II OSK 484/12

Dnia 20 czerwca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia del. WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech - Kłak po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 810/11 w sprawie ze skargi T.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [..] maja 2011 r. nr [..] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 810/11 oddalił skargę T.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [..] maja 2011 r., nr [..] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyrok powyższy został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wójt Gminy Brąszewice decyzją z dnia [..] marca 2011 r., po rozpoznaniu wniosku z dnia 31 grudnia 2008 r. T.B., odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań na zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy wytwórczej 0,9 MW i wysokości wieży 71 m wraz ze stacją transformatorową i przyłączem kablowym podziemnym 15 kV, na działce o numerze ewidencyjnym [..], położonej we wsi C.K., gm. B. z tego względu, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z uwagi na braki raportu, których inwestor pomimo wezwania tego organu nie usunął. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, w wyniku rozpatrzenia odwołania T.B., decyzją z dnia [..] maja 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Sieradzu, pismem z dnia 2 marca 2010r., pozytywnie zaopiniował realizację planowanego przedsięwzięcia. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi w piśmie z dnia 11 marca 2010 r., wezwał inwestora do uzupełnienia raportu, wskazując w jakim zakresie raport wymaga uzupełniania. Postanowieniem z dnia [..] grudnia 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z uwagi na braki raportu, których inwestor nie uzupełnił, pomimo dwukrotnych wezwań. Przedmiotowe przedsięwzięcie zgodnie § 3 ust 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zaliczone zostało do przedsięwzięć, dla których może być stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W myśl art. 63 ust. 3 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, inwestor został zobowiązany do przedłożenia raportu, z którego to obowiązku się wywiązał. Organ I instancji stosownie do art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy zasięgnął opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej oraz zwrócił się o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Kolegium wskazało, iż uzgodnienie następuje w drodze niezaskarżalnego postanowienia i o ile stanowisko organu państwowej inspekcji sanitarnej nie wiąże organu prowadzącego postępowanie główne, to stanowisko regionalnego dyrektora ochrony środowiska wiąże organ wydający decyzję środowiskową. Brak uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska może skutkować wyłącznie odmową wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, stąd uzasadniona jest odmowa ustalenia warunków realizacji planowanej inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T.B. zarzucił naruszenie art. 77 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art.106 kpa poprzez jego błędną interpretację, a w konsekwencji przyjęcie przez organ administracyjny za wiążące stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej. Skarżący zarzucił organom obu instancji naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 5, 6, 16, 18 ww. ustawy poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji przyjęcie, że przestawiony w sprawie raport jest niekompletny. Zarzucił również naruszenie art. 7, 107 § 1 i 3 i art. 77 § 4 kpa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, uznając ją za niezasadną. Sąd podzielił stanowisko organu, iż brak pozytywnego uzgodnienia ze strony Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska obligowało do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Za prawidłowe Sąd uznał wywiedzione w zaskarżonej decyzji stanowisko organu odwoławczego co do częściowej prawidłowości postanowienia organu ochrony środowiska dotyczącego uzupełnienia złożonego raportu oddziaływania na środowiska. Planowane przedsięwzięcie zasadnie zaliczone zostało do przedsięwzięć, dla których może być stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Po przedstawieniu przez inwestora raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ prowadzący postępowanie główne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przed wydaniem tej decyzji zasięga opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej oraz uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Przepis art. 77 ust. 1 ww. ustawy wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem a opinią, w postaci organu współdziałającego w ich wydaniu, jednocześnie stanowiąc, iż do uzgodnień i opinii, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 kpa. Istotne jest rozróżnienie mocy wiążącej opinii i uzgodnienia dla postępowania głównego. W tej materii wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne. Sąd stwierdził, że podziela pogląd, iż uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący. Postępowanie uzgodnieniowe ma wprawdzie charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi. Wobec tego prawidłowo przyjął organ, iż brak pozytywnego uzgodnienia postanowieniem z dnia [..] grudnia 2010 r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, uniemożliwia wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, słusznie Kolegium uznało, że część materiału, informacji, co do których uzupełnienia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wzywał inwestora nie było zasadne, jednakże nie zmienia to faktu, iż nie wywiązał się on z żadnego z wezwań wystosowanych przez organ ochrony środowiska. W konsekwencji organ ten nie był w stanie dokonać oceny planowanego przedsięwzięcia w świetle obowiązujących przepisów prawa. Takie wezwanie ze strony organu ochrony środowiska znajduje oparcie w art. 106 § 4 kpa, w myśl którego organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w art. 77 ust. 7 wyłącza jedynie stosowanie do uzgodnień przepisów art. 106 § 3, § 5 i § 6 kpa. Oznacza to, iż w pełni prawidłowe było zastosowanie art. 106 § 4 kpa, przy czym postępowanie wyjaśniające obejmuje swym zakresem wezwanie do uzupełnienia materiału sprawy, w oparciu o który ma zostać wydane uzgodnienie, jak przewiduje przepis art. 50 kpa. Sąd stwierdził, że zasadne było wezwanie do uzupełnienia raportu o opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia, gdyż taki wymóg wynika z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (....) oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Podobnie wymóg określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko zawiera art. 66 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Raport winien zawierać informacje, o których mowa w art. 66, określone ze szczegółowością i dokładnością odpowiednio do posiadanych danych wynikających z projektu budowlanego i innych informacji uzyskanych po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2-9, 11-13 i 15-18a, jeżeli były już dla danego przedsięwzięcia wydane (art. 67 ustawy). Przepis art. 66 ust. 1 pkt 18 ustawy wyraźnie również wskazuje, iż raport winien obejmować streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie, w odniesieniu do każdego elementu raportu. Nie jest wystarczające streszczenie w języku niespecjalistycznym wybiórczo poszczególnych punktów raportu. Zasadne było również wezwanie do przeprowadzenia odpowiednich badań dotyczących wpływu planowanego przedsięwzięcia na nietoperze ze względu na brak w raporcie jakichkolwiek danych w tym zakresie. Raport nie zawiera także oceny wpływu realizacji planowanego przedsięwzięcia na ptaki. Braki wykazane przez organ ochrony środowiska uniemożliwiły podjęcie oceny planowanego przedsięwzięcia, braków tych inwestor nie uzupełnił pomimo dwukrotnego wezwania. Dokumentacja jaką dysponował organ ochrony środowiska uniemożliwiała mu określenie warunków realizacji inwestycji. Sąd stwierdził, że kontrola procedury poprzedzającej wydanie przez organ I instancji decyzji, jak i analiza merytorycznego rozstrzygnięcia wynikającego z decyzji ostatecznej nie wykazała naruszeń prawa, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Stanowisko Kolegium co do związania organu wydającego merytoryczną decyzją w sprawie warunków zgody na realizację inwestycji postanowieniem organu ochrony środowiska wydanym w ramach współdziałania jest w pełni trafne. Brak pozytywnego uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska obligowało organ do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku T.B. reprezentowany przez adwokata M.K., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie: 1) art.77 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) w zw. z art. 106 kpa poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie za wiążące dla organu właściwego wydającego decyzję w przedmiocie ustaleń środowiskowych uwarunkowań, stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wynikające z uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia; 2) art. 66 ust.1 pkt 16 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, a konsekwencji błędne przyjęcie, że to na skarżącym ciąży obowiązek przedstawienia na środowisko w raporcie o oddziaływaniu na środowisko analizy proinwestycyjnej poprzedzonej rocznym monitoringiem ptaków i nietoperzy polegającego na obserwacji ptaków i nietoperzy w miejscu planowania realizacji przedsięwzięcia życiowego przy zastosowaniu rekomendowanych metod obserwacji; - przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 50 § 1 kpa, poprzez błędne jego zastosowanie w sprawie, w konsekwencji błędne przyjęcie, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jako organ współdziałający posiadał kompetencje do wezwania skarżącego do uzupełnienia braków przedstawionego w sprawie raportu, gdzie w rzeczywistości organ ten mógł co najwyżej żądać od skarżącego złożenia wyjaśnień lub zeznań i to wyłącznie w momencie kiedy okazałoby się to niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. W oparciu o powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o zamianę zaskarżonego wyroku zgodnie z żądaniem skarżącego, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nieusprawiedliwione są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego. Odnosząc do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 77 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) w zw. z art. 106 par. 5 kpa poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie za wiążące dla organu wydającego decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wynikające z uzgodnienia, stwierdzić należy, iż jest on chybiony. Jak wspomniano wyżej związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia ich w samej skardze. Zatem autor skargi kasacyjnej powołując konkretne przepisy powinien precyzyjnie wskazać przepisy prawa, które według niego naruszył Sąd pierwszej instancji, podając odpowiednie jednostki redakcyjne przepisu takie jak: ustępy, paragrafy, punkty ( por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1742/09, lex nr 746760). Stawiany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 77 ustawy z dnia 3 października 2008 r. składa się z siedmiu ustępów, przy czym ustępy 1, 2, 4 i 5 składają się z punktów odpowiednio w liczbie od 2 do 3. Należało wskazać konkretną normę, która zdaniem skarżącego kasacyjnie, została przez Sąd pierwszej instancji naruszona. Z tej też przyczyny zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Dodania przy tym wymaga, że całkowicie niezrozumiałe jest powiązanie przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 77 powołanej ustawy z art. 106 § 5 kpa, skoro zgodnie z treścią art. 77 ust. 7 ustawy do uzgodnienia i opinii nie stosuje art. 106 § 3, 5 i 6 kpa, na co prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 16 powołanej wyżej ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że na skarżącym ciąży obowiązek przedstawienia w raporcie analizy preinwestycyjnej dotyczącej ptaków i nietoperzy w miejscu planowej inwestycji. Ustawodawca w ust. 1 art. 66 powołanej ustawy określił w pkt 1 do 20 jakie elementy powinien zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z treścią pkt 16 art. 66 ust. 1 ustawy w raporcie należy przedstawić propozycję monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji lub użytkowania, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący kasacyjnie zamierza zrealizować inwestycję polegającą na budowie wolnostojącej elektrowni wiatrowej na działce nr [..] położonej we wsi C.K. w gminie B., na terenie której znajduje się Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 " Z.J." kod PLB 100002 oraz w proponowany obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Europejskiej "G." kod PLH 100021. W tych warunkach zasadnie Sądu pierwszej instancji zasadnie podzielił stanowisko organu, że raport powinien zawierać ustalenia wynikające z rocznej obserwacji ptaków i nietoperzy w miejscu planowanej inwestycji. Skoro w niniejszej sprawie nie jest sporne, że w sporządzonym raporcie oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko tego rodzaju ustaleń zabrakło, to zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że obowiązkiem skarżącego kasacyjnie było raport w tym zakresie uzupełnić na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi. Trafnie również stwierdził Sąd pierwszej instancji, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w toku prowadzonego postępowania uzgodnionego uprawniony był do wezwania inwestora na podstawie art. 50 § 1 kpa do uzupełnia braków w raporcie. Wymaga podkreślenia, że regionalny dyrektor ochrony środowiska jest organem wyspecjalizowanym, powołanym z woli ustawodawcy do uzgadniania planowanych przedsięwzięć z punktu widzenia ochrony środowiska w sytuacji, gdy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko ( art. 77 ust.1 pkt 1 ustawy), tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, organ uzgadniający prowadzi samodzielne postępowanie administracyjne w zakresie swojej kompetencji, w toku którego stosuje przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że zostały one przez ustawodawcę wyłączone od ich stosowania. W tym konkretnym postępowaniu uzgodnieniowym ustawodawca, jak prawidłowo zauważył Sąd I instancji, normodawca w art. 77 ust. 7 ustawy wyłączył od stosowania jedynie par. 3,5 i 6 art. 106 kpa. Za całkowicie pozbawiony podstaw należy więc uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 50 § 1 kpa przez jego błędne zastosowanie, a konsekwencji błędne przyjęcie, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jako organ współdziałający mógł wezwać skarżącego do uzupełnienia braków w raporcie. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, ewentualne wezwanie do uzupełnienia braków raportu ciąży na organie uprawnionym do wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań, a nie na organie współdziałającym. Organ współdziałający na podstawie art. 50 § 1 kpa miał jedynie kompetencje do żądania od skarżącego złożenia wyjaśnienia lub zeznań i to wyłącznie w momencie kiedy okazałoby się to niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Stanowisko to w świetle powyższych rozważań jest całkowicie chybione. Należy również zauważyć, że zarzut ten nie został sformułowany prawidłowo zważywszy, iż Sąd kontroluje prawidłowość zastosowania przez organy przepisów procedury administracyjnej, a ich nie stosuje. Kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego Sąd przeprowadza z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest orzeczenie sądu, a nie decyzja, bądź postanowienie administracyjne. Mając na względzie, że skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.