II SA/Łd 819/11

Dnia 19 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2011 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wymagań jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie na terenie Gminy W. działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w § 2 w części obejmującej § 1 ust. 2 pkt 3 załącznika nr 2; 2. zasądza od Rady Miejskiej w W. na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A spółka z o.o. z siedzibą w W., działając na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001r., nr 142, poz.1591), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę dotyczącą § 1 ust. 2 pkt 3 załącznika Nr 2 do uchwały Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 28 stycznia 2010r. Nr XLII/473/10 w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie Gminy Wieluń. Zaskarżonej uchwale Spółka zarzuciła naruszenie prawa w postaci: - art. 7 ust. 3a) ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.), polegające na wydaniu uchwały w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza upoważnienie ustawowe udzielone radom gminy, poprzez określenie wymagań prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, podczas gdy powołany przepis upoważnia powołane organy samorządu gminnego jedynie do określenia wymagań dla przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie zezwolę prowadzenie powołanej działalności; - § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, w związku z art. 7 ust. 3 a) w/w ustawy, polegające na wydaniu uchwały w zaskarżonym zakresie z wykroczeniem poza zakres umocowania wynikający z powołanego rozporządzenia i powołanej ustawy odnośnie dookreślenia wymagań niedotyczących bazy transportowej ani zabiegów sanitarnych ani porządkowych związanych ze świadczonymi usługami. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, iż w paragrafie 1 ust. 2 pkt 3) załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały na przedsiębiorcę ubiegającego się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych nałożony został obowiązek wydawania usługobiorcom dowodów korzystania z usług przedsiębiorcy w zakresie wywozu nieczystości ciekłych, z uwzględnieniem danych właściciela nieruchomości, ilości nieczystości oraz terminu wywozu nieczystości. Decyzją z [...], (znak: [...],) Burmistrz W. udzielił Spółce zezwolenia na prowadzenie na terenie Gminy W. działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Wymóg wydawania dowodów korzystania z usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych, który miałby spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie Zezwolenia, został skonkretyzowany wobec skarżącej Spółki w/w decyzji. w treści której, wśród obowiązków nałożonych na Spółkę, w pkt 4. 1. ppkt 3) określony został obowiązek będący odzwierciedleniem obowiązku przewidzianego w § 1 ust. 2 pkt 3) Załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały. Obowiązek przestrzegania przepisów tej uchwały nałożono też na Spółkę w pkt 2 owej decyzji. Dalej skarżąca Spółka wyjaśniła, że w dniu 19 kwietnia 2011r. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. odwołanie od wskazanej decyzji w zakresie jej pkt 2, części wstępnej punktu 4.1. w zakresie, w jakim nakazuje wykonywanie usług w sposób zgodny z przepisami, to jest w zakresie wyrazów "wykonywania usług w sposób zgodny z przepisami, a w szczególności", pkt 4.1. ppkt 2) lit. a) oraz lit. b) oraz pkt 4.1. ppkt 3). Spółka wskazała ponadto, że podstawą wydania zaskarżonej uchwały jest art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zaś Rada Miejska w Wieluniu, na podstawie owego przepisu upoważniona została do określania w zaskarżonej uchwale jedynie wymogów, jakie spełniać musi przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie zezwolenia. W ocenie Spółki wskazany przepis nie upoważnia rady gminy do określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca prowadzący już działalność objętą zezwoleniem. Tak więc Rada Miejska w Wieluniu nie była uprawniona do stanowienia warunków, jakim podlegać ma już samo wykonywanie działalności objętej zezwoleniem. Zatem skoro art. 7 ust. 3a ustawy upoważniał Radę Miejską w Wieluniu do określania jedynie wymagań, jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie zezwolenia, to organ ten nie był uprawniony do określenia wymagań wobec przedsiębiorców prowadzących! już działalność objętą zezwoleniem. Tymczasem już z istoty obowiązku przewidzianego w zaskarżonym przepisie zaskarżonej uchwały wynika, że obowiązek ten ma mieć charakter powtarzający się i ma być wykonywany w trakcie prowadzenia na terenie Gminy Wieluń działalności objętej zezwoleniem. Wymóg wydawania usługobiorcom dowodów korzystania z usług przedsiębiorcy w zakresie wywozu nieczystości ciekłych jest wymogiem, który może być spełniony przez przedsiębiorcę tylko w trakcie prowadzenia przez niego działalności objętej zezwoleniem. Przed udzieleniem zezwolenia przedsiębiorca nie świadczy na rzecz właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy, w której ubiega się o udzielenie zezwolenia, usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, a zatem nie może wydawać tym właścicielom dowodów korzystania z takich usług. Powyższe okoliczności, zdaniem Spółki wskazują, iż w zaskarżonym przepisie zaskarżonej uchwały określone zostały warunki prowadzenia działalności objętej zezwoleniem. Reasumując zdaniem Spółki przewidziane w zaskarżonej uchwale obowiązki, jakie powinien spełniać przedsiębiorca prowadzący działalność objętą zezwoleniem, ustanowione zostały przez Radę Miejską w Wieluniu z przekroczeniem zakresu ustawowego upoważnienia wynikającego z art. 7 ust. 3a ustawy W dalszej części skargi Spółka podniosła zarzut., iż ustawa nie pozostawia radom gmin możliwości swobodnego kształtowania treści wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W artykule 7 ust. 7 ustawy przewidziano bowiem, że szczegółowy sposób określania takich wymagań, kierując się potrzebą zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa dla środowiska i mieszkańców oraz dążąc do ujednolicenia kryteriów wydawania odpowiednich zezwoleń, określić ma w drodze rozporządzenia Minister właściwy do spraw środowiska. Nadto w paragrafie 3 ust. 1 w/w rozporządzenia Ministra Środowiska wskazano zakres przedmiotowy wymagań co do uzyskania zezwolenia, zatem zaskarżona uchwała, w kwestiach niedotyczących bazy transportowej, mogła odnosić się jedynie do zabiegów sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami. Tymczasem nie można uznać, aby obowiązek wydawania usługobiorcom dowodów korzystania z usług przedsiębiorcy w zakresie wywozu nieczystości ciekłych, zawarty w § 1 ust. 2 pkt 3) Załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały, dotyczyć miał bazy sanitarnej lub zabiegów sanitarnych lub porządkowych związanych ze świadczonymi usługami. Podkreślono ponadto, iż ustawa w art. 6 ust. 1 nakłada na właścicieli nieruchomości obowiązek udokumentowania korzystania z usług przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych poprzez okazanie umowy i dowodów płacenia za takie usługi. Przepis ten nie jest jednak skierowany do przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie, i nie nakłada obowiązku wystawiania dowodów korzystania z usług. Reasumując, wyżej wymienione wymagania wykroczyły poza przedmiotowy zakres umocowania dla rady gminy wynikającego z art. 7 ust. 3a i ust. 7 ustawy oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska. Rada Miejska w Wieluniu w odpowiedzi na skargę wiosła o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z zapisami art. 6 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, właściciele nieruchomości przy wykonywaniu obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 pkt 3 b) tejże ustawy, obowiązani są do udokumentowania, w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, poprzez okazanie takiej umowy i dowodów płacenia za takie usługi. W konsekwencji w § 1 ust. 2 pkt 3 załącznika Nr 2 do Uchwały Nr XLII/473/10 Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 28 stycznia 2010r. uchwalono, że przedsiębiorca ubiegający się uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych powinien: zapewnić wydawanie usługobiorcom dowodów korzystania z usług przedsiębiorcy w zakresie wywozu nieczystości ciekłych z uwzględnieniem danych właściciela nieruchomości, ilości nieczystości oraz terminu wywozu nieczystości. Zdaniem organu zaskarżoną uchwałą Rada Miejska w Wieluniu nie naruszyła art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje : Tytułem wstępu należy wyjaśnić, iż na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego podlegają kognicji sądu administracyjnego. Stosownie zaś do przepisu art. 147 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Kontrola Sądu ogranicza się zatem do zbadania czy organ jednostki samorządu terytorialnego wydając akt lub uchwałę działał zgodnie z przepisami prawa i w granicach udzielonego upoważnienia ustawowego. Jednakże przed przystąpieniem do oceny legalności zaskarżonej uchwały Sąd bada warunki formalne skargi, która wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 powołanej ustawy). W myśl z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (zob. też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt. II OPS 2/07). W pierwszej kolejności Sąd rozważył zatem czy skarga wniesiona została przez skarżącą Spółkę w ustawowym terminie. Jak wynika z analizy przedstawionych Sądowi w niniejszej sprawie akt, skarżąca zwróciła się do Rady Miejskiej w Wieluniu z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego pismem z dnia 20 kwietnia 2011r., (data nadania), zaś doręczonym organowi w dniu 26 kwietnia 2011. Spółka w dniu 20 czerwca 2011r. wniosła skargę do Sądu za pośrednictwem organu. Rada Miejska w Wieluniu podjęła uchwałę Nr [...], o uznania za niezasadne wezwania A Spólki z o.o. z siedzibą w W. w dniu [...],. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga wniesiona została w terminie przewidzianym w art. 53 § 2 p.p.s.a., po uprzednim bezskutecznym wezwaniu zaskarżonego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącej Spółki spowodowanego zaskarżonym aktem. Wskazana wyżej uchwała została wydana bowiem po upływie 30 dni, o którym to terminie stanowi art. 53 § 2 p.p.s.a Dla porządku wskazać trzeba, że skarżąca Spółka, jako przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie zezwoleń na prowadzenie działalności, uregulowanej zaskarżoną uchwałą, jest legitymowana do wniesienia skargi, bowiem akt ten ingeruje w jej uprawnienia i obowiązki. Skarżąca wywodzi, że zaskarżonym aktem nałożono na nią obowiązki nie wynikające ani z ustawy ani z przepisów wykonawczych Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 28 stycznia 2010r. Nr XLII/473/10, w sprawie wymagań przedsiębiorców jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie Gminy Wieluń, podjęta na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005, Nr 236, poz. 2008r. ze zm.). Wydanie w rozpoznawanej sprawie prawidłowego rozstrzygnięcia wymaga zatem rozważenia, jaki jest zakres wskazanego wyżej upoważnienia ustawowego, a w konsekwencji, czy Rada Gminy, określając w § 1 ust. 2 pkt 3 Załącznika Nr 2 do owej uchwały warunki jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia do prowadzenia działalności, o jakiej mowa w uchwale, nie przekroczyła kompetencji przyznanych jej normą ustawową. Podzielić w pełni należy pogląd, wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2000r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 749/00, że uprawnień rady gminy do stanowienia przepisów gminnych nie można domniemywać. Podkreślić należy, iż stanowienie aktów prawa miejscowego poddane jest reglamentacji prawnej, o czym stanowi Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 87 ust. 2, wskazując jednoznacznie, iż źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Artykuł 94 Konstytucji stanowi natomiast, że organy jednostek samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie ustaw i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Powyższe kompetencje organów samorządu terytorialnego odzwierciedla art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.), w myśl którego to przepisu gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych oraz na podstawie tej ustawy w zakresie określonym w art. 40 ust. 2, a na podstawie art. 40 ust. 3 w zakresie nieuregulowanym w odrębnych ustawach lub innych przepisach powszechnie obowiązujących rada gminy może wydawać przepisy porządkowe, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony życia lub zdrowia obywateli oraz dla zapewnienia porządku spokoju lub bezpieczeństwa publicznego. Wobec powyższego oczywistym jest, że zaskarżona uchwała, jako podjęta na podstawie upoważnienia ustawowego (art. 40 ust. 1 u.s.g.) zawartego w art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości (..) , nie może wykraczać poza granice przedmiotowe tego upoważnienia, bowiem konstytucyjna zasada praworządności (art. 7 Konstytucji RP) wymaga, aby materia regulowana podjętym aktem wynikała z ustawy upoważniającej i nie przekraczała zakresu upoważnienia. Dodać należy, iż charakterystyczną cechą delegacji ustawowej jest to, że nie dotyczy ona problematyki ogólnie unormowanej już w samej ustawie, podczas gdy pewne konkretne kwestie pozostawione są do uregulowania w aktach organów samorządu terytorialnego, a każde wykroczenie poza udzielone upoważnienie jest istotnym naruszeniem normy upoważniającej i zarazem naruszeniem konstytucyjnych warunków legalności aktu wykonawczego - aktu prawa miejscowego, uzasadniającym stwierdzenie nieważności tego aktu. Należy bowiem pamiętać, że regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. Art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi, że rada gminy określi w drodze uchwały wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uwzględniając: opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań; w przypadku zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - również wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych, do których odpady mają być przekazywane. Działając na podstawie art. 7 ust. 7 powołanej ustawy, Minister Środowiska ustalił zaś w rozporządzeniu z dnia 30 grudnia 2005r. szczegółowy sposób określania przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz o uzyskanie zezwolenia na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych. Wymagania te obejmują opis wyposażenia technicznego, uwzględniający rygory dotyczące pojazdów, pojemników lub worków oraz bazy transportowej, zabiegi sanitarne i porządkowe związane ze świadczonymi usługami oraz miejsca odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Muszą być one określone przez wójta, burmistrza lub prezydenta w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (§ 2 ust. 1). Skoro więc organ gminy zobligowany został przez ustawodawcę do określenia wymagań, które musi spełnić przedsiębiorca, ubiegający się dopiero o zezwolenie na prowadzenie działalności określonej w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, to jak zasadnie zarzuciła skarżąca Spółka, nie mogą to być warunki dotyczące już prowadzonej działalności. Cytowane przepisy zawierają katalog wymagań, jakie winny zostać określone przez radę gminy. Określenie zatem innych wymagań, a w szczególności tych, które dotyczą obowiązków przedsiębiorcy w czasie wykonywania działalności już po uzyskaniu zezwolenia, wykracza poza delegacje ustawową, zawartą w art. 7 ust. 3a ustawy. Takie wykroczenie świadczy zaś o wadliwości wydanej uchwały, uzasadniającej wyeliminowanie z obrotu prawnego jego zaskarżonych przepisów. Trafny jest zatem zarzut podniesiony przez skarżącą Spółkę, iż nie można uznać, ażeby obowiązek zapewnienia usługobiorcom dowodów korzystania z usług przedsiębiorcy w zakresie wywozu odpadów komunalnych, z uwzględnieniem danych właściciela nieruchomości, ilości odpadów oraz terminu wywozu odpadów określony w § 2 w części obejmującej ust. 2 pkt załącznika nr 2 stanowił wymagania, o których mowa w przepisach w/w rozporządzenia czy ustawy. Zauważyć należy, iż warunki, jakie musi spełnić przedsiębiorca ubiegający się o wydania zezwolenia, są inne od warunków, jakim podlega już samo wykonywanie tej działalności. Warunki wykonywania zezwolenia należy określić, w zakresie wskazanym w ustawie, w zezwoleniu na wykonywanie tej działalności zgodnie z art. 9 i 9a ustawy. Nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko organu, jakoby kwestionowane zapisy były zgodne z prawem. Stanowisko to byłoby zasadne jedynie w sytuacji, gdyby zaskarżona uchwała miała dotyczyć etapu wykonywania działalności przez przedsiębiorcę, nie zaś etapu ubiegania się o zezwolenie. Obowiązki, jakie przedsiębiorca winien spełniać przy wykonywaniu usług objętych zezwoleniem określa na podstawie obowiązujących przepisów prawa organ wykonawczy gminy w zezwoleniu (art. 9 ustawy). Określenie tych obowiązków przez Rady Miejskiej w Wieluniu w akcie o charakterze generalnym, o którym mowa w art. 7 ust. 3a ustawy, stanowiło zatem przekroczenie jego ustawowych kompetencji, a tym samym czyniło kontrolowaną uchwałę, w zaskarżonej części, sprzecznym z prawem. Zupełnie niezasadnie też organ wywodzi podstawę nałożenia w kwestionowanym akcie obowiązków z unormowań zawartych w art. 5 i 6 ustawy o utrzymaniu czystości (...). Te regulacje dotyczą bowiem obowiązków właścicieli nieruchomości. Wywodzenie z nich możliwości obciążenia jakimikolwiek powinnościami przedsiębiorcy pozbawione jest podstaw prawnych. W myśl art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku ustalenia, że zaskarżony akt został wydany z istotnym naruszeniem prawa, uwzględnienie skargi polega na stwierdzeniu nieważności tego aktu. Jednocześnie, stosownie do art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczna z prawem są nieważne. W doktrynie przyjmuje się, że przesłanki nieważności aktów jednostek samorządu terytorialnego nie pokrywają się z przyczynami nieważności decyzji i postanowień z art. 156 k.p.a., gdyż ustawowe unormowania nie zawierają kryteriów zezwalających na określanie "istotności" naruszeń prawa, a tym samym kwestia ta została pozostawiona do oceny sądów administracyjnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2009r., w sprawie o sygn. akt II GSK 952/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Uwzględniając zatem skargę Sąd orzekł jak w sentencji po myśli art. 147 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej Spółki zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi (300-zł.)oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 240 zł, ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). m.o.