III SA/Łd 805/11

Dnia 19 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2011 roku sprawy ze skargi S. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...]. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Ł., na podstawie art.92 ust.1 i 4, art.93 ust.1 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125 z 2007r. poz.874 z późn. zm.) oraz lp.1.1, 1.6, 1.7 załącznika do ustawy, wymierzył S. C., właścicielowi Firmy "A." Import-Export S. C. w Z. karę pieniężną w łącznej wysokości 9500 zł za następujące naruszenia przepisów ustawy z 6 września 2001r.: -wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek w wysokości 8000 zł - wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty w wysokości 500 zł - wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne w wysokości 500 zł oraz - wykonywanie przewozu drogowego zwierząt przez kierowcę lub konwojenta nieposiadającego kwalifikacji do transportu zwierząt potwierdzonych przez powiatowego lekarza weterynarii w wyrskości 500 zł W uzasadnieniu podniesiono, iż dnia 27 października 2010 roku na drodze krajowej nr 8 w miejscowości P. miała miejsce kontrola pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. Zespołem pojazdów kierował Ł. C. Kierowca okazał do kontroli wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...] wydanego przedsiębiorcy S. C. W chwili kontroli wykonywano przewóz żywych zwierząt. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. Ł. C. złożył oświadczenie w którym przyznał, że nie pobiera korzyści materialnych za kierowanie pojazdem brata, przedsiębiorcy będącego stroną postępowania. Organ ustalił, iż kierowca nie okazał do kontroli wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt, nieprowadzenia pojazdu za okres od 30 września 2010r. do 15 października 2010 gdyż pracodawca nie dopełnił obowiązku wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty do kontroli. Kierowca nie posiadał również zaświadczenia o przeprowadzeniu badań lekarskich ani kwalifikacji do transportu zwierząt potwierdzonych przez powiatowego lekarza weterynarii. Transport drogowy był natomiast wykonywany bez wymaganej licencji. Mając to na uwadze organ I instancji wymierzył S. C. i karę pieniężną w łącznej wysokości 9500 zł. Od wymienionej decyzji, w części dotyczącej wymierzenia kary 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, S. C. złożył odwołanie. Podniósł, iż transport był wykonywany na potrzeby własne. Do odwołania dołączył umowę o pracę z dnia 6 października 2010r. zawartą z Ł. C. Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, póz. 1071 ze zm.), art. 4 pkt. .3 i 4, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1-3 oraz art. 92 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, póz. 874 ze zm.), Ip. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zaskarżonym zakresie. W uzasadnieniu podniesiono, iż stosownie do art. 4 pkt. 4 ustawy z 6 września 2001r. niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Według art. 4 pkt. 3 ustawy o transporcie drogowym, transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt. 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym). Zgodnie z Ip. 1.1 załącznika wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 złotych. Organ odwoławczy uznał, iż nałożenie kary pieniężnej 8000 zł było uzasadnione. Zgodnie z art. 4 pkt. 4a ustawy o transporcie drogowym jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Termin "pracownik" został zdefiniowany w art. 2 Kodeksu pracy, stosownie do którego "pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę". W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 1993 roku (III ARN 89/92, POP 1993/4/70) Sąd wyraził pogląd, że "uznaną regułą wykładni jest odstępowanie od potocznego znaczenia słów i pojęć, gdy ustawodawca słowa lub pojęcia (terminy) definiuje w języku prawnym, tworząc tzw. definicje normatywne". Natomiast w uchwale SN z 9 czerwca 1976 roku (VI KZP 13/75, OSNKW 1976/7-8/86) wskazano, że "w braku definicji danego pojęcia w danym akcie normatywnym lub w danej gałęzi prawa, a jest ono zdefiniowane w innej specyficznej gałęzi prawa, to sąd powinien oprzeć się na takiej właśnie legalnej definicji". W ocenie organu odwoławczego powyższe stanowisko jest uzasadnione i znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 18 października 1994 roku (K 2/94; OTK 1994/2/36) podkreślił, iż kodeksom przysługuje szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego i dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i istnieje domniemanie, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie. Jest niesporne, iż zarówno aksjologia jak i technika tworzenia prawa traktuje kodeksy w sposób szczególny. W związki z powyższym skoro ustawodawca nie zdefiniował pojęcia pracownika na gruncie ustawy o transporcie drogowym, w ocenie organu II instancji, zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w Kodeksie pracy. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż w polskim systemie prawa obowiązuje prymat wykładni językowej, która nakazuje ustalić znaczenie normy prawnej ze względu na język prawny, w którym jest ona sformułowana. W związku z czym przepis art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym posługuje się pojęciem "pracownik", zdefiniowanym w art. 2 Kodeksu pracy. Organ odwoławczy przeanalizował przesłaną przez stronę umowę o pracę i stwierdził, że nie spełnia ona warunków do uznania, iż na dzień kontroli łączył stronę i kierującego pojazdem stosunek pracy. W myśl art. 22 § 1 Kodeksu pracy przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Według art. 29 § 1 kp umowa o pracę określa strony umowy, rodzaj umowy, datę jej zawarcia oraz warunki pracy i płacy, w szczególności: rodzaj pracy, miejsce wykonywania pracy, wynagrodzenie za pracę odpowiadające rodzajowi pracy ze wskazaniem składników wynagrodzenia, wymiar czasu pracy, termin rozpoczęcia pracy. W rozpoznawanej sprawie umowa zatytułowana jako umowa o pracę została zawarta na okres próbny w dniu 6 października 2010 roku. Jako termin rozpoczęcia pracy wskazano 6 października 2011 roku. Zgodnie z pkt. 1 ppkt. 1) i 3) umowy Ł. C. został zatrudniony na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego. Wymiar czasu pracy został wpisany w umowę jako nieokreślony. Sposób określania wynagrodzenia został uzależniony od ilości przejechanych kilometrów, bez wskazania stawki za jeden kilometr. W związku z powyższym oraz z uwagi na treść oświadczenia kierowcy przesłanego przez stronę organowi I instancji organ odwoławczy uznał, iż skarżący nie dopełnił warunku określonego art. 4 pkt. 4a.) ustawy o transporcie drogowym, ponieważ Ł. C. nie był na dzień kontroli drogowej pracownikiem strony. Zawarta między stronami umowa nie spełniała bowiem przesłanek umowy o pracę. Według art. 4 pkt. 3 ustawy, transportem drogowym jest również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt. 4. W toku postępowania ustalono, że strona nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego. W związku z powyższym strona w dniu 27 października 2010 oku wykonywała transport drogowy bez wymaganej licencji. Nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8000 zł było więc uzasadnione. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zaskarżonym zakresie. Na wymienioną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył S. C. podnosząc, iż jest ona krzywdząca. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga S. C. jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania a mianowicie art. 7, 77 § 1 i 80 kpa i to naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy zaznaczyć, iż zaskarżona decyzja dotyczy kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to czy skarżący w dniu 27 października 2010r. wykonywał przewóz drogowy na potrzeby własne czy też wykonywał on transport drogowy. Podstawą prawna rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125 z 2007r. poz.874 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.4 pkt.6a wymienionej ustawy przewozem drogowym jest transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. W myśl art.4 pkt.3 cytowanej ustawy transportem drogowym jest krajowy transport lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a)każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt. 4, b)działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Zgodnie z treścią art.4 pkt.4 ustawy z 6 września 2001r., niezarobkowym transportem drogowym – przewozem na potrzeby własne jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Z wymienionego przepisu wynika, iż jedną z przesłanek przewozu na potrzeby własne jest to, iż pojazd samochodowy używany do takiego przewozu musi być prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracownika. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu 27 października 2010r. pojazd skarżącego prowadził jego brat Ł. C. Przewoził on zwierzęta z gospodarstwa rolnego w M. do ubojni w C. W dniu 6 listopada 2010r. Ł. C. złożył oświadczenie, że nie pobiera żadnych korzyści materialnych za kierowanie pojazdem swojego brata zaś skarżący do odwołania dołączył umowę o pracę z dnia 6 października 2010r. ze swoim bratem. W oparciu o taki materiał dowodowy organ odwoławczy uznał, iż Ł. C. w dniu 27 października 2010r. nie był pracownikiem skarżącego. Złożona umowa nie spełnia bowiem wszystkich przesłanek umowy o pracę. W przekonaniu sądu okoliczność czy Ł. C. w dniu 27 października 2010r. był bądź nie był pracownikiem skarżącego nie została dokładnie wyjaśniona. Materiał dowodowy zebrany w tym zakresie jest bardzo skromny i składa się jedynie z lakonicznych zeznań Ł. C. złożonych w dniu 27 października 2010r., jego oświadczenia z 6 listopada 2010r. oraz umowy z 6 października 2010r. W ocenie sądu w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy nie można jednoznacznie stwierdzić czy Ł. C. w dniu kontroli faktycznie był lub nie był zatrudniony w firmie swojego brata. Należy zaznaczyć, iż problematyka stosunku pracy została uregulowana w Kodeksie pracy. W przepisie art.22 § 1 Kodeksu pracy określono na czym polega nawiązanie stosunku pracy. Najczęstszym sposobem nawiązania stosunku pracy jest zawarcie umowy o pracę między pracodawcą a pracownikiem. W przepisie art.25 Kodeksu pracy określono rodzaje umów o pracę zaś w przepisie art.29 kp wymieniono niezbędne elementy umowy o pracę oraz określono formę jej zawarcia. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż umowa z dnia 6 października 2010r. nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów umowy o pracę. Z treści tej umowy wynika, iż została ona zwarta w dniu 6 października 2010r. pomiędzy S. C. a Ł. C. W umowie zaznaczono, iż jest to umowa na okres próbny lecz nie określono długości tego okresu (wg art.25 § 2 kp okres próbny nie może przekraczać 3 miesięcy). W umowie określono rodzaj pracy Ł. C. (tzn. kierowca samochodu ciężarowego). Jako miejsce wykonywania pracy wskazano "Europa", jako wymiar czasu pracy podano "nieokreślony" zaś wynagrodzenie ustalono "w zależności od ilości przejechanych kilometrów". Termin rozpoczęcia pracy ustalono na dzień 6 października 2010r. Umowa została podpisana przez obie strony. Nie budzi wątpliwości fakt, iż złożona umowa nie zawiera wszystkich elementów określonych w przepisie art.29 § 1 Kodeksu pracy. Okoliczność, iż treść pisemnej umowy o pracę nie zawiera wszystkich uzgodnionych przez strony warunków nie oznacza, że umowa taka jest nieważna. Niepodanie w umowie wszystkich przesłanek określonych w art.29 § 1 kp nie jest warunkiem ważności takiej umowy a tym samym nie oznacza to, iż na podstawie takiej "ułomnej" umowy stosunek pracy nie powstaje (por. R.Celeda, L.Florek, K.Gonera, G.Goździewicz, A.Hintz, A.Kijowski, Ł.Pisarczyk, J.Skoczyński, B.Wagner, T.Zieliński – Komentarz do Kodeksu pracy Lex 2011r. t.2 do art.29). Do zawarcia umowy o pracę dochodzi w przypadku złożenia zgodnego oświadczenia obu stron co do woli jej zawarcia oraz jej istotnych warunków takich jak rodzaj umowy oraz warunki świadczenia pracy. Do zawarcia umowy o pracę dochodzi również w przypadku ustnego uzgodnienia tych kwestii a nawet w sposób konkludentny przez faktyczne dopuszczenie do pracy osoby, która podjęła, za wiedzą i zgodą pracodawcy, pracę na określonym stanowisku. Faktem jest, iż pracodawca powinien na piśmie potwierdzić pracownikowi ustalenia co do rodzaju umowy oraz jej warunków (art.29 § 2 kp). W przypadku braku takiego potwierdzenia Kodeks pracy nie przewiduje jednak sankcji w postaci nieważności zawartej umowy. W rozpoznawanej sprawie okoliczność czy istniał bądź nie istniał stosunek pracy pomiędzy skarżącym a Ł. C. nie została wyjaśniona w dostateczny sposób. Z całą pewnością umowa z dnia 6 października 2010r. ma charakter "ułomny" i nie określa wszystkich przesłanek umowy o pracę wymienionych w art.29 § 1 kp. Skoro jednak skarżący złożył taką umowę to, w przekonaniu sądu, organ administracji winien dokładnie wyjaśnić tę kwestię. W ocenie sądu należało przesłuchać obie strony tej umowy na okoliczność ustalenia jej charakteru prawnego. W szczególności należało wyjaśnić na jaki okres została zawarta, co to znaczy, że wymiar czasu pracy jest nieokreślony oraz jak miało być ustalane wynagrodzenie. Istotne jest również to czy wszystkie te elementy były wcześniej uzgodnione między stronami. Dopiero po wyjaśnieniu wszystkich tych kwestii można ustalić czy Ł. C. był bądź nie był pracownikiem firmy skarżącego. Dodać należy, iż w czasie przesłuchania Ł. C. w dniu przeprowadzenia kontroli zeznał on, iż jest zatrudniony w Firmie "A." lecz kwestia to nie została szerzej rozwinięta podczas przesłuchania. W ocenie sądu zgromadzony materiał dowodowy jest zbyt ubogi aby ustalić czy Ł. C. był bądź nie był pracownikiem firmy skarżącego. Można oczywiście przyjąć tok rozumowania organu a mianowicie taki, że złożona umowa z 6 października 2010r. nie spełnia przesłanek umowy o pracę, określonych w art.29 § 1 kp a więc Ł. C. nie był pracownikiem co skutkuje wymierzeniem kary za wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Dodatkowo można podnieść, iż to przedsiębiorca winien udowodnić, że Ł. C. w czasie kontroli był jego pracownikiem. Sąd w obecnym składzie nie podzielił jednak takiego toku rozumowania. Kara za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji jest stosunkowo wysoka (8000 zł). Z uwagi na jej dolegliwość dla tak małej firmy jak firma skarżącego, przed podjęciem decyzji w przedmiocie nałożenia kary organ administracji winien w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy i dokładnie wyjaśnić stan faktyczny. Obowiązki ciążące na organie w tym zakresie wynikają z treści przepisu art.7, 8, 77 § 1 i 80 kpa. W przekonaniu sądu nie może być tak, iż w oparciu o "ułomną" umowę z 6 października 2010r., bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, organy administracji przyjmują, że Ł. C. nie był pracownikiem skarżącego i wymierzają wysoką karę za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Stanowi to naruszenie zasady prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej jak również naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Reasumując sąd uznał, iż skarga jest uzasadniona. Organy administracji nie wyjaśniły dokładnie czy Ł. C. był pracownikiem skarżącego zaś ustalenia w tym zakresie oparły na niepełnym materiale dowodowym. Organy nie podjęły zatem wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego ani nie zebrały i nie rozważyły całego materiału dowodowego. Naruszyły tym przepisy art.7, 8, 75 § 1, 77 § 1 i 80 kpa i naruszenie to mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1c.) ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd uchylił zaskarżoną decyzję. W oparciu o treść art. 152 powołanej ustawy, sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Przede wszystkim należy dokładnie wyjaśnić czy Ł. C. w dniu przeprowadzenia kontroli był czy też nie był pracownikiem firmy skarżącego. Należy rozważyć możliwość przesłuchania Ł. C. oraz skarżącego celem wyjaśnienia charakteru prawnego przewozu jaki wykonywał Ł. C. w dniu 27 października 2010r. oraz treści umowy jaką zawarły strony w dniu 6 października 2010r. Po zebraniu całego materiału odwodowego należy dokonać wnikliwej jego analizy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. a.ł.