I SA/Wa 663/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Agnieszka Miernik (spr.) WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skarg K. B., A. W. i K. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego oddala skargi. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Ministerstwa Budownictwa z dnia [...] marca 1950 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydenta W. z dnia [...] lipca 1949 r. nr [...] odmawiającego J. G. przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku następcy prawnego byłego właściciela nieruchomości – L. G., orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] lipca 1949 r., działając na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), powoływany dalej jako "dekret", odmówił przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu i stwierdził, że wszystkie budynki znajdujące się na tym gruncie przeszły na własność Gminy W. W uzasadnieniu wskazał, że nieruchomość zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczona została na cele użyteczności publicznej o zabudowie biurowej. Ministerstwo Budownictwa decyzją z dnia [...] marca 1950 r. zatwierdziło powyższe orzeczenie. Wnioskiem z dnia 16 marca 2001 r. następcy prawni byłych właścicieli nieruchomości – S. G., Y. C. i V. M. wystąpili do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 1950 r. i orzeczenia administracyjnego z dnia [...] lipca 1949 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] października 2001 r. nr [...], Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Na skutek skargi S. G., Y. C. i V. M., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2003 r. sygn. akt I SA 3267/01 uchylił decyzje z dnia [...] października 2001 r. i z dnia [...] czerwca 2001 r. Decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...], utrzymaną w mocy przez Ministra Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2004 r. nr [...], Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast ponownie odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanych orzeczeń. Na skutek skargi S. G., Y. C. i V. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 573/04 uchylił decyzje z dnia [...] marca 2004 r. i z dnia [...] października 2003 r. i wskazał, że w przypadku, gdy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał różne możliwości wykorzystania terenu, każda jego część objęta konkretnym przeznaczeniem powinna być oznaczona liniami rozgraniczającym. W przeciwnym razie na całym terenie objętym planem można byłoby realizować każdy cel. Skoro plan z 1948 r. obejmował bardzo rozległy teren, od [...] po [...], a nie zawierał linii rozgraniczających oddzielających poszczególne części terenu objęte konkretnym przeznaczeniem, to rozpoznając sprawę organ powinien przy pomocy innych środków (np. opinii biegłego) ustalić te linie, a także konkretny cel, na który miała być przeznaczona sporna nieruchomość, wykorzystywana w sposób ciągły na cele mieszkalne. Rozpoznając po raz kolejny sprawę Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], ponownie odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanych w postępowaniu nadzorczym decyzji. Na skutek skargi S. G., Y. C. i V. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 września 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 606/08 uchylił decyzje z dnia [...] marca 2008 r. i z dnia [...] grudnia 2006 r. i wskazał, że w niniejszej sprawie koniecznym było wskazanie, jaki rodzaj zabudowy biurowej miał być realizowany na przedmiotowym gruncie. Czym innym jest bowiem zabudowa biurowa na potrzeby np. gminy, a odmienną na potrzeby ambasady lub wojska. Ponadto nie sposób przyjąć, że cały obszar tzw. [...] (od [...] do [...]) został przeznaczony na cele użyteczności publicznej o zabudowie biurowej, tym bardziej, że część nieruchomości objętych planem stanowiły nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnym, także takimi, które nie uległy zniszczeniu podczas wojny lub zniszczone były w niewielkim stopniu, jak przedmiotowa nieruchomość. Organy nadzorcze powinny zatem ustalić, jak, wg planu, miano zmienić dotychczasowe wykorzystanie istniejącej zabudowy i kiedy to miało nastąpić oraz czy dotychczasowe korzystanie z nieruchomości już w dniu wydania orzeczenia z 1949 r. było sprzeczne z ustaleniami planu, a jeżeli tak, to w jakim zakresie. Ponownie rozpoznając sprawę Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] marca 1950 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego z dnia [...] lipca 1949 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że według karty rejestracji nieruchomości położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] wynika, iż w dacie [...] sierpnia 1948 r. przedmiotowy grunt zabudowany był pięcioma budynkami mieszkalnymi, które były użytkowane w tej dacie przez Zakład [...]. Z kolei z opisu budynków, sporządzonego na podstawie operatu inwentaryzacyjnego wykonanego dnia [...] lipca 1949 r., wynika, że na ww. gruncie znajdowało się pięć budynków o charakterze mieszkalnym. W dacie wydawania kwestionowanych orzeczeń dekretowych nieruchomość objęta była planem zagospodarowania przestrzennego nr [...] uchwalonym w dniu 29 maja 1948 r., który uzyskał moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w Monitorze Polskim obwieszczenia Przewodniczącego Naczelnej Rady Odbudowy m. st. Warszawy, tj. z dniem 12 czerwca 1948 r. (M.P. Nr 54, poz. 308). Stosownie do zapisów planu nieruchomość przeznaczona była pod budynki i urządzenia użyteczności publicznej oraz budownictwo społeczne, place publiczne, parki, skwery, ogrody oraz drogi i inne linie komunikacyjne wraz z urządzeniami pomocniczymi. Organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu nie wynika, aby w stosunku do budynku położonego przy ul. [...] w W. istniały konkretne plany dotyczące jego wykorzystania. Z faktów pośrednich można jednak sądzić, że nie była planowana zmiana przeznaczenia budynku w stosunku do jego pierwotnej funkcji, tj. mieszkaniowej. Wprawdzie po wojnie nieruchomość pozostawała w użytkowaniu Z. [...], jednak pomimo tego nadal opisywano budynki jako mieszkalne, a zatem należy domniemywać, że [...] wykorzystywała je jako lokale mieszkalne dla swoich pracowników. Mając powyższe na uwadze, jak również fakt, że na obszarze W. po wojnie istniał deficyt lokali mieszkalnych, a przedmiotowe budynki przetrwały wojnę niemalże nietknięte i miały czynne instalacje organ uznał, że budynek przy ul. [...] po wojnie został przeznaczony na cele mieszkalne i w taki też sposób wykorzystywany jest do chwili obecnej. W związku z tym stwierdzić należało, że zarówno Prezydent W., jak i Minister Budownictwa bezzasadnie odmówili dotychczasowemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu, czym rażąco naruszyli art. 7 ust. 2 dekretu. Organ wskazał ponadto, że w niniejszej sprawie nie zaszły nieodwracalne skutki prawne, które uniemożliwiałyby stwierdzenia nieważności orzeczeń dekretowych. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] umorzył postępowanie z wniosku W. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją, natomiast decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., po rozpatrzeniu wniosku A. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał decyzję z dnia [...] marca 2010 r. w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że mając na uwadze wyrok z dnia 26 września 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 606/08 organ nadzoru ustalił w sposób bezsporny, iż na przedmiotowej nieruchomości posadowionych było pięć budynków, z których tylko jeden uległ niewielkiemu zniszczeniu na skutek działań wojennych. W dacie orzekania przez organy dekretowe ww. budynki były zamieszkane, posiadały czynne podstawowe media i wykorzystywane były na cele mieszkalne i przeznaczenia tego nie zmieniono. Zasadnie zatem organ stwierdził, że wobec szeregu różnych funkcji przewidzianych w planie dla obszaru przedmiotowej nieruchomości brak było podstaw do przyjęcia, że dalsze korzystanie z nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela nie da się pogodzić z przeznaczeniem określonym w planie, tym bardziej że nieprzerwanie od lat przedwojennych, aż do dnia dzisiejszego nieruchomość ta wykorzystywana jest na cele mieszkaniowe. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, ówczesne organy urbanistyczne W. nie planowały zmiany sposobu korzystania z ww. nieruchomości, a tym samym pozostawienie jej w ręku dotychczasowego właściciela nie kłóciło się z zamierzeniami planistycznymi wobec tego terenu. Nawet gdyby zatem przyjąć, jak wskazuje A. W., że nieruchomość wykorzystywana była na cele użyteczności publicznej - biura i warsztaty Zakładu [...], to nie zmienia to faktu, że przyznanie dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej nie narusza postanowień planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do dalszych zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, że z dokumentów nadesłanych przez Departament Finansów Resortu Ministerstwa Finansów, dotyczących postępowania odszkodowawczego prowadzonego przez holenderską komisję ds. odszkodowań m. in. nieruchomości przy ul. [...], bezspornie wynika, że za ww. grunt nie zostało wypłacone odszkodowanie na podstawie układu indemnizacyjnego. Przedłożona dokumentacja wskazuje natomiast, iż L. G. pismem z dnia 29 maja 1969 r. wycofał swój wniosek o odszkodowanie m. in. za przedmiotową nieruchomość. Ponadto wbrew zarzutom skarżącego organ ustalił, że nieruchomość w dniu wydania orzeczeń dekretowych wolna była od jakichkolwiek obciążeń na rzecz osób trzecich. Za nietrafny uznano również zarzut, jakoby S. G., Y. C. i V. M. nie posiadali legitymacji do występowania w niniejszym postępowaniu jako strony, bowiem ze znajdujących się w aktach sprawy postanowień spadkowych wynika ich następstwo prawne po byłym właścicielu nieruchomości. Od powyższej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli K. B., A. W. oraz K. K., wnosząc o uchylenie obu decyzji, zarzucając im naruszenie: - art. 7 kpa poprzez jego niezastosowanie i niezbadanie w należyty sposób okoliczności sprawy, co spowodowało nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego; - art. 107 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i brak w decyzjach należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego; - art. 10 i 107 § 3 kpa poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których oparł zaskarżone decyzje, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego i bezpodstawne przyjęcie, że ww. nieruchomość należała do J. G., oraz że spadkobiercami po ww. były jedynie osoby wskazane w dołączonych do akt postanowieniach sądów, a także że przedmiotowy grunt wchodził w skład spadku; - art. 77 § 1 kpa przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nierozpatrzenie całości materiału dowodowego; - art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez błędne przyjęcie, że rozpoznane zostało odwołanie L. G. od orzeczenia z dnia [...] lipca 1949 r. i błędne uznanie że pismo Ministerstwa Budownictwa z dnia [...] marca 1950 r. jest decyzją administracyjną; - art. 7 dekretu poprzez przyjęcie, że wniosek L. G. złożony został przez osobę należycie umocowaną oraz że spełniał on wymogi formalne. K. B. i A. W. w skardze z dnia 2 marca 2011 r. wskazali ponadto, że L. G., jako obywatel [...] w latach 60-tych ubiegłego wieku, otrzymał już odszkodowanie za mienie postawione w Polsce na podstawie umowy indemnizacyjnej zawartej przez Rząd Polski z Rządem [...] i do końca życia nie zgłaszał żadnych roszczeń do przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem skarżących również kwestia spadkobrania po byłym właścicielu nieruchomości budzi liczne wątpliwości, które nie zostały wyjaśnione przez organ nadzoru. K. K. w skardze z dnia 8 marca 2011 r. wskazała z kolei, że organ nie wyjaśnił w sposób bezsporny do kogo należała nieruchomość położona przy ul. [...]. Nie udowodniono bowiem, czy firma "J." w W. była jej właścicielem, czy też jedynie użytkownikiem wieczystym. Powołano także szereg argumentów na poparcie tezy, iż w sprawie nie został prawidłowo ustalony krąg spadkobierców po J. G. Skarżąca zarzuciła również organowi błędne uznanie, że pismo Ministerstwa Budownictwa z dnia [...] marca 1950 r. jest decyzją rozpoznającą odwołanie od orzeczenia administracyjnego z dnia [...] lipca 1949 r., podczas gdy nie spełnia ono podstawowych warunków formalnych przepisanych decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Za nieuzasadnione uznał zarzuty odnoszące się do kwestii własności przedmiotowej nieruchomości i wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż stanowiła ona własność firmy "J." w W. Odnosząc się z kolei do kwestii następstwa prawnego po J. G. Minister podał, że zostało ono w niniejszym postępowaniu wykazane zgodnie z polskimi regulacjami prawnymi w tym przedmiocie. Strony przedstawiły bowiem odpis postanowienia polskiego sądu powszechnego stwierdzającego nabycie spadku po J. G. oraz po L. G., a organ administracji nie jest uprawniony do podważania prawomocnego orzeczenia niezawisłego sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargi nie podlegają uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Ministra Infrastruktury dnia [...] marca 2010 r. nr [...] nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności Sąd musi odnieść się do zgłoszonego na rozprawie przez pełnomocnika uczestników postępowania wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury dnia [...] marca 2010 r. nr [...] z powodu śmierci stron w trakcie postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika istotnie, że w toku postępowania administracyjnego zmarła H. R. ([...] marca 2011 r., akt zgonu k-111). Zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia (k-133) jej następcami prawnymi są Z. R. i H. R. Osoby te uczestniczyły w postępowaniu administracyjnym wcześniej jako jego strony. W toku postępowania administracyjnego zmarł także M. S. ([...] listopada 2009 r., akt zgonu k-110). Zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia (k-136) jego następcami prawnymi są H. S. i L. K. H. S. uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym jako jego strona. Jeśli chodzi zaś o zapewnienie udziału w postępowaniu L. K., z akt sprawy wynika, że Minister Infrastruktury doręczył stronie decyzje z dnia [...] stycznia 2011 r. i [...] marca 2010 r. przy piśmie z dnia 18 marca 2011 r. nr [...]. Równocześnie organ wyjaśnił, że dotychczasowa korespondencja odbierana była przez żonę M. S., która nie powiadomiła organu o jego zgonie. Faktem jest, że obie decyzje zostały wysłane również do zmarłych H. R. i M. S. Jednakże, jak wynika z akta sprawy, decyzje te zostały skierowane również do spadkobierców po zmarłych stronach postępowania. W takiej sytuacji brak jest podstaw, aby za zasadny uznać, sformułowany na rozprawie zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wysłanie decyzji do osoby zmarłej przy jednoczesnym wysłaniu jej do spadkobierców tej osoby nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, iż zaszła przyczyna określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok NSA z 19 października 2009 r. sygn. akt I OSK 871/08). Nie można odmówić racji pełnomocnikowi uczestników postępowania sądowego, który wywiódł, że osoba zmarła nie może być podmiotem, któremu mogłaby zostać skutecznie doręczona decyzja administracyjna. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 952/07, z 17 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 129/10, jak i w wyroku z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 406/08 zgodnie, z którym przepisy dotyczące doręczeń i wiążące z tym faktem obowiązywanie w porządku prawnym indywidualnych aktów stosowania prawa mają przede wszystkim charakter gwarancyjny w stosunku do stron postępowania. Zaskarżona decyzja została wydana po trzykrotnym uchyleniu przez sądy administracyjne decyzji administracyjnych odmawiających stwierdzenia nieważności orzeczeń dekretowych odmawiających J. G. przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. A zatem sąd rozpoznający niniejszą sprawę, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 606/08. Związanie to odnosi się także do organu, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Sporne w rozpoznawanej sprawie pozostaje to, czy ocena Ministra Infrastruktury orzeczeń dekretowych (decyzji Ministerstwa Budownictwa z dnia [...] marca 1950 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydenta W. z dnia [...] lipca 1949 r. nr [...] w zakresie istnienia przeszkód do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej jest prawidłowa. A konkretnie to, czy organ prawidłowo uznał, że ze względu na przeznaczenie nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] według planu obowiązującego w dacie orzekania przez organy dekretowe, nie było możliwe uwzględnienie wniosku z dnia 20 lipca 1948 r. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa nieruchomość w dacie wydania orzeczenia z dnia [...] lipca 1949 r. i decyzji z dnia [...] marca 1950 r. objęta była planem zagospodarowania przestrzennego nr [...] uchwalonym 29 maja 1948 r., który uzyskał moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w Monitorze Polskim obwieszczenia Przewodniczącego Naczelnej Rady Odbudowy m. st. Warszawy, tj. z dniem 12 czerwca 1948 r. (M.P. Nr 54, poz. 308). Stosownie do zapisów planu nieruchomość przeznaczona była pod budynki i urządzenia użyteczności publicznej oraz budownictwo społeczne, place publiczne, parki, skwery, ogrody oraz drogi i inne linie komunikacyjne wraz z urządzeniami pomocniczymi. W wydanych w sprawie dotychczasowych wyrokach sądy przyjmowały, iż w postępowaniu administracyjnym należy dążyć do ustalenia, jakie było przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego nr [...], przy czym należało uwzględnić, że budynki na niej położone miały charakter mieszkaniowy. W ocenie Sądu, Minister Infrastruktury rozpoznając niniejszą sprawę uwzględnił ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 606/08. Zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku z dnia 26 września 2008 r. organ ustalił, jak według tego planu miały być wykorzystywane budynki przy ul. [...], jak miało dojść do dostosowania istniejącej na gruncie sytuacji do stanu zgodnego z ustaleniami planu oraz wyjaśnił kwestie możliwości korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela w sposób przewidziany w planie. Nie budzą wątpliwości ustalenia organu, iż w stosunku do budynku położonego przy ul. [...] w W. nie istniały konkretne plany dotyczące jego wykorzystania. Prawidłowo organ wywiódł, że nie była planowana zmiana przeznaczenia budynku w stosunku do jego pierwotnej funkcji, tj. mieszkaniowej. Nawet pozostawienie po wojnie nieruchomości w użytkowaniu Z. [...], w sytuacji, gdy zachowano funkcje budynków jako mieszkalne, pozwala uznać, że [...] wykorzystywała je jako lokale mieszkalne dla swoich pracowników. Tak jak zalecił Sąd w cytowanym wyroku z dnia 26 września 2008 r. organ dla pełnego wyjaśnienia sprawy uwzględnił fakt, iż budynek przy ul. [...] po wojnie został przeznaczony na cele mieszkalne i uwzględnił fakt, że w taki też sposób wykorzystywany jest do chwili obecnej. Wobec powyższego, nie można zarzucić organowi, że błędnie przyjął, że decyzja Ministerstwa Budownictwa z dnia [...] marca 1950 r. nr [...] oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydenta W. z dnia [...] lipca 1949 r. nr [...] odmawiające J. G. przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do zarzutów skarg wskazać należy, że ustalenia organu dotyczące właściciela nieruchomości, kręgu spadkobierców i indemnizacji nie zostały skutecznie podważone w poprzednio toczących się postępowaniach sądowych. Podobnie w niniejszym postępowaniu skarżący nie przedstawili żadnych dokumentów wskazujących na zmianę istotnych okoliczności faktycznych co do tych kwestii. Stan faktyczny, który został ustalony przez organ jest prawidłowy. W aktach sprawy znajdują się stosowne dokumenty, z których wynika, że przedmiotowa nieruchomość ozn. nr hip. [...] uregulowana jest wpisem jawnym na firmę J. [...] w W. (zaświadczenie Sądu Grodzkiego w W. z dnia [...] lipca 1948 r. i zaświadczenie Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r.). Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego tego, iż właścicielem przedmiotowej nieruchomości był Bank Handlowy w [...] S.A., rację należy przyznać organowi, iż czynności prawne, których przedmiotem była nieruchomość przy ul. [...], dokonywane przez Bank Handlowy w okresie do dnia 22 stycznia 1936 r. pozostają bez znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż dotyczą okresu, w którym firma "J." [...] nie była właścicielem nieruchomości. Następstwo prawne po J. G. byłym właścicielu nieruchomości zostało wykazane przez organ zgodnie z przepisami prawa. Podobnie w odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących błędnego uznania, że pismo Ministerstwa Budownictwa z dnia [...] marca 1950 r. jest decyzją rozpoznającą odwołanie od orzeczenia administracyjnego z dnia [...] lipca 1949 r., wskazać należy, że pismo to spełnia warunki formalne przypisane decyzji administracyjnej. Kwestia ta była już przedmiotem badania przez sądy administracyjne w toku poprzednio toczących się postępowań sądowych. Na poparcie zarzutów przedstawionych w skargach nie przedstawiono żadnych dokumentów. Wskazane zaś w treści skargi z dnia 8 marca 2011 r. środki dowodowe znajdują się w aktach sprawy i były przedmiotem oceny organu administracyjnego. Podlegały też ocenie sądu w ramach kontroli legalności decyzji wydanych w rozpoznawanej sprawie. Prawidłowe pozostają również ustalenia organu co do braku w niniejszej sprawie nieodwracalnych skutków prawnych, które uniemożliwiałyby stwierdzenia nieważności orzeczeń dekretowych. Wszystkie transakcje sprzedaży lokali mieszkalnych przed zawarciem aktów notarialnych były poprzedzone wydaniem decyzji administracyjnych o sprzedaży lokali. Co za tym idzie umów cywilnoprawnych sprzedaży poszczególnych lokali mieszkalnych nie można traktować jako skutku decyzji dekretowych, lecz jako skutek decyzji administracyjnych o sprzedaży tych lokali. W rozpoznawanej sprawie nie można zatem stwierdzić zarzucanego naruszenia art. art. 7, 77 § 1, 80, 84, 107 § 1 i § 3 kpa oraz naruszenia art. 10 i 156 § 1 pkt 2 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.