II SA/Rz 763/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego -skargę oddala- Przedmiotem skargi A. W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], utrzymująca w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...] o odmowie udzielenia pomocy finansowej na odbudowę budynku mieszkalnego – drewnianego w T. przy ul. [...]. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej w skrócie jako k.p.a.) oraz art. 40 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że na podstawie przeprowadzonego w dniu [...] kwietnia 2011r. wywiadu środowiskowego i zebranej dokumentacji ustalono, że A. W. zamieszkuje wraz z żoną i 3 dzieci w T. przy ul. [...] w budynku murowanym, którego jest właścicielem. W związku ze stratami poniesionymi w wyniku powodzi w miesiącach maj/czerwiec 2010r. rodzina otrzymała pomoc finansową na remont ww. budynku w wysokości 94 032 zł, zgodnie z kosztorysem sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego. Z uwagi na pogorszenie się stanu technicznego budynku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta nakazał rozbiórkę budynku mieszkalnego. Wobec powyższego ponownie został sporządzony kosztorys szkód budynku, którą to kwotę rodzina otrzymała zobowiązując się do odbudowy budynku. W dniu [...] marca 2011r. A. W., złożył do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie wniosek o przyznanie pomocy finansowej na odbudowę drugiego budynku mieszkalnego – drewnianego, położnego w T. przy ul. [...], którego jest właścicielem. Po jego rozpoznaniu, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie odmówił udzielenia pomocy finansowej na odbudowę ww. budynku. Organ I instancji ustalił, że rodzina A. W. zarówno, przed jak i w trakcie powodzi zamieszkiwała w budynku murowanym, gdzie koncentrowało się jej życie codzienne. W budynku drewnianym zamieszkiwała matka wnioskodawcy – K. W., która zmarła w dniu [...] lipca 2010r. Ustalono, że K. W. w okresie poprzedzającym powódź i w jej trakcie przebywała wraz z rodziną w budynku murowanym i nie składała wniosku o pomoc na odbudowę budynku drewnianego. Organ wskazał, że przyznanie pomocy na odbudowę budynku mieszkalnego uzależnione jest od miejsca zamieszkania. Z akt wynika, że rodzina A. W. zamieszkuje w budynku murowanym przy ul. [...] w Tarnobrzegu, gdzie zaspokaja swoje potrzeby mieszkaniowe, dlatego też brak jest przesłanek prawnych do udzielenia pomocy na odbudowę drugiego domu mieszkalnego drewnianego. Odwołanie od tej decyzji wniósł A. W. podnosząc, że nie zgadza się z jej treścią, bowiem budynek, w którym zamieszkiwała jego nieżyjąca już matka, uległ zniszczeniu w trakcie powodzi, a on jako jedyny spadkobierca domaga się należnych świadczeń z tytułu "zaistniałej powodzi". Jego gospodarstwo składało się z dwóch budynków mieszkalnych. Budynek drewniany, którego jest właścicielem, a w którym zamieszkiwała jego matka w czasie powodzi, w przyszłości planował przeznaczyć dla jednego ze swoich dzieci. Ani on, ani jego matka nie korzystali z żadnej z form pomocy na ten budynek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania i wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazując na uregulowania dotyczące instytucji pomocy społecznej, podniosło, że przyznawane na podstawie ustawy o pomocy społecznej świadczenia mają charakter pomocowy a nie odszkodowawczy. Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 40 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że zasiłek celowy może być przyznany także osobie lub rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. Zasiłek ten może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. Decyzje w przedmiocie zasiłku celowego wydawane są w granicach tzw. uznania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie ustalono, że A. W. wraz ze swoją rodziną, zarówno przed jak i w trakcie powodzi, zamieszkiwał w budynku mieszkalnym murowanym. W związku z poniesionymi wskutek powodzi stratami rodzina A. W. otrzymała pomoc finansową na odbudowę budynku mieszkalnego, który stanowił ich centrum życiowe. Drugi budynek mieszkalny drewniany był zamieszkiwany przez matkę skarżącego, co potwierdza sam odwołujący się. Zatem miejscem zamieszkania wnioskodawcy i jego rodziny jest dom murowany przy ul. [...]. Uszkodzony zaś budynek mieszkalny drewniany, stanowił centrum życiowe matki A. W. Z uwagi na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych wyżej wymienionego i jego rodziny, organ wskazał, że brak jest podstaw do uznania, że organ I instancji odmawiając przyznania zasiłku celowego przekroczył zakres uznania administracyjnego. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. W. – zastępowany przez adw. P. O. i wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie skarzącemu zasiłku celowego na odbudowę budynku mieszkalnego – drewnianego w T. przy ul. [...], ewentualnie o uchylenie jej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w całości, z racji zaistnienia przyczyn z art. 156 k.p.a. Skarżący decyzji organu II instancji zarzucił: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 i art. 87 Konstytucji RP poprzez bezprawne pozbawienie go prawa do całkowicie i w pełni należnego mu zasiłku celowego na pokrycie kosztów odbudowy budynku mieszkalnego - drewnianego położonego w T., ul. [...], który uległ zniszczeniu w czasie powodzi, w wyniku której skarżący stracił dorobek całego swojego życia oraz dorobek małżonki D. W. oraz matki K. W., która podarowała wnioskodawcy i jego żonie tzw. ojcowiznę, na mocy umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...].02.1999r. Na skutek błędnej decyzji skarżący i jego żona stracili dorobek całego życia, bez podstawy prawnej. Zarzucił, że Kolegium dokonało pobieżnej analizy materiału dowodowego i podkreślił, że D. W. (żona) jest współwłaścicielem nieruchomości, a zatem winna być uznana za uczestnika niniejszego postępowania. Matka K. W. miała ustanowioną na swoją rzecz służebność osobistą dożywotnią i nieodpłatną polegającą na prawie korzystania z jednego pokoju od strony zachodniej, kuchni i łazienki w budynku mieszkalnym. Podkreślił, że organ I instancji uznał, że K. W. przebywała wraz z rodziną w budynku murowanym, zaś Kolegium uznając decyzję organu I instancji za słuszną wskazało, że centrum życiowe K. W. stanowił budynek mieszkalny drewniany; 2) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 40 ust. 2 i 3, art. 101, art. 106 ust. 1 i 4, art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej poprzez bezzasadne uznanie, że A. W. nie należy się zasiłek celowy na pokrycie kosztów odbudowy budynku mieszkalnego - drewnianego z uwagi na fakt, że nie została spełniona przesłanka w postaci zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Skarżący podkreślił, że zniszczony budynek drewniany stanowił centrum życiowe jego i jego rodziny. Jest to tzw. ojcowizna, gdzie również zamieszkiwali, a K. W. miała ustanowioną służebność osobistą. Był to budynek mieszkalny z pełnymi zabudowaniami gospodarczymi i nieruchomościami użytkowymi. Fakt zamieszkiwania A. W. w domu drewnianym przy ul. [...] potwierdzają: adres widniejący w ewidencji gruntów i budynków, adres wskazany przez wszystkie organy orzekające dotychczas w sprawie; 3) naruszenie art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszono słuszny interes wnioskodawcy i żony D. W., która winna być uznana za uczestnika postępowania; 4) naruszenie art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia sprzecznego z materiałem dowodowym. Podkreślił, że organ nie ustalił sytuacji bytowo – rodzinnej A. W., który ma na utrzymaniu 4 osoby, w tym 3 uczące się dzieci. Jego żona od 1998r. cierpi na schizofrenię paranoidalną i tzw. zespół pozakrzepowy goleni prawej, ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności i wymaga pomocy osób trzecich. Wskazał, że bez pomocy ze strony państwa nie przezwycięży tragedii materialnej i osobistej jaka go dotknęła; Skarżący wniósł ponadto o dopuszczenie dowodu z wszelkich dokumentów dołączonych do skargi. Wskazał, że pisma Ministra MSWiA czy też Wojewody nie są obowiązującym źródłem prawa w RP. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Wskazało, że podczas powodzi (maj, czerwiec 2010r.) A. W. poniósł szkody w budynku murowanym stanowiącym jego własność i położonym również przy ul. [...]. Z tego powodu otrzymał pomoc na usunięcie skutków powodzi w łącznej wysokości 203 111,00 złotych. W budynku murowanym koncentrowało się życie rodzinne skarżącego i jego rodziny. Skarżący domaga się udzielenia pomocy finansowej na remont drugiego budynku – drewnianego, którego jest właścicielem i który również uległ zniszczeniu w trakcie powodzi. W sytuacji gdy zalaniu ulegną dwa lub więcej budynków połączonych ta samą osobą właściciela, pomoc finansowa ze środków budżetu państwa przypada na budynek w którym osoba/rodzina uprawniona faktycznie zamieszkuje i prowadzi gospodarstwo domowe. Objęty niniejszym postępowaniem budynek nie stanowił centrum życiowego A. W. i jego rodziny, zamieszkiwali oni w innym lokalu. Budynek ten stanowił dodatkowe miejsce zamieszkania. Odnośnie zarzutu, że postępowanie toczyło się pominięciem D. W. organ wskazał, że okoliczność ta nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż wyłącznie A. W. zainicjował postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny rozważa więc wyłącznie kwestię, czy decyzja organu administracji publicznej mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa objętym podstawą do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych ustawach. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia wskazanego w powyższej ustawie naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu. Bezsporne w rozpoznawanej sprawie jest, że skarżący A. W. wraz z rodziną (żona i troje dzieci) zamieszkuje w T. przy ul. [...], w budynku murowanym, którego jest właścicielem. Jednocześnie jest właścicielem budynku mieszkalnego drewnianego, znajdującego się również przy ul. [...] w T. W 2010 r. (maj/czerwiec) na skutek powodzi m.in. jego budynki mieszkalne przy ul. [...] w T. doznały szkód (zniszczenia). Na remont budynku mieszkalnego murowanego rodzina skarżącego uzyskała pomoc finansową (wg kosztorysu rzeczoznawcy łącznie 203 110 zł). Zgodnie z decyzją z dnia [...] września 2010 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ([...]) budynek mieszkalny drewniany, będący własnością skarżącego podlega rozbiórce i również o pomoc finansową na jego odbudowę wystąpił skarżący do MOPR w T. Postępowanie administracyjne sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Przepis art. 40 ustawy stanowi: " 1. Zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. 2. Zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. 3. Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2 może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi". Przepis powyższy stanowi uzupełnienie przepisów art. 39 ust. 1 ustawy, z którego wynika, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Regulacja zawarta w tych przepisach oparta jest na uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że różne podmioty znajdujące się w takiej samej sytuacji życiowej mogą otrzymać pomoc w różnej wysokości lub rozstrzygnięcia w analogicznych sytuacjach mogą być diametralnie różne (np. jedna osoba może otrzymać zasiłek celowy inna zaś nie), choć nie mogą to być decyzje dowolne. W sprawach z zakresu pomocy społecznej rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej, tj. kryteria sformułowane w art. 2 – 4 ustawy (zob. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 28.04.2010 r., I OSK 116/10, LEX 594935). Podkreślenia wymaga, że kontrola sądowa także decyzji uznaniowych przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem, a więc zbadania wymaga to czy uznanie było w ogóle dopuszczalne oraz czy nie przekroczono granic uznania przy wydawaniu decyzji, jak również czy prawidłowo uzasadniono wybór danego rozstrzygnięcia (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H. BECK, W-wa 2006 r., str. 472). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury (zob. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 26.06.2008 r., I OSK 1457/08) ramy kontroli sądów administracyjnych nie obejmują samego uznania; odmienne stanowisko prowadziłoby do przyjęcia przez sąd roli kolejnego organu rozstrzygającego sprawę. Kryteriami wyboru przez organy administracji rodzaju rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej sformułowane w art. 24 ustawy. Pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W ocenie Sądu, wydane w niniejszej sprawie decyzje nie naruszają powyższych zasad. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest przekonujące, zaś zasady wspierające rozstrzygnięcie są obiektywne i poddają się kontroli. Organy orzekające w sprawie przyjęły, że pomocy udzielać będą osobom/rodzinom, które doznały strat na skutek powodzi w budynkach lub lokalach mieszkalnych stanowiących ich jedyne miejsca zamieszkania (w którym faktycznie mieszkają i prowadzą gospodarstwo domowe), takie kryterium jest prawnie dopuszczalne i mieści się w granicach uznania administracyjnego. Nie jest ono dyskryminujące, ani tym bardziej dowolne, ponieważ przyjęto założenie, że pomoc udzielana będzie osobom/rodzinom najbardziej potrzebującym, które na skutek powodzi doznały strat uniemożliwiających, albo znacznie utrudniających zaspokojenie jednej z zasadniczych potrzeb, jaką jest miejsce zamieszkania. Oczywistym więc jest, że w sytuacji, gdy na skutek powodzi zalaniu ulegną dwa (lub więcej) budynki mieszkalne tego samego właściciela, to pomoc finansowa ze środków pomocy społecznej przypaść może na ten budynek mieszkalny, w którym osoba/rodzina faktycznie zamieszkuje i prowadzi w nim gospodarstwo domowe. Nie jest bowiem zadaniem pomocy społecznej zaspokojenie każdej zgłoszonej potrzeby, w szczególności zasiłek celowy nie jest odszkodowaniem w rozumieniu prawa cywilnego, lecz pomocą przyznawaną na cel, o jakim mowa w powołanych wyżej przepisach ustawy. W świetle tego, co wyżej przedstawiono, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 litera a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2 i 87 Konstytucji RP, w konsekwencji nie zasługuje na akceptację. Chybione są też zarzuty skarżącego wobec wytycznych Wojewody oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, które stanowiły podstawę przyjętego przez organ pomocy społecznej kryterium "pomocowego". Otóż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę należy przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską żywiołową lub ekologiczną. Środki na ten cel zapewnia budżet państwa. Natomiast do zadań wojewody należy ustalenie sposobu wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego (art. 22 pkt 1 ustawy). Gmina (ośrodki pomocy społecznej) zaś realizując zadania zlecone z zakresu administracji rządowej kieruje się ustaleniami przekazanymi przez wojewodę (art. 110 ust. 2 ustawy). Wspomniane środki przekazane zostały z rezerwy celowej budżetu państwa przeznaczonej na przeciwdziałanie klęskom żywiołowym i usuwanie ich skutków, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) oraz w ustawie z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (j.t. Dz.U. z 2020 r. Nr 80, poz. 526 ze zm.). Środki otrzymane przez Wojewodę od właściwego ministra zostały następnie przekazane gminie. Jednocześnie Wojewoda, korzystając z ustawowych uprawnień, przekazał gminie wytyczne dotyczące sposobu podziału przekazywanych środków w przeznaczeniem na zasiłki celowe w związku z udzieloną pomocą na usuwanie skutków powodzi. Uwzględniając zasadę legalizmu i praworządności (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.) gminy zobowiązane były przestrzegać określonych zasad wydatkowania środków otrzymanych z budżetu państwa. Stosownie do regulacji zawartej w art. 110 ust. 2 cyt. wyżej przyjęto kryterium udzielania pomocy osobom/rodzinom, które doznały strat w jednym miejscu zamieszkiwania. Takie działanie organów orzekających w sprawie jest zgodne z literą prawa i świadczy o tym, że nie można im skutecznie zarzucać przekroczenia granic uznania administracyjnego. Sąd nie podziela zarzutu skargi, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono art. 7 i 8 k.p.a. poprzez wydanie jej w sprzeczności z materiałem dowodowym. Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a to poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszono słuszny interes wnioskodawcy i jego żony, która winna być uznana za uczestnika postępowania. Trzeba bowiem podkreślić, że Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszenia prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawnicze Lexis-Nexis W-wa 2004, str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa procesowego w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W szczególności spodziewanego przez skarżącego rezultatu nie mogły odnieść zarzuty kwestionujące prawidłowe ustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Materiał zebrany w sprawie niniejszej wykazuje bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący wraz z rodziną zamieszkiwał i zamieszkuje w budynku mieszkalnym murowanym przy ul. [...] w T. (tam jest centrum życiowe jego rodziny), natomiast budynek mieszkalny drewniany (pod tym samym adresem) na odbudowę którego wystąpił w 2011 r. o pomoc finansową ze środków pomocy społecznej jedynie daje możliwość dodatkowego zamieszkania w nim właścicielowi, tj. skarżącemu i jego rodzinie. Przedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte zostało na wniosek skarżącego A. W., stąd też brak udziału w tym postępowaniu jego żony nie może być poczytane organom za zaniedbanie obowiązków proceduralnych. W rezultacie Sąd nie znajduje powodów do usunięcia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego. Dlatego na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.