VII SA/Wa 1456/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. VII SA/Wa 1456/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. [...] Prezydent Miasta L. po rozpoznaniu wniosku inwestora M. W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę kiosku handlowego [...] wchodzącego w skład zestawu przystankowego wraz z wykonaniem instalacji elektrycznej i przyłącza kablowego na działce nr [...] przy [...] w L.. Organ ten jednocześnie wskazał, że obszar oddziaływani obiektu w myśl art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, obejmuje działkę o numerze [...] przy [...] w L.. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (teks jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu wniosku L. W. o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. odmówił wszczęcia postępowania. Uzasadniając decyzję Wojewoda [...] wskazał, że L. W. przedłożyła akt notarialny, z którego wynika, iż jest ona właścicielką lokalu użytkowego nr [...] o łącznej powierzchni 176,05 m2 na parterze budynku nr [...] przy [...] w L. oraz użytkownikiem wieczystym części działki ([...]) nr [...]. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę kiosku handlowego [...] L. W. podnosiła, iż Prezydent Miasta L. rażąco naruszył art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nie zapewnienie jej możliwości udziału w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kiosku handlowego [...] na działce nr [...] przy [...] w L.. Ponadto wyraziła sprzeciw wobec usytuowaniu kiosku handlowego w sąsiedztwie apteki, której jest właścicielką. W uzasadnieniu decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności Wojewoda [...] wskazał, że obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o stwierdzenie nieważności jest w pierwszej kolejności ustalenie czy żądanie to pochodzi o podmiotu posiadającego przymiot strony. VII SA/Wa 1456/11 Pojęcie strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę określa art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten zaś stanowi regulację szczególną wobec art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego zawężając krąg podmiotów posiadających przymiot strony do inwestora, właściciela, użytkownika wieczystego i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę jest prowadzone co prawda w trybie nadzwyczajnym, jednak w ocenie organu, nie zmienia to faktu, iż zasadniczym przedmiotem tego postępowania jest udzielnie pozwolenia na budowę. Zarówno więc w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, jak również w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę winien mieć zastosowanie przepis art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do przepisu art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane ilekroć jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Wojewoda [...] podkreślił ponadto, że działka nr [...] przy [...] w L. nie została wymieniona w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. Prezydenta Miasta L. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę kiosku handlowego [...] wchodzącego w skład zestawu przystankowego wraz z wykonaniem instalacji elektrycznej i przyłącza kablowego na działce nr [...] przy [...] w L.. Kiosk zaś został usytuowany ścianą bez otworów ok. 6 m od granicy działki nr [...] i jednocześnie 6 metrów od ściany budynku przy ul. [...] znajdującego się w bezpośredniej granicy tej działki. Takie usytuowanie kiosku w myśl § 12 ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) wyklucza zdaniem organu objęcie działki [...] obszarem oddziaływania w rozumieniu 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane. Posadowienie kiosku od strony północnej budynku, jego niewielka wysokość (3 metry) i odległość od ściany budynku (6 metrów) wyklucza zaś możliwość naruszenia warunków określonych w przepisie § VII SA/Wa 1456/11 13, 60 i 271 - 273 wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury zapewniających naturalne oświetlenie lokali w budynku przy ul. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] wniosła L. W.. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Podzielając argumenty organu pierwszej instancji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. stwierdził, że należy odróżnić interes faktyczny od interesu prawnego. Tylko ten ostatni daje podstawę do uznania, że dany podmiot ma przymiot strony postępowania. W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę winien mieć zastosowanie przepis art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy powołał ponadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r. o sygn. II OSK 1572/09, w którym przyjęto, że na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś organ właściwy w sprawie jest zobowiązany do podjęcia odpowiednich czynności kontrolnych. Czym innym jest bowiem badanie legitymacji strony w postępowaniu nieważnościowym, a czym innym badanie prawidłowości decyzji. Z analizy akt sprawy wynika zaś, że skarżąca nie przedstawiła dowodów wykazujących jej interes prawny. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła L. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 28 ust 2 w związku z art. 3 pkt. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane (Dz. U. z 2010 roku Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w związku z art. 98 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2001 roku Nr 126, poz. 1381) poprzez stwierdzenie, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w domaganiu się wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2009 roku; VII SA/Wa 1456/11 * naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo postępowania administracyjnego, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego niesłusznie utrzymał w mocy decyzję odmawiającą wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2009 roku; * naruszenie przepisu art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 1 ustawy Prawo postępowania administracyjnego, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej oraz nie wyjaśnił przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, w szczególności badając wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ nie przeprowadził analizy wystąpienia wszystkich przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2009 roku, o których mowa w art. 156 § 1 kpa i tym samym odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji nie wywiązał się z obowiązku wskazania podstawy faktycznej i prawnej tego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skarżąca argumentowała, że organy nieprawidłowo ustaliły obszar oddziaływania obiektu, czym rażąco naruszyły przepis art. 28 ust 2 w związku z art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane. Podnosiła ponadto, że apteka której skarżąca jest właścicielką, zaopatruje Ośrodek [...], a pajetami apteki są narkomanii oraz osoby uzależnione od leków psychotropowych, które często zachowują się agresywnie. Usytuowanie kiosku w okolicy apteki zasłoni witrynę apteki i narazi osoby tam pracujące na niebezpieczeństwo. Zdaniem skarżącej teren w pobliży apteki winien być tak zagospodarowany, aby zapewniał bezpieczeństwo jej użytkowników. Skarżąca argumentowała w dalszej części pisma, iż leki przyjmowane z konieczności w aptece przez pacjentów często powodują torsje, a pacjenci wychodzący z apteki kierują się na tył kiosku, co w praktyce oznacza, że chodnik obok kiosku pozostaje permanentnie zanieczyszczony, co zdaniem skarżącej narusza przepisy rozdziału 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. nr. 236 poz. 2008 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4 VII SA/Wa 1456/11 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a). Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) Kontrola legalności zaskarżonej decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji sprowadza się do oceny czy skarżącej L. W. przysługuje przymiot strony uprawniający ją do wszczęcia postępowania stosownie do przepisu art. 157 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności należało ustalić czy w sprawie zastosowanie winien mieć przepis art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, czy przepis art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane. Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę jest prowadzone co prawda w trybie nadzwyczajnym, jednak nie zmienia to faktu, iż zasadniczym przedmiotem tego postępowania jest udzielnie pozwolenia na budowę. Postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności stanowi oddzielną sprawę administracyjną, w której organ powinien na nowo ustalić krąg podmiotów uprawnionych do wzięcia udziału w postępowaniu, mimo to nie zmienia to faktu, że stosunek materialno prawny leżący u podstaw nadzorowanej decyzji jest ten sam co w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Zarówno więc w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, jak również w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę winien mieć zastosowanie przepis art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1540/08, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 666/09). VII SA/Wa 1456/11 Przepis art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane stanowi regulację szczególną wobec art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego zawężając krąg podmiotów posiadając przymiot strony do inwestora, właściciela, użytkownika wieczystego i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Tylko te podmioty, jeżeli mają interes prawny w rozumieniu przepisu art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane, mogą występować w charakterze strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, jak również w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. O istnieniu interesu prawnego nie decyduje wewnętrzne przekonanie osoby wnoszącej odwołanie, lecz rozstrzyga o tym obiektywnie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stanowiący materialno-prawną podstawę kwestionowanej decyzji. Definicja strony zawarta w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nawiązuje do pojęcia obszar oddziaływania. Z normy art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wynika zaś, że w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno - budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 644/10 w myśl art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m. in. szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należą więc w szczególności przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne, przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz właściwie VII SA/Wa 1456/11 rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Celem przepisu art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane jest zawężenie podmiotów biorących udział w postępowaniu tylko do tych, których prawa w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości mogłyby ulec ograniczeniu w wyniku realizacji projektowanej inwestycji. Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Jeżeli bowiem jakikolwiek przepis prawa wiąże sposób zagospodarowania nieruchomości skarżącej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością. Przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenie czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r., II OSK 1321/06, LEX nr 347949). Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest na podstawie ustaleń faktycznych danej sprawy i przepisów prawa mogących mieć w sprawie zastosowanie. Bezpośrednie sąsiedztwo nie zawsze będzie oznaczało, iż właściciel gruntu albo inna osoba wskazana w art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane będzie miała interes prawny w sprawie dotyczącej zabudowy gruntu sąsiedniego. O interesie VII SA/Wa 1456/11 prawnym właścicieli nie decyduje fakt, iż dwie działki ze sobą bezpośrednio graniczą, lecz to, że nieruchomość skarżącej znajduje się w sferze oddziaływania obiektu projektowanego na innej działce. Może zatem zdarzyć się tak, że obszar oddziaływania obiektu nie przekracza granic działki, na której zlokalizowana jest inwestycja (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2009 r. VII SA/Wa 1746/08). Brak zatem takiego oddziaływania będzie miał znaczenie w zakresie oceny legitymacji podmiotu na gruncie art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że skarżąca nie przywołała skutecznie żadnego przepisu prawa materialnego mogącego być podstawą interesu skarżącej w rozpoznawanym stanie faktycznym. Działka nr [...] i budynek nr [...] przy [...] w L., z którą związane są prawa skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania kiosku posadowionego bezpośrednio na sąsiadującej działce nr [...] przy [...] w L.. Z ustaleń wynika, że obszar oddziaływania kiosku ogranicza się do granic tej działki, na której jest posadowiony. Skarżąca nie wskazała skutecznie żadnego przepisu dotyczącego jej prawa do zagospodarowania jej nieruchomości, który mogłyby ulec ograniczeniu w wyniku zabudowy działki sąsiedniej kioskiem. Podzielić należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1572/09, że to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zaś organ właściwy w sprawie jest zobowiązany do podjęcia odpowiednich czynności kontrolnych, a gdy stwierdzi, że wniosek został złożony przez podmiot uprawniony, jego obowiązkiem jest skontrolowanie, niezależnie od argumentów podniesionych przez wnioskodawcę, czy kwestionowana decyzja jest wolna od wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Czym innym jest bowiem badanie legitymacji strony w postępowaniu nieważnościowym wszczynanym na wniosek, a czym innym badanie prawidłowości nadzorowanej decyzji. Usytuowanie obiektu ścianą bez otworów w odległości 6 m od granicy działki nr [...] i jednocześnie 6 metrów od ściany budynku przy ul. [...] nie VII SA/Wa 1456/11 wpływa na możliwości zagospodarowania działki nr [...]. Takie usytuowanie kiosku wyklucza też możliwość naruszenia warunków określonych w przepisie § 13, 60 i 271 - 273 wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury zapewniających naturalne oświetlenie lokali w budynku przy ul. [...]. Skarżąca będąca właścicielką lokalu użytkowego nr [...] o łącznej powierzchni 176,05 m2 na parterze budynku nr [...] przy [...] w L. oraz użytkownikiem wieczystym części działki ([...]) nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu o wysokości 3 metrów, posadowionego w odległości 6 metrów w granicach pasa drogowego. Podnoszone w skardze naruszenie art. 98 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku ustawy Prawo farmaceutyczne są niezasadne. Przepis ten stanowi, iż minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim powinien odpowiadać lokal apteki, w szczególności określając jego organizację i wyposażenie. Przepis ten więc jest bez znaczenia w niniejszej sprawie. Reguluje on jedynie kwestię związane z samym lokalem aptecznym i ze względu na zakres związania organu wydającego akt wykonawczy zakresem delegacji, nie może on być interpretowany rozszerzająco, a tym samym nie może być uznany za podstawę interesu prawnego skarżącej w zakresie udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obiektu oddalonego o 6 metrów i zlokalizowanego w granicach pasa drogowego. Przywoływane zaś w skardze zarzuty dotyczące zachowań osób trzecich, klientów apteki, są w istocie zarzutami czysto faktycznymi i nie pozostają w relacji prawnej do wydanej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Zarzuty te nie znajdują oparcia w żadnym z przepisów prawa regulującym sposób zagospodarowania nieruchomości skarżącej. Skarżąca posiada interes faktyczny w sprawie, lecz czym innym jest interes faktyczny, a czym innym interes prawny. Interes faktyczny występuje, gdy dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Zachowania klientów apteki, na które powołuje się skarżąca, nie są skutkiem prawnym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę kiosku, ale są faktycznymi skutkami wywołanymi innymi czynnikami i winny być zwalczane innymi środkami VII SA/Wa 1456/11 dostępnymi prawnie niż kwestionowanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę kiosku handlowego. Zarzuty naruszenia przepisu art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 1 ustawy Prawo postępowania administracyjnego, jako zarzuty naruszenie prawa procesowego, mogłyby okazać się zasadne tylko wówczas, gdyby skarżąca wykazała wpływ wskazywanych naruszeń na wynik sprawy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego działania organów nie naruszały zaskarżonych przepisów postępowania w takim stopniu, że rzutowałoby to na wynik postępowania. Również zarzuty dotyczące naruszenia art. 157 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nie są uzasadnione, ponieważ nie można wymagać, aby organ badał przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, gdy wniosek pochodzi od podmiotu nie będącego stroną, a tym samym postępowanie nie zostało skutecznie wszczęte i nie toczyło się w fazie merytorycznej. Z powyższych przyczyn zaskarżona skargą decyzja prawa nie narusza. Skargę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 z późn. zm.) należało oddalić.