I SA/Wa 642/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa własności nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. orzekającą o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa własności nieruchomości, znajdującej się w liniach rozgraniczających pasa drogowego autostrady [...], oznaczonej w projekcie podziału przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod sygnaturę [...], oznaczonej jako działka nr [...]. Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] września 2005 r. R. i J. R. wystąpili do Wojewody [...] o stwierdzenie nabycia przez Skarb Państwa własności nieruchomości położonej w Z., obręb [...], zapisanej w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Z. KW nr [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa własności opisanej wyżej nieruchomości. Odmowę uzasadnił faktem, iż sporna nieruchomość nie została przeznaczona na pas drogowy autostrady [...] i podniósł, że po wydaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady [...], na etapie przygotowania realizacji inwestycji, dokonano zmian w zakresie sposobu przebudowy ul. [...] w Z. Skutkiem tego odstąpiono od zajęcia na cel budowy drogi w/w nieruchomości opisanej w księdze wieczystej nr [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek uchylenia przez Ministra Infrastruktury decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie nabycia przez Skarb Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Wojewoda wyjaśnił, że skoro nie został dokonany podział nieruchomości, to nie ustalono przedmiotu postępowania i brak jest podstaw do rozstrzygania sprawy pod względem merytorycznym. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] Minister Infrastruktury stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r., wskazując że zgodnie z przepisem art. 96 ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. nie wydaje się decyzji zatwierdzającej podział w przypadku wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2009 r., odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że nie można stwierdzić nabycia prawa własności nieruchomości, gdyż nie jest możliwe dokonanie podziału tej nieruchomości oraz sporządzenie dokumentacji podziałowej. Od decyzji powyższej odwołanie złożyli R. i J. R. reprezentowany przez pełnomocnika r.pr M.K. wskazując, że w warunkach niniejszej sprawy nie ma zastosowania rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r., na które powołał się Wojewoda [...], ponieważ decyzja stwierdzająca nabycie nieruchomości z mocy prawa nie rozstrzyga o zasadności proponowanego podziału, o którym mowa w § 4 tego rozporządzenia. Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. uchylił w całości decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 30 czerwca 1998 r. przez Skarb Państwa własności nieruchomości, znajdującej się w liniach rozgraniczających pasa drogowego autostrady [...], oznaczonej w projekcie podziału przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, oznaczonej jako działka nr [...], którą wydzielono z działki nr [...]. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], ponownie orzekł o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa z dniem 30 czerwca 1998 r. przez Skarb Państwa własności przedmiotowej nieruchomości. Od decyzji powyższych odwołanie do Ministra Infrastruktury wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Po rozpatrzeniu odwołania GDDKiA Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. i stwierdził, że skoro zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji lokalizacyjnej drogi część nieruchomości położonej w Z., obręb [...] objęta jest liniami rozgraniczającymi pasa drogowego autostrady [...], to podlega przepisom ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Wskazał również na przepis art. 110 kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie, z którym decyzja lokalizacyjna wiąże organy administracji od chwili jej doręczenia stronom. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...]. zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w tym art. 10. Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wskazana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 w/w ustawy). Przeprowadzone pod tym kątem badanie zaskarżonego orzeczenia doprowadziło do uznania przez Sąd, iż skarga nie jest zasadna. Odnosząc się do jedynego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 10 § 1 kpa polegającego na uniemożliwieniu stronie zapoznanie się z dowodami, należy zwrócić uwagę na pogląd, który został wyrażony w orzecznictwie, zgodnie z którym dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej wskazanej czynności procesowej, najczęściej w sferze postępowania dowodowego, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 1055/08, publ. LEX nr 478703). Materiał dokumentacyjny znajdujący się w aktach przedmiotowej sprawy potwierdza, że skarżąca otrzymała od Wojewody [...] zawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego i zgromadzeniu dowodów wraz z informacją o możliwości zapoznania się z nimi oraz złożeniu dodatkowych wyjaśnień i wniosków w dniu [...] sierpnia 2010 r., a decyzja Wojewody [...] stwierdzająca nabycie z mocy prawa z dniem 30 czerwca 1998 r. przez Skarb Państwa własności nieruchomości znajdującej się w liniach rozgraniczających pasa drogowego autostrady [...] oznaczonej w projekcie podziału przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego ([...]) jako działka nr [...] o powierzchni [...]ha, którą wydzielono z działki nr [...] ujawnionej w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Z. została wydana [...] sierpnia 2010 r. Powyższy materiał dowodowy potwierdza także, że skarżąca złożyła w dniu [...] sierpnia 2010 r. odwołanie od powyższej decyzji do Ministra Infrastruktury, w którym mając taką możliwość nie przedłożyła żadnych nowych dowodów, ani nie wypowiedziała się co do dowodów zebranych przez organ wcześniej oraz to, że w dniu [...] sierpnia 2010 r. została wydana przez Wojewodę [...] decyzja tożsama co do treści i rozstrzygnięcia z decyzją tego organu z dnia [...] sierpnia 2010 r. Jednak jak wynika z treści zaskarżonej decyzji sprawa dotycząca wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. została przekazana do odrębnego postępowania administracyjnego. W oparciu o te ustalenia Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała, iż naruszenie przez organ art. 10 kpa uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik tego postępowania, a tylko w takiej sytuacji zarzut ten można by uznać za uzasadniony, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa stanowiłoby podstawę do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA (por. wyroki NSA z dnia 18 maj 2006 r., sygn. II OSK 831/05, publ. ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 157 i z 16 października 2007 r. sygn. I OSK 1192/06, publ. Lex nr 427561), które Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela. Odnosząc się natomiast do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji (co nie było przedmiotem skargi) Sąd stwierdza, że organ administracji publicznej podjął wszelkie kroki niezbędne do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, który następnie właściwie ocenił, czemu wyraz dał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy należało stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzec jak w sentencji orzeczenia.