II SA/Po 724/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę. II SA/Po 724/11 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] 2011r., nakazującą S. G. doprowadzenie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] do stanu poprzedniego tj. zgodnego z zatwierdzonym, decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] 2007r., projektem zamiennym, poprzez zamurowanie [...] otworów okiennych w kondygnacji [...] piętra oraz wypełnienie otworu okiennego na poddaszu, znajdującego się powyżej w/w okien. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2007r. PINB dla Miasta P. wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją WWINB z dnia [...] stycznia 2008r. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2008r. w sprawie II SA/Po 305/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na decyzję WWINB i w ten sposób postępowanie w sprawie legalności zabudowy posesji przy ul. [...] w [...] zostało zakończone. W dniu [...] października 2010 roku wykonano czynności kontrolne w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...]. W ścianie usytuowanej równolegle do granicy z działką przy ul. [...] stwierdzono istnienie [...] otworów okiennych o wymiarach [...]m x[...]m. Oględziny wykazały, że otwory okienne umieszczone są na wysokości [...] m od poziomu podłogi [...] piętra. S. G. oświadczył zarazem w trakcie czynności kontrolnych, iż okna zostały wykonane pod koniec sierpnia 2010 roku. Roboty polegały na rozkuciu ściany zewnętrznej i osadzeniu stolarki okiennej przy wykorzystaniu istniejących nadproży. Skarżący przyznał, że roboty wykonano bez pozwolenia na budowę. W toku postępowania organ stwierdził, że nad [...] oknami znajduje się otwór okienny, który zgodnie z decyzją z dnia [...] grudnia 2007r. powinien zostać zamurowany. Decyzją z dnia [...] 2010 roku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 prawa budowlanego nakazał S. G., właścicielowi budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], doprowadzenie tego obiektu do stanu poprzedniego, tj. do stanu zgodnego z zatwierdzonym decyzją tego organu z dnia 10 grudnia 2007 roku, projektem zamiennym poprzez zamurowanie [...] otworów okiennych w kondygnacji [...] piętra i wypełnienie otworu na poddaszu, znajdującego się powyżej tych okien. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu uchylił decyzję z dnia [...] 2010r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, wskazując że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ jako podstawę decyzji wskazał art. 51 ust. 1 pkt 2 zamiast art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ponadto organ pierwszej instancji bez zawiadomienia stron rozszerzył zakres przedmiotowy sprawy, a materiał dowodowy był niekompletny. Decyzja ta została zaskarżona przez S. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Ponownie rozpatrując sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. uzupełnił materiał dowodowy o brakującą dokumentację, zawiadomił strony o zmianie przedmiotu postępowania i wydał decyzję z dnia [...] 2011r. Organ odwoławczy dalej wskazał, że w projekcie budowlanym zamiennym, zatwierdzonym decyzją z dnia [...] 2007r., przewidziano w poziomie [...] piętra elewacji zachodniej wnęki okienne, a w poziomie drugiej kondygnacji otwór imitujący otwór okienny ( od wewnątrz otwór był zaślepiony). Po wydaniu w/w decyzji, inwestor wykonał roboty budowlane polegające na wykuciu ściany zewnętrznej z cegły i osadzeniu stolarki okiennej przy wykorzystaniu istniejących nadproży. Zalegalizowanie tych robót budowlanych nie jest możliwe, bowiem wykonane okna naruszają warunki techniczne w zakresie odległości między budynkiem a granicą działki sąsiedniej – ściana z wykonanymi oknami znajduje się w odległości od [...]m do [...]m od granicy z działką przy ul. [...]. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) dopuszcza sytuowanie na działce budowlanej jedynie budynków w odległości nie mniejszej niż 4metry od granicy z sąsiednią działką budowlaną, w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Decyzja organu pierwszej instancji nakazująca, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, przywrócenie wykonanych otworów do stanu poprzedniego jest zatem zgodna z przepisami. Organ odwoławczy stwierdził też, że postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone prawidłowo. Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, organ stwierdził, że są one nieuzasadnione i zostały już wyjaśnione w decyzji z dnia [...] 2011r. Organ wskazał, że decyzja wydana przez organ pierwszej instancji ma charakter związany, co oznacza, że organy nadzoru budowlanego wobec stwierdzenia naruszenia warunków technicznych, obowiązane są do wydania decyzji nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego, co wynika z przepisów art. 50 – 51 prawa budowlanego. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje, zdaniem organu, podnoszona w odwołaniu sprawa wentylacji, bowiem kwestie wentylacji uzgadnia się na etapie projektowania budynku, w przedmiotowym budynku na pierwszej kondygnacji znajduje się otwór okienny, a ponadto istnieją inne sposoby utrzymania wentylacji pomieszczeń, wskazane w rozdziale 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu odwoławczego niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 7 i 77 kpa, dotyczący braku ustalenia usytuowania budynku na sąsiedniej działce, bowiem budynek inwestora był jedynie nadbudowywany od strony nieruchomości przy ul.[...]. Organ wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 4 w/w rozporządzenia , jeżeli na sąsiedniej działce w odległości od 1,5m do 3m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od granicy. Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi S. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również o zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzucono organom przekroczenie granic uznania administracyjnego, a w konsekwencji naruszenie art. 7 i art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego przez ustalenie, że zachodzi konieczność zamurowania otworów okiennych w omawianym budynku oraz nieustalenie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności niezbadanie przyczyny wybicia otworów okiennych w przedmiotowym budynku, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego organ zastosował niewłaściwie § 12 ust. 5 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.. Ponadto, organ nie uwzględnił wysokiego poziomu wilgotności wewnątrz budynku, który należy do skarżącego. Wybicie okien było w tym wypadku koniecznością. Organy powinny były wobec tego przeprowadzić ekspertyzę sanitarną dotyczącą wpływu braku wentylacji i cyrkulacji powietrza. Organ nie wyjaśnił także dlaczego w budynku na działce sąsiedniej znajdują się otwory okienne mimo niezachowania odległości 8m między tym budynkiem a budynkiem skarżącego (zgodnie z przepisami wcześniej obowiązującymi). Zdaniem skarżącego znowelizowane rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., w brzmieniu obowiązującym od dnia 27 maja 2004r., nie przewiduje przypadku, gdy budynek posadowiony został nierównolegle do granicy. Tym samym organ nie zbadał tej kwestii, jak i nie poddał analizie wynikającej z tego faktu konieczności zachowania określonych przez ustawodawcę odległości. Przepisy pozwalają natomiast lokować budynki w odległości mniejszej niż 3m od granicy działki budowlanej, jednakże nie mniejszej niż 1,5m, jeżeli spełnione są określone warunki. Jeden z nich nakazuje uwzględnić rozmiary działki nie precyzując, jak rozumieć tę przesłankę. Oznacza to, że istnieje możliwość usytuowania budynku w odległości 1,5m od granicy lub przy granicy, czego jednak organy nie zbadały. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejsze stanowisko. Skarga S. G. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2011r. została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Po 236/11. Wyrokiem z dnia 19 lipca 2011r., prawomocnym z dniem 27 września 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę należy mieć na uwadze, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Jak już wyżej wskazano, wyrokiem z dnia 19 lipca 2011r. w sprawie II SA/Po 236/11 oddalona została skarga S. G. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2011r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, bowiem organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie w przedmiocie legalności wykonania otworów okiennych na [...] piętrze budynku, znajdującego się na ul. [...] w Poznaniu. Otwory okienne zostały wykonane przez S. G. w sierpniu 2010r. Prace polegały na rozkuciu ściany zewnętrznej z cegły i osadzeniu stolarki okiennej przy użyciu istniejących nadproży. Skarżący oświadczył zarazem, iż nie uzyskał w tej mierze pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu takie prace należało zakwalifikować jako wykonanie przebudowy. Według art. 3 pkt 7a prawa budowlanego przez przebudowę trzeba rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których dochodzi do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, m.in.: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości czy liczby kondygnacji. Prac podjętych przez skarżącego nie można było natomiast ująć jako remontu, gdyż ich celem nie było odtworzenie stanu poprzedniego, lecz właśnie wytworzenie nowego stanu w związku z podnoszoną przez niego nadmierną wilgocią panującą w budynku. Sąd zwrócił uwagę, że przebudowa zalicza się w myśl art. 3 pkt 7 prawa budowlanego do robót budowlanych. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 1 cytowanej ustawy przeprowadzanie robót budowlanych można rozpocząć co do zasady jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec tego, że prace budowlane zostały wykonane bez pozwolenia na budowę, należało, zdaniem Sądu, zastosować odpowiedni tryb postępowania naprawczego z art. 50 i art. 51 prawa budowlane. W myśl art. 51 ust. 1 wymienionej ustawy organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji (1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź też doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo (2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo (3) w razie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z art. 51 ust. 7 prawa budowlanego powyższe przypisy stosuje się też odpowiednio do tych przypadków, gdy roboty budowlane zostały już wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę. Sąd podzielił argumentację organu odwoławczego, zawartą w decyzji z dnia [...] stycznia 2011r., odnośnie właściwej podstawy prawnej nałożonego na skarżącego obowiązku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się bowiem w swojej decyzji na przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. Przepis ten dotyczy nałożenia obowiązku doprowadzenia wykonanych prac do stanu zgodnego z prawem. Tymczasem w sentencji decyzji organu I instancji został sformułowany dla skarżącego nakaz doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, co wyczerpuje opis z art. 51 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy. Sąd podzielił też pogląd Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż organ I instancji, wbrew brzmieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, nie zakreślił skarżącemu terminu do wykonania nałożonego obowiązku. Trafne też okazały się, zdaniem Sądu, uwagi organu odwoławczego co do wadliwego rozszerzenia zakresu przedmiotowego toczącego się postępowania, bowiem. postępowanie dotyczyło kwestii legalności wykonania czterech otworów okiennych na [...] piętrze budynku przy ul. [...]. Jeżeli Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż zasadne było rozszerzenie postępowania o okno na poddaszu, to powinien był o tym zawiadomić strony. Skoro art. 61 § 4 kpa zobowiązuje organy do powiadomienia o wszczęciu postępowania, to tym bardziej należy uznać, że obowiązek taki odnosi się do zmiany (rozszerzenia) przedmiotu toczącego się postępowania. Odnosząc się z kolei do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał je za nietrafne. Sąd zauważył, że wbrew twierdzeniom skarżącego organy nadzoru budowlanego nie powoływały się w swoich rozstrzygnięciach na § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten dotyczy bowiem m.in. okapów, gzymsów, balkonów lub daszków i innych elementów zewnętrznych budynku, jak również okien umieszczonych w dachu lub połaci dachowej. Z materiału zebranego w niniejszej sprawie wynika, iż otwory okienne zostały wykonane w ścianie, w tym na poddaszu. Stan faktyczny nie wyczerpał więc opisu zawartego w cytowanym wyżej przepisie rozporządzenia. Organy nadzoru budowlanego trafnie natomiast powołały się na § 12 ust. 1 tego rozporządzenia. Wedle tego przepisu budynek powinien być tak usytuowany by ściana z otworami okiennymi znajdowała w odległości co najmniej 4m od granicy z sąsiednią działką. Tymczasem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż odległość ta wynosi tylko [...] m - [...] m. Z tej perspektywy nie ma zatem możliwości by wykonanie tych otworów okiennych przez skarżącego pozostawało w zgodności z prawem. Natomiast konieczność zachowania odległości 8m od ściany budynku sąsiedniego odnosi się na mocy § 12 ust. 6 cytowanego rozporządzenia do budynków inwentarskich lub gospodarczych. Do tych jednak nie zalicza się ani budynek skarżącego, ani budynek sąsiedni. Tym samym przepis ten nie mógł w niniejszej sprawie znaleźć zastosowania. Argument ten zresztą podniesiony został przez skarżącego w odniesieniu do ściany z otworami okiennymi w budynku na działce sąsiedniej – nie ten budynek jest jednak przedmiotem niniejszego postępowania, nadto skarżący sam przyznaje, iż znajduje się on w odległości 4m od granicy z jego działką, natomiast budynek skarżącego tej odległości nie zachowuje. Ponadto Sąd zauważył, iż przedmiotowe postępowanie dotyczyło kwestii zgodności z prawem wykonania otworów okiennych w budynku przy ul. [...] w [...]. Tym samym rolą organów nadzoru budowlanego było ustalenie, czy skarżący rzeczywiście dopuścił się samowoli budowlanej, a nie badanie aktualnego stanu technicznego budynku stanowiącego własność S. G.. Ta kwestia może natomiast być przedmiotem odrębnego postępowania, z tym że jak wskazał Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymanie odpowiednich warunków sanitarnych w budynku należy do obowiązków właściciela obiektu. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W doktrynie wyrażono pogląd, że przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć zarówno stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Głównym elementem oceny prawnej jest wykładnia przepisów prawa, która zmierza do wyjaśnienia, czy konkretny przepis zastosowany przez organ administracji ma treść identyczną z treścią przypisaną przez tenże organ, i do wyjaśnienia, że do stosunku prawnego będącego przedmiotem postępowania nie ma zastosowania dany przepis, lecz przepis inny, którego organ administracji nie uwzględnił (zob. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 219 i nast.). Wykładnia prawa, o której mowa w tym przepisie, obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Skutki prawomocnego wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji. Skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a sąd zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Odstąpienie od tej zasady uzasadniają dwie okoliczności, a mianowicie zmiana stanu prawnego sprawy lub istotna zmiana okoliczności faktycznych (A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyd. II, str. 325-326). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż ocena prawna i wytyczne zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z dnia 19 lipca 2011r. w sprawie II SA/Po 236/11 są dla składu orzekającego w niniejszej sprawie wiążące, bowiem nie zmienił się stan prawny sprawy i nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych. Kontrolując zaskarżoną decyzję w tak zakreślonej kognicji oraz biorąc pod uwagę wiążące wytyczne zawarte we wskazanym wyroku, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podnieść, że Sąd w wyroku z dnia 19 lipca 2011r. podzielił stanowisko Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu odnośnie dostrzeżonych uchybień procesowych i niewłaściwego zastosowania przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji przepisów art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Tekst jednolity Dz.U. z 2006r., Nr 165, poz. 1118 ze zm). Ponownie rozpoznając sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania w decyzji z dnia 4 kwietnia 2011r. prawidłowo powołał jako podstawę prawną art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, nakazując skarżącemu doprowadzenie przedmiotowego budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego. W toku postępowania organ, zgodnie z art. 641 kpa, zawiadomił strony o rozszerzeniu postępowania o badanie legalności usunięcia wypełnienia w oknie kondygnacji poddasza. Zatem ocena prawna i wytyczne zawarte w wyroku w sprawie II SA/Po 236/11 zostały przez organy wykonane. Zarzuty zawarte w skardze są identyczne jak zarzuty sformułowane w skardze na decyzję WWINB w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2011r. i zostały uznane przez Sąd orzekający w sprawie II SA/Po 236/11 za niezasadne. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.