VII SA/Wa 1875/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant ref. staż. Agnieszka Chustecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Miasta S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. na podstawie art. 68, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane ( Dz. U. nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zmianami) oraz art. 104, art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 2000 roku, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce oznaczonej numerem ew. [...] obręb [...], położonej w S., nakazał właścicielom – I. i W. H: - opróżnienie w całości budynku mieszkalnego, oraz umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz zakazie jego użytkowania, - wykonanie doraźnych zabezpieczeń polegających na zabezpieczeniu terenu oddziaływania budynku przed dostępem osób trzecich przez ogrodzenie i umieszczenie na nim informacji o istniejącym zagrożenia i zakazie wstępu. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych 12 listopada 2009 roku ustalił, że na działce oznaczonej nr ew. [...] obręb [...] w S. znajduje się budynek mieszkalny dwukondygancyjny (parter i poddasze użytkowe), w całości podpiwniczony o wymiarach 10,28m x 19,68m, z dachem wielospadowym, krytym częściowo blachą i papą. Stan elementów nośnych budynków określił jako zły - stwierdzono zawilgocenia, postępującą korozję biologiczną, ubytki oraz ugięcia. Właściciele (zobowiązani postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010r. ) , przedłożyli ekspertyzę techniczną sporządzoną przez inż. J. O., z treści której wynikało, że budynek jest w stanie zagrażającym zdrowiu i bezpieczeństwu mieszkańców, ubytki występujące w elementach konstrukcji powodują stan bezpośredniego zagrożenia. Elementy drewniane nie nadają się do wzmocnienia i czasowego wykorzystania. Zakres zniszczeń jest tak rozległy i poważny, że ewentualny koszt remontu przekroczy koszt wzniesienia nowego budynku, budynek nie nadaje się do dalszej eksploatacji. W konkluzji ekspertyzy stwierdzono, że budynek grozi zawaleniem. W kontekście tych wniosków, organ wskazał, że art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane stanowi, iż w razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem, właściwy organ jest obowiązany: 1) nakazać, w drodze decyzji, na podstawie protokołu oględzin, właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie całości lub części budynku z użytkowania; 2) przesłać decyzję, o której mowa w pkt 1, obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów; 3) zarządzić: a) umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz o zakazie jego użytkowania, b) wykonanie doraźnych zabezpieczeń i usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, z określeniem, technicznie uzasadnionych, terminów ich wykonania. Przesłanką wydania nakazu opróżnienia obiektu budowlanego w oparciu o art. 68 Prawa budowlanego jest bezpośrednie zagrożenie zawalenia się budynku, w którym przebywają ludzie. Sytuacja, w której stan techniczny budynku stwarzać może niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, lub może grozić niepowetowaną szkodą materialną (wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 marca 1998r, IV SA 944/96, LEX nr 43340). W ocenie organu w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, że budynek zamieszkały przez ludzi, grozi bezpośrednio zawaleniem. Wobec stwierdzenia zaistnienia niebezpieczeństwa zawalenia się budynku organ nadzoru budowlanego był nie tylko uprawniony, lecz także zobligowany do wydania nakazu opróżnienia obiektu budowlanego (NSA w Warszawie w wyroku IV SA 1159/96, LEX nr 43270). Miasto S. w związku z otrzymaniem decyzji PINB w M. z dnia [...].04.2011 r. oraz zawiadomieniem o przesłaniu odwołania I. i W. H., w piśmie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. (potraktowanym jako odwołanie) domagało się uznania Miasta S. za stronę postępowania. Jako podstawę prawną żądania wskazano art. 28 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 2 pkt 4 i art. 32 ustawy z unia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.). Miasto domagało się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 9, 10 § 1, 61 § 4. 73 § 1, 77 § 1. 79 § 1 i 2 oraz 81 k.p.a. Doręczenia Miastu kopii materiałów zgromadzonych w sprawie, w tym protokołu oględzin budynku, ekspertyzy technicznej stanu budynku, dowodów na zasiedlenie budynku decyzjami o przydziale lokalu, informacji o ilości, powierzchni i stanie lokali, ilości osób mieszkających w poszczególnych lokalach. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że Miasto S. posiada interes prawny w wyjaśnieniu wszelkich okoliczności związanych z wydaniem przez organy nadzoru budowlanego nakazu opróżnienia, gdyż powołane przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, nakładają na Miasto, obowiązek zapewnienia lokali zamiennych dla mieszkańców opróżnianego budynku. Wskazano, że Miasto S. nie otrzymało zawiadomienia o wszczęciu postępowania ani o terminie oględzin, a przed wydaniem decyzji nie miało możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Nadto, że budynek nie pozostaje w administracji i zarządzie Miasta i dlatego brak było informacji o jego stanie jak też wiedzy co do podstaw prawnych zamieszkujących tam osób. Przekazana Miastu decyzja organu I instancji, jest niewykonalna, bowiem nie wymienia danych personalnych mieszkańców, nie określa numerów lokali oraz ilości izb i powierzchni zajmowanych przez poszczególnych mieszkańców. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) po zapoznaniu się z odwołaniem Burmistrza Miasta S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...].04.2011r, nakazującej I. i W. H. opróżnienie budynku mieszkalnego - umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że jego podstawowym obowiązkiem przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy było ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, tj. m. in. czy zostało wniesione przez podmiot mający legitymację do skorzystania z takiego środka zaskarżenia. Aby skutecznie mogło zostać wszczęte postępowanie odwoławcze, w postępowaniu tym musi zostać wykazane, iż podmiot, który wniósł odwołanie posiada przymiot strony postępowania administracyjnego. W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny musi być oparty na prawie materialnym (czyli wynikać z obowiązujących przepisów prawa), nie może wynikać tylko z subiektywnego przekonania podmiotu, że taki interes posiada. Podmiot posiadający tylko faktyczny interes w rozstrzygnięciu sprawy, ale nie oparty o przepisy prawa materialnego nie może być uznany za stronę w rozumieniu art. 28 k.p.a. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, analiza art. 28 k.p.a. i przepisów rozdziału 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane pt. "Utrzymanie obiektów budowlanych", prowadzi do wniosku, że Burmistrz Miasta S. nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. W art. 68, na podstawie którego organ powiatowy wydał zaskarżoną decyzję, w związku z art. 61 w/w ustawy jednoznacznie określono krąg podmiotów zobowiązanych do utrzymywania obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym oraz do użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem oraz wymaganiami ochrony środowiska. Są nimi właściciel oraz zarządca nieruchomości. A zatem tylko tym podmiotom przysługuje legitymacja procesowa do występowania w charakterze strony w sprawach związanych z utrzymaniem i użytkowaniem obiektu. Wobec powyższego nieuprawnione było wywodzenie przez Miasto S. przymiotu strony z obowiązku wynikającego z ustawy z dnia 21.06.2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego. W świetle poglądów doktryny prawa administracyjnego, obowiązek stanowiący podstawę statusu strony musi wynikać z przepisu prawa materialnego, musi być indywidualny i konkretny, a orzekać o nim albo go stwierdzać trzeba w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie takiej sytuacji prawnej Miasta S. wywieść się nie da. W świetle obowiązujących przepisów przymiot strony przedmiotowego postępowania przysługuje wyłącznie – I. i W. H. - jako współwłaścicielom działki nr ew. [...] obręb [...], położonej w S., na której usytuowany jest sporny budynek mieszkalny. Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 68 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994r. w razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem, właściwy organ jest obowiązany przesłać decyzję, o której mowa w pkt 1, podmiotowi obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów. Użyte w tym przepisu wyrażenie "...przesłać decyzję..." znaczy tyle, co przesłać do wiadomości (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 1998 r. IV SA 1092/96, LEX nr 43269). Organ samorządu terytorialnego, jakkolwiek wymieniony w tym przepisie, nie posiada uprawnień do działania w charakterze strony. Intencją przepisu jest bowiem powiadomienie tego organu o konieczności zapewnienia lokalu zastępczego. Tok postępowania w sprawie zapewnienia lokalu zamiennego pozostaje poza sferą zainteresowania organów nadzoru budowlanego. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Miasto S. wniosło skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...].06.2011 r., zarzucając bezzasadną odmowę dopuszczenia Miasta S. do udziału jako strony w postępowaniach toczących się przed organami nadzoru budowlanego w trybie art. 68 ustawy Prawo budowlane, co do budynku mieszkalnego I. i W. H., położonego w S. na działce Nr [...]. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że z literalnego brzmienia art. 28 k.p.a. wynika, że stroną jest każdy, czyjego nie tylko interesu prawnego, ale też obowiązku dotyczy postępowanie. W omawianym przepisie nie ma zastrzeżenia, że ma być to wyłącznie obowiązek prawny. Wobec tego również obowiązek faktyczny, dotyczący konkretnego podmiotu, a wynikający z prowadzonego postępowania administracyjnego, powinien przesądzać o udziale tego podmiotu jako strony postępowania. Unormowanie art. 68 pkt 2 Prawa budowlanego zobowiązujące organ nadzoru budowlanego do przesłania decyzji o opróżnieniu budynku mieszkalnego obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów, dotyczy bezpośrednio obowiązku tego podmiotu. Zobowiązanym może być albo właściciel albo gmina stosownie do przepisów odrębnych tj. ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (jedn. tekst Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.). Tym zobowiązanym może okazać się właściciel budynku, gdy zostaną spełnione przesłanki z art. 10 ust. 4 lub art. 11 ust. 9 w zw. z ust. 2 pkt 4 albo właściwa gmina, o ile zostaną spełnione przesłanki z art. 32 tej ustawy. Nałożenie obowiązku zapewnienia lokali zamiennych na Miasto S. - bez jego udziału jako strony, narusza podstawowe zasady i przepisy procedury administracyjnej tj. art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 61 § 4, 73 § 1, 77 § 1, 79 § 1 i 2 oraz 81 k.p.a. Miasto nie otrzymało zawiadomienia o wszczęciu przedmiotowego postępowania, ani o w oględzinach, nie otrzymało też żadnych materiałów zgromadzonych w sprawie, w tym protokołu oględzin budynku i ekspertyzy technicznej stanu budynku. Przed wydaniem decyzji Miasto nie miało możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w trybie art. 10 § 1 k.p.a. W skardze podniesiono, że przedmiotowy budynek nie pozostaje w administracji czy zarządzie Urzędu Miasta S. Miasto nie posiada informacji o stanie budynku i podstawach prawnych do zamieszkiwania tam lokatorów. Organy nadzoru budowlanego, prowadzące przedmiotowe postępowanie w trybie art. 68 Prawa budowlanego miały obowiązek ustalić szczegółowo, czy i które lokale w tym budynku były zasiedlane na podstawie decyzji administracyjnych o przydziale lokalu i czy lokatorzy mieli obowiązek opłacać czynsz regulowany w myśl art. 32 ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów. Organy nie określiły ilości osób zamieszkałych w przedmiotowym budynku, a w uzasadnieniu decyzji II instancji podana została tylko ogólna informacja, że aktualnie zamieszkują tam 3 rodziny, bez wskazania konkretnych osób i zajętych lokali oraz ich usytuowania w budynku i zajmowanej powierzchni. Sprawa dotycząca obowiązku Miasta dostarczenia lokali zamiennych nie została wyjaśniona przez organy prowadzące postępowanie, a Miasto S. posiada interes prawny w dokładnym wyjaśnieniu wszelkich okoliczności związanych ze wskazaniem podmiotu zobowiązanego do przekwaterowania mieszkańców do lokali zamiennych. Przekazane Miastu decyzje niezależnie od tego, że w chwili obecnej Miasto nie posiada żadnych wolnych lokali mieszkalnych są niewykonalne, skoro nie wymieniają danych personalnych mieszkańców, nie określają numerów lokali oraz ilości izb i powierzchni zajmowanych przez poszczególnych mieszkańców. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego. Powodem takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że Miasto S. nie ma przymiotu strony w postępowaniu, którego przedmiotem była ocena stanu technicznego budynku mieszkalnego położonego w S . Organ wskazał, iż postępowanie w tym przedmiocie dotyczy jedynie interesu prawnego właścicieli i zarządców budynku, tym samym brak było przesłanek do uznania, iż interes prawny przysługuje gminie. Należy przypomnieć, że stroną postępowania administracyjnego – zgodnie z normą art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Zgodnie z poglądem dominującym w orzecznictwie tylko przepis prawa materialnego przyznający stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści – stanowiąc podstawę interesu prawnego – stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego Miasto S. miało doręczoną decyzję I instancji. Nie oznacza to jednak, że uzyskało przymiot strony w toczącym się postępowaniu. Postępowanie przed organem I instancji prowadzone było w trybie przepisu art. 68 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że w razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem, właściwy organ jest obowiązany nakazać, w drodze decyzji, na podstawie protokołu oględzin, właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie całości lub części budynku z użytkowania. Organ przesyła taką decyzję podmiotowi obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast w treści decyzji, stosownie do treści art. 68 pkt 3 Prawa budowlanego, organ zarządza umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, o zakazie jego użytkowania oraz zarządza wykonanie doraźnych zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, z określeniem, technicznie uzasadnionych, terminów ich wykonania. Skoro obowiązki, o których mowa w komentowanym przepisie, mogą być nałożone wyłącznie na właściciela lub zarządcę budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, to stroną takiego postępowania są wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu. Za takim stanowiskiem przemawia przedmiot postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. W trakcie takiego postępowania organ, zgodnie ze swoimi kompetencjami, ocenia tylko stan techniczny budynku. Przedmiotem sprawy nie jest analiza tego kto jest zobowiązany do dostarczenia lokali zamiennych. Wykraczałoby to bowiem poza zakres kompetencji organów nadzoru budowlanego. Wynika to również z brzmienia przepisu art. 68 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi tylko o doręczeniu decyzji, czyli przesłaniu jej do wiadomości. Użyte w treści pkt 2 art. 68 Prawa budowlanego wyrażenie "(...) przesłać decyzję (...)" znaczy bowiem tyle, co przesłać do wiadomości (wyrok NSA z dnia 14 maja 1998 roku, IV SA 1092/96, Lex Nr 43269). Podmiot zobowiązany do dostarczenia lokali zamiennych, czyli w stanie faktycznym sprawy Miasto S., otrzymuje jedynie do wiadomości decyzję kończącą postępowanie w sprawie. Strona skarżąca upatrywała, źródła interesu prawnego gminy do występowania w postępowaniu w treści art. 11 ust. 2 pkt 4 i art. 32 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2005 roku Nr 31, poz. 266 ze zm.). Zgodnie art. 32 ww. ustawy, w razie wypowiedzenia najmu, na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 4, najemcy opłacającemu w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy czynsz regulowany, obowiązek zapewnienia temu najemcy lokalu zamiennego oraz pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa, do dnia 31 grudnia 2015 roku, na właściwej gminie. Treść tego przepisu nie przesądza jednak o istnieniu interesu prawnego gminy do udziału w postępowaniu, którego przedmiotem jest ocena stanu technicznego danego budynku. (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 sierpnia 2007 roku (sygn. akt: IV SA/Wa 907/07, Lex Nr 364765). Przepis art. 68 pkt 1 Prawa budowlanego nakładał, na organy nadzoru budowlanego obowiązek podjęcia działania w przypadku groźby bezpośredniego zawalenia się budynku i przeciwdziałania ewentualnym ich skutkom poprzez wydanie odpowiedniej decyzji oraz zarządzenie umieszczenia informacji o grożącym ze strony tego budynku niebezpieczeństwie oraz wykonanie jego zabezpieczeń (pkt 3). Adresatem władczo nałożonych przez organ obowiązków ustawodawca uczynił jedynie właściciela lub zarządcę budynku, zaś treścią tych obowiązków jest opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie w całości lub części budynku z użytkowania. Wykonanie tego obowiązku faktycznie sprowadzać się będzie do fizycznego wyprowadzenia ludzi z zagrożonego obiektu budowlanego oraz zabezpieczenia tegoż obiektu przed ich powrotem, a także zabezpieczeniem obiektu przed dostępem innych osób. Zakres tego obowiązku, termin jego realizacji wynikać będzie ze stanu faktycznego sprawy, tj. stanu technicznego budynku, ustalonego przez organ. Nie można twierdzić, by jakikolwiek inny podmiot, niż ten który będzie adresatem wyżej wymienionych obowiązków, mógł być stroną postępowania przed organem nadzoru budowlanego. Nie istnieje również konieczność powiązania tego obowiązku z jego konsekwencją (następstwem), jakim jest dostarczenie lokalu zamiennego i z tego wywodzić interes prawny Gminy w postępowaniu, które ma inny cel, niż ten który będzie wynikał z "odrębnych przepisów". Choć ustawodawca nałożył na organ, wydający decyzję w trybie art. 68 Prawa budowlanego, zgodnie z pkt 2 tego przepisu obowiązek przesłania jej podmiotowi zobowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów, to nie można uznać, ażeby okoliczność ta wpływała na sytuację prawną tych podmiotów. Nie przypadkowe jest użycie w tym przepisie zwrotu "przesłać decyzję", co wskazuje na informacyjny charakter czynności. (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2011r. sygn. II OSK 1772/10, baza internetowa orzeczeń NSA). Wydanie decyzji w trybie art. 68 Prawa budowlanego pozostaje w oderwaniu od obowiązku określonego podmiotu do dostarczenia lokalu zamiennego. Ustalenie przy tym, czy obowiązek taki będzie wynikał z przepisów odrębnych i kto jest jego adresatem nie jest ani elementem prowadzonego w ww. trybie postępowania, ani częścią kończącego je władczego rozstrzygnięcia (decyzji). Przesłanie decyzji jest jedynie czynnością techniczną w żaden sposób nie kształtującą praw i obowiązków jej adresatów zobowiązanych z punktu 2 analizowanego przepisu, które wynikają z przepisów szczególnych, tak jak w rozpoznawanym przypadku ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Ani charakter prowadzonego postępowania i kończącego go rozstrzygnięcia, ani też przepis art. 32 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, nie pozwalają na przyjęcie, że strona skarżąca ma interes prawny w kontrolowanym postępowaniu. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.