IV SA/Po 1018/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.R.-A. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji I.R.-A. wniosła skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze w związku z odwołaniem od decyzji Starosty Średzkiego z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania E.T. pozwolenia na budowę budynku handlowo – usługowo - mieszkalnego. Wraz ze skargą złożono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Średzkiego z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż rozpoczęcie i przeprowadzenie robót budowlanych objętych decyzją o pozwoleniu na budowę, w przypadku uchylenia decyzji organu I i II instancji, spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci rozpoczęcia zamierzenia inwestycyjnego. Skarżąca wskazała, że wstrzymanie wykonania decyzji leży w interesie wszystkich stron postępowania z uwagi na ekonomiczne koszty wynikające ze zmiany w prowadzonej inwestycji w przypadku zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na mocy dyspozycji art. 61 §3 ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe przesłanki mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, zachodzi w przypadku zagrożenia wystąpienia szkody, która nie będzie mogła być naprawiona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. Obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy, który domaga się ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wskazane przez skarżącą okoliczności nie uzasadniają wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja nie wywołuje bowiem bezpośrednich skutków dla skarżącej. W ocenie Sądu, wykonywanie robót budowlanych w sytuacji, gdy inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę nie powoduje niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 ppsa. Inwestor ponosi bowiem ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem przez sąd skargi dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę i to na nim (a nie na skarżącej) spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienia NSA: z 15 lutego 2008r., II OZ 1202/07: z 22 lutego 2008r., II OZ 131/08; z 26 lutego 2008r., II OZ 145/08, z 12 czerwca 2008 r.). Stąd – zdaniem Sądu – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody odnosiłoby się wyłącznie do inwestora, który w opisanym powyżej przypadku będzie obciążony dodatkowymi kosztami, związanymi z ewentualnym rozebraniem spornej inwestycji, a to z kolei oznacza, że zaskarżony akt nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków. Jeśli późniejszą decyzją zaskarżona decyzja zostałaby wyeliminowana z obrotu prawnego, a budowa będzie poważnie zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony byłby do wydania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem. Mając więc na uwadze fakt, iż skarżąca nie przytoczyła innych okoliczności, poza tymi dotyczącymi postania ewentualnej szkody po stronie inwestora, na podstawie art. 61 §3 i §5 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.