VII SA/Wa 1326/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi I. M., J. K. i K. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...] - działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 2 w zw. z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku I. M. H. oraz K. K., o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...], zmieniającej decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2007 r., Nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku biurowo-handlowo-usługowego z garażem podziemnym, parkingiem zewnętrznym oraz infrastrukturą techniczną na terenie działek o nr ew. [...], [...], [...], cz. [...] i cz. [...] z obrębu [...], przy ul. [...]/[...], w Dzielnicy [...] w W. – stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił instytucję stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oraz – powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych - jedną z przesłanek zastosowania tej instytucji, tj. rażące naruszenie prawa. Następnie organ opisał art. 36 a ust. 1 ustawy 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. – zwanej dalej ustawą Prawo budowlane) i zauważył, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] października 2007 r., Nr [...] zmieniona została w trybie tego przepisu przez decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...]. Zdaniem Wojewody [...] weryfikowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., zmieniająca decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2007 r., została wydana z rażącym naruszeniem przepisu § 12 ust. 1 pkt 1, ust. 3 oraz ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. – zwanego dalej rozporządzeniem) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania kontrolowanej decyzji. Po dokonaniu analizy projektu budowlanego zamiennego, załączonego do wniosku z dnia 23 kwietnia 2008 r. organ wskazał, że budynek biurowo-handlowo-usługowy z garażem podziemnym zlokalizowano w ostrej granicy niezabudowanej nieruchomości sąsiedniej stanowiącej działkę o nr ew. [...] z obrębu [...]. Jednocześnie w odległości około 1,5 m od granicy działki budowlanej zaprojektowano wejście do lokalu usługowego (lokal biurowy, filia Banku). Takie usytuowanie budynku biurowo-handlowo-usługowego jest niezgodne z § 12 ust. 1 pkt 1, ust. 3 oraz ust. 4 pkt 2 rozporządzenia. Stosownie do treści § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 rozporządzenia lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Natomiast, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną jest możliwe, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporzadzenia, ze względu na rozmiary działki (§ 12 ust. 3 rozporządzenia). Ponadto, zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki, jeżeli istnieje bezpośrednio przy niej budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Wojewoda [...] uznał, że inwestor nie spełnił wymogów koniecznych do zlokalizowania projektowanego budynku w tzw. ostrej granicy nieruchomości stanowiącej działkę o nr ew. [...] z obrębu [...], bowiem na działce o nr ew. [...] nie znajduje się żadna zabudowa ani nie wydano decyzji o pozwoleniu na budowę. Taki stan rzeczy nie pozwala na zastosowanie przepisu § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia. Podobnie organ I instancji uznał w odniesieniu do możliwości skorzystania z rozwiązania przewidzianego w § 12 ust. 3 rozporządzenia i wskazał, że ustawodawca przepis ten odnosi do budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną i tylko taki budynek może być usytuowany bezpośrednio przy granicy, o ile wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, ze względu na rozmiary działki. Natomiast projekt budowlany zamienny wyraźnie wskazuje, że budynek biurowo-handlowo-usługowy jest zwrócony ścianą ze znajdującym się i w nim otworem drzwiowym prowadzącym do lokalu usługowego (lokal biurowy, filia Banku) w stronę granicy z działką o nr ew. [...]. Powyższe oznacza, że Prezydent [...] wbrew regulacji § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuścił lokalizację inwestycji w ostrej granicy z działką o nr ew. [...]. W oparciu o zebrany materiał dowodowy Wojewoda [...] stwierdził, że na T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ciążył zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, obowiązek usytuowania projektowanego budynku w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy działki o nr ew. [...], a Prezydent [...] zatwierdzając projekt budowlany zamienny rażąco naruszył powyższy przepis. Jednocześnie Wojewoda [...] zauważył, iż analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie wykazała, że nieruchomość gruntowa oznaczona jako działka o nr ew. [...] nie ma charakteru działki budowlanej. Przepisy Prawa budowlanego nie określają minimalnej powierzchni, która decydowałaby o nadaniu takiego statusu danej działce ewidencyjnej. Ustawodawca zdefiniował jedynie w sposób generalny pojęcie działki budowlanej. I tak zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), działką budowlaną jest nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Natomiast, organ architektoniczno - budowlany wydając decyzję z dnia [...] lipca 2008 r., zmieniającą w trybie art. 36a ustawy - Prawo budowlane, decyzję z dnia [...] października 2007 r., nie przedstawił żadnych argumentów świadczących o tym, że powierzchnia działki o wielkości 124 m2 pozbawia ją charakteru działki budowlanej. W ocenie Wojewody [...] nieruchomość gruntowa o nr ew. [...] w dniu wydania kontrolowanej decyzji ze względu na swoją wielkość, cechy i geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej stanowiła działkę budowlaną. Spełniała ona bowiem wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane. Dodatkowo Wojewoda [...] podkreślił, że na dzień wydania decyzji Nr [...], nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jako działki budowlane określałby nieruchomości o powierzchni przekraczającej 124 m2. Organ I instancji zauważył również, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] uchwalony przez Radę [...] w dniu [...] listopada 2010 r., uchwałą Nr [...] również nie pozbawił działki o nr ew. [...] statusu działki budowlanej, a jedynie uczynił ją nieprzeznaczoną pod zabudowę. Tym samym, w ocenie Wojewody [...], spełniona została wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanka wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, stanowiąca podstawę do stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a, po rozpatrzeniu ww. odwołania – uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...]. Zdaniem organu II instancji odwołanie T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zasługiwało na uwzględnienie, albowiem rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego wydane zostało z naruszeniem art. 7-9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 16, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1, ust. 3 oraz ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, które to naruszenia, nie tylko mogły, ale i miały wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego argumentujac decyzję z dnia [...] marca 2011 r. - podobnie jak organ I instancji - przedstawił instytucję stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej i wskazał że o rażącym naruszeniu prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki społeczne, wywołane decyzją. Wskazał także, że organ nadzorczy ma obowiązek wykazać powyższe okoliczności w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości i co wymaga od organu prowadzenia postępowania ze szczególną wnikliwością. Następnie organ II instancji zauważył, że w myśl art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlanego o ile zostaną spełnione wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu II instancji, z analizy akt sprawy wynika, że inwestor spełnił wymogi stawiane przez ustawę Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem: złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zapewnił zgodność projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Z analizy akt sprawy wynika także, że decyzją z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...], Prezydent [...] ustalił dla spornej inwestycji warunki zabudowy. Powyższe rozstrzygnięcie określało: 1) linie zabudowy: a) od strony zachodniej, tj. od ul. [...] w linii rozgraniczającej, b) od strony północnej (odcinek ul. [...]) w linii rozgraniczającej, odsuniętej od krawędzi jezdni ca 3,05 m, c) od strony wschodniej tj. ul. [...] w linii rozgraniczającej, odsuniętej od krawędzi o ca 3,05 m; 2) wysokość zabudowy - 42,62 m, 12 kondygnacji; 3) szerokość elewacji frontowej: a) od strony wjazdu, tj. ulicy [...] - ca 45 m; b) od strony północnej (fragment ulicy [...]) - ca 34 m, c) od strony ul. [...] - ca 38 m; 4) wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do terenu inwestycji kubaturowej (A-J) - ok. 100%; 5) geometrię dachu - dach płaski. Odnośnie parkingu podziemnego - 3 kondygnacyjny (55 miejsc parkingowych), z wjazdem usytuowanym w obrysie projektowanego budynku, zaś naziemnego od strony ul. [...] (35 miejsc parkingowych); zakazano sytuowania płyty garaży powyżej poziomu istniejącego terenu od strony ulic. Nakazano umieszczenie w parterze budynku ogólnodostępnych usług z wykreowaniem przestrzeni publicznej (szczególnie od strony ul. [...] i ul. [...] po stronie północnej, przy jednoczesnym dostosowaniu projektu budynku i projektu zagospodarowania terenu do potrzeb osób niepełnosprawnych oraz nałożono obowiązek wysokiego poziomu architektury i starannego detalu architektonicznego. Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008r., Nr [...], zatwierdzono projekt budowlany budynku 12-kondygnacyjnego (przekrój [...], rys. nr [...]) o wysokości 42,32 m (przekrój [...], rys. nr [...]); nieprzekaraczającego określonych linii zabudowy (projekt zagospodarowania terenu, rys. nr [...]); którego szerokość elewacji frontowej od strony wjazdu (tj. ulicy [...]) wynosi ok. 42,5 m (projekt zagospodarowania terenu - rys. nr [...]; elewacja wschodnia - rys. nr [...]), od strony północnej (fragmentu ulicy [...]) wynosi ok. 12,2 m (projekt zagospodarowania terenu - rys. nr [...]), od strony ul. [...] wynosi ok. 39,5 m (projekt zagospodarowania terenu - rys. nr [...]; elewacja południowo-zachodnia - rys. nr [...]); przewidującego realizację dachu płaskiego (rzut dachu, rys. nr [...]); przy wskaźniku wielkości nowej zabudowy w stosunku do terenu inwestycji wynoszącym 80% (powierzchnia zabudowy/powierzchnia działki x 100 = 924,27/1.152,00 x 100 - Opis techniczny - plan zagospodarowania terenu pkt 5. Zestawienie powierzchni). Z załączonego do ww. decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. projektu budowlanego wynika, że płyta garaży nie została usytuowana powyżej poziomu istniejącego terenu od strony ulic (przekrój [...]), w parterze zaprojektowano ogólnodostępne usługi (biuro banku, galeria, sala konsumencka - rzut parteru, rys. nr [...]) z wykreowaną przestrzenią publiczną, przy jednoczesnym dostosowaniu projektu budynku i projektu zagospodarowania terenu do potrzeb osób niepełnosprawnych (Opis techniczny, pkt 6 Udogodnienia dla niepełnosprawnych). Dodatkowo decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie warunków obsługi w zakresie komunikacji, powołując się na Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...] uchwalonego przez Radę [...] w dniu [...] października 2006 r., Nr [...] określiła wskaźnik miejsc parkingowych: 1) 10- 18 miejsc/1000 m2 powierzchni użytkowej biur i urzędów; 2) 15-25 miejsc/1000 m2 powierzchni użytkowej handlu i usług. Jakkolwiek studium, nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego, tym niemniej ww. warunki zostały spełnione, bowiem powierzchnia podstawowa biura wynosi 5.080 m2 (zestawienie powierzchni) = 51 miejsc (wg przelicznika 10 miejsc/1000 m2 powierzchni użytkowej biur), zaś powierzchnia biura banku i stołówki wynosi 268 m2 (zestawienie powierzchni) = 4 miejsca (wg przelicznika 15 miejsc/1000 m2 powierzchni użytkowej handlu i usług), co łącznie daje 55 miejsc zaprojektowanych w garażu podziemnym (rzut poziomu -3, rzut poziomu -2, rzut poziomu -1, rys. nr [...], [...], [...]). Tym samym zdaniem organu odwołwczego spornemu zamierzeniu inwestycyjnemu nie można skutecznie zarzucić sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Głowny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do spornej kwestii zgodności planowanej insestycji z przepisami techniczno – budowlanymi stwierdził, iż analiza akt sprawy wykazala, że inwestycja nie narusza § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Fakt ten potwierdza analiza nasłonecznienia dołączona do pisma projektantów z dnia 24 maja 2007 r. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że § 13 ust. 1 lit b warunków technicznych reguluje odległości budynku od innych obiektów tylko wówczas, gdy jedna z nieruchomości jest już zabudowana. Skoro działka nr ew. [...], nie była w dniu wydania pozwolenia na budowę zabudowana (projekt zagospodarowania terenu), tym samym § 13 ust. 1 lit b nie mógł mieć zastosowania, a więc nie mógł zostać naruszony. Zdaniem organu II instancji sporna inwestycja zgodna jest także z § 271 rozporządzenia. Postanowieniem Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...], na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...] udzielono zgody na odstępstwo od § 246 ust. 1 oraz § 253 ust. 4 warunków technicznych. Oceniając zgodę na odstępstwo Głowny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż mając na uwadze powierzchnię działki oraz budynku, przy zastosowaniu zamiennych rozwiązań technicznych, o których mowa w ww. postanowieniu, nie narusza ona wymagań określonych w warunkach technicznych oraz nie powoduje zagrożenia życia i zdrowia. Natomiast, po dokonaniu oceny zgodności spornej inwestycji z § 12 ust. 1 pkt 1, ust. 3 oraz ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, organ II instancji stwierdził, iż również ten przepis nie został naruszony w sposób rażący. Z treści § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wynika, iż jego zastosowanie jest uzależnione od łącznego spełnienia dwóch warunków. Po pierwsze, działka sąsiednia musi być działką budowlaną, po drugie ściana projektowanego budynku musi posiadać otwory okienne lub drzwiowe w stronę działki sąsiedniej. W niniejszej sprawie zaistniała niewątpliwie druga z wymienionych przesłanek, bowiem w ścianie skierowanej w kierunku działki nr ew. [...] zaprojektowany został otwór drzwiowy stanowiący wejście do biura banku (rzut parteru, rys. nr [...]). Jednak wskazana nieruchomość, dla której Sąd Rejonowy [...] w W. VII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], nie była działką budowlaną. Z treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) wynika, iż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Moc wiążącą zarówno dla obywateli, jak i dla organów państwowych mają zatem tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konkretnych granic, rodzajów użytków i ich jakości - klasy bonitacyjnej). Ze zgromadzonych w sprawie materiałów wynika, iż działka nr ew. [...] oznaczona symbolem "Bz" (informacja z ewidencji gruntów z dnia [...] maja 2008 r.), o powierzchni 124 m2, nie była działką budowlaną, bowiem stanowiła tereny rekreacyjno- wypoczynkowe (§ 1 pkt 2 aktu notarialnego z dnia [...] września 2008 r., Rep. Nr [...]; odpis zwykły KW [...] - Dział I-O, rubryka 1.4, podrubryka 1.4.1, pole 6), co potwierdzają także pisma Urzędu m.st. Warszawy Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] oraz z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], które nie zostały poddane ocenie przez organ wojewódzki, co w opinii Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowiło naruszenie art. 7-8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym definiuje działkę budowlaną jako nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Mając na uwadze przeznaczenie działki nr ew. [...], tj. teren rekreacyjno-wypoczynkowy, jej powierzchnię – 124 m2, organ odwoławczy uznał, że nie spełniała ona wymogów realizacji obiektów budowlanych wynikających z odrębnych przepisów prawa, w tym przede wszystkim z § 12, § 19 ust. 2, § 23 ust. 1, § 271 warunków technicznych. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego sporne zamierzenie inwestycyjne, przewidujące realizację 55 miejsc parkingowych nie narusza także postanowień § 19 ust. 2 pkt 2 warunków technicznych, bowiem jak wskazano wyżej działka nr ew. [...] nie miała charakteru działki budowlanej, a działki nr ew. [...] i [...] stanowią odpowiednio ul. [...] oraz ul. [...]. Sporny budynek zakwalifikowany został do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, klasy odporności pożarowej "B" i spełnia warunki określone w § 272 ust. 3 w zw. z § 232 ust. 4 warunków technicznych, co potwierdza pkt 14.9 Opisu technicznego. Tym samym podniesiony w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. zarzut nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Dodatkowo organ wskazał, że dokumentacja projektowa została uzgodniona przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, zgodnie z § 6 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz § 6a ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. Nr 121, poz. 1137 z późn. zm.) - rys. [...] (plan zagospodarowania terenu); [...] (rzut parteru). Wskazany w piśmie z dnia [...] listopada 2010r. § 232 ust. 5 warunków technicznych, odsyłający do § 213 warunków technicznych, nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie, jako że dotyczy on budynków: 1) do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie: a) mieszkalnych: jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, b) mieszkalnych i administracyjnych w gospodarstwach leśnych; 2) wolno stojących do dwóch kondygnacji nadziemnych włącznie: a) o kubaturze brutto do 1.500 m3 przeznaczonych do celów turystyki i wypoczynku, b) gospodarczych w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej oraz w gospodarstwach leśnych, c) o kubaturze brutto do 1.000 m3 przeznaczonych do wykonywania zawodu lub działalności usługowej i handlowej, także z częścią mieszkalną; 3) wolnostojących garaży o liczbie stanowisk postojowych nie większej niż 2. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, mając na względzie powyższe uwagi, nie stwierdził także, aby decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę w sposób rażący naruszała wskazany we wniosku o stwierdzenie nieważności art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do wskazanego w piśmie z dnia [...] listopada 2010r. zarzutu wydania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...], z rażącym naruszeniem art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, organ stwierdził, że brak udziału strony, bez własnej winy w postępowaniu, stanowi przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyjaśnił także, że tryb wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności stanowią względem siebie tryby niekonkurencyjne. Pierwszy z nich służy eliminacji wad postępowania, drugi zaś wad materialnoprawnych rozstrzygnięć administracyjnych. Przy czym, nie jest dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Tym samym zarzut rażącego naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane uznać należy za chybiony. Niemniej jednak, gdyby nawet przyjąć, jak to uczynił organ wojewódzki, iż działka nr ew. [...] była działką budowlaną (czego nie potwierdza zgromadzony materiał dowodowy) należy mieć na uwadze, iż zgodnie z rysunkiem planu stanowiącym załącznik do uchwały Rady [...] z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], działka nr ew. [...] stanowi część reprezentacyjnych przestrzeni publicznych, nie przeznaczonych pod zabudowę. Tym samym brak negatywnych skutków społeczno-gospodarczych, których nie dałoby się zaakceptować z punktu widzenia praworządnego państwa, czego organ wojewódzki także nie przeanalizował, w postaci ograniczenia/wyłączenia prawa zabudowy działki nr ew. [...], nie pozwalało przyjąć, iż decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008r., Nr [...], wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Reasumując organ II instancji stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...], nie odpowiada prawu. Stąd też należało ją uchylić w całości i odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] złożyli I. M. H., K. K., J. K. wnoszące o jej uchylenie oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastepstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego i procesowego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie: - § 12 ust 1 pkt 1, ust. 3 oraz ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 2 w z w. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie interesu osób trzecich w postępowaniu w sprawie wydania decyzji pozwolenie na budowę wynikające z pomięcia skarżących, jako stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę obiektu w ostrej granicy z nieruchomością sąsiednią nie stanowi rażącego naruszenia prawa; - art. 7, 8, 11, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia, dokładnego wyjaśnienia zasadności przesłanek braku naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane; - 107 ust. 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia i przyczyn, dla których organ odmówił mocy dowodowej opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego o specjalności architektonicznej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarzonej decyzji, wnoszac o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, iż skarga I. M. H., K. K., J. K. nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś, do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rzeczą tutejszego Sądu, było zatem dokonanie oceny zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r., z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego oraz trafności ich wykładni. Zaskarżona decyzja wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto, o tym czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). W niniejszej sprawie, w postępowaniu nieważnościowym kontrolowana była decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...], zmieniająca decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2007 r., Nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku biurowo-handlowo-usługowego z garażem podziemnym, parkingiem zewnętrznym oraz infrastrukturą techniczną na terenie działek o nr ew. [...], [...], [...], cz. [...] i cz. [...] z obrębu [...], przy ul. [...]/[...] w Dzielnicy [...] w W. W ocenie Sądu, zasadnie uznał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, że kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlanego o ile zostaną spełnione wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z analizy akt sprawy wynika, że inwestor spełnił wymogi stawiane przez ustawę Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem: złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zapewnił zgodność projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Z analizy akt sprawy wynika także, że decyzją z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...], Prezydent [...] ustalił dla spornej inwestycji warunki zabudowy. Powyższe rozstrzygnięcie określało: 1) linie zabudowy: a) od strony zachodniej, tj. od ul. [...] w linii rozgraniczającej, b) od strony północnej (odcinek ul. [...]) w linii rozgraniczającej, odsuniętej od krawędzi jezdni ca 3,05 m, c) od strony wschodniej tj. ul. [...] w linii rozgraniczającej, odsuniętej od krawędzi o ca 3,05 m; 2) wysokość zabudowy - 42,62 m, 12 kondygnacji; 3) szerokość elewacji frontowej: a) od strony wjazdu, tj. ulicy [...] - ca 45 m; b) od strony północnej (fragment ulicy [...]) - ca 34 m, c) od strony ul. [...] - ca 38 m; 4) wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do terenu inwestycji kubaturowej (A-J) - ok. 100%; 5) geometrię dachu - dach płaski. Odnośnie parkingu podziemnego - 3 kondygnacyjny (55 miejsc parkingowych), z wjazdem usytuowanym w obrysie projektowanego budynku, zaś naziemnego od strony ul. [...] (35 miejsc parkingowych); zakazano sytuowania płyty garaży powyżej poziomu istniejącego terenu od strony ulic. Nakazano umieszczenie w parterze budynku ogólnodostępnych usług z wykreowaniem przestrzeni publicznej -szczególnie od strony ul. [...] i ul. [...] po stronie północnej, przy jednoczesnym dostosowaniu projektu budynku i projektu zagospodarowania terenu do potrzeb osób niepełnosprawnych oraz nałożono obowiązek wysokiego poziomu architektury i starannego detalu architektonicznego. Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...], zatwierdzono projekt budowlany budynku 12-kondygnacyjnego (przekrój [...], rys. nr [...]) o wysokości 42,32 m (przekrój [...], rys. nr [...]); nieprzekaraczającego określonych linii zabudowy (projekt zagospodarowania terenu, rys. nr [...]); którego szerokość elewacji frontowej od strony wjazdu (tj. ulicy [...]) wynosi ok. 42,5 m (projekt zagospodarowania terenu - rys. nr [...]; elewacja wschodnia - rys. nr [...]), od strony północnej (fragmentu ulicy [...]) wynosi ok. 12,2 m (projekt zagospodarowania terenu - rys. nr [...]), od strony ul. [...] wynosi ok. 39,5 m (projekt zagospodarowania terenu - rys. nr [...]; elewacja południowo-zachodnia - rys. nr [...]); przewidującego realizację dachu płaskiego (rzut dachu, rys. nr [...]); przy wskaźniku wielkości nowej zabudowy w stosunku do terenu inwestycji wynoszącym 80% (powierzchnia zabudowy/powierzchnia działki x 100 = 924,27/1.152,00 x 100 - Opis techniczny - plan zagospodarowania terenu pkt 5. Zestawienie powierzchni). Z załączonego do ww. decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. projektu budowlanego wynika, że płyta garaży nie została usytuowana powyżej poziomu istniejącego terenu od strony ulic (przekrój [...]), w parterze zaprojektowano ogólnodostępne usługi (biuro banku, galeria, sala konsumencka - rzut parteru, rys. nr [...]) z wykreowaną przestrzenią publiczną, przy jednoczesnym dostosowaniu projektu budynku i projektu zagospodarowania terenu do potrzeb osób niepełnosprawnych (Opis techniczny, pkt 6 Udogodnienia dla niepełnosprawnych). Dodatkowo decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie warunków obsługi w zakresie komunikacji, powołując się na Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...] uchwalonego przez Radę [...] w dniu [...] października 2006 r., Nr [...] określiła wskaźnik miejsc parkingowych: 1) 10- 18 miejsc/1000 m2 powierzchni użytkowej biur i urzędów; 2) 15-25 miejsc/1000 m2 powierzchni użytkowej handlu i usług. Słusznie podkreślił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, że jakkolwiek studium, nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego, tym niemniej ww. warunki zostały spełnione, bowiem powierzchnia podstawowa biura wynosi 5.080 m2 (zestawienie powierzchni) = 51 miejsc (wg przelicznika 10 miejsc/1000 m2 powierzchni użytkowej biur), zaś powierzchnia biura banku i stołówki wynosi 268 m2 (zestawienie powierzchni) = 4 miejsca (wg przelicznika 15 miejsc/1000 m2 powierzchni użytkowej handlu i usług), co łącznie daje 55 miejsc zaprojektowanych w garażu podziemnym (rzut poziomu -3, rzut poziomu -2, rzut poziomu -1, rys. nr [...], [...], [...]). Tym samym spornemu zamierzeniu inwestycyjnemu nie można skutecznie zarzucić sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do spornej kwestii zgodności planowanej insestycji z przepisami techniczno – budowlanymi zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż analiza akt sprawy wykazała, że inwestycja nie narusza § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Fakt ten potwierdza analiza nasłonecznienia dołączona do pisma projektantów z dnia 24 maja 2007 r. Przepis § 13 ust. 1 lit b warunków technicznych reguluje odległości budynku od innych obiektów tylko wówczas, gdy jedna z nieruchomości jest już zabudowana. Skoro działka nr ew. [...], nie była w dniu wydania pozwolenia na budowę zabudowana (projekt zagospodarowania terenu), tym samym § 13 ust. 1 lit b nie mógł mieć zastosowania, a więc nie mógł zostać naruszony. Sporna inwestycja zgodna jest także z § 271 wymienionego rozporządzenia. Postanowieniem Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...], na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...] udzielono zgody na odstępstwo od § 246 ust. 1 oraz § 253 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Oceniając zgodę na odstępstwo Głowny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, iż mając na uwadze powierzchnię działki oraz budynku, przy zastosowaniu zamiennych rozwiązań technicznych, o których mowa w ww. postanowieniu, nie narusza ona wymagań określonych w warunkach technicznych oraz nie powoduje zagrożenia życia i zdrowia. Natomiast, po dokonaniu oceny zgodności spornej inwestycji z § 12 ust. 1 pkt 1, ust. 3 oraz ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, organ II instancji stwierdził, iż również ten przepis nie został naruszony w sposób rażący. Z oceną tą również należy się zgodzić. Sąd nie podziela jedynie uzasadnienia tej oceny zaprezentowanego przez organ w zaskarżonej decyzji. Z treści § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, iż jego zastosowanie jest uzależnione od łącznego spełnienia dwóch warunków. Po pierwsze, działka sąsiednia musi być działką budowlaną, po drugie ściana projektowanego budynku musi posiadać otwory okienne lub drzwiowe w stronę działki sąsiedniej. W niniejszej sprawie – wbrew twierdzeniom organu zaistniały niewątpliwie obie z wymienionych przesłanek. Działka skarżących [...], która stanowi tereny rekreacyjno – wypoczynkowe i ma 124 m ² ma charakteru działki budowlanej. Jak wynika z informacji z ewidencji gruntów z dnia [...] maja 2008 r. działka nr ew. [...] będąca w użytkowaniu wieczystym skarżących została w ewidencji gruntów oznaczona symbolem "Bz" – czyli teren rekreacyjno wypoczynkowy. Symbol ten zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) Załącznik Nr 4 "Wymiana i udostępnianie baz danych ewidencyjnych" pkt 22 znajduje się w grupie użytków gruntowych – grunty zabudowane i zurbanizowane. Zauważyć należy, iż przepisy prawa nie ustanawiają zakazu budowy ani na małych działkach, ani na terenach rekreacyjno – wypoczynkowych. Ponadto wymaga podkreślenia, iż inwestor dla którego wydano pozwolenie na budowę budynku biurowo – handlowo – usługowego dysponował działkami nr [...], [...], [...] i były to działki, posiadające w ewidencji gruntów również oznaczenie symbolem "Bz" (tak jak działka skarżących [...]) – czyli teren rekreacyjno – wypoczynkowy. Z akt sprawy wynika, że sporny budynek biurowo – handlowo - usługowy posadowiony został częściowo w ostrej granicy z działką skarżących i w odległości 1,5 m od granicy zaprojektowano wejście do lokalu usługowego. Takie usytuowanie bezspornie narusza § 12 ust. 1 pkt 1 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jednak zdaniem Sądu naruszenie to nie ma charakteru rażącego naruszenia, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Po pierwsze trzeba zauważyć, że pozwolenie na budowę (zmienione) jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (również zmienioną), która to decyzja wyznaczyła nieprzekraczalną linię zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Po drugie zauważyć należy, iż w dacie wydania pozwolenia na budowę, tj. w dniu [...] października 2007 r. i [...] lipca 2008 r. (decyzja zmieniająca) działka o nr [...] o powierzchni 124 m ² była własnością Miasta [...]. Organ architektoniczno - budowlany wydając pozwolenie na budowę potraktował więc tę działkę jako przestrzeń publiczną. Chociaż odległości nie zostały zachowane, to nie zostały naruszone prawa ówczesnego właściciela – Miasta [...]. Tym samym brak negatywnych skutków społeczno-gospodarczych, których nie dałoby się zaakceptować z punktu widzenia praworządnego państwa. Nie można więc mówić o rażącym naruszeniu ww. przepisu. Dopiero po wydaniu pozwolenia na budowę, tj. w dniu [...] września 2008 r. aktem notarialnym oddano skarżącym w użytkowanie wieczyste działkę o nr [...] o powierzchni 124 m ². Stwierdzić trzeba, że późniejsze zmiany własnościowe nie mogą stanowić o rażącym naruszeniu prawa – w dniu wydania pozwolenia na budowę. Ponadto, na dzień dzisiejszy dla terenu gdzie znajduje się działka o nr [...] powstał plan zagospodarowania przestrzennego i działka ta należy do terenu oznaczonego C16U, a cały ten teren stanowi jedną działkę budowlaną. Natomiast Sąd podziela przekonanie organu II instancji, że sporne zamierzenie inwestycyjne, przewidujące realizację 55 miejsc parkingowych nie narusza postanowień § 19 ust. 2 pkt 2 warunków technicznych, bowiem jak wskazano wyżej działka nr ew. [...] została potraktowana jako przestrzeń publiczna. Dodatkowo - jak trafnie podkreślił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - dokumentacja projektowa została uzgodniona przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, zgodnie z § 6 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz § 6a ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. Nr 121, poz. 1137 z późn. zm.) - rys. [...] (plan zagospodarowania terenu); [...] (rzut parteru). Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, iż zostało co prawda naruszone prawo tj. § 12 ust. 1 pkt 1 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ale w stopniu nie rażącym. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wydania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...], z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, wskazać należy, że brak udziału strony, bez własnej winy w postępowaniu, stanowi przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tryb wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności decyzji stanowią względem siebie tryby niekonkurencyjne. Pierwszy z nich służy eliminacji wad postępowania, drugi zaś wad materialnoprawnych rozstrzygnięć administracyjnych. Przy czym, nie jest dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Tym samym zarzut rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane uznać należało za chybiony. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.