występujących na terenach objętych projektem planu miejscowego. Według skarżącego, powyższe naruszenie przepisu rozporządzenia czyni wprowadzoną strefę niewykonalną w sensie prawnym, bowiem inwestor posiadający nieruchomość w strefie K nie jest ograniczony żadnymi dodatkowymi obostrzeniami obligującymi go do zachowania substancji tej strefy, co oznacza, że może eksploatować przedmiotową strefę planistycznie w sposób dowolny nawet z naruszeniem ww. normy rozporządzenia. W.M. wskazał również, iż podjęta uchwała, a w szczególności w części dotyczącej terenu o symbolu [...] naruszyła § 10 ww. rozporządzenia, gdyż była dokonana w oparciu o nieaktualne mapy na których nie zostały ujawnione chociażby dawno oddane w użytkowanie obiekty budowane w pobliżu przedmiotowych terenów elementarnych. Nadto w uchwale naruszono postulat zachowania ładu przestrzennego wynikający z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy, o czym świadczy dopuszczenie na terenie elementarnym [...] zabudowy wielorodzinnej, w sytuacji gdy takiej zabudowy tam nie ma, a w pobliżu przedmiotowego terenu znajdują się jedynie budynki wielorodzinne składające się z [...] lokali mieszkalnych, których gabaryty mieszczą się de facto w kategorii zabudowy jednorodzinnej. W końcowej części uzasadnienia skargi strona skarżąca podała, że jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej (małżeńska wspólność majątkowa) oznaczonej jako działka[...], położonej na terenie elementarnym tego planu o symbolu [...] i ustalenia tego planu wpływają na wykonywanie przez niego prawa własności. A zatem posiada interes prawny do kwestionowania uchwały dopuszczającej na terenie bezpośrednio sąsiadującym z jego gruntem tj. o symbolu [...] zabudowę o jakichkolwiek bliżej nie znanych gabarytach, która może ograniczyć dostęp światła do terenu jego posesji i zwiększyć ponad miarę stopień uciążliwości sąsiednich gruntów. Poza tym poinformował, iż przed wniesieniem skargi, wezwał w dniu [...] Radę Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa, na które to wezwanie nie otrzymał odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] zawiera ustalenia na dwóch poziomach: ogólnym i szczegółowym, które obowiązują równolegle. Ustalenia szczegółowe dla terenu elementarnego [...] określają - wbrew twierdzeniu skarżącego - wszystkie parametry i wskaźniki zabudowy, które powinny być zawarte w zapisach planu tj. określają: linie zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki, maksymalne gabaryty zabudowy (poprzez podanie maksymalnej powierzchni zabudowy w granicach działki oraz wysokość zabudowy), geometrię dachu (poprzez wskazanie maksymalnego kąta nachylenia połaci dachowych), a także wskaźnik intensywności zabudowy (poprzez określenie maksymalnej powierzchni zabudowy oraz maksymalnej dopuszczalnej ilości kondygnacji). Tym samym w sposób jednoznaczny opisują dopuszczoną planem zabudowę. W planie nie określono szerokości i długości planowanych budynków, ponieważ ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenie w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stawia takich wymagań. Ustalenie natomiast szerokości elewacji frontowej jest wymagane w decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Miasta [...] poinformowała, że skany z mapy zasadniczej, którymi posługiwało się Biuro Planowania Przestrzennego Miasta w toku realizacji procesu sporządzania planu były uaktualniane wielokrotnie. Materiały geodezyjne były przekazywane do BPPM w formie cyfrowej w czasie pracy nad planami i na dzień przekazywania planu do opiniowania stanowiły najaktualniejsze, jedynie dostępne materiały geodezyjne. W czasie opracowywania planu w trosce o zgodność projektu planu z istniejącymi uwarunkowaniami, biuro korzystało także z materiałów dodatkowych, na podstawie których starało się określić, zwłaszcza w przypadku braku innej możliwości, istniejące zagospodarowanie terenu, np. wrysowano linię zabudowy między innymi dla terenu [...] wykorzystując wektorową postać obrazu budynków będących w ewidencji miasta nałożoną na mapę zasadniczą. Niezależnie od powyższych wyjaśnień, organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2007r., w którym wyrażono pogląd, że sporządzenie projektu planu na nie w pełni aktualnej mapie zasadniczej nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały. Według organu, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania [...] nie naruszają zapisów § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na rysunku planu wyznaczono graficznie strefę K, która swym zasięgiem objęła cześć terenów zakwalifikowanych do ochrony przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W ustaleniach szczegółowych zapisy dotyczące zagospodarowania terenów, dopuszczając planowaną zabudowę na obszarze strefy K, uwzględniają przynależność do takiego obszaru. Ponadto [...] Urząd Wojewódzki w [...] Wydział Środowiska i Rolnictwa stwierdził piśmie z dnia [...], że teren objęty planem nie jest zlokalizowany na obszarze chronionym w rozumieniu art. 16 ust. 7 oraz art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, stąd też nie zachodzi żadna z przesłanek pozwalających na uzgodnienie projektu miejscowego planu. Natomiast Wojewódzki Konserwator Zabytków potwierdził w piśmie z dnia [...] fakt, że dla terenów objętych strefą K zapisy projektu planu są odpowiednie. W ocenie organu, uchwała nie narusza również art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy. Dopuszczenie bowiem na terenie elementarnym [...] realizacji zabudowy wielorodzinnej o niskiej intensywności z wbudowanym obiektem handlowym do 1000 m2 powierzchni sprzedaży, świadczy o zachowaniu ładu przestrzennego, albowiem na sąsiednim obszarze znajdują się budynki [...]-rodzinne o podobnych wskaźnikach zabudowy, zaś obiekt handlowy nie będzie budynkiem jednokondygnacyjnym i wolno stojącym, lecz będzie się wiązał kompozycyjnie z resztą osiedla. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na uchwałę rady gminy wnoszoną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) sąd administracyjny zobowiązany jest do badania, czy skarga spełnia wymagania formalne, a następnie, gdy wymagania te zostały spełnione, sąd przystępuje do badania legitymacji skarżącego. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia. W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż skarga wniesiona została w terminie, o jakim mowa w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej P.p.s.a. Została bowiem wniesiona w 60-tym dniu od doręczenia Radzie Miasta [...] wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarga niewątpliwie dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, jaką jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A zatem i w tym zakresie należy ją uznać za dopuszczalną. Ponadto skarżący posiada legitymację do zaskarżenia uchwały planistycznej, albowiem wykazał, iż akt ten narusza jego interes prawny wpływając na wykonywanie przez niego prawa własności nieruchomości gruntowej położonej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, poprzez dopuszczenie na terenie sąsiednim możliwości realizacji zabudowy, która może zwiększyć ponad miarę stopień uciążliwości sąsiednich gruntów np. przez ograniczenie dostępu do światła (art. 144 Kodeksu cywilnego). Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy należy wskazać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika ze skargi skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności całego planu lub jego części albo ewentualnie o stwierdzenie, że uchwała Rady Miasta Szczecin w sprawie planu została podjęta z naruszeniem prawa, zarzucając rażące naruszenie art. 15 ust 2 pkt 6, art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz § 4 pkt 3 i § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). Przesłanki nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, w stanie prawnym obowiązującym w dniu 19 maja 2008 r., naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy (rady miasta) w całości lub w części. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z takimi naruszeniami, o których mowa w powołanym wyżej przepisie, zaś zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia zasad sporządzania planu są bezzasadne. Zasady sporządzenia planu odnoszą się do sfery merytorycznej planu i związane są z zawartymi w nim ustaleniami i standardami dokumentacji planistycznej. W odniesieniu do planu jego zawartość określa art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ust. 2 pkt 6 tego przepisu wskazano, że w planie miejscowym określa się obligatoryjnie parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Przepis ten znajduje uszczegółowienie w § 4 pkt 6 rozporządzenia, zgodnie z którym ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologiczne czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Według skarżącego, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego [...] nie określono gabarytów obiektów budowlanych oraz wskaźnika intensywności zabudowy. Skarżący w skardze wywiódł, iż wskazanie w planie jedynie wysokości planowanych obiektów budowlanych z pominięciem wymiarów ich ścian zewnętrznych, nie świadczy o określeniu gabarytów. W ocenie Sądu, sugerowany w skardze sposób rozumienia ustawowego pojęcia gabarytu użytego w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest błędny. Należy zgodzić się ze skarżącym, iż określenie "gabaryt obiektu budowlanego" nie został zdefiniowany ani w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z "Uniwersalnym słownikiem języka polskiego" pod redakcją Stanisława Dubisza, PWN Warszawa 2008 r., s. 960, pod pojęciem "gabarytów" w urbanistyce należy rozumieć "najwyższą linię poziomu zasadniczej części budynku lub zespołu budynków". Mając na uwadze powyższe oraz unormowanie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia, należy uznać, że w niniejszej sprawie określenie gabarytu znalazło swój wyraz w zapisie planu w części szczegółowej gdzie została określona maksymalna wysokość zabudowy oraz ilość kondygnacji. Wpływ na określenie gabarytu zabudowy ma również zapis dotyczący wskazania maksymalnej powierzchni zabudowy mieszkaniowej w granicach działki oraz maksymalnej powierzchni sprzedaży odnośnie zabudowy usługowej. Tak więc, organ nie miał obowiązku określenia w akcie planistycznym wymiaru ścian zewnętrznych, chociażby poprzez określenie ich szerokości. Nie jest słuszny w tym względzie argument skargi, iż pojęcie gabarytu na potrzeby aktu planistycznego należy wywieść z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 stycznia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie elementy, które ma zawierać decyzja o warunkach zabudowy wskazane w § 1 ww. rozporządzenia są zbliżone do uregulowania art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże z powyższego nie należy wywodzić, iż pod pojęciem gabarytu określonego w ustawie należy rozumieć również szerokość elewacji frontowej, albowiem między tymi przepisami nie ma wzajemnej relacji prawnej. W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez użyte w ustawie określenie "wskaźniki intensywności zabudowy" należy rozumieć stosunek wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 624/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 1343/08, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W kwestionowanej uchwale – wbrew twierdzeniu skarżącego - określono wskaźnik intensywności zabudowy w szczegółowym zapisie tekstu planu poprzez maksymalne wskazanie powierzchni zabudowy w granicach działki budowlanej (np. dla terenu elementarnego [...])udziału powierzchni biologicznie czynnej (np. dla terenu elementarnego [...] %). Wprawdzie w uchwale nie użyto sformułowania "wskaźnik intensywności zabudowy", jednakże to nie świadczy o naruszeniu prawa, skoro wskaźnik ten wynika z zapisów uchwały. Należy wskazać, iż w ustaleniach szczegółowych zawartych w rozdziale 3 uchwały kolejne paragrafy (od 7 do 130) odnoszą się do poszczególnych terenów elementarnych. W przypadku gdy teren elementarny przeznaczony jest pod zabudowę to wówczas pkt 3 zatytułowany "ustalenia kompozycji, form zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu" zawiera wskazanie maksymalnej powierzchni zabudowy w granicach działki budowlanej, wielkość powierzchni biologicznie czynnej, maksymalnej wysokości zabudowy, ilości kondygnacji oraz maksymalnej powierzchni sprzedaży (w przypadku planowanej zabudowy usługowej), czyniąc zadość określonemu w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy obowiązkowi podania gabarytu i wskaźnika intensywności zabudowy. Powyższe parametry jak i wskaźniki zabudowy przesądzają o jej wielkości, powodując iż nie jest to zabudowa "bliżej nieokreślona". Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nie określenie nakazów i zakazów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do terenu objętego strefą "K" ochrony krajobrazu kulturowego należy wskazać, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W świetle § 4 pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. –Prawo ochrony środowiska (lit. a) oraz obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także innych form ochrony przyrody występujących na terenach objętych projektem planu miejscowego (lit. b). Jak wynika z zapisu uchwały § 6 ust. 3 pkt 9 ustalono strefę "K" ochrony krajobrazu kulturowego w granicach, której występuje wartościowy krajobraz ukształtowany w wyniku działalności człowieka (komponowane założenia zieleni) podlegający ochronie. Dalej stwierdzono, że w obrębie strefy obowiązują określone planem ustalenia mające na celu podtrzymanie istniejącej kompozycji przestrzennej i zieleni oraz ich ochronie. Z analizy planu wynika, że w przypadku gdy teren elementarny położony jest w granicach strefy K ochrony krajobrazu kulturowego, to wówczas wyraźnie jest to wskazane w paragrafie odnoszącym się do danego terenu elementarnego. Zdaniem Sądu, w zapisach odnoszących się do danych terenów elementarnych położonych w strefie K określono możliwość i sposób zagospodarowania terenu zgodnie z § 4 pkt 3 rozporządzenia. I tak w celu ochrony strefy K wprowadzono m. in. zakaz lokalizacji stacji telefonii oraz masztów antenowych i radiowych na terenie o symbolu[...], zakaz zabudowy terenu – [...], zakaz zagospodarowania tymczasowego [...] zakaz wycinki drzew o wartości krajobrazowej [...] zakaz lokalizacji reklam [...]. Poza tym na niektórych terenach elementarnych dopuszczono możliwość lokalizacji obiektów małej architektury np. na terenie o symbolu [...] czy też możliwość zabudowy mieszkaniowej określając jednakże jej warunki np. [...]. Wobec tego potencjalny inwestor, jest ograniczony w zagospodarowaniu terenu strefy K, ustaleniami planu. Zawarcie w postanowieniach szczegółowych ustaleń co do zagospodarowania terenu z uwzględnieniem specyfiki wynikającej z konieczności ochrony krajobrazu kulturowego jest zgodne z przepisami rozporządzenia, albowiem nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska nie muszą być zawarte w postanowieniach ogólnych. Ponadto należy stwierdzić, że w toku procedury planistycznej wystąpiono o wszelkie niezbędne opinie i uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska m. in. do Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta [...] czy Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Również nieuzasadniony okazał się zarzut dotyczący przyjęcia na potrzeby planu nieaktualnych map, tj. naruszenia § 10 rozporządzenia w myśl, którego materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia. Sąd nie może odnieść się co do tego, czy mapy te rzeczywiście były nieaktualne, gdyż skarżący formułując powyższy zarzut nie wskazał dokładnie jakie to obiekty budowlane nie zostały odzwierciedlone na mapach, na jakich działkach znajdowały się i kiedy zostały oddane w użytkowanie. Niezależnie od powyższego należy mieć na uwadze pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 9 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 1481/06 (dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), który skład orzekający tut. Sądu podziela, że sporządzenie projektu planu na nie w pełni aktualnej mapie zasadniczej nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały, gdyż naruszenie wymagań standardów dokumentacji planistycznej nie jest ani naruszeniem zasad ani trybu sporządzania planu. Tak więc nieaktualność mapy nie może pozbawić zaskarżonej uchwały cechy zgodności z prawem. Do rozważenia pozostaje jeszcze zasadność zarzutu podjęcia uchwały z naruszeniem zasady zachowania ładu przestrzennego poprzez dopuszczenie możliwości realizacji zabudowy wielorodzinnej na terenie elementarnym o symbolu [...] w sytuacji gdy taka zabudowa na tym terenie nie występuje, a istniejąca zabudowa w sąsiedzie odpowiada wielkości zabudowy jednorodzinnej. W tym względzie należy wskazać, iż obowiązek uwzględnienia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury wynika z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy. Przez ład przestrzenny należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie została naruszona zasada określona w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotycząca zachowania ładu przestrzennego. W planie przeznaczono teren elementarny [...] pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z dopuszczeniem usług wbudowanych w partery budynków mieszkalnych, w tym jednego lokalu handlowego o maksymalnej powierzchni sprzedaży [...] m2. Określono przy tym, że maksymalna wysokość tej zabudowy nie może wynieść więcej niż [...] m. W sąsiedztwie tego terenu istnieje zabudowa wielorodzinna, czego skarżący nie kwestionuje. Stwierdza jedynie, że ta zabudowa odpowiada wysokości zabudowy jednorodzinnej. Sąd podziela pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, że planowana zabudowa wielorodzinna, wkomponuje się w istniejącą już zabudowę [...]-rodziną o porównywalnej wysokości, a dodatkowo lokal handlowy wbudowany w budynek wielorodzinny będzie się wiązał kompozycyjnie z resztą osiedla. Należy stwierdzić, iż ustalenia planu pozwalające na realizację zabudowy wielorodzinnej o parametrach zbliżonych do zabudowy w sąsiedztwie obszaru gdzie znajdują się budynki [...]-rodzinne na działkach, dla których ustalono podobne wskaźniki kształtowania zabudowy, nie stanowią ingerencji w ład przestrzenny. Ustalenia planu dopuszczają bowiem zabudowę budynkami o wysokości zbliżonej do wysokości budynków już istniejących w sąsiedztwie. Dopuszczenie na tym terenie możliwości realizacji zabudowy wielorodzinnej o niskiej intensywności z wbudowanym obiektem handlowym do [...] m2 powierzchni sprzedaży, umożliwia realizację inwestycji, pełniących z punktu widzenia ładu przestrzennego funkcji w postaci zaspokojenia mieszkańcom potrzeb społeczno-gospodarczych, w tym zwłaszcza mieszkaniowych. Wobec tego ewentualne nieznaczne zróżnicowanie wysokości budynków na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego nie prowadzi do naruszenia ładu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.