II SA/Ol 699/11

Dnia 20 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 roku sprawy ze skargi J. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w "[...]" decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) w związku z § 8 ust.1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), art. 2351,2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. L. choroby zawodowej: choroby skóry – drożdżakowe zapalenie skóry rąk u osób pracujących w warunkach sprzyjających rozwojowi drożdżaków chorobotwórczych wymienionej w pozycji 18.4 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu w sprawie wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu decyzji organ sanitarny wskazał m.in., iż w dniu "[...]" otrzymał z Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Przemysłowej Poradni Chorób Zawodowych orzeczenie lekarskie nr "[...]" o braku (po przeprowadzeniu badań konsultacyjno-dermatologicznych) podstaw do rozpoznania u J. L. choroby zawodowej. Następnie, w dniu "[...]", orzeczenie lekarskie "[...]" o braku podstaw do stwierdzenia u J. L. choroby zawodowej wydane przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi. Podniósł, iż Klinika Chorób Zawodowych i Toksykologii IMP w Łodzi w uzasadnieniu orzeczenia podała, że J. L. podczas zatrudnienia na stanowisku sprzątaczki w zakładzie "[...]" pracowała w warunkach sprzyjających rozwojowi drożdżaków chorobotwórczych, to jest w narażeniu na mokre środowisko, noszenie rękawic okluzyjnych i kontakt z czynnikami biologicznymi. W tym charakterze zatrudniona była od "[...]" 2007 r., natomiast z dokumentacji medycznej wynika, że zmiany chorobowe wałów paznokciowych rąk pod postacią obrzęku i zaczerwienienia występowały u niej znacznie wcześniej to jest od 2004 r., a od 2006 r. procesem chorobowym objęte były również płytki paznokciowe rąk. Z tego powodu była leczona z poprawą preparatami przeciwgrzybicznymi. W dniu "[...]" 2007 r., to jest po upływie 2,5 tygodnia od rozpoczęcia pracy w charakterze sprzątaczki (13 dni roboczych), podczas wizyty dermatologicznej stwierdzono zmiany płytek paznokciowych rąk, z powodu których włączono ogólne i miejscowe leczenie antybiotykami. Aktualnie podczas hospitalizacji w Klinice Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy nie odnotowano stanu zapalnego wałów paznokciowych rąk, ani istotnych zmian chorobowych płytek paznokci rąk (badaniem mikologicznym nie stwierdzono infekcji drożdżakowej paznokci rąk). Podniesiono, że drożdżakowe zapalenie skóry (wałów paznokciowych) rąk pochodzenia zawodowego rozpoznaje się na podstawie: - typowego obrazu klinicznego i lokalizacji w obrębie skóry lub paznokci rąk, - mikologicznego potwierdzenia zakażenia drożdżakowego, - chronologicznego związku choroby skóry z pracą w sprzyjających warunkach, tj. wystąpienia objawów choroby w trakcie zatrudnienia lub w ciągu miesiąca po jego zakończeniu. W przypadku J. L. trzeci warunek nie został spełniony, gdyż zmiany chorobowe wałów paznokciowych i paznokci rąk występowały już 3 lata przed podjęciem zatrudnienia w warunkach sprzyjających rozwojowi drożdżaków chorobotwórczych. Dane z dokumentacji dermatologicznej wskazują na identyczny charakter objawów chorobowych obserwowanych u J. L. przed podjęciem pracy w charakterze sprzątaczki i podczas jej wykonywania. Ponadto, obecność zmian patologicznych paznokci już po upływie 13 dni roboczych od podjęcia zatrudnienia wskazuje na ich wcześniejsze pochodzenie ze względu na powolny (trwający miesiące, a nawet lata) przebieg i rozwój zakażeń grzybiczych i drożdżakowych w obrębie paznokci. Potwierdzone w dokumentacji medycznej występowanie choroby skóry i paznokci na długo przed podjęciem pracy w warunkach sprzyjających rozwojowi drożdżaków chorobotwórczych przemawia za pozazawodową etiologią choroby skóry i paznokci u J. L. W związku z tym, brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią drożdżakowego zapalenia skóry rąk u osób pracujących w warunkach sprzyjających rozwojowi drożdżaków chorobotwórczych poz. 18.4 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. W odwołaniu od powyższej decyzji J. L. podniosła, iż wbrew ustaleniom jednostki orzeczniczej zmiany chorobowe paznokci wystąpiły u niej w czasie wykonywania pracy. Argumentowała, że zmiany chorobowe nie występowały w takiej samej postaci przed podjęciem zatrudnienia i w czasie wykonywania pracy. Wcześniejsze objawy choroby to obrzęki i zaczerwienienia, natomiast po roku pracy zaobserwowała u siebie rosnące paznokcie z wyraźnie widocznymi dziurami i dopiero wówczas zrobiono badanie mikologiczne, które potwierdziło istnienie choroby. Po rozpatrzeniu odwołania, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną orzeczenia podał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2351 ustawy Kodeks pracy oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Podniósł, iż z akt sprawy wynika, iż J. L. zatrudniona była: - w latach 1979-1980 w "[...]"; - w latach 1980-1996 w "[...]"; - w latach 1999-2001 w "[...]"; - a w okresie od 2007 r. do 2010 r. w "[...]", jako sprzątaczka. W toku postępowania wyjaśniającego PPIS ustalił, że narażenie na czynniki stwarzające możliwość zachorowania na drożdżakowe zapalenie skóry rąk występowały jedynie w "[...]". Podniósł, że J. L. była badana przez jednostki uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych tj.: Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej i Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, które wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Z uzasadnienia orzeczenia lekarskiego nr "[...]" z dnia "[...]" wydanego przez Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej wynika, że u J. L. stwierdzono liczne plamy barwnikowe soczewicowate na skórze pleców, zmiany skórne o charakterze wyprzenia przestrzeni międzypalcowych obu stóp, lekko pogrubiałe paznokcie obu rąk bez cech infekcji, wały paznokciowe palców rąk bez cech zapalenia. Ze względu na fakt, że J. L. obecnie jest wolna od zmian skórnych na dłoniach i palcach rąk, stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. WZMP wskazał, iż podstawą rozpoznania choroby zawodowej jest kontakt z czynnikiem chorobotwórczym w miejscu pracy, przebycie choroby oraz przejście choroby w postać przewlekłą i/lub trwałe ujemne następstwa przebytej choroby, czego u J. L. nie stwierdzono. Z kolei Instytut Medycyny Pracy w Łodzi w wyniku ponownego badania J. L. (na jej wniosek) wydał orzeczenie lekarskie nr "[...]" o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu swojego stanowiska IMP w Łodzi stwierdził, że chociaż J. L. podczas zatrudnienia na stanowisku sprzątaczki w "[...]" pracowała w warunkach sprzyjających rozwojowi drożdżaków chorobotwórczych, to jest w narażeniu na mokre środowisko, to jednak nie można tego narażenia wiązać z jej zachorowaniem na drożdżakowe zapalenie skóry. Ponadto, Instytut Medycyny Pracy w Łodzi jednoznacznie stwierdził, iż zmiany chorobowe wałów paznokciowych rąk pod postacią obrzęku i zaczerwienienia występowały u J. L. od 2004 r., a od 2006 r. procesem chorobowym objęte były również płytki paznokciowe rąk i z tego powodu była leczona preparatami przeciwgrzybicznymi. W dniu "[...]" 2007 r., to jest po upływie 2,5 tygodnia od rozpoczęcia pracy w charakterze sprzątaczki (13 dni roboczych), podczas wizyty dermatologicznej stwierdzono zmiany płytek paznokciowych rąk, z powodu których włączono ogólne i miejscowe leczenie antymikotykami. A zatem zmiany paznokci stwierdzono już na początku zatrudnienia, a nie po roku pracy, jak twierdzi skarżąca. Instytut wyjaśnił również, że przebieg i rozwój zakażeń grzybiczych i drożdżakowych w obrębie paznokci jest powolny (trwający miesiące, a nawet lata), dlatego też zmiany stwierdzone u J. L. już po upływie 13 dni roboczych od podjęcia zatrudnienia wskazują na ich wcześniejsze pochodzenie. Konkludując podał, że zgodnie z definicją choroby zawodowej zamieszczonej w art. 2351 ustawy Kodeks pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Warunku tego J. L. nie spełnia, ponieważ uprawniona jednostka orzecznicza jednoznacznie stwierdziła, iż potwierdzone w dokumentacji medycznej występowanie choroby skóry i paznokci na długo przed podjęciem pracy w warunkach sprzyjających rozwojowi drożdżaków chorobotwórczych przemawia za pozazawodową etiologią choroby skóry i paznokci. W skardze wniesionej do Sądu na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" J. L. w całości przytoczyła argumentacje zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Wskazała, że stanowisko organu odwoławczego nie uwzględnia związku choroby z wykonywaną przez nią pracą. Dodała, że dopiero w trzecim roku pracy zaczęła dostrzegać związek przyczynowy pomiędzy charakterem pracy, a chorobą. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie rozstrzyga merytorycznie o zasadności zgłoszonych przez stronę roszczeń w kwestii stwierdzenia choroby zawodowej, a jedynie ocenia legalność, czyli zgodność z prawem, rozstrzygnięcia dokonanego przez organy administracji Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze. W rozpoznawanej sprawie dokonując kontroli legalności skarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W myśl natomiast 2352 Kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Jak wynika z powołanych wyżej przepisów o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch przesłanek. Pierwsza to zamieszczenie danego schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (w sprawie drożdżakowe zapalenie skóry rąk u osób pracujących w warunkach sprzyjających rozwojowi drożdżaków chorobotwórczych ujęte zostało w pozycji 18.4 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu w sprawie wykazu chorób zawodowych), druga to ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Oznacza to, że podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowo skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Brak jednego z tych elementów uzasadnia wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (v: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1740/10). Decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej wydaje państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy, na podstawie orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych oraz oceny narażenia zawodowego pracownika (§ 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych). Zatem, do stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest rozpoznanie tej choroby przez uprawniony organ oraz stwierdzenie, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy chorobą, a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowa występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt I SA 1801/00 (publ. LEX Nr 77663) stwierdził, iż warunkiem koniecznym orzeczenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, zaś orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i prowadzi do odmowy stwierdzenia choroby. W kontekście powyższych uwag należy rozumieć związanie organu administracji opinią lekarską w zakresie wiedzy medycznej. Takiej wiedzy nie posiadają organy administracyjne, czy sądy, a zatem nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów. Zatem jeżeli orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem, organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany - nie może orzec o chorobie zawodowej w sytuacji, gdy opinie lekarskie mówią o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (v: wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2429/06 - publ. LEX Nr 334113; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 184/05 – publ. LEX Nr 192632). W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje utrwalony pogląd, iż orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii, bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (v: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt 335/10). Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 1200/98, publ. LEX Nr 45833). Zatem podstawowym - choć nie jedynym - warunkiem rozpoznania choroby zawodowej jest pozytywna opinia lekarska wydana w trybie w/w rozporządzenia. Wprawdzie istnieje kontrola, czy możliwość podważenia takich opinii, ale w ograniczonym zakresie. Organ administracyjny orzekający na podstawie takiej opinii winien zwrócić uwagę na jej właściwe uzasadnienie i spełnienie przesłanek formalnych. Zgodnie z prawem, tylko właściwie uzasadniona opinia lekarska może być powołana jako podstawa wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. W przeciwnym razie może być ona zakwestionowana w postępowaniu administracyjnym czy sądowoadministracyjnym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy wskazać należy, że zgromadzony przez organy inspekcji sanitarnej materiał dowodowy uzasadniał orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Mianowicie, w rozpatrywanej sprawie organ zgromadził dwa zbieżne orzeczenia lekarskie, z których każde ujawniło brak podstaw stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Orzeczenia lekarskie opracowane były zarówno przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, jako jednostki pierwszego stopnia, jak również Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi. W ocenie Sądu, wskazane wyżej orzeczenia lekarskie nie budzą wątpliwości, są jednoznaczne, rzetelne i obiektywne. Wydane zostały na podstawie analizy narażenia zawodowego oraz dostępnej dokumentacji medycznej, wyniku wykonanych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji przebiegu zatrudnienia. Uzasadnienia orzeczeń są pełne i zawierają argumentację odpowiadającą zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Jak powiedziano wyżej, zgodnie z przyjmowanym powszechnie poglądem o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, wyżej opisane orzeczenia wydane w niniejszej sprawie były wiążące dla organów inspekcji sanitarnej. W orzeczeniach tych stwierdzono, że chociaż skarżąca podczas zatrudnienia na stanowisku sprzątaczki pracowała w warunkach sprzyjających rozwojowi drożdżaków chorobotwórczych, to jest w narażeniu na mokre środowisko, to jednak nie można tego narażenia wiązać z jej zachorowaniem na drożdżakowe zapalenie skóry. Podkreślono przede wszystkim, iż z dokumentacji medycznej wynika, że zmiany chorobowe wałów paznokciowych rąk pod postacią obrzęku i zaczerwienienia występowały u niej znacznie wcześniej, to jest od 2004 r., a od 2006 r. procesem chorobowym objęte były również płytki paznokciowe rąk. Ponadto, Instytut Medycyny Pracy w Łodzi jednoznacznie stwierdził, iż zmiany chorobowe wałów paznokciowych rąk pod postacią obrzęku i zaczerwienienia występowały u skarżącej już w okresie poprzedzającym zatrudnienie w charakterze sprzątaczki (trzy lata wcześniej niż podjęła zatrudnienie w "[...]"). Zatem, potwierdzone w dokumentacji medycznej występowanie choroby skóry i paznokci na długo przed podjęciem pracy w warunkach sprzyjających rozwojowi drożdżaków chorobotwórczych przemawia za pozazawodową etiologią choroby skóry i paznokci (zwraca uwagę fakt, że wydane w sprawie orzeczenia lekarskie zawierają podobne diagnozy). Z kolei, zarzuty skargi zdają się zmierzać do podważenia orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki organizacyjne. Jednakże, poza wskazaniem na okoliczność, że zmiany chorobowe skarżąca zauważyła po roku (czy też po trzech latach, jak podnosi w skardze) od podjęcia pracy, nie przedstawiła ona innych argumentów i dowodów, które obalałyby słuszność (prawdziwość) twierdzeń organów administracji, a w szczególności podważałyby prawdziwość dokumentacji medycznej stwierdzającej wystąpienie u skarżącej choroby - drożdżakowego zapalenia skóry rąk na długo przed podjęciem pracy sprzątaczki. Wyjaśnić również należy, że odmienna, od przyjętej w zaskarżonej decyzji, ocena materiału dowodowego nie jest wystarczającą podstawą do kwestionowania trafności przyjętych przez organy ustaleń faktycznych. Organ uprawniony jest do wydania decyzji na podstawie własnej oceny materiału dowodowego. W tym zakresie w rozpoznawanej sprawie organy nie przekroczyły zasady zawartej w przepisie art. 80 k.p.a. Reasumują stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji w sposób wszechstronny oraz wnikliwy przeprowadził postępowanie dowodowe, zaś organ odwoławczy, podzielając ustalenia faktyczne i prawne, ponownie dokonał oceny całokształtu badanej sprawy oraz ustosunkował się do wszystkich istotnych zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu. W tym zakresie postępowanie organów administracji należy uznać za wyczerpujące i wnikliwe, co z kolei znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Kierując się powyższymi rozważaniami i wnioskami Sąd podzielił dokonane przez organ administracyjny ustalenia faktyczne i rozważania prawne, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, dlatego uznał, że w sprawie brak było podstaw do uwzględnienia skargi, tym samym podlegała ona oddaleniu zgodnie z przepisem art. 151 p.p.s.a.